Leuk dat deze er ook nog instaat, niet verwacht.
Ondanks de titel niet echt slecht te noemen.
3,0 *

Wanneer ga jij aan deze Top 250 beginnen?

Ik ben al bezig

Misschien de laatste echt goede plaat van Michael Jackson. Het is moeilijk te overschatten hoe alomtegenwoordig hij in die tijd was. In 2022 beluisterd vind ik dat de synths en beats die destijds misschien erg avontuurlijk klonken (op een popplaat althans) nu een beetje gedateerd aandoen.

Op mijn zesde was ik nog nauwelijks met popmuziek bezig en zeker niet die uit het nu. Een vriendje was echter Michael Jacksonfan. Hij kreeg het bandje van Bad cadeau, was blij als een kind en zo kreeg ik er ook het een en ander van mee, al blijft de herinnering op de eerste twee nummers steken.

Ik zie dat ik hem nu op 2½* heb staan. Da's best streng voor een album met Bad, The Way You Make Me Feel, Dirty Diana en Smooth Criminal erop. Tijd voor een herwaardering.

Deze moet ik ook maar eens geconcentreerd in zijn geheel luisteren. De hitjes zijn niet verkeerd. Dan neem ik Thriller ook gelijk mee, want 3,0 lijkt me wat laag daarvoor.

Het is zondag en perfect weer om de daad maar meteen even bij het woord te voegen.

Bij de eerste maten van Bad en het eerste karakteristieke gilletje van Michael Jackson vraag ik me af of dit nou van die muziek was die in de herinnering beter was dan bij daadwerkelijke beluistering, omdat irritaties over voornoemde gilletjes in de herinnering toch wat wegzakken. Dat bleek echter nogal mee te vallen. Enkel Man in the Mirror en I Just Can't Stop Loving You smaken me vrij slecht. Leave Me Alone heeft hier op de website de status van bonustrack, maar op mijn cd-versie lijkt-ie er volwaardig bij te horen (er staat ook nog wat "Special Edition Bonus Material" bij).

Ik denk dat er wel een half sterretje bij kan.

Die gilletjes van MJ zijn niet te harden, die van J(ohnny)M(arr) hier ook niet trouwens

De gilletjes van Bad, "zwijmel" I Just Can't Stop Loving You en in mindere mate 'The Way You Make Me Feel' zorgen ervoor dat de score bij mij ook niet hoger komt dan 3*.

Liberian Girl is wel een pareltje en Smooth Criminal wordt ook nog steed beter na bijna 35 jaar

Wat denk jij zelf

https://i.redd.it/uehn4p7xycq31.jpg

De muziek achter Michael Jackson kan ik altijd wel waarderen of zelfs erg goed vinden, maar de stem van de man zelf behoort tot de irritantste die ik ooit heb gehoord. Het blijft voor mij een verbazing hoe hele volksstammen deze man qua vocalen aanbidden, terwijl ik me helemaal kapot erger aan de extreme hoeveelheid maniertjes waardoor ik niet eens normaal naar de nummers kan luisteren.

Ben ik een keer volledig positief over een album in dit topic, is de rest dat niet

Bad heeft bij mij **** , prima album.

3,0* is echt genoeg. 'Dirty Diana' en 'Smooth Criminal' doen 't 'm vooral.

208. The Cure – Faith (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1751.jpg
Luisterbeurten: the Cure ken ik misschien alleen van wat meme’s en van die ene song die altijd hoog in de MuMeLadder staat.

Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik het allemaal maar wat saai-ig vind. Er wordt mijn inziens op een wat aanstellerige manier gezongen, wat helemaal niet lekker in het gehoor ligt. Muzikaal vind ik het vrij vlak en niet al te bijzonder. Het kabbelt maar wat voort, zonder echt te pakken, zonder echt heel sfeervol te zijn. Niet een plaat die ik snel nog eens op ga zetten.

Wat saaiig, aanstellerige zang, muzikaal vlak en niet al te bijzonder... tja, ik vrees dat ik het er gewoon mee eens ben. Toch nog 3* kennelijk, maar alleen het weinig enerverende titelnummer roept zo op de titel enige herinnering op.

Prachig, een van hun mooisten. All Cats Are Grey
4,5 *

Aanstellerig is Robert Smith zeker. Maar niet sfeervol? Dat vind ik dan toch merkwaardig.

Voor mij persoonlijk is The Cure muziek waar ik als tiener heerlijk in kon zwelgen. Nu draai ik het niet zoveel meer.

Wat aanstellerige zang klopt natuurlijk wel bij Smith, hij kan ook niet echt anders, maar op dit album, en het op dat moment vorige album Seventeen Seconds, werkt het perfect. The Funeral Party en het bij dit album behorende (maar niet op iedere versie staande) Carnage Visors zijn hier favoriet. Herfst in optima forma

4*

Ik vind een Steve Hogarth eerder aanstellerig dan Robert hoor. Steve klinkt vaak zo tenenkrommend zenuwachtig alsof ie net niet op tijd het schap van de maandverband in de supermarkt heeft weten te vinden...

Een dikke 4,5 * voor Faith.

De jijbak die je wist dat ging komen...

Waar dient zo'n vergelijking nou toe?

Om het even luchtig te houden

Zelfs toen ik enorme Cure-fan was, kon ik niet ontkennen dat Robert Smith aanstellerig zingt.

Heb ik nooit echt gehad. Pas vanaf hun 2004 album. Die zou ik op een paar songs na en het album erna wel ritueel willen verbranden. "Binnenkort" komt hun nieuwe uit, ik hou mijn hart vast...

Laat vrouwlief t maar niet lezen anders mag jij je ook wel wat zenuwachtig gaan voelen

The Cure, U2, Simple Minds, R.E.M., bandjes die het goed doen bij een groot publiek maar eigenlijk gewoon bagger maken.

Robert Smith klinkt altijd alsof hij ieder moment in huilen kan uitbarsten. Toch heb ik het gevoel dat het echt een natuurlijke zangstijl is, daardoor heb ik altijd een hele gave stem gevonden die ook perfect op de sfeer van de muziek aansluit. Het voelt niet extra dik aangezet.

Heb ik ook tijdens het begin van het nummer 'Lorca' van Tim Buckley, trouwens.

HAHAHA JOUW SCHTEM

207. Dr. Dre – 2001 (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1279.jpg?cb=1510004153
Luisterbeurten: Tijdens de release van dit album was ik wat meer into hiphop en ik kocht deze cd toen ook. Toentertijd heel veel beluisterd, maar ik ben de laatste jaren de link met hiphop een beetje verloren. Dus het was al even geleden dat ik dit album hoorde.

Luisterervaring: dit toch wat te lange album leunt vooral op de dikke producties. Inhoudelijk gaat het nergens over, maar dat past dan ook wel weer bij de hiphopstijl die je hier gepresenteerde krijgt. Een plaat boordevol features van bekende en minder bekende namen. Zoals wel vaker bij hiphop halen veel onnodige skits/interludes de vaart er danig uit. Still D.R.E. (tijdloos goede productie), Forgot About Dre en What’s the Difference (beiden met een uiterst vinnige Eminem), The Watcher, the Next Episode (Nate Dogg) en the Message zijn dan toch wel favoriet.

206. Nine Inch Nails – The Downward Spiral (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2827.jpg?cb=1574948486

Luisterbeurten: de bandnaam ken ik wel. Hoor die naam weleens voorbij komen vanuit vrienden, maar geen idee echt wat voor een soort muziek ze maken.

Luisterervaring: dit is er wederom eentje in de rij van niet uit kunnen luisteren. Ik zal het wel allemaal niet begrijpen, maar wat een herrie is dit. De enige track die misschien nog iets de moeite waard is, is Closer.