Ik vermoed dat Faith van The Cure wellicht mijn favoriet uit de top 250 is, of het zal toch niet veel schelen. Op vlak van diepgang en nihilisme niet te toppen. Met name The Funeral Party was en is een nummer waarbij het zelfs voor de meest vrolijke Frans een opdracht is om geen suïcidale neigingen te krijgen.

Aanstellerig vind ik het niet, dat potsierlijke komt pas op Pornography. Op Seventeen Seconds en Faith is het vooral sfeer, en worden zware thema's niet onsmakelijk gebracht of bezongen (itt My Chemical Romance om maar een extreme tegenpool te noemen).

Later ben ik die Robert Smith ook wel wat een poser gaan vinden, maar dat neemt niet weg dat Faith wat mij betreft wel een unieke plaat in de muziekgeschiedenis is.

205. Daft Punk – Discovery (2001)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/28.jpg
Luisterbeurten: de muziek van Daft Punk gebruik ik graag bij het sporten (hardlopen) en natuurlijk de stripverhalen in de clips van de hits zijn bijzonder te noemen. Dit album al veel vaker gehoord.

Luisterervaring: Stil zitten op de muziek van Daft Punk is er niet bij. Meteen al vanaf de herkenbare klanken van de grote hit One More Time zit je er lekker in. En dat duurt ongeveer een nummer of 4 met Harder, Better, Faster, Stronger misschien wel als absolute prijsnummer van dit discogeoriënteerde album. Vanaf Nightvision en het wat te kitscherige Superheroes vind ik het wat minder worden. High Life geeft een Jacksons gevoel en is nog best leuk trouwens. Die eerste 4 a 5 nummers zijn eigenlijk zo goed dat de rest er wat bij verbleekt, maar desondanks nog steeds prima muziek zijn.

Ik mis de aansluiting even...

Dr. Dre: Still D.R.E. is inderdaad een klassieker in zijn soort, maar daar is het voor mij toch wel bij gebleven. Bij de kennismaking in de jaren '90 was de primaire reactie: Dr. Alban was toch beter.

Nine Inch Nails: doet het bij mij meestal ook niet. Heb wel eens een ander album geprobeerd; deze niet.

Daft Punk: net voor de ladder nog een ontzettend vervelend nummer van gehoord, maar die kwam van het andere album. Maar van deze bij One More Time ook vooral vervelende associaties. Herbeluistering zou vast iets hogers opleveren dan de 1½* die er nu staat, maar prioriteiten...

204. Slayer – Reign in Blood (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/637.jpg?cb=1577439959
Luisterbeurten: de bandnaam is me bekend. Daar houdt het wel bij op.

Luisterervaring: dit heb ik dus gewoon uitgezet. Hier kan en wil ik verder niks zinnigs over vertellen. Leuk om nieuwe muziek te ontdekken, maar het straatje waar ik dan in sla daar past dit niet bij.

Daar kan ik me iets bij voorstellen.

Eerder had ik het over de Grote Drie van de Britse heavy metal van weleer. Jaren '70 metal heeft niet mijn bloedhete, maar toch wel mijn warme belangstelling. Als er al een onderscheid tussen heavy metal en hardrock gemaakt wordt, klinkt de hardrock van toen vaak nogal tam in de oren.

Maar ergens in de jaren '80 raak ik het kwijt met de muziek die dán metal genoemd wordt. Snelheid en krijszang worden verder opgevoerd en lijken een maniertje te worden, waar ik niks mee kan. Dat geldt nog niet voor de eerder gepasseerde Metallica, maar Slayer zit helemaal aan de verkeerde kant van de streep. Leuk dat ze hun jaarlijkse moment of fame in de Top 2000 hebben, daar niet van...

Ook hier zou herbeluistering vast een iets genuanceerdere score opleveren; tot die tijd 1*

203. Crosby, Stills, Nash & Young – Deja Vu (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3164.jpg?cb=1621250361
Volgens mij heeft m’n vader deze verzamelplaat in de kast staan. Op Spotify niet (meer) te vinden en daarom kan ik er niks over zeggen. Of het ik moet het nog even bij m'n vader halen

Of YouTube gebruiken.

Of even bij je vader langsgaan.

Dit Legendarische mooie album moet eigg ook Reijersen wel goedkeuren

Tja, een klassieker die bij mij die status niet waarmaakt. Met Neil Young in de gelederen kan het niet mis gaan zou ik denken, maar die had intussen een goedlopende solocarrière en het sublieme After the Gold Rush op de wereld losgelaten. Hij zou wel gek zijn om zijn beste werk aan dit project te lenen. En zijn nummers zijn dan nog het beste wat op Déjà Vu te horen is.

Dank, ga ik het zo eens op zetten. Ik zal er morgen of vanmiddag (al is dat wellicht wat snel) over schrijven.

Is geen verzamelaar maar een gewoon studioalbum

Ik zie het inderdaad. Heb altijd het idee gehad dat dit een verzamelalbum was. Mijn fout....

Aangezien hier weinig over Slayer wordt gezegd doe ik dat met liefde.

Reign in Blood is met recht een metalklassieker, en ook een erg belangrijke voor de ontwikkeling van extreme subgenres als death- en blackmetal. Ik vind het altijd jammer als deze plaat als gerag wordt bestempeld. De plaat is namelijk van begin tot eind waterdicht qua songwriting en biedt daarin ook genoeg afwisseling. Angel of Death is al gelijk zo'n masterclass in een vijf minuten durende thrashmetalknaller schrijven. Van het enerverende begin dat langzaamaan naar de ijzingwekkende schreeuw gaat, het tempo stevig opvoert, in het midden een monsterlijke riff en groove neerlegt, naar een krankzinnige solosectie gaat en het dubbele bass-salvo van Dave Lombardo de perfecte brug is naar de laatste herhaling van het refrein. Dit is anno 2022 nog steeds bruut. De rest van de plaat is ook een meesterlijke aaneenschakeling van kwaadaardige riffs, scherpe tempowisselingen en dikke grooves.

Ook Nine Inch Nails verdient wel wat meer liefde. Het is best verrassend hoe zo'n duistere en messcherpe plaat een groot succes is geworden. Toch weet Trent Reznor in zijn waanzin altijd een sterke popsong neer te zetten. Zeg nu zelf, Closer had toch ook een pervers Prince-nummer kunnen zijn? Het is een plaat waarin je steeds verder in de gekte wordt gestuurd om daarna in het niets te eindigen met het bloedmooie, maar enorm onder de huid kruipende Hurt.

Na de link van Kronos heb ik gisterenmiddag en -avond het album een aantal keer beluisterd en kom toch nog tot het volgende:

203. Crosby, Stills, Nash & Young – Deja Vu (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3164.jpg?cb=1621250361
Luisterbeurten:

Luisterervaring: dit is toch best fijne muziek. Waar de energie en sfeer in de nummers toch wel afwisselend is, is het mijn inziens vooral die meerstemmigheid waar het album op staat. Het gaat van bluesy naar rustig, van lijzig naar stemmig, van wat meer pop/rock naar weer eens mooie samenzang. Prettige muziek is dit.

Je hebt hem toch nog beluisterd, de techniek staat ook voor niets!

Déjà Vu valt hier ook in de categorie niet erkende klassiekers. Al zou ook hier een herbeluistering een genuanceerd beeld op kunnen leveren enz. enz. Maar fan van Neil Young ben ik nooit geworden en van de andere drie heren leveren de solocarrières evenmin meteen spontane vreugdedansjes op. Is het geheel dan meer dan de som der delen? Meh... het gros van dit album is integraal onderdeel van de classic rock canon en een aantal jaar trouw Arrow luisteren is genoeg voor een levenslange hekel aan nummers als Teach Your Children, Almost Cut My Hair en Our House. Heb het hele album ook wel eens beluisterd, misschien twee keer... 1½*

202. Dire Straits – Brothers in Arms (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/68.jpg
Luisterbeurten: dit is er wederom eentje in de rij van m’n vaders platenkast. Dit is typisch zo’n album dat ik associeer met autoreizen richting vakantieadressen in Frankrijk, Spanje of Italië. Alsof hij dan vooral deze cd’s meenam.

Luisterervaring: de luisterervaring die ik nu had bij het beluisteren van dit album klopt nog steeds wel met de herinneringen die ik aan de muziek van Dire Straits heb. Het is allemaal prima, luistert prima weg, maar is ook zo saai. Het is bijna belegen muziek. Het kabbelt maar voort. Het zal allemaal heel knap zijn wat er met de gitaarsolo’s gebeurd en Knopfler heeft eigen best een prettige stem. Maar er lijkt verder zo weinig te gebeuren. Alleen Money for Nothing laat me nog enigszins opveren.

"Bijna belegen", nou dat is wel weer een mild oordeel

Het titelnummer is natuurlijk wel een klassieker en Money for Nothing en Walk of Life (favoriet nummer van onze gymnastiekdocent, hij ruste in vrede) worden gewaardeerd als de pophits die ze nu eenmaal zijn. Verder heb ik een zwak voor de albumtrack The Man's Too Strong.

Maar per saldo toch geen erg spannend album. Alle niet benoemde nummers zijn ook in mijn oren saai en het lange oprekken ervan (kijk eens wat we met dat cd-formaat kunnen!) helpt niet mee. Dire Straits hebben betere albums, met name Love Over Gold (geen idee of die nog langs gaat komen).Hier heeft die nuancering al plaatsgevonden. Het eindoordeel: 2½*

Laat ik maar, voordat het rondje makkelijk-Dire-Straits-bashen aanvangt in dit topic, for the record stellen dat ik dit een absoluut meesterwerk vind, een album dat ik leerde kennen toen ik nog krak dezelfde smaak had als de vader van Reijersen maar ik nu, vele jaren en smaakverbredingen later, nog altijd een topper vind. Veel rustige nummers inderdaad, maar een saaie plaat is voor mij een waarbij geen emoties op mij overkomen of liedjes blijven hangen, en dat is hier zeker niet het geval, bepaalde nummers vind ik zelfs ronduit meeslepend (Money For Nothing, Why Worry en het titelnummer met name). 5 sterren!

Met Love Over Gold voel ik grappig genoeg veel minder een connectie, geen slechte plaat maar ik zet hem niet vaak op, dat is bij deze en Making Movies wel anders, die komen om de zoveel maanden nog wel eens langs ten huize ArthurDZ.

Geen Dire Straits bash van mijn kant maar gewoon het eerlijke oordeel dat dit een van de meest overschatte albums allertijden is. Iedereen aan de cd-speler van Philips en iedereen vrijwel automatisch aan de cd Brothers in Arms. Voor mij onbegrijpelijk, music voor de massa/millions geef het maar een naam. Nu heeft DS natuurlijk niet zo'n hele grote output maar van die zes is dit de minste net voor het afscheidsalbum. Communiqué en Love Over gold krijgen hier nog wel aardig de handen op elkaar (maar draakloos zijn de albums helaas nooit).

Dankzij Your Latest Trick, het titelnummer en for sentimental reasons So Far Away een 2,5*
Wat betreft Money for Nothing hoor ik veel liever de behoorlijk andere singleversie en wat betreft Walk of Life, die hoor ik liever nooit meer.

Zie mijn commentaren a.u.b. niet als bashen. Ik probeer redelijk genuanceerd op te schrijven hoe ik de muziek ervaar. Ik wil daar nooit iemand persoonlijk mee aanspreken/afvallen. Muziek is nou eenmaal een groot gebied van smaak.

201. Radiohead – Hail to Thief (2003)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/416.jpg
Luisterbeurten: grote band op deze website. Grote band ook bij veel vrienden van mij. Dit album kende ik nog niet.

Luisterervaring: ik zat er eigenlijk al een beetje op te wachten wanneer de eerste Radiohead-plaat voorbij zou komen. Ik ken hun naam en faam, maar mij heeft het nooit echt geraakt. Ik vind het zo depressief klinken vaak. De zanger zingt ook alsof hij er niet echt zin in heeft. En dan heb ik nog niet eens over de knallende gitaren en het schreeuwerige zingen dat ook voorbij komt, ook op deze plaat. Als ik dan toch nog nummers op moet noemen die ik wel aardig vond dan kom ik uit bij Backdrifts en The Gloaming.

Ik geloof niet dat ArthurDZ jou op de korrel had. Overigens hulde, de eerste 50 zijn gepasseerd!

Radiohead. Ik heb Kid A en Amnesiac redelijk recent nog eens herbeluisterd, bij deze was dat een stuk langer geleden. Het komt me als het minder memorabele Radioheadalbum voor (ook nauwelijks eruit springende titels) en ik zie dan ook met enige verbazing dat hij in elk geval Amnesiac achter zich laat in de statistieken.

Ik herken deels wel wat je zegt over de band. Thom Yorkes stem en voordracht kunnen getolereerd worden, maar dat is het dan ook wel. De albums vind ik, als ik in de stemming ben, best goed, maar ook niks meer dan dat. Dat gezegd zijnd: de ene keer dat ik de band live gezien heb (Werchter 2017) vond ik dan wel weer érg goed. Laatste keer dat ik Hail to the Thief beluisterd heb, was waarschijnlijk in voorbereiding daarop. Maar goed, de albumwaardering, die toen ook voor het laatst (mogelijk) herzien is blijft steken op een krappe 3½*

Nee Reijersen ik had idd niet iemand specifiek in het vizier, en jij al helemaal niet! Maar waar Dire Straits besproken wordt op deze site, durft er wel eens een bashronde volgen, was een verwijzing daarnaar.

Hail To The Thief dan, niet één van mijn favoriete RH's maar minder dan 3,5* kan ik er ook niet aan kwijt. There There is buitencategorie en één van mijn favoriete nummers van deze boys.

De eeuwig saaie Dire Straits en de heerlijke altijd onderschatte RH. 4,5 * voor HttT

Bedoel je dan dat je Radiohead onderschat vindt of alleen specifiek dit album?

Beiden

200. Counting Crows – August and Everything After (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/308.jpg

Luisterbeurten: ik ken de Counting Crows van een paar hitsjes. Onder andere met het Nederlandse Blof en eentje van de film Shrek.

Luisterervaring: vanaf die mooie opener van dit album ben ik wel tevreden over de muziek die ik hoor. Vaak mooi melancholisch gezongen en hier en daar een fijne groove erin. Prettige muziek die makkelijk je oren in glijdt. Stem valt prettig, muzikaal is het best rijk allemaal. Ik herkende ook Mr. Jones als een hitje, op titel had ik die niet herkent. Weinig op of aan te merken op deze muziek. En soms ook gewoon erg mooi neergezet.

Prachtplaatje, schromelijk onderschat
Wel de enige van ze die ik nog beluister...

Als band zijn ze op Mume niet bepaald onderschat lijkt me

Deze plaat wellicht wel, als 1ste misschien al door mij. Ik heb m op een 3,5* staan maar al (te) lang niet opgezet terwijl ik de singles There There en 2+2=5 echt heel goed vind. Ik zal t album deze week weer eens opzetten!