O ja, dit hadden we ook nog. Ik neem aan wel de enige Dead Can Dance in de lijst. Etherisch, (atmo)sferisch, wat het ook zij... mij vaak wat veel van het goede. Van wat ik van ze gehoord heb is dit album wel favoriet (m.n. dankzij Anywhere Out of the World), met de Garden of Arcane Delights ep er het dichtst bij. 3½*

Iets te zwaar aangezet soms, voor mij, maar op zijn tijd zeker een mooi album! 4*

Godspeed: wat je beschrijft over te lang heb ik ook bij veel postrock, en ook een beetje bij deze Godspeed, die zeker niet mijn favoriete Godspeed is. Waar Lift Your Skinny Fists etc. 5* is, heb ik deze op 4*. Een jamsessie is dit zeker niet, dit is gecomponeerd en niet geïmproviseerd. Je gevoel dat het goed is uitgedacht, klopt zeker. Dit is van A tot Z uitgedacht.

Dead Can Dance: een paar keer geprobeerd, maar ik krijg er toch vooral jeuk van.

214. Soundgarden – Superunknown (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1774.jpg
Luisterbeurten: Ik kende de band alleen van Black Hole Sun, welke ook op deze plaat staat.

Luisterervaring: ik was al snel klaar met het luisteren naar dit album. Heb zo ongeveer alle nummers geskipt voordat ze over waren. Luisteren naar dit soort muziek wordt ik gewoon echt niet blij van. Voor mij is dit vermoeiende hoofdpijnmuziek. Snel door naar het volgende album.

Ik word er wel blij van. Heb eerder de staf over Nirvana gebroken en heb in het algemeen niet veel met het hele grungegebeuren, maar Soundgarden is dan toch een betrekkelijk witte raaf daarin. Al is witte raaf hier misschien een wat vreemd aanvoelende beeldspraak.

Het album had best wat korter gemogen (de lengte is denk ik wel een van de redenen dat ik hem niet wat vaker opzet), maar er staat toch wel het nodige fraais op. Ik noem Fell on Black Days, Superunknown, Spoonman, The Day I Tried to Live... en ja, toch wel vooral Black Hole Sun. 3½*

Godspeed's F♯A♯∞ voelt als een soundtrack voor het einde van de wereld voor mij. Een scene waarin je als enige overlevende uit een ondergrondse bunker stapt, terecht komt in een woestijn waar nog in het desolate landschap een platenspeler staat te draaien met de muziek van F♯A♯∞. Het gaat niet om songs of structuren, maar volledig om onderdompeling in een post-apocalyptische sfeer. Het is dan wel zo dat als je niet in die sfeer terecht komt als luisteraar, ik compleet snap dat je het enorm saai zou vinden. Nu ik dit schrijf, heb ik gelijk de CD maar weer klaar gelegd voor beluistering in de komende dagen, gelijk weer zin in.

Soundgarden's Superunknown vind ik ook een ijzersterk album. Soundgarden is toch wel de meest experimentele band van de grote grungebands uit de jaren '90. Wat dat betreft konden ze van een ontzettend vieze sludgemetaltrack als Fourth of July switchen naar een doomy ballad als Black Hole Sun en dan weer jaren '90 Led Zeppelin spelen op Spoonman. Er is heel veel variatie op deze plaat, en voor een plaat die zo populair was, is hij absoluut niet zo toegankelijk.

David Bowie's Blackstar heb ik gisteren ook weer gedraaid door de vermelding hier. Wat blijft dat een magistrale plaat. Op de releasedag gaf ik hem al 5*, maar de gehele lading die dagen later bekend zou worden geeft de plaat nog wat meer mee, al is dat meer vanuit een tekstueel perspectief. Ik vond vanaf begin af en aan Blackstar muzikaal gezien mijn favoriete Bowie-plaat en vooral de titeltrack is mijn absolute Bowie-favoriet. Geniaal verloop, echt een muzikale reis die je aflegt, je hoort bijna zijn gehele carrière langskomen in tien minuten én zelfs nog met verfrissende experimentele elementen.

213. The Smiths – Hatful of Hollow (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3719.jpg
Luisterbeurten: grote band op deze website. Volgens is het nummer How Soon Is Now dat hier op staat ook een groot MuMeLadder favoriet hier.

Luisterervaring: ik weet niet waarom, maar ik kan prima luisteren naar dit soort muziek. Het doet me echter helemaal niks. De zanger heeft naar mijn smaak teveel de aardappel in de keel en muzikaal gaat het prima zonder dat ik er echt getriggerd door wordt. De enige twee nummers die mij misschien nog net iets meer doen zijn Heaven Knows I’m Miserable Now en How Soon is Now?

Pff fijn dat deze er ook instaat, als compilatie.
Maar wat een comp is het, 5 dikke *****

Vreselijke Peel-versie van This Charming Man wel, wat jij johan?

Ik weet anders wel een paar fanboys die hier getriggerd zullen door worden, wat jij luigifort?

Mag Morrissey wel aardappelen eten dan?

In ieder geval hou jij niet van je eigen muziek

Ik heb echt jarenlang gedacht
dat dit dé versie was though

Ja echt. Volgens mij verscheen de normale versie pas in 1992 op cd… Dat was wel even wat anders
Maar toch altijd wel een zwak gehouden voor de jolige Peel-versie.

En je kon hem ook niet op YouTube terugvinden?

Nee en ook Spotify had hem toen nog niet

212. Bob Dylan – Desire (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/586.jpg
Luisterbeurten: dit is voor het eerst (zover ik mij kan herinneren) dat enige plaat van Dylan luister. De naam en faam van Bob Dylan is mij wel bekend, maar ik mij nog nooit echt toe aangezet om iets van hem te beluisteren.

Luisterervaring: Wat ik mij van Bob Dylan kan herinneren is vooral een soort schor pratende manier van zingen wat mij niet zo aanstond, maar dat zal wel in de loop van de jaren zo gegroeid zijn. De opener is mij meteen al bekend. Veel gehoord op de radio, dit nummer over de bokser ‘Hurricane’ Carter en vooral instrumentaal interessant, maar ook vocaal prettig. Dylan is niet de beste zanger en staat op dat vlak in dienst van de instrumenten en de songteksten. Maar luistert prima weg. Hij knauwt misschien wat veel, zoals te horen op Isis. En de onmiskenbare mondharmonica is ook prima. En wie is de zangeres die we soms zo mooi mee horen doen, bijvoorbeeld op Mozambique en One More Cup of Coffee? Best een interessante kennismaking met Bob Dylan, dit album.

Emmylou
Dit is een van mijn fave Dylan-albums.
4,0 *

Heel anders dan de meeste andere Dylan-platen, maar stiekem wel één van zijn besten.

Die plaat van Soundgarden duurt veel te lang maar er staan echt wel een paar absolute krakers op (behalve de bekende single o.a. 'Head Down', 'The Day I Tried to Live', '4th of July'). Voor mij ook heel erg jeugdsentiment, trouwens.

The Smiths zijn kut.

211. Gorillaz – Demon Days (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21588.jpg?cb=1531582522
Luisterbeurten: alle albums van Gorillaz heb ik zo ongeveer wel beluisterd. Dat is meestal rond de release van de albums, het gebeurd niet vaak dat ik ze later nog aanzet. Wellicht op de eerste plaat na.

Luisterervaring: er hangt over de muziek van Gorillaz altijd een bepaalde coolness die heel fijn is. Ze lijken er voor te kiezen hier wat meer electronics toe te voegen aan hun muziek. Het is daarbij wel nog steeds hun fijne blend van pop, rock en vooral wat hiphop (luister bv maar eens naar Dirty Harry of November Has Come). Verder ga ik nog steeds heel goed op Feel Good Inc. en All Alone.

Smiths: ik heb er sowieso een hekel aan als bands (relevante) nummers buiten de albums houden, maar ja, mijn mening werd weer niet gevraagd. Pakweg de helft van Louder Than Bombs staat wel gewoon regulier op de albums en door te doen alsof How Soon Is Now bij Meat Is Murder hoort, houd ik mezelf maar voor dat ik hier niks aan mis.

Bob Dylan: ik geloof dat ik twee cd's van de man heb - nooit veel behoefte gehad er verder in te duiken; niet voldoende met Engelstalige teksten bezig om 's mans stem grootschalig te tolereren. Al is Hurricane net wel een fijn nummer, het kan het aanknopingspunt maar zijn. Maar tot die tijd ook hier een pas.

Gorillaz: heb onlangs de Blur-collectie gecompleteerd en dan dringt de vraag "en Gorillaz dan?" zich op. Nu vond ik dit vroeger maar vervelende hipstermuziek, maar dat beeld is een beetje gekanteld. Een beetje dan... toen ik onlangs Demon Days en Plastic Beach voor weinig aan kon schaffen, vond ik twee wat veel van het goede en viel de keuze dus op die andere. Tegelijkertijd vond ik de vervelende hipstermuziek anno 2010 kennelijk ook al voldoende om er na beluistering 3* op te plakken... maar of Kids with Guns en Feel Good Inc. er indertijd nou positief uitsprongen...? En hoe dat vandaag zou zijn...?

210. Marillion – Script for a Jester’s Tear(1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1193.jpg
Luisterbeurten: Als ik aan Marillion denk dan denk ik snel aan het nummer Kayleigh. Verder nooit eerder een album gehoord.

Luisterervaring: Lange uitgesponnen songs, dat moge duidelijk zijn. Het geeft me heel erg een 80’s vibe als ik naar deze muziek luister. Daar waar het muzikaal allemaal heel erg gedegen opgebouwd lijkt en klinkt, zingt de zanger met bijzonder veel gevoel voor drama en theater. Dat is mij soms wel iets teveel. Verder helemaal geen onprettige muziek om naar te luisteren. Heb dit album prima uit kunnen luisteren met Chelsea Monday als favoriet.

Ah, een positief oordeel over Marillion. Kijk maar uit! Dit is het soort band dat je geheel opslokt. Eenmaal gegrepen, heb je binnen vijf jaar het halve oeuvre in huis

Ik heb er wel iets meer dan vijf jaar voor nodig gehad... of wacht, het halve oeuvre staat er, ja dat zal best.

1983 is een jaar vol legendarische debuutalbums en dit is niet de minste. Marillion luisterde naar de klassieken (o.m. Genesis), voegde er een klein scheutje punk/new-wave aan toe, de muziekpers zag dat prog ineens weer kon, dat het goed was en muntte de term neo-prog. Dat zou niet werken als de liedjes niet zouden deugen, maar die zijn gelukkig zesmaal top (of nouja... vijfmaal top en eenmaal tuinfeest). 5*

Van mij ook (uiteraard) een 5*

Goed te zien dat hij keurig in t soulpulletje valt, dan kunnen vele andere met vooroordelen t ook gewoon eens proberen.

Ook fijn voor jou want als t nu helemaal niets was geweest en je hebt er nog een stuk 4 (hoe vaak staan ze er eigenlijk in?) te gaan

Even met terugwerkende kracht:

Marillion: Script staat hier in de kast maar op het titelnummer is het kwartje nooit zo diep gevallen als Misplaced Childhood. Waar die laatste in mijn persoonlijke Top 100 staat, wil het met Script maar niet lukken.

Gorillaz: enkele liedjes kan ik best waarderen en ach, als ik Demon Days ooit ergens vind voor een leuk prijsje neem ik hem mee

Bob Dylan: Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited, Blonde On Blonde & Blood On The Tracks staan allemaal in de kast evenals een verzamelaar. Desire zal zich wel ooit bij dat gezelschap voegen.

The Smiths: voor een band met zo'n korte tijdspanne is het opvallend hoeveel albums (c.q. verzamelaars) ze hebben uitgebracht. Deze heb ik niet maar The Queen Is Dead staat hoog in mijn Top 100. Pas geleden Louder Than Boms gekocht en die vind ik erg goed

Soundgarden: ik deel de mening van Reijersen wel. Niet in de kast en een heel album lijkt mij ook vermoeiend.

Demon Days

Leuk om te volgen hoe een soulliefhebber al die nieuwe (rock)indrukken beleeft. Ben op mijn beurt oude soul zoals Curtis Mayfield en Bill Withers meer gaan waarderen. Het lijkt niet licht te vallen allemaal, vooral de hardere of ruwere rock lijkt wat moeilijker te landen, maar leuk dat Marillion bevalt!

209. Michael Jackson – Bad (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/37.jpg?cb=1589384744
Luisterbeurten: tsja, Michael Jackson z’n muziek ken ik van haver tot gort. Ook dit album heb ik al ontelbare keren beluisterd en boet nooit in aan kracht met al die luisterbeurten.

Luisterervaring: de muziek van MJ is niet voor niks wereldwijd zo goed verkocht, dan moet je wel zeer aanstekelijke muziek maken. De producties van deze plaat zijn dan ook nog steeds van een uitzonderlijk hoog niveau en probeer maar eens stil te blijven zitten bij parels als Bad, The Way You Make Me Feel, Just Good Friends (met een fijne feature van Stevie Wonder) en Smooth Criminal. Of juist rustig te genieten van Liberian Girl en Man in the Mirror. Misschien niet mijn favoriete Michael Jackson album, maar dat neemt niet weg dat dit een steengoede plaat is.