Hail Hail

Counting cross mid jaren 90 best veel geluisterd maar ben er nu echt helemaal klaar mee. Long December van de 2de vind ik nog wel mooi maar verder....

Ik heb m op 3* staan maar voel weinig behoefte om weer eens te luisteren

Best een leuk album inderdaad, ik snap de haat nooit zo.
3* van mij ook.

Deze Radiohead ken ik niet. Dire Straits ook niet.

Deze RH is hun meest diverse.
Deze CC een kleine 4,5 * of een ruime 4 *

2 + 2 is 4

You have not been paying attention...paying attention

Drie maal drie is zes, wiede wiede wie

Hail to the Thief: voor mij wel het minste album van Radioheads magische dozijn jaren 1995-2007, maar nog steeds met een aantal erg mooie tracks, vooral op de tweede helft van de plaat.

Het is me nog nooit echt gelukt echt door die platen van Counting Crows en Dire Straits heen te komen, ondanks dat ik 'Mr Jones' en 'Money For Nothing' best leuke liedjes vind.

Ik loop nu een beetje tegen de grenzen van mijn voorbereiding aan. Dit betekent dat ik nu vrij veel albums voor het eerst moet gaan luisteren. En nu wil ik altijd graag de albums aan meerdere luisterbeurten onderwerpen (mits het een beetje gaat ). Dus het zal wat rustiger worden hier de aankomende tijd van mijn kant.

Ik heb deze nog aangeschaft toen ie net uit was, op CD uiteraard, zoals miljoenen met mij... Voel me opeens ontzettend oud als ik de luisterervaring zo lees.

Terechte lofbetuigingen aan 2 ijzersterke platen Don.

Altijd het zonnetje in huis!

Er zitten genoeg albums tussen die je niet uit zult kunnen luisteren, dus waarschijnlijk valt dat wel mee. No pressure he? Geslaagd topic tot nu toe hoor. Complimenten.

En zo is t!

199. Arcade Fire – Neon Bible (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/66000/66069.jpg
Luisterbeurten: Arcade Fire is zo’n band die ik link met een radiozender als 3FM. Verder nooit eerder een album van gehoord.

Luisterervaring: rock is het, dat moge al snel duidelijk zijn. Het is naar mijn idee wel een beetje de niet-zoveel-aan-de-hand en luistert-lekker-weg rockmuziek. Geinig hoe ze soms wat rock ’n roll elementen toevoegen. Stem is prima. Mooi sfeervolle titeltrack trouwens.

Mume-knuffelband, uiteraard daar buiten ook wel een beetje. Ik vind die verering iets te veel eer zonder dat het ergens slecht wordt (alhoewel hun laatste album...). Ik kan er goed naar luisteren maar doe dat eigenlijk maar weinig.

Een 3,5*

Merk wel dat ik veel van de albums die langs komen nu weer uit de CD-kast haal, sommige albums heb ik al een tijd niet gehoord. Leuk!

August and Everything After van Counting Crows is een van mijn meest atypische 5*-beoordelingen voor mijn gebruikelijke luistergedrag. Op papier zou het echt helemaal niks moeten zijn voor mij, maar alles is raak op die plaat. Adam Duritz opent Round Here met een de mooiste stukken tekst die ik ooit op een plaat heb gehoord: Step out the front door like a ghost into a fog / Where no one notices the contrast of white on white / In between the moon and you, the angels get a better view / Of the crumbling difference between wrong and right. Over de algehele toon zetten gesproken.

Wat me vooral trekt aan deze plaat is hoe ongefilterd Duritz schrijft en zingt op deze plaat, en de muziek voelt ontzettend puur en oprecht. De plaat straalt echt een bepaalde weemoedige melancholie uit die je helemaal in het album trekt. Muzikaal ook een mooie mix van folkrock en altrock met prachtige subtiele nummers.

Neon Bible heb ik ook al een hele tijd niet gehoord, ergens in de komende tijd ook weer eens draaien.

Counting Crows: Mr. Jones was de hit, Round Here kwam er ook wel bij... verder kom ik niet echt aan positieve associaties bij deze band. A Long December was het ultieme afknapnummer (die zang, dat doordreinen... al staat die dan niet hier op). Enigszins tot mijn eigen verbazing heb ik er lang gelden, bij beluistering toch zomaar 3½* aan gehangen. Om het zonnetje in huis te blijven, zal ik hem maar niet spoedig opnieuw uitproberen.

Arcade Fire: dat debuut (speciaal voor Tony: ik vermoed zomaar dat we die ergens in de eindfase van dit topic gaan tegenkomen) was natuurlijk een overschatte plaat, maar daarna werd het beter, om te culmineren bij de opvolger (waarvan ik eveneens vermoed dat we die later nog gaan tegenkomen). Neon Bible is al op een betere manier groots en meeslepend dan Funeral, heeft betere zanglijnen, meer liedjes met kop en staart... Windowsill is de vreemde eend in de bijt bij mijn blauwe sterren, naast de voor de hand liggende Keep the Car Running en Intervention. Ook voor deze 3½*, maar dit is toch een stuk meer een plaat van nu dan August and Everything After.

Dankjewel, maar je had je de moeite echt mogen besparen. Echt.

198. Eagles – Hotel California (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1815.jpg?cb=1511990447
Luisterbeurten: het kan bijna niet zo zijn dat iemand de titeltrack niet kent. Altijd hoog in de top2000 en een hit. Ook hier komt de collectie van mijn vader weer om de hoek kijken.

Luisterervaring: eerlijkheid doet mij zeggen dat ik die wereldbekende titeltrack altijd maar saai heb gevonden. Dat is naarmate de jaren gevorderd zijn nooit verandert. New Kid in Town kende ik blijkbaar ook al en in verhouding met die 2 eerste songs is Life in the Fast Lane wat steviger. Maar over het algemeen een vrij rustige plaat die mij niet altijd evenveel kan boeien, met Victim of Love dan wel als beste nummer

Over Hotel California gaat het cliché dat het van een hele generatie mensen (die je inmiddels pejoratief als boomers zou kunnen duiden, of nog iets daar voorbij) de laatste plaat is die ze gekocht hebben. You can check out any time you like, but you can never leave. Mijn vader kwam ook een tijdlang in de buurt.

Het titelnummer was voor mij op zeker moment wat doodgedraaid, maar toen mijn Arrowjaren alweer wat langer achter me lagen, kwam de waardering wel weer terug. Daar toont zich het kwaliteitsnummer. Op de A-kant zijn Life in the Fast Lane en met name New Kid in Town ook fraai en met The Last Resort wordt het beste tot het laatst bewaard. Daartussenin is het allemaal een stuk minder opwindend en vooral wel erg veel in hetzelfde lage tempo. Blijft wat mij betreft toch wel achter bij andere blockbusters uit die tijd als Rumours en City to City. 3*

Meer dan prima plaat natuurlijk maar dit is qua woorden wellicht wat veel eer voor Gerry R.

Eagles:
Het predikaat klassieker wordt steeds makkelijker uit de kast getrokken maar dat dit er eentje is lijkt me wel duidelijk. Ik kan m op zich best goed hebben, opzetten doe ik m zelden maar dat Wasted Time en vooral The Last Resort prachtig zijn lijkt mij wel weer duidelijk.

3,5*

Waarschijnlijk wel. Maar dit drietal voelde in mijn vaders platenkast (en later de kast met door platen vervangen cd's) wel als een soort heilige drie-eenheid.

Omdat ik niet verwacht dat we Rafferty nog in dit theater gaan tegenkomen (Tony, kom er maar in!), kan ik hier nog wel even memoreren dat we ooit op de terugweg van een familiebezoek (Kerst? De alcohol had in elk geval gevloeid) in de auto zaten, met ook mijn zus en mijn toenmalige vriendin. City to City stond op voor ons doen ongewoon hoog volume op; in onze familie geldt de plaat dus wel als klassieker. Mijn vader vertelde ook met voor zijn doen ongewoon enthousiasme over hoe hij en zijn beste maten indertijd allemaal die plaat hadden en hoe de stemming erin kwam als iemand hem op een feestje oplegde. De eega zat wat bevreemd te kijken en vroeg zich discreet (en later iets minder discreet) af waar alle heisa over ging... op Baker Street na was dit toch allemaal erg suf? Dat ze dat aanvulde met dat Alan Parsons ten minste spannende muziek maakte ondergroef het eventuele punt wel wat.

Behoorlijke OL lijst, he, Reijersen? In het begin van de lijst viel het nog mee, maar nu had je het topic beter "Reijersen's Muzikale Reis door de platenkast van mijn vader" kunnen noemen.

Volhoudertje he? Waarom doe je dat?

Jij begon

Eagles snoozefestje hoor...

Het titelnummer wordt wellicht te veel op een voetstuk geplaatst, maar is niettemin een uitstekende compositie. Op enkele nummers na, hebben de Eagles mij echter nooit zo gegrepen.

Ten aanzien van Gerry Rafferty; zou ik graag op 'Sleepwalking' willen wijzen. Een wat onfortuinelijke titel in deze discussie, maar in wezen een veel spannendere plaat dan City to City mijns inziens.

De vier albums van City to City t/m Sleepwalking hebben allemaal wel hun betere en hun mindere momenten... vind er eigenlijk niet een echt boven- of onderuit steken.

Het rockt allemaal wel voldoende weinig om de ceremoniemeester van dienst eventueel ook te smaken.