Nadat twee keer wordt bevestigd dat er gevreesd wordt dat het toch weggegooide tijd was komt er toch nog een mooie twist
So you can go on with your search baby,
And I can get on with mine

Maybe someday we will find
that it wasn't really wasted time

Naast het fijne gitaarwerk zitten er ook wel wat mooie teksten verstopt in het Hotel (of rehab).

Ik las over "uit die tijd" heen en was heel even bang dat je het over de band City to City (the road ahead...) had

Stil hier……..
Heb zelf nog geen reacties gegeven, maar volg het wel met boven gemiddelde interesse

Ik heb vanmiddag Arcade Fire's Neon Bible weer eens opgezet.

Tijdens mijn beluistering las ik een hele passende observatie op RateYourMusic die ik graag parafraseer: Funeral is een plaat die groots klonk vanwege de urgentie en de opeenstapeling van instrumenten, maar Neon Bible is groots in zijn algehele ontwerp.

Het is overduidelijk dat vanaf de eerste ideeën Arcade Fire het doel had om van Neon Bible een groots klinkende plaat te maken. Dat zijn niet vaak platen waar ik iets mee heb. Ik hoor bijvoorbeeld veel invloeden van Bruce Springsteen op Neon Bible, en een plaat als Born to Run vind ik bijvoorbeeld veel te over de top en melodramatisch qua voordracht en instrumentatie. Dat is op Neon Bible ook, maar de sfeerzetting is compleet anders en spreekt mij veel meer aan. De plaat heeft een bepaalde dreigende apocalyptische bombast in zich en wisselt ook mooi af qua tempo. Daar waar op Funeral bepaalde overgangen nog best rommelig kunnen zijn (daar ligt ook niet de kracht van die plaat), hoor je op Neon Bible verschillende passages binnen één nummer naadloos in elkaar overgaan. Arcade Fire zijn hier sterkere en bedachtzame songwriters geworden en verliest daarmee wel wat meer zijn ongeremde karakter van Funeral, maar de kwaliteit van het materiaal en sfeerzetting op Neon Bible compenseert dat ruimschoots.

Hij is weer even plaatjes aan het draaien die hij wel leuk vindt

Denk dat ie is blijven hangen in dat K*hotel: You can check-out any time you like,
But you can never leave!

Ik ben wel op vakantie. Met matige internetverbindingen, dus ik ga weer verder als ik weet thuis ben. Wel veel tijd gehad om weer albums te beluisteren

197. Bruce Springsteen – Nebraska (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3495.jpg?cb=1507890030
Luisterbeurten: kan me niet echt herinneren dat ik dit album van Bruce ook eerder hoorde. Met een vader als Bruce liefhebber, maar twijfel er aan of dit in zijn kast staat.

Luisterervaring: mooie plaat toch wel, de titeltrack is bijvoorbeeld al erg mooi, maar zo zijn er wel meer te vinden op dit album. Ook die meer rustige nummers van Bruce doen mij meer plezier dan het opgehitste gerock. Daarmee zit ik met dit album toch al snel op de goede weg. Qua lengte ook prima dit album. Dat werkt soms zo, dat de duur van de plaat er verantwoordelijk voor is of iets wel of niet blijft boeien. In dit geval dus ten bate.

196. Rammstein – Mutter (2001)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3746.jpg?cb=1577770162
Luisterbeurten: voor het eerst dat ik dit album hoorde. Kende wel wat losse nummers, mede door een collega die groot Rammstein fan is.

Luisterervaring: dit luisterde ik niet uit. Ging bijna om mijn moeder roepen

Vind ik toch wel apart, zo extreem is Rammstein toch niet? Of is het de taal die je niet trekt?

Ah, daar is-ie weer

Van Bruce Springsteen heb ik een boxje met de eerste zeven albums en daar hoort Nebraska dus ook bij. Dientengevolge heb ik hem ook een aantal keer gehoord. Er is me echter volstrekt niks van bijgebleven. Hij vertelt vast weer mooie verhalen, maar muzikaal lijkt het wel zo min mogelijk indruk te willen maken. Misschien heb ik speculatief ingezet dat er vooralsnog toch nog 3* staat.

Tja, de relativiteit van sterrenwaarderingen. In Rammsteins muziek zit natuurlijk altijd de knipoog, maar dat maakt een heel album nog niet per se tot een heel bevredigende ervaring. Van dit album heb ik het uitkomen en het een (cult)hit worden van nummers als Sonne en Links 2 3 4 wel bewust meegekregen (en toen waren literaire evergreens als Engel, Du Hast en Bück Dich al op de wereld losgelaten). Voor het gros van de albumtracks telt echter geen jeugdsentimentsbonus en het totaalplaatje staat dan ook op 2½* (en enige verbazing dat dit in de Top 250 staat).

Dat alles gezegd zijnd... aangezien ik aan de paar genoemde Rammstein-nummers van deze plaat wél plezier beleef, lijkt de sterrenverdeling toch niet helemaal kloppend.

Nebraska: dit is het album waarvan ik (Springsteen fan) er het langst over heb gedaan om op waarde te schatten. Mijn waardering steeg in de loop der tijd van 3* naar 4.5*. Prachtig, bij vlagen ook spook-achtig album dat tegelijk wel en niet buiten de rest van zijn discografie valt. Wist je trouwens dat dit eigenlijk een zusteralbum is van het overbekende Born In the USA? De onstaansgeschiedenis loopt grotendeels parallel, tot Springsteen besloot dat deze batch nummers beter werkte in demovorm dan in volledige bandbezetting. De LP is uiteindelijk gemasterd van het cassettebandje dat Springsteen enkele maanden meedroeg in de zak van zijn jack.

Rammstein: ik ken geen hele albums van ze maar de nummers die ik ken, klinken in mijn oren behoorlijk poppy. Het Duits heeft voor mij ook wel een meerwaarde.

Wellicht, maar de hele vibe stond me enorm tegen.

195. The National – Alligator (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22815.jpg
Luisterbeurten: zegt met heel weinig op het eerste gezicht. Dit album ken ik niet, net als ik geen losse songs er van ken.

Luisterervaring: de eerlijkheid en ervaring dient mij te zeggen dat ik muziek vol met ronkende gitaren had verwacht, maar bij de eerste 2 songs is dat het tegendeel toch wel. Dat zijn smaakvolle, wat rustigere songs. Dan is juist een Lit Up wel hetgeen wat ik van te voren verwachte. Maar er staan dus ook een hoop rustige nummers op dit album waarbij mij het mooie Daughters of the Soho Riots misschien wel het beste smaakte. Vocaal is het wellicht ook niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind het wel een prettige stem. Toch een aardige positieve kennismaking met The National, dit album.

194. The Who – Who’s Next (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/607.jpg
Luisterbeurten: natuurlijk een bekende naam, maar veel muziek heb ik van The Who nog niet gehoord.

Luisterervaring: zo kijken naar de tracklist van dit album kende ik op titel in eerste instantie alleen Baba O’Riley, een wat chaotisch nummer in mijn beleving. Nu heb ik gedurende het hele album wel het gevoel dat ze bij The Who heel veel in nummers willen stoppen. Alsof alle ideeën die ze hadden ook echt in de songs moesten komen. Dat maakt het mijn inziens allemaal wat onrustig. Wel een heel fijne stem voor deze muziek trouwens. Love Ain’t for Keeping en Getting in Tune zijn voor mij de beste nummers.

193. Neil Young – Live at Massey Hall 1971 (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/69000/69057.jpg

Dat de muziek van Young niet op Spotify te vindenis, is bekend. En ik ben verder ook niet op zoek gegaan naar dit album. Dus deze niet kunnen beluisteren.

Who's Next: Behind Blue Eyes, Won't Get Fooled Again en in het bijzonder Baba o'Riley zijn voldoende om de band legendarisch te maken. Wat daar op het album tussenin staat, luistert ook lekker weg, maar is in mijn oren niet overal even bijzonder. Sowieso valt, als ik weer eens een albumpje The Who opzet, het luisterplezier niet altijd helemaal samen met de herinnering. Daarnaast ligt de laatste tijd mijn focus bij de band iets meer bij de beide rockopera's waar Who's Next tussen geboekensteund is. Toch 4* voor deze.

Deze van The National ken ik niet. Wat niet is kan nog komen - en er komen sowieso vast nog een paar Nationals waar ik wel wat over kan zeggen. Neil Young live ken ik evenmin en dat wilde ik maar zo houden.

192. Spinvis – Spinvis (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/453.jpg
Luisterbeurten: het feit dat ik dit album al een cijfer heb gegeven bewijst dat ik het al eens hoorde, maar kan het me eigenlijk niet zo heel goed meer herinneren.

Luisterervaring: dit album bevat natuurlijk het prachtige Bagagedrager. Maar er is meer, neem bijvoorbeeld de leuke fluit op Smalfilm, het dromerige Astronaut of het onbezorgde De Talen van Mijn Tong. Hij is geen zeer begenadigd zanger, maar het is een verhalenverteller. Dat past prima bij de muziek zo, al kan gaandeweg het album de stem mij wel iets meer tegen staan. Best een mooie plaat dit.

Heb de man een eeuwigheid geleden nog eens live gezien op de Parade. Was leuk. Inderdaad een verhalenverteller (ergens tussen een conventioneel popconcert en een cabaretvoorstelling in). Als muziek om gewoon buiten de theatercontext naar te luisteren doet het me minder. De teksten komen me vaak vooral quasi-diepzinnig voor en muzikaal is het ook niet echt mijn straatje. Daar is een handvol gunstige uitzonderingen op, maar die staan geen van alle op dit album. Heb er bij beluistering lang geleden 3* aan gehangen.

Ik blijf het een erg fijne plaat vinden. Voor het horen van deze plaat zei ik altijd dat ik een spuughekel had aan Nederlandstalige muziek, maar daar heb je het: ik had de juiste plaat gewoon nog niet gehoord. Toen Boudewijn de Groot en Spinvis mijn pad op kwamen was dat wel anders. Andere Spinvis-platen vind ik goed, maar de sfeer op deze plaat trekt me het meeste aan. De stoffige aan elkaar geplakte instrumentals, het heeft een specifieke sfeer, soort van weemoedige nostalgie, een plakboek als het ware. Zelfs zonder de teksten zou ik graag naar deze plaat luisteren. Bijvoorbeeld die heerlijke melancholische pianolijn en fluisterende bijna hip-hopgroove in Voor Ik Vergeet, met de melodie van de gastzangeres erbij, heerlijk. De teksten van Spinvis, die kun je op allerlei manieren interpreteren voor mijn gevoel. Door de jaren heen krijgen die teksten andere betekenissen voor mij.

Had (heb) je dan ook nog niks gehoord van Noordkaap, Frank Boeijen Groep, The Scene en Gorki?

Ik had inderdaad nog niks van die artiesten gehoord (op de ''hits'' van Frank Boeijen na dan), nu wel. Alleen Gorki spreekt me redelijk aan, maar ook niet iets wat ik zelf zou opzetten.

Don Cappuccino ik kan jou echt Fluisteraars aanraden als jij Nederlandstalige muziek wil leren kennen.

Ja, ik luister de laatste jaren veel naar ''Nederlandstalige'' muziek.

Oké. Smaken verschillen, zo blijkt maar weer. Ik vind Spinvis niet zo bijzonder op het eerste gehoor en dan heb ik niet de neiging me wat meer in de teksten te verdiepen.

191. Bloc Party – Silent Alarm (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19214.jpg?cb=1509902641
Luisterbeurten: ergens kan ik mij herinneren dat ik deze plaat al eens hoorde. Maar hoe dat dan klonk lijkt totaal uit die herinnering verdreven te zijn.

Luisterervaring: ik ervaar dit album als een vinnige en energieke opvoering van rammen op instrumenten. De vibe is bij alle nummers eigenlijk wel hetzelfde. De drums hebben wel iets funky’s. Alsof de drummer goed naar Zigaboo Modeliste (van the Meters) heeft geluisterd. Zangtechnisch, maar ook qua zanglijnen vind ik er wel interessant aan. Vrij veel overstuurd geschreeuw, of eerder geblèr. Terwijl ik het muzikaal juist wel goed te behappen vind.

In het kader van de ladder Like Eating Glass, Helicopter en Banquet wel vaker gehoord. Vervelende muziek; een soort poor man's Police. Het hele album ooit eens met 2½* gewaardeerd.

Ik ben een beetje een Police fanboi, en heb deze van Bloc Party in de kast staan (en beide bands live gezien), maar ik hoor echt nul nada noppes aan overeenkomsten. Wel een fascinerende vergelijking overigens.