Morgen tijd voor wat hiphop

Dope

Bijna, dat was Lordi

Gaan we het nou ineens over wielrennen hebben?

Deze haal je door elkaar, ja.

Ik denk dat je het over Lykke Li hebt en het nummer I Follow Rivers, dat door Triggerfinger is gecoverd.

Oh. Haha. Nou dan ken ik Lorde dus helemaal niet. Ik heb een hoop klokken horen luiden, maar waar die klepels dan toch zitten?

Deze hit ook langs je heen gegaan?

Mag ik verklappen dat ik nog nooit naar de radio heb geluisterd. Ik heb wel bij oude baantjes, waar de radio aanstond nummers gehoord, zo ken ik Let's Get Loud van Lopez en bands als Jamiroquai en Limp Bizkit. Maar minimaal ná 1999/2000 nooit meer een radiozender gehoord en dus geen hits. Ik voel me enerzijds een oude lul, maar anderzijds voel ik me ook niet 'lastig gevallen'.

Ja heerlijk. Ik heb zelf ook geen radio of tv, maar ik word toch nog wel met regelmaat blootgesteld aan muziek buiten mijn eigen smaak om - supermarkt, vrienden, etc. In de tijden dat ik een bijbaantje had waar ik 8 uur op rij moest luisteren naar de radio (of bandjes) werd ik er ook helemaal gek van, en in de periode daarna heb ik popmuziek lang zo veel mogelijk ontweken. Tegenwoordig geniet ik juist weer een stuk meer van pop dan toen.

We gaan nogal offtopic, maar het is wellicht een goede manier om de tijd te doden tot de volgende update.

242. Typhoon – Tussen Licht en Lucht(2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/79000/79506.jpg?cb=1625530155
Luisterbeurten: ten tijde van de release van dit album heb ik het heel veel geluisterd. Dat was sowieso een periode waarin ik veel meer naar hiphop luisterde dan ik tegenwoordig doe. Hiphop, een genre waar ik misschien ook weer eens wat meer tijd in moet gaan stoppen.

Luisterervaring: de bekendheid van Typhoon heeft ondertussen natuurlijk een flinke vlucht genomen. Op dat vlak luistert dit album nu in 21/22 een stuk anders dan toen in 2007, toen hij nog wat minder algemeen bekend was. Een man met een verhaal, een man met sterke teksten die multi-interpretabel zijn naar mijn idee. Gaat het over de wereld? Gaat het over de liefde? Gaat het sociale onderwerpen? Het is maar net wat je er zelf in hoort. Qua vibe gaat het van relaxed (Hotel Beschaving) naar meer energiek (Applaus, Brand Los, Wint Waait, Bommenwerper). Van kwader (Contact, Natuurlijk, Zo Niet Mij, Los Zand met sterke features), naar verdrietig (Drieluik, Vlieger). Van gevoelig (Zendeghi, Sprokkeldagen, mede door de gastartieste), naar melancholisch (Nieuw Leven, Volle Maan). Maar ten alle tijden spreekt er een bepaalde urgentie uit bij Typhoon. Hij vindt het zelf in ieder geval belangrijk dat zijn verhalen gehoord worden. Het is poëzie verpakt in hiphop, zoals ik al eerder bij het album meldde. Dit soort muziek doet het wel erg goed bij mij.

Ik ken bijna geen muziek van Typhoon, maar ik houd van die man. Wat een heerlijke, positieve, fijne, sympathieke man. Ik heb weleens livevideo's gezien en ik denk ook wel eens hem op een festival zien optreden. Hij heeft altijd een goede, strakke band en krijgt bij iedereen een glimlach op het gezicht.

Dit soort muziek mag van mij zoveel en zo vaak mogelijk aan de mensheid blootgesteld worden.
Misschien eens een volledige plaat luisteren en beoordelen om hem hoger in de lijst te krijgen.

Ik zie dat ik, in hetzelfde jaar dat ik een lage stem aan Ayreon uitgedeeld heb (2007), ook dit album met 2* gewaardeerd heb. Vrolijke jongen ben ik toch.

Ook hier wel de indruk dat het een sympathieke man is. Muziek komt ook vast een stuk beter tot zijn recht bij een optreden dan, wat het bij mij vast was, even tussen de bedrijven door op de mp3speler. Enige nummer wat nu op de titel herkenning oproept is Zo Niet Mij (dat is geen positieve herinnering overigens; van dat soort taalgebruik krijg ik nu eenmaal jeuk).

Opvolger Lobi da Basi heb ik nooit in zijn geheel gehoord, maar die levert nu wel meer bekende titels op. Ook ik had de indruk dat de 'grote vlucht' van Typhoon pas na 2007 was. De albumstatistieken hier op MuMe suggereren anders. Soit. Misschien is het hier ook eens tijd voor een herwaardering.

Vwb "O" qua "L" ben ik zo vrij te denken het te kunnen winnen. en Radio is echt wel anders geworden sinds de komst van DAB. Toen ik ooit - voor de grap - zo'n station aanslingerde op m'n streamer (daarop te vinden, med obv genre) werd ik aangenaam verrast door prettige ambient.

Verder: als de post-puberali alhier maar blijven blaten over een bepaald artiest, i.c. Lorde, wordt het nieuwsgierige Aagje op een bepaald moment wakker ("just what all the fuzz is about?"). Lykke Li leerde ik kennen doordat een Svensk mattie me een YouTube clipje stuurde waarin zij voor zijn flatgebouw een song ongeplukt ten gehore bracht (zijn boze buurman deed nl het raam open en schreeuwde naar buiten dat ze moest ophoepelen, "anders bel ik de pliesie") - in die tijd was ze al redelijk bekend.
Lykke Li - Little Bit LIVE Närkesgatan, Södermalm i Stockhol - YouTube

Zelfs uit nieuwsgierigheid ga ik geen liedjes luisteren. Al heb ik die van Lana en Eefje toen wel opgezet. Maar toen ging het even niet zo goed met me, en had ik iets nodig om tegen te ageren. Kinderachtig van me, en dat weet ik. Nu doet iedereen maar gewoon wat ie wil, maar dan ga ik alsnog niet de nieuwe Iron Maiden of Toy van Bowie opzetten, om de 'fuzz' te gaan zitten begrijpen.

Ik kijk wel uit naar een deluxe expanded superdepuper editie van allerlei Oude ellen-platen die dit jaar 50 jaar oud worden. Zoals Eat a Peach. Daar kan geen moderne plaat tegen op.

Terug naar Typhoon: ik wist niet dat hij maar drie platen had gemaakt. Ik vermoedde dat hij meer op zijn naam had staan. Niet zo moeilijk dus om eens in zijn muziek te duiken.

241. Suede – Dog Man Star (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1491.jpg
Luisterbeurten: op wat losse nummers na had ik nog niet eerder muziek van Suede gehoord. Dit was dus de eerste keer dat ik een geheel album hoorde. Ik luisterde het (met enige moeite) 1x en daar blijft het ook wel bij.

Luisterervaring: dit is dus duidelijk niks voor mij. Bij de introductie valt dat allemaal nog niet zo op, maar de nummers daarna gaan al snel in mijn irritatie zitten. Dat ligt vooral aan de stem, want wat vind ik die verschrikkelijk. De manier van zingen met dat steeds overslaan, maar ook gewoon het stemgeluid an sich werken echt op mijn zenuwen. Als die stem dan alle nummers door te horen is dan wordt zo’n album nog een hele zit. Muzikaal vond ik het verder niet al te bijzonder. Ik hoorde niet echt per se iets unieks hier in. Nummers die ik dan toch nog wel aardig vond zijn The Wild Ones en The 2 Of Us. Maar verder laat ik deze muziek echt links liggen.

Ook hier: ik laat Suede helemaal voor wat het is. Weinig interesse in alternative rock gehad. Al heb ik het (eerlijk) nog nooit gehoord. Soms zijn vermoedens genoeg.

Ja, de stem van Brett Anderson, die is hier ook wel lang struikelblok geweest. En ook dat is gaandeweg wat genuanceerd. Inmiddels ruim acht jaar geleden heb ik met wat MusicMeteraars de band nog eens last-minute live gezien en dat heeft de toen al wat ontluikende waardering voor de band wel een opkontje gegeven.

Echt doorgezet heeft de liefde daarna dan toch ook weer niet. De meeste waardering heb ik nu eigenlijk voor hun recentste werk en niet voor hun klassieke albums uit de hoogtijdagen van de britpop. Ik heb er alle vertrouwen in dat we een deel van de soortgenoten hier nog wel tegen gaan komen (maar het mijns inziens superieure Time for the Rest of Your Life van Strangelove uit hetzelfde jaar dan vast weer niet). Voor deze een naar boven afgeronde 3½* met We Are the Pigs als favoriet.

Hier een klein tegengeluid (het grote volgt in 3, 2, 1...). Voor mij een 4,5*. Wat een ellende allemaal bij elkaar maar wat een prachtige ellende is het! De mooiste aspecten van een donkere, natte, mooie, winderige en knusse herfst op 1 album. Ik ben niet de allergrootste fan van de band maar dit album en Coming Up krijgt al mijn handen op elkaar.

Meesterwerk! Staat alleen minstens 231 plekken te laag.

En dat zijn er nogal wat. Of was jij dat niet, op die vorige hoes?

Ik had in het begin ontzettende moeite met zijn stem, die trok ik totaal niet. Nu ben ik er totaal verliefd op

In 2007 was er een levendige hiphopgemeenschap op MuMe. Bij het grote publiek was het tweede album inderdaad meer een doorbraak, maar specifiek in de hiphopscene was Typhoon al groot vanaf het debuutalbum. Voordat die uitkwam, was ie al een rising star, aangezien hij uit de Opgezwolle-familie kwam, de Grote Prijs won, en ook al sterke singles had uitgebracht.

Voor mij was het debuutalbum ook Typhoon op z'n hoogtepunt, daar was het nog pure hiphop. Vanaf het tweede album ontstond er toch een toegankelijker geluid, minder hiphop maar ook minder interessant voor mij. Ik heb hem wel live gezien na het tweede album en dat was inderdaad een feest.

Wat betreft radio: ik heb er ook zelf nooit actief naar geluisterd, maar vind het wel bijzonder dat je het dan ook nergens meekrijgt. Nou geldt voor mij dat mijn ouders altijd radio hadden en hebben opstaan, zowel thuis als in de auto. Vroeger altijd Radio 10 Gold overigens, dus al die oude jaren '70 en '80 hits zijn er daarmee aardig ingestampt, al zijn er nog steeds regelmatig nummers die ik daardoor meteen herken, tig keer gehoord heb, maar geen titel of artiest op weet te plakken. Maar goed, ik kan zeker begrijpen dat als je radio niet van huis uit hebt meegekregen, dat je daar niet direct een interesse voor hebt om dat zelf op te zoeken. Dan kan je gewoon lekker zelf op zoek naar de muziek die in je straatje valt, zonder dat het wordt opgedrongen door platenmaatschappijen.

Wat betreft Suede heb ik juist minder met de recente platen, die klinken mij te generiek. Juist op de eerste twee platen, voornamelijk, vind ik het een prachtige, unieke band. Maar dat unieke geldt inderdaad ook voor het stemgeluid en dat kan dan al snel tegenstaan.

240. Jethro Tull – Thick as a Brick (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14683.jpg
Luisterbeurten: voor het eerst dat ik een album van Jethro Tull beluister

Luisterervaring: een album van maar 2 nummers is toch wel nieuw voor mij. Ik ben dan ook benieuwd in hoeverre de nummers zich in de zeg maar 22 minuten ontwikkelen. En dat is ook wel de trip die je mee maakt in het beluisteren van dit album. Bij het beluisteren van een dergelijk lang nummer en met de ontwikkeling die het nummer meemaakt stelde ik mij steeds de vraag: waar gaan ze nu heen? Wat gaan ze nu doen? En de antwoorden op die vragen zijn soms positief en dan weer wat minder positief. Vooral de meer rustige stukken spreken mij wel aan, mede omdat de stem daar ook mooi bij kleurt. Fluit er bij en het is echt wel goede muziek. Maar als dit dan ingewisseld wordt voor snerpende gitaren doet het mij al direct een stuk minder. Wat mij ook aanstaat is het verhalende karakter van dit album. Al met al een integrerende luister-ervaring en echt iets wat je als geheel moet beluisteren.

Ha!

Wat mij betreft het allerbeste wat ooit door een band ooit eens op band is gezet. Ongeëvenaard en het was nog een parodie ook. Tull werd tussen de concept-album makende progartiesten geplaatst en Ian vond dat maar niks en als antwoord daarop maakt hij de mother of all concept-albums. Et voila!

Een meesterwerk die ook wat artwork betreft (een heuse krant die je kunt uitvouwen en lezen) en een heel verhaal eromheen van een jongen die een prijs heeft gewonnen voor zijn gedicht maar ook weer gediskwalificeerd is. Er is zoveel over te vertellen en te vinden dat je wel eeuwen kunt door analyseren en discussieren.

Ik wil nog wel iedereen wijzen op het 'studiegenootje' van Gerald Bostock die op de foto haar rokje omhoogschuift, zodat nou ja, kijk zelf maar.

De bandleden en studio-medewerkers en iedereen die ze maar konden vinden staan in hilarische krantenartikelen verspreid in deze krant afgedrukt. Er staat zelfs een review van deze plaat in, die vernietigend is.

Qua muziek is dit wat mij betreft het beste ooit, en of ik nu in een jazz, blues, prog of hiphop of trance-bui ben, deze plaat kan ik altijd draaien en er is maar één plaat op aarde die deze plaat naar de kroon kan stijgen.

Leuk dat je het toch wel wat vindt, Reijersen. Als je akoestische, wat simpelere kant van de band wilt horen kan ik je nog Stand Up of Aqualung aanbevelen. Wat minder heftig gitaarwerk en wat meer rustige momenten.

Maar goed, Tull is en blijft natuurlijk een rockband met een belangrijke rol voor de stevige drums, heavy gitaarpartijen en baspartijen.

O, dat was geen grap, Thick as a Brick zat er echt aan te komen.

Ik sluit mijn radioprogramma wel eens af met een van de Thick as a Brick-helften. De betweterige collega bromt dan dat het eigenlijk één nummer is en dat het heiligschennis is om maar de helft ervan te draaien. Maar dat waren allicht de beperkingen van het elpeeformaat - we zullen onze zegeningen maar tellen dat er in het cd-tijdperk geen heropname gekomen is waarin het geheel aaneengesmeed is en er, ach, nu we toch bezig zijn, gelijk nog maar wat correcties doorgevoerd zijn. Ik hoop dat Ian Anderson niet meeleest en nu op ideeën gebracht wordt.

Alles wat ik verder inhoudelijk nog over het album zou kunnen zeggen is hierboven door Michiel al beter gezegd danwel weggelaten. Voor mij de primus inter pares in het Jethro Tull-repertoire: Aqualung, Songs from the Wood en Heavy Horses staan op dezelfde 4*. Leuk dat het album in aanleg een parodie was, maar met opvolger A Passion Play zouden de heren alsnog zelf een flink eind in het moeras der topografische oceanen wegzakken.

Fijn album, fijne band. Het aantal cd's dat ik ervan heb is, zoals dat soms gaat, wel wat scheefgegroeid ten opzichte van de uiteindelijke waardering ervoor, maar zo gaat dat soms.

Klassieker uiteraard, mijn echte grote waardering voor dit betreffende album kwam pas relatief laat. De band kende ik al jaren en het album had ik wel maar draaien deed ik t nauwelijks. Opeens ergens op een vast prachtige morgen viel de krant pas echt door de bus.

Inmiddels een 4,5, dat zegt genoeg lijkt me.

Ken alleen Tundra...

Tundra?