Reken maar, ik ben supertrots op je! Ook al vanwege je eerdere link tussen David Bowie en de Modern Lovers. Verder ben ik al een aantal mooie verrassingen en persoonlijke favorieten tegengekomen in je lijst, dus ga zo door!

Puur goud dat nummer!

Destijds eveneens als een blok voor Pure Shores gevallen, mede door de verfilming van The Beach, die ik ten zeerste kon waarderen. Nog steeds. Ook Voices (Dario G) en Porcelain (Moby) wisten de 18-jarige esteban toen te betoveren. En dan zeker in combinatie met de beelden. De leeftijd waarop het volwassen leven nog moest beginnen en de hele wereld nog ontdekt moest worden. Danny Boyle kwam op het perfecte moment met deze.

Pure Shores, popperfectie!

#besteooit #popparel #pure(shores)trane

The Beach blijft nog steeds één van m'n faffie films ooit, dat heeft ome Leonardo enkel nog met The Wolf of Wall Street kunnen overtreffen!

Erg maffe en matige film vond ik 't...trane...

Moet die film nog steeds eens zien, ik hou wel van maffe films.

Maffy Duck...

40. My Bloody Valentine - Sometimes
Album: My Bloody Valentine - Loveless (1991)
Vorige keer (2014): had ik Soon in mijn lijstje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2361.jpg

“Turn my head into sound”

Jaaa mensen, het is eindelijk My Bloody Valentime hier! Dansen! Zingen! Stofzuigen! Gyzzz, mag ik deze dans van u?

Loveless is voor mij echt zo’n ‘gift that keeps on giving’, mijn favorieten blijven maar veranderen ook al ken ik de plaat eigenlijk al jaren. Ten tijde van mijn vorige top 100 was Soon nog mijn absolute favoriet, en na passages van When You Sleep, Only Shallow en Blown A Wish als ultieme opveermoment op Loveless, ben ik ondertussen al enige tijd aanbeland bij het wondermooie Sometimes.

Waarom springt nu Sometimes er het meeste uit? Ik heb het onlangs nog uitgelegd op de albumpagina van Loveless, ik quote voor het gemak mezelf maar even:



Sometimes verklant echt perfect die stille ontheemding van de personages in die film, en sindsdien is het liejde voor mij steeds meer gaan leven. Er gaat tegelijkertijd zowel iets mooi, bitterzoets, treurig, troostend en akelig uit van Sometimes, een combinatie die me erg intrigeert. Tel daar de wonderschone melodie bij op en je krijgt een compositie vol onderhuidse spanning waar ik keer op keer met veel luisterplezier naar teruggrijp.

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=8a2e7b8d43fa4662

MBV zo laag

39. Suzanne Vega - In Liverpool
Album: Suzanne Vega - 99.9F° (1992)
Vorige keer (2014): kende ik van haar alleen Solitude Standing

https://www.musicmeter.nl/images/covers/14000/14005.jpg?cb=1574166065

“And he sounds like he's missing something
Or someone that he knows he can't
Have now and if he isn't
I certainly am”

Suzanne Vega is ook een van die artiesten die een lange aanlooptijd nodig had bij mij. Ik leerde zoals zovelen Luka en Tom’s Diner (DNA remix) als eerste kennen, en daarom gaf ik Solitude Standing ook een paar draaitjes, maar de echte klik bleef jarenlang uit.

Ik weet niet of ik het nummer ooit al eens geluisterd had voor deze of gene musicmeter-game, en waarom ie toen niet die verpletterende indruk van later achterliet, maar op een keer kwam Marlene On The Wall langs toen Spotify random doordraaide naar gelijkaardige muziek toen de playlist waar ik daadwerkelijk naar wilde luisteren was afgelopen, en mijn hemel wat werd ik gevloerd door dit prachtige liedje, die met een klein beetje fantasie best wel heel erg van toepassing was op mijn leven op dat moment.

Het debuutalbum ging in hoge rotatie en vond ik prachtig, Solitude Standing werd in de herkansing gegooid, en tijdens de lockdown legde ik ook 99.9F° eens op en dat was al helemaal raak. Een waanzinnige plaat vind ik, haar Fetch The Bolt Cutters zou ik zelfs durven beweren, maar helaas had ze bij het grote publiek al dat folkmeisjesimago dat voor altijd aan haar zou blijven kleven waardoor de 99.9F°-versie van Suzanne helaas wat in de vergetlheid lijkt te zijn geraakt.

(Sindsdien ben ik een beetje blijven hangen bij dit drietal besef ik net, misschien binnenkort maar eens verdergaan met mijn Suzanne-ontdekkingstocht)

Hoe dan ook, In Liverpool dus. Een liedje dat paradoxaal genoeg dat folkmeisjesimago net heel erg onderstreepte. Het is niet super representatief voor de rest van de plaat, maar het is er wel de standout onder standouts op, en een nummer dat me altijd een warm gevoel geeft.

Ik hou van de schuchtere manier waarop het liedje begint, het roept bij me altijd beelden op van een stad (Liverpool?) in de vroege ochtend terwijl er nog overal mistflarden hangen en de ochtenspits nog maar net een beetje op gang begint te komen. En ik hou van de manier waarop de zon eindelijk door de mist breekt in het goddelijke refrein. Ik hou van Suzanne’s stem, tegelijkertijd verlegen en vol zelfvertrouwen. En natuurlijk hou ik ook van de tekst, zo vol medeleven en net een impressionistisch kortverhaal op muziek.

Op Spotify (on Sunday, no traffic on the avenue...): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=770cd1a0313b402d

Blood makes noise

Maar In Liverpool ook mooi.

Phoe ja, ook een van haar beste inderdaad

Grappig, ik had eerder niet zo'n grote MBV-liefhebber in jou gezien.

Haha leuk dat ik af en toe nog verrassend uit de hoek kan komen

38. Common - I Used To Love H.E.R.
Album: Common Sense - Resurrection (1994)
Vorige keer (2014): vond ik deze al geniaal, maar stond ie nog niet in mijn top 100

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/634.jpg

“I met this girl when I was ten years old
And what I loved most, she had so much soul…”

Men neme een ijzersterke beat, bijvoorbeeld een heel chill en helder, maar ergens ook heel eenzaam klinkend hawaiigitaartje (daar moet ik toch altijd aan denken, in ieder geval).

Men neme een top MC, die een beetje klinkt alsof hij net verkouden is geweest maar alsnog over een stem als honing lijkt te beschikken...

En men neme een geweldige tekst, waar de teloorgang van een leuk meisje beschreven wordt, maar die eigenlijk gaat over hoe Common met lede ogen aanzag hoe de hiphop-community langzaam maar zeker haar eigen wortels leek te vergeten en iets anders, iets gewelddadiger en commerciëler werd.

Ja dan creëer je een nummer waarmee je bij mij altijd wel mag aankloppen. I Used To Love H.E.R. is al tijden een grote favoriet van mij en lijkt altijd wel als een van de eersten bij mij op te komen wanneer mij gevraagd wordt naar favoriete (hiphop)nummers. Een juweeltje waar tekst, muziek, stem en uitstraling zo mooi samenvallen dat het me op dit punt haast zou verbazen mocht ik dit nummer ooit beugeraken.

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=ae2c1b792ae84935

Op zich natuurlijk niet heel vreemd voor iemand met een Sonic Youth-avatar.

37. Big Star - September Gurls
Album: Big Star - Radio City (1974)
Vorige keer (2014): zat ik met mijn kop nog iets te veel bij het debuut om al veel aandacht aan deze besteed te hebben

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/581.jpg

“How can I deny what's inside?”

Had rockmuziek al eerder zo smachtend geklonken toen in ’74 Big Star met September Gurls op de proppen kwam? Alles aan dit nummer straalt gewoon onvervuld verlangen uit, iedere noot die Alex Chilton uit zijn gitaar perst, iedere geluidsgolf die zijn mond verlaat. Bitterzoetheid op het allerhoogste niveau (daar kan Eefje nog wel iets van leren, of niet dan Gretz ) Dat dit geen dijk van een hitparadesucces geworden is, bewijst nog maar eens dat het leven niet altijd eerlijk is.

Big Star leerde ik overigens al tijden geleden kennen, door good old That 70’s Show (samen met Steely Dan mijn grootste 70’s-ontdekking uit deze leuke sitcom). Omdat vooral In The Street en Thirteen prominent aanwezig waren in de serie, bleef mijn aandacht heel lang uitgaan naar het debuutalbum, de rest zou ik ‘dan wel eens' beluisteren (wanneer die ‘dan wel eens’ precies zou komen, dat wist ik niet).

Uiteindelijk bleek het, again, in de lockdown van maart 2020 te zijn, toen ik net als iedereen plots ook met een overschot aan vrije tijd kwam te zitten, en ik dan maar van de gelegenheid gebruikmaakte om Radio City en Third wat vaker op te leggen, en helemaal betoverd werd door met name September Gurls. Ach ja, wie van ons heeft zich nog nooit een December boy gevoeld?

Spotifyplaylist got it bad: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d3de2372cb9f4f11

Als je common een plek hoger had gezet, dan had je drie artiesten op rij die ook in mijn top 100 stonden!

Edit: twee plekken, vier artiesten inmiddels.

36. R.E.M. - Electrolite
Album: R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996)
Vorige keer (2014): sprong deze er nog niet uit tussen mijn ongeveer 87 andere R.E.M.-favorieten. So. Central Rain was toen mijn top 100-pick.

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/529.jpg?cb=1642355361

“Hollywood is under me
I'm Martin Sheen
I'm Steve McQueen
I'm Jimmy Dean”

Zo, dit is echt wel een lockdown-blokje hoor, want ook deze kwam bij mij pas echt goed binnen in die periode. Weet je wat, ik maak het mezelf eventjes wat gemakkelijker en quote mezelf:



Dan moet ik ter afsluiting natuurlijk ook nog even Pepino een appreciatietagje geven, want hij zette me ooit op het spoor van deze prachtband, en ze hebben sindsdien altijd tot mijn favorieten gehoord. Dus bij deze: Pepino.

If you ever want to fly, mijn Spotify(playlist): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=fc562520eba045d6

Wat een fijne super gevarieerde lijst ArthurDZ moet nog een hoop inhalen

Nog even een shout out voor het hemelse Pure Shores

Anytime, buddy!

35. Prefab Sprout - The Best Jewel Thief In The World
Album: Prefab Sprout - Crimson / Red (2013)
Vorige keer (2014): stond alleen hun Faron Young op mijn iPodje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/382000/382997.jpg

“The rooftops are for dreamers”

En van de ene luigifort-faveband door naar de andere Prefab Sprout is een van die bands die ik voel tot in het diepste van mijn botten. Wanneer ik naar Paddy McAloon’s treurige croon luister, voel ik me eigenlijk altijd een beetje verbonden met hem.

Ik zou zelfs nog verder willen gaan, en het volgende willen zeggen over Paddy’s songwriting: in de jaren ’80 was Prefab Sprout de enige band die qua introspectie en emotionele intensiteit in de buurt kwam van Morrissey in zijn Smiths-jaren. Als Prefab Sprout had gekozen voor een wat ruwere, minder cleane productie, of een Johnny Marr-achtig figuur in de band hadden gehad, dan zou dit zonder twijfel meer zijn opgevallen.

Maar het is wat het is, en ik klaag geenszins, want albums als Steve McQueen, Jordan: The Comeback en Andromeda Heights zijn me daarvoor veel te dierbaar. En ook Crimson/Red, die schijnbaar vanuit het niets in 2013 werd uitgebracht, heeft al vele rondjes gedraaid ten huize ArthurDZ.

Het is me niet helemaal duidelijk of Crimson/Red bestaat uit outtakes, nieuw geschreven nummers of oude nummers die opnieuw zijn opgenomen voor dit project (ik vermoed dat laatste maar ben niet zeker) maar dat een liedje als The Best Jewel Thief In The World niet meteen op een album is geplemt versta ik niet.

Tekstueel doet Paddy eigenlijk niet veel meer dan het plot van de Hitchcock-film To Catch A Thief beschrijven, maar hij doet het zo poëtisch, en voegt zo overtuigend een diepere laag aan de psychologie van Cary Grant’s personage toe, waarin hij dan tegelijkertijd ook iets universeels naar boven laat komen zodat ik er zelfs mezelf deels in herken... kort gezegd, het vloert me iedere keer weer af. Muzikaal is het typisch Prefab Sprout-weelderig, maar de treurige stem van Paddy contrasteert er zoals vanouds geweldig mooi mee.

Echt een band die meer liefde verdient op het forum, deze Prefab Sprout. johan de witt back me up here!

The Best Spotify Playlist In The World: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=bf1dfd00ca5d4643

Fucking hell zeg, op mijn lijst na is dit de beste tot nu toe

Inmiddels zonder Common vijf op een rij artiesten uit mijn top 100! Ik ben wel meer van PS uit de jaren 80, maar dit is ongetwijfeld hun leukste clip.

Ahum...

Oja, ik dacht al Op 2 na dan
Wanneer is johan de witt aan de beurt?

Daar kijk ik ook al bijna drie jaar naar uit. Zo'n lange voorbereiding, dat moet welhaast een super lijst worden.