Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
1
geplaatst: 16 november 2022, 11:49 uur
Ik verwacht hier ook wel NO's World in Motion 
Hun enige nr. 1 in de UK btw
Heerlijke tijden
Hun enige nr. 1 in de UK btw
Heerlijke tijden
1
geplaatst: 16 november 2022, 12:13 uur
Three Lions > World In Motion
Maar beiden niet in mijn lijst
2
geplaatst: 16 november 2022, 12:38 uur
Outlaw104 schreef:
(quote)
Daar kijk ik ook al bijna drie jaar naar uit. Zo'n lange voorbereiding, dat moet welhaast een super lijst worden. De moeder en vader aller lijsten.
Daarna ben ik wel klaar hier, dus vandaar dat ik hem nog even uitstel
1
geplaatst: 16 november 2022, 13:03 uur
Het sluitstuk van je MuMe carrière, daarna voortaan alleen nog op BoMe?
15
geplaatst: 16 november 2022, 15:14 uur
34. The Velvet Underground - Venus In Furs
Album: The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
Vorige keer (2014): kwamen we deze tegen op plek 15
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/793.jpg
“I am tired, I am weary
I could sleep for a thousand years
A thousand dreams that would awake me
Different colors made of tears”
The Velvet Underground was een van mijn eerste Musicmeter-ontdekkingen back in the day, 2008 ofzo. Ik had Walk On The Wild Side op de radio gehoord, was meteen gecharmeerd, en draaide toen een tijdje Transformer grijs. Bij de albumpagina werd ik vervolgens doorverwezen naar het debuut van Lou’s oude bandje.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik niet gewoon begon bij albumopener Sunday Morning. Wellicht had ik maar tijd of zin voor één liedje en pikte ik er Venus In Furs uit omdat die bovenaan de statistieken stond, of omdat die de coolste titel had. Hoe dan ook, mijn eerste bescheiden reactie was iets in de trant van: HOLY SHIT WAT IS DIT VET ZEG WOOOOOT.
De komende dagen had ik Venus In Furs meteen stevig op repeat, het zou zelfs kunnen dat het even duurde voor ik toekwam aan de rest van de plaat, dat weet ik niet meer honderd procent zeker. Hoe dan ook, ik was verkocht. Ik had een viool nog nooit zo creepy weten klinken, een drum nog nooit zo afstandelijk horen bonken, en Lou Reed leek hier net een pas ontwaakte vampier. Ook nu nog, veertien jaar later maar liefst, is het effect nog niet uitgewerkt. Ergens in mij zit nog steeds dat pubertje van toen HOLY SHIT WAT IS DIT VET ZEG WOOOOT te roepen, elke keer Venus In Furs mijn oren komt strelen. En zo moet dat.
Shiny shiny Spotifylijst: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=efc707efe86b4029
Album: The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
Vorige keer (2014): kwamen we deze tegen op plek 15
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/793.jpg
“I am tired, I am weary
I could sleep for a thousand years
A thousand dreams that would awake me
Different colors made of tears”
The Velvet Underground was een van mijn eerste Musicmeter-ontdekkingen back in the day, 2008 ofzo. Ik had Walk On The Wild Side op de radio gehoord, was meteen gecharmeerd, en draaide toen een tijdje Transformer grijs. Bij de albumpagina werd ik vervolgens doorverwezen naar het debuut van Lou’s oude bandje.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik niet gewoon begon bij albumopener Sunday Morning. Wellicht had ik maar tijd of zin voor één liedje en pikte ik er Venus In Furs uit omdat die bovenaan de statistieken stond, of omdat die de coolste titel had. Hoe dan ook, mijn eerste bescheiden reactie was iets in de trant van: HOLY SHIT WAT IS DIT VET ZEG WOOOOOT.
De komende dagen had ik Venus In Furs meteen stevig op repeat, het zou zelfs kunnen dat het even duurde voor ik toekwam aan de rest van de plaat, dat weet ik niet meer honderd procent zeker. Hoe dan ook, ik was verkocht. Ik had een viool nog nooit zo creepy weten klinken, een drum nog nooit zo afstandelijk horen bonken, en Lou Reed leek hier net een pas ontwaakte vampier. Ook nu nog, veertien jaar later maar liefst, is het effect nog niet uitgewerkt. Ergens in mij zit nog steeds dat pubertje van toen HOLY SHIT WAT IS DIT VET ZEG WOOOOT te roepen, elke keer Venus In Furs mijn oren komt strelen. En zo moet dat.
Shiny shiny Spotifylijst: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=efc707efe86b4029
1
geplaatst: 16 november 2022, 15:45 uur
Heroin is beter. Ik snap niet dat jij dit feit nooit hebt ingezien.
0
geplaatst: 16 november 2022, 18:32 uur
Heroïne, SM, je roes uitslapen op een mooie zondagochtend, gaat allemaal hand in hand toch? Ik snap het probleem niet.
12
geplaatst: 16 november 2022, 22:26 uur
33. Nick Drake - Northern Sky
Album: Nick Drake - Bryter Layter (1971)
Vorige keer (2014): ook deze stond er vorige keer in, op plekje 28
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/711.jpg?cb=1552222730
“I never saw moons knew the meaning of the sea”
Ook Nick Drake is een artiest die me echt keer op keer weet te raken met zijn persoonlijke stijl, zijn manier van in het leven staan, zijn kijk op de wereld. Zo ontzettend jammer dat hij te vroeg van ons is heengegaan om de vruchten te kunnen plukken van zijn (verlate) succes, zeker omdat hij bij leven zelf zo graag een succesverhaal wilde zijn (zo fijn dat hij zich desondank zo’n geheel eigen stijl wist aan te meten, en daar ook aan bleef vasthouden toen het succes niet meteen kwam).
Drie albums en wat restjesnummers hier en daar, meer heeft hij ons niet nagelaten, maar toch raak ik maar niet uitgeluisterd op deze bijzondere artiest. En Northern Sky blijft in die bescheiden maar bloedmooie wereld van topfavorieten ook nog steeds fier overeind. Waar mijn favoriete nummers van mijn favoriete artiesten wel al eens aan veranderingen onderhevig kunnen zijn (genoeg voorbeelden in deze top 100 te vinden), blijf ik bij Nick Drake trouw aan mijn eerste liefde.
Northern Sky heeft iets verpletterends. Het is zo schaamteloos romantisch, en het klinkt zo oprecht, dat ik steeds zonder problemen meegesleurd wordt in de beelden die het oproept en de gevoelens de het opwekt. Zeker wanneer de muziek opbouwt en het ‘would you love meeeee for my money…’-stuk begint, pfff dat is voor mij echt muziekgenot van de bovenste plank.
Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=382374776d0d4d40
Album: Nick Drake - Bryter Layter (1971)
Vorige keer (2014): ook deze stond er vorige keer in, op plekje 28
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/711.jpg?cb=1552222730
“I never saw moons knew the meaning of the sea”
Ook Nick Drake is een artiest die me echt keer op keer weet te raken met zijn persoonlijke stijl, zijn manier van in het leven staan, zijn kijk op de wereld. Zo ontzettend jammer dat hij te vroeg van ons is heengegaan om de vruchten te kunnen plukken van zijn (verlate) succes, zeker omdat hij bij leven zelf zo graag een succesverhaal wilde zijn (zo fijn dat hij zich desondank zo’n geheel eigen stijl wist aan te meten, en daar ook aan bleef vasthouden toen het succes niet meteen kwam).
Drie albums en wat restjesnummers hier en daar, meer heeft hij ons niet nagelaten, maar toch raak ik maar niet uitgeluisterd op deze bijzondere artiest. En Northern Sky blijft in die bescheiden maar bloedmooie wereld van topfavorieten ook nog steeds fier overeind. Waar mijn favoriete nummers van mijn favoriete artiesten wel al eens aan veranderingen onderhevig kunnen zijn (genoeg voorbeelden in deze top 100 te vinden), blijf ik bij Nick Drake trouw aan mijn eerste liefde.
Northern Sky heeft iets verpletterends. Het is zo schaamteloos romantisch, en het klinkt zo oprecht, dat ik steeds zonder problemen meegesleurd wordt in de beelden die het oproept en de gevoelens de het opwekt. Zeker wanneer de muziek opbouwt en het ‘would you love meeeee for my money…’-stuk begint, pfff dat is voor mij echt muziekgenot van de bovenste plank.
Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=382374776d0d4d40
4
geplaatst: 17 november 2022, 09:24 uur
32. The Mountain Goats - Jenny
Album: The Mountain Goats - All Hail West Texas (2002)
Vorige keer (2014): kende ik ze nog niet en was mijn leven dus nog incompleet
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1483.jpg?cb=1594895583
“How much better, how much better can my life get?”
Opnieuw lopen mijn concertagenda en deze top 100 redelijk gelijk: na eerder Moderat en Envy live gezien te hebben een paar dagen nadat ze hier langskwamen, heb ik afgelopen maandag ook The Mountain Goats (voor het eerst) live mogen aanschouwen in Antwerpen. Een geweldig fijn concert was het trouwens, of niet dan popstranger?
En we pikken het thema ‘lockdownontdekkingen’ van een paar entry’s eerder ook weer even op trouwens, want The Mountain Goats waren in die categorie toch wel mijn allergrootste ontdekking destijds. Nu ja, ontdekking, ik kende hun album Tallahassee wel al een beetje, en op zich maakte die me wel nieuwsgierig naar meer, maar het kwam er maar niet van in mijn jachtige pre-corona-leven. Tijdens een van de legendarische lockdown-Beatsense-sessies die we toen vaak hielden met enkele andere users hier, kwamen ze plots echter weer ter sprake, en toen ging ik op aanraden van aerobag of Koenr, maar waarschijnlijk van hen allebei, verder op onderzoek.
Het werd niet minder dan een openbaring. Ik draaide (en draai) verschillende van hun albums helemaal grijs (ze hebben er dan ook lekker veel), en had het gevoel dat ik er met John Darnielle een muzikale vriend voor het leven bij had.
Dat was nog om een andere reden mooi. In de jaren 2018-2019 begon ik namelijk een beetje te vrezen dat mijn echte topfavorieten wel in steen waren vastgezet, dat ik langzaam maar zeker slachtoffer werd van de welbekende ‘al je favoriete muziek leer je kennen in je tienerjaren en vroege twintiger jaren en daarna blijf je over het algemeen in rondjes draaien’-theorie. Ik leerde nog genoeg nieuwe muziek kennen die me meer dan aanstond hoor, daar niet van, maar de echte diepere klik, de ‘deze kan zo tussen mijn all time toppers die ik al ken sinds mijn puberteit’-openbaringen, die bleven al eventjes uit. The Mountain Goats, en nog een andere band die spoedig zal langskomen hier, namen die zorg bij me weg: ik viel er als een blok voor.
Maar goed, het gaat hier om favoriete liedjes natuurlijk, niet om zo lang mogelijk over je eigen leven door te mijmeren. Dus, waarom behoort Jenny tot mijn all time golden greats? Euh, moeilijk te zeggen eigenlijk Dit is lang niet het enige Mountain Goats-nummer in deze kale stijl, dit is lang niet de enige sterke karakterschets in een ‘kortverhaal op muziek’-modus operandi, lang niet de enige waar John Darnielle de fijne zanglijnen op elkaar stapelt, en toch raakt deze me op dit moment het hardste. Mag ik het voor één keer daarbij houden? Goddamn, the pirate’s life for me!
Op Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d13cc6b9c07043dc
Album: The Mountain Goats - All Hail West Texas (2002)
Vorige keer (2014): kende ik ze nog niet en was mijn leven dus nog incompleet
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1483.jpg?cb=1594895583
“How much better, how much better can my life get?”
Opnieuw lopen mijn concertagenda en deze top 100 redelijk gelijk: na eerder Moderat en Envy live gezien te hebben een paar dagen nadat ze hier langskwamen, heb ik afgelopen maandag ook The Mountain Goats (voor het eerst) live mogen aanschouwen in Antwerpen. Een geweldig fijn concert was het trouwens, of niet dan popstranger?
En we pikken het thema ‘lockdownontdekkingen’ van een paar entry’s eerder ook weer even op trouwens, want The Mountain Goats waren in die categorie toch wel mijn allergrootste ontdekking destijds. Nu ja, ontdekking, ik kende hun album Tallahassee wel al een beetje, en op zich maakte die me wel nieuwsgierig naar meer, maar het kwam er maar niet van in mijn jachtige pre-corona-leven. Tijdens een van de legendarische lockdown-Beatsense-sessies die we toen vaak hielden met enkele andere users hier, kwamen ze plots echter weer ter sprake, en toen ging ik op aanraden van aerobag of Koenr, maar waarschijnlijk van hen allebei, verder op onderzoek.
Het werd niet minder dan een openbaring. Ik draaide (en draai) verschillende van hun albums helemaal grijs (ze hebben er dan ook lekker veel), en had het gevoel dat ik er met John Darnielle een muzikale vriend voor het leven bij had.
Dat was nog om een andere reden mooi. In de jaren 2018-2019 begon ik namelijk een beetje te vrezen dat mijn echte topfavorieten wel in steen waren vastgezet, dat ik langzaam maar zeker slachtoffer werd van de welbekende ‘al je favoriete muziek leer je kennen in je tienerjaren en vroege twintiger jaren en daarna blijf je over het algemeen in rondjes draaien’-theorie. Ik leerde nog genoeg nieuwe muziek kennen die me meer dan aanstond hoor, daar niet van, maar de echte diepere klik, de ‘deze kan zo tussen mijn all time toppers die ik al ken sinds mijn puberteit’-openbaringen, die bleven al eventjes uit. The Mountain Goats, en nog een andere band die spoedig zal langskomen hier, namen die zorg bij me weg: ik viel er als een blok voor.
Maar goed, het gaat hier om favoriete liedjes natuurlijk, niet om zo lang mogelijk over je eigen leven door te mijmeren. Dus, waarom behoort Jenny tot mijn all time golden greats? Euh, moeilijk te zeggen eigenlijk
Dit is lang niet het enige Mountain Goats-nummer in deze kale stijl, dit is lang niet de enige sterke karakterschets in een ‘kortverhaal op muziek’-modus operandi, lang niet de enige waar John Darnielle de fijne zanglijnen op elkaar stapelt, en toch raakt deze me op dit moment het hardste. Mag ik het voor één keer daarbij houden? Goddamn, the pirate’s life for me! Op Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d13cc6b9c07043dc
12
geplaatst: 17 november 2022, 14:25 uur
31. Four Tops - Reach Out I'll Be There
Album: Four Tops - Reach Out (1967)
Vorige keer (2014): had deze er ook al best ingepast
https://www.musicmeter.nl/images/covers/41000/41838.jpg
“Just look over your shoulder!”
Als Sandy Denny (Fairport Convention, zie nummer 72) de dame met de mooiste stem in mijn top 100 is, dan mag van mij Levi Stubbs van de Four Tops gelden als de heer met de mooiste stem alhier.
Levi is zo’n vocalist die elk nummer dat ie inzingt gewoon beter maakt, met dank aan zijn rauwe, gekwelde halfschreeuw. De wanhopige manier waarop hij ‘Bernadette’ uitschreeuwt na de valse fade-out in het gelijknamige nummer, hoe hij ‘if you stay too long’ croont in Loco In Alcupolco (vind ik overigens een goed voorbeeld van een matig nummer dat geheel van de roemloze ondergang gered wordt door de vocalen) en zeker hier, in dit meesterstuk, misschien wel hét Motown-meesterstuk voor mij (sorry Marvin en Stevie). Hoe hij "just look over your shoulder" eruit gooit op het einde, is bijvoorbeeld een gegarandeerd kippenvelmomentje bij mij.
Maar laten we natuurlijk niet vergeten dat het bouwplan waarmee hier gewerkt wordt, ook gewoon uitstekend in elkaar zit. De korte instrumentale intro is ook een heel effectieve aandachtstrekker bijvoorbeeld, de zoete achtergrondvocals gaan goed samen met de leadzang, het refrein is er eentje om in te lijsten, en ga zo maar door. Over 200 jaar gaan ze hier nog altijd vol bewondering naar luisteren, vermoed ik.
M’n Spotifyplaylist will also be there (maar Joni, The Caretaker en The Comsat Angels niet): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=b0039a87859c41d2
Album: Four Tops - Reach Out (1967)
Vorige keer (2014): had deze er ook al best ingepast
https://www.musicmeter.nl/images/covers/41000/41838.jpg
“Just look over your shoulder!”
Als Sandy Denny (Fairport Convention, zie nummer 72) de dame met de mooiste stem in mijn top 100 is, dan mag van mij Levi Stubbs van de Four Tops gelden als de heer met de mooiste stem alhier.
Levi is zo’n vocalist die elk nummer dat ie inzingt gewoon beter maakt, met dank aan zijn rauwe, gekwelde halfschreeuw. De wanhopige manier waarop hij ‘Bernadette’ uitschreeuwt na de valse fade-out in het gelijknamige nummer, hoe hij ‘if you stay too long’ croont in Loco In Alcupolco (vind ik overigens een goed voorbeeld van een matig nummer dat geheel van de roemloze ondergang gered wordt door de vocalen) en zeker hier, in dit meesterstuk, misschien wel hét Motown-meesterstuk voor mij (sorry Marvin en Stevie). Hoe hij "just look over your shoulder" eruit gooit op het einde, is bijvoorbeeld een gegarandeerd kippenvelmomentje bij mij.
Maar laten we natuurlijk niet vergeten dat het bouwplan waarmee hier gewerkt wordt, ook gewoon uitstekend in elkaar zit. De korte instrumentale intro is ook een heel effectieve aandachtstrekker bijvoorbeeld, de zoete achtergrondvocals gaan goed samen met de leadzang, het refrein is er eentje om in te lijsten, en ga zo maar door. Over 200 jaar gaan ze hier nog altijd vol bewondering naar luisteren, vermoed ik.
M’n Spotifyplaylist will also be there (maar Joni, The Caretaker en The Comsat Angels niet): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=b0039a87859c41d2
1
geplaatst: 17 november 2022, 15:01 uur
ArthurDZ het was een weergaloos goed concert van The Mountain Goats. Elk instrument kwam er prachtig door qua geluid (heb al andere optredens gezien in de Roma waar het toch anders klonk) en vooral de stem van John Darnielle die er bovenuit steekt. Het is geen perfecte zanger (volgens anderen dan 
) en net daarom (in combinatie met zijn teksten) behoort deze band tot een van mijn favorieten. Hij kan fluisterend zingen om even later snijdend uit te halen.
Ik ken en volg hen sinds We Shall All Be Healed (het eerste album dat ik van hen heb gekocht) maar ben er pas echt ingedoken na The Life Of The World To Come (2de album in bezit) om meteen de hele discografie aan te schaffen vanaf All Hail West Texas tot nu. The Life Of The World To Come wist me direct te raken, ondanks de titels die verwijzen naar bijbelpassages gaat het vooral over afscheid en verlies (heb zelf toen het album uitkwam ook mensen verloren). Het lijkt mij samen met The Sunset Tree een van de persoonlijker albums van John Darnielle.
Ben door het concert alles aan het herbeluisteren en ook de eerste albums (jammer genoeg nergens meer verkrijgbaar) passeren de revue. Het trekt me ergens ook wel aan dat deze band niet door de grote massa wordt erkend en dat je dus samen met enkele liefhebbers lekker veel plaats hebt op de concerten
) en net daarom (in combinatie met zijn teksten) behoort deze band tot een van mijn favorieten. Hij kan fluisterend zingen om even later snijdend uit te halen.Ik ken en volg hen sinds We Shall All Be Healed (het eerste album dat ik van hen heb gekocht) maar ben er pas echt ingedoken na The Life Of The World To Come (2de album in bezit) om meteen de hele discografie aan te schaffen vanaf All Hail West Texas tot nu. The Life Of The World To Come wist me direct te raken, ondanks de titels die verwijzen naar bijbelpassages gaat het vooral over afscheid en verlies (heb zelf toen het album uitkwam ook mensen verloren). Het lijkt mij samen met The Sunset Tree een van de persoonlijker albums van John Darnielle.
Ben door het concert alles aan het herbeluisteren en ook de eerste albums (jammer genoeg nergens meer verkrijgbaar) passeren de revue. Het trekt me ergens ook wel aan dat deze band niet door de grote massa wordt erkend en dat je dus samen met enkele liefhebbers lekker veel plaats hebt op de concerten
1
geplaatst: 17 november 2022, 15:09 uur
popstranger schreef:
ArthurDZ het was een weergaloos goed concert van The Mountain Goats. Elk instrument kwam er prachtig door qua geluid (heb al andere optredens gezien in de Roma waar het toch anders klonk) en vooral de stem van John Darnielle die er bovenuit steekt. Het is geen perfecte zanger (volgens anderen dan) en net daarom (in combinatie met zijn teksten) behoort deze band tot een van mijn favorieten. Hij kan fluisterend zingen om even later snijdend uit te halen.
ArthurDZ het was een weergaloos goed concert van The Mountain Goats. Elk instrument kwam er prachtig door qua geluid (heb al andere optredens gezien in de Roma waar het toch anders klonk) en vooral de stem van John Darnielle die er bovenuit steekt. Het is geen perfecte zanger (volgens anderen dan
) en net daarom (in combinatie met zijn teksten) behoort deze band tot een van mijn favorieten. Hij kan fluisterend zingen om even later snijdend uit te halen. Helemaal mee eens. En die drummer dan, wat een beest was me dat (Don Cappuccino let je op, hij heet Jon Wurster en hij is awesome)!
popstranger schreef:
Het trekt me ergens ook wel aan dat deze band niet door de grote massa wordt erkend en dat je dus samen met enkele liefhebbers lekker veel plaats hebt op de concerten
Het trekt me ergens ook wel aan dat deze band niet door de grote massa wordt erkend en dat je dus samen met enkele liefhebbers lekker veel plaats hebt op de concerten
Echt he! Gewoon de band die optrad voor een groepje enthousiaste fans en vrienden van enthousiaste fans die door hen naar het concert zijn meegesleept, zo zou het altijd wel mogen zijn
1
geplaatst: 17 november 2022, 15:25 uur
Jon Wurster is een van de beste drummers die ik ken, speelt ook altijd in dienst van de songs op plaat maar live mepte hij er heerlijk op los.
Om het rijtje af te gaan; bassist Peter Hughes zijn baslijnen hoorde je heel goed (hieraan kon je horen dat het geluid perfect was) en hij zag eruit alsof hij net van een vergadering kwam om de kwartaalcijfers te bespreken; altijd strak in het pak.
Matt Douglas is een ongelooflijke verrijking van de band op gitaar, toetsen en vooral saxofoon (sinds Beat The Champ als ik me niet vergis).
Over John Darnielle kunnen we kort zijn; hij IS gewoon The Mountain Goats. Hij straalt live enorm uit dat hij er zin in heeft wat zich ook laat horen bij het publiek.
Enige minpunt is dat ze met hun songcatalogus niet minstens 3 uur speelden want de lijst met songs die ze "hadden moeten spelen" wordt alleen maar langer met elke plaat.
Om het rijtje af te gaan; bassist Peter Hughes zijn baslijnen hoorde je heel goed (hieraan kon je horen dat het geluid perfect was) en hij zag eruit alsof hij net van een vergadering kwam om de kwartaalcijfers te bespreken; altijd strak in het pak.
Matt Douglas is een ongelooflijke verrijking van de band op gitaar, toetsen en vooral saxofoon (sinds Beat The Champ als ik me niet vergis).
Over John Darnielle kunnen we kort zijn; hij IS gewoon The Mountain Goats. Hij straalt live enorm uit dat hij er zin in heeft wat zich ook laat horen bij het publiek.
Enige minpunt is dat ze met hun songcatalogus niet minstens 3 uur speelden want de lijst met songs die ze "hadden moeten spelen" wordt alleen maar langer met elke plaat.
0
geplaatst: 17 november 2022, 15:33 uur
popstranger ben het wederom volledig eens met heel je bericht (en kan nu alleen nog maar hopen dat het niet opnieuw zeven jaar gaat duren voor ze nog eens in België optreden, je zou bijna speciaal om dat tegen te gaan zelf een festival uit de grond stampen verdorie!).
0
geplaatst: 17 november 2022, 15:41 uur
ArthurDZ schreef:
62. Yazoo - Nobody's Diary
Album: Yazoo - You and Me Both (1983)
Vorige keer (2014): stond Only You in mijn lijstje
Was dit echt nog maar het eerste volbloed synthpopnummer in mijn lijstje? Geen zorgen hoor vigil, het is ook nog niet het laatste.
62. Yazoo - Nobody's Diary
Album: Yazoo - You and Me Both (1983)
Vorige keer (2014): stond Only You in mijn lijstje
Was dit echt nog maar het eerste volbloed synthpopnummer in mijn lijstje? Geen zorgen hoor vigil, het is ook nog niet het laatste.
Heb ik wat gemist of is er sindsdien niets voorbij gekomen?
Ik verwacht de wals van die maagd zeker nog
1
geplaatst: 17 november 2022, 15:46 uur
vigil schreef:
Heb ik wat gemist of is er sindsdien niets voorbij gekomen?
Ik verwacht de wals van die maagd zeker nog
(quote)
Heb ik wat gemist of is er sindsdien niets voorbij gekomen?
Ik verwacht de wals van die maagd zeker nog
Wishing van A Flock Of Seagulls (nummer 59) reken ik toch ook tot de synthpop. Maar dan nog zijn we nog niet helemaal rond op dat vlak, al laat ik uiteraard nog even in het midden of je vermoeden juist is of niet
7
geplaatst: 17 november 2022, 19:33 uur
30. Prince - Mountains
Album: Prince and the Revolution - Parade (1986)
Vorige keer (2014): ging ik voor When Doves Cry, en leek ik sowieso in een Prince-luwe periode te zitten want ik had hem maar op 97
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1637.jpg?cb=1554063890
"There's nothing greater than you and me"
Ook Prince speelde een heel belangrijke rol in mijn muziekliefhebber-schap, door me na mijn ontdekking van Queen aan te sporen verder op ontdekkingsreis te gaan. Ik quote opnieuw mezelf even:
Ondertussen is Mountains ook alweer eventjes mijn Prince-favoriet. Geweldige vibe in dit nummer, het terugkerende deuntje is ook dermate verslavend dat ik het de hele dag in mijn hoofd kan hebben zonder dat het me stoort, het refrein is een en al zaligheid, er is die heerlijke schreeuw vlak voor de derde minuut, en dan krijg je er op het einde nog die geweldige outro met heerlijke blazerssectie gratis en voor niks bovenop. Nou, vloer mij maar af hoor.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3c9ec032f372497f
Album: Prince and the Revolution - Parade (1986)
Vorige keer (2014): ging ik voor When Doves Cry, en leek ik sowieso in een Prince-luwe periode te zitten want ik had hem maar op 97
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1637.jpg?cb=1554063890
"There's nothing greater than you and me"
Ook Prince speelde een heel belangrijke rol in mijn muziekliefhebber-schap, door me na mijn ontdekking van Queen aan te sporen verder op ontdekkingsreis te gaan. Ik quote opnieuw mezelf even:
ArthurDZ schreef:
Een tijd lang luisterde ik enkel Queen + een select aantal liedjes van andere bands en artiesten, een fanatieke muziek-ontdekkingsreiziger was ik dus nog niet. Ik deed toen mijn meeste ontdekkingen via de betere 80s-zenders van België (Nostalgie en JoeFM), en via een TMF-programma genaamd ‘Essential 80s & 90s’, dat elke zondag twee uur lang oude videoclips uitzond (Queen zat er bijna elke keer wel tussen, hebben dan ook veel leuke clipjes gemaakt).
Het was via dit programma dat ik op den duur toch geprikkeld werd om buiten mijn Queen-bubbeltje te stappen. Het hardst werd ik getroffen door When Doves Cry van Prince, dat was echt het eerste nummer waarvan ik op mijn kop wilde gaan staan en met dingen wilde gooien omdat ik het zo onvatbaar geniaal vond.
Een tijd lang luisterde ik enkel Queen + een select aantal liedjes van andere bands en artiesten, een fanatieke muziek-ontdekkingsreiziger was ik dus nog niet. Ik deed toen mijn meeste ontdekkingen via de betere 80s-zenders van België (Nostalgie en JoeFM), en via een TMF-programma genaamd ‘Essential 80s & 90s’, dat elke zondag twee uur lang oude videoclips uitzond (Queen zat er bijna elke keer wel tussen, hebben dan ook veel leuke clipjes gemaakt).
Het was via dit programma dat ik op den duur toch geprikkeld werd om buiten mijn Queen-bubbeltje te stappen. Het hardst werd ik getroffen door When Doves Cry van Prince, dat was echt het eerste nummer waarvan ik op mijn kop wilde gaan staan en met dingen wilde gooien omdat ik het zo onvatbaar geniaal vond.
Ondertussen is Mountains ook alweer eventjes mijn Prince-favoriet. Geweldige vibe in dit nummer, het terugkerende deuntje is ook dermate verslavend dat ik het de hele dag in mijn hoofd kan hebben zonder dat het me stoort, het refrein is een en al zaligheid, er is die heerlijke schreeuw vlak voor de derde minuut, en dan krijg je er op het einde nog die geweldige outro met heerlijke blazerssectie gratis en voor niks bovenop. Nou, vloer mij maar af hoor.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3c9ec032f372497f
2
geplaatst: 17 november 2022, 19:51 uur
Ik neem aan dat je de 12inch versie van Mountains ook kent: die is helemaal geweldig!
https://www.youtube.com/watch?v=1s9qK76FHJ8
https://www.youtube.com/watch?v=1s9qK76FHJ8
5
geplaatst: 17 november 2022, 22:31 uur
Van Queen naar Prince. Het wachten is nu op Love and Pride...
11
geplaatst: 18 november 2022, 08:29 uur
Euh...is Ladytron ook goed?
29. Ladytron - Playgirl
Album: Ladytron - 604 (2001)
Vorige keer (2014): ik leerde dit nummer kennen een paar maanden na het beëndigen van mijn vorige top 100
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2391.jpg
“Foreign coin on a telephone box
A question mark on a calendar
An empty seat on the 'alpha' line
A sorting code, an account number”
Schreef ik ooit voor het ontknopingstopic van de MuMeLadder:
Woorden waar ik nog steeds achtersta. Playgirl, en nog wel wat meer nummers van die magnifieke eerste Ladytron-plaat zoals He Took Her To A Movie en The Way That I Found You, transporteren me keer op keer naar een wereld van eindeloze supermarkt-gangpaden, om vier uur ’s nachts in de rij van de KFC op je beurt wachten, voor de TV in slaap vallen met een halfopgegeten zak chips naast je, kortom, de moderne wereld, waarin je zelfs in je eigen leven hopeloos verloren kan lopen. Daarnaast biedt Playgirl daar op een of andere manier ook een troostende schouder voor. Een geniale combinatie.
Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=223f23c3185e477a
29. Ladytron - Playgirl
Album: Ladytron - 604 (2001)
Vorige keer (2014): ik leerde dit nummer kennen een paar maanden na het beëndigen van mijn vorige top 100
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2391.jpg
“Foreign coin on a telephone box
A question mark on a calendar
An empty seat on the 'alpha' line
A sorting code, an account number”
Schreef ik ooit voor het ontknopingstopic van de MuMeLadder:
ArthurDZ schreef:
Leven in een wereld vol ongelimiteerde kansen is ook niet alles. We vallen allemaal wel eens ten prooi aan seksuele frustratie, krampachtige schuchterheid, tot rusteloosheid leidende verveling, en een allesoverheersend gevoel van isolatie. Playgirl van Ladytron verwoordt dat gevoel van postmoderne claustrofobie tot in de puntjes, zowel tekstueel als door middel van de instrumentatie (pal in het midden van mechanisch en melancholisch) en ook door middel van de ijzige en afstandelijke zang. Met voorsprong het beste nummer van deze groep.
Leven in een wereld vol ongelimiteerde kansen is ook niet alles. We vallen allemaal wel eens ten prooi aan seksuele frustratie, krampachtige schuchterheid, tot rusteloosheid leidende verveling, en een allesoverheersend gevoel van isolatie. Playgirl van Ladytron verwoordt dat gevoel van postmoderne claustrofobie tot in de puntjes, zowel tekstueel als door middel van de instrumentatie (pal in het midden van mechanisch en melancholisch) en ook door middel van de ijzige en afstandelijke zang. Met voorsprong het beste nummer van deze groep.
Woorden waar ik nog steeds achtersta. Playgirl, en nog wel wat meer nummers van die magnifieke eerste Ladytron-plaat zoals He Took Her To A Movie en The Way That I Found You, transporteren me keer op keer naar een wereld van eindeloze supermarkt-gangpaden, om vier uur ’s nachts in de rij van de KFC op je beurt wachten, voor de TV in slaap vallen met een halfopgegeten zak chips naast je, kortom, de moderne wereld, waarin je zelfs in je eigen leven hopeloos verloren kan lopen. Daarnaast biedt Playgirl daar op een of andere manier ook een troostende schouder voor. Een geniale combinatie.
Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=223f23c3185e477a
9
geplaatst: 18 november 2022, 15:06 uur
28. Bob Dylan - Tangled Up In Blue
Album: Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)
Vorige keer (2014): op nummer 19 in mijn lijstje te vinden
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/706.jpg
“We drove that car as far as we could
Abandoned it out west
Split up on a dark sad night
Both agreeing it was best”
Jaaa AOVV, we zijn eindelijk beland bij de koning van de Frasering in de popmuziek, zijnde onze heer en redder Bob Dylan I.
Ook deze man live zien heb ik onlangs kunnen afstrepen van mijn bucketlist. Ik was jarenlang wat terughoudend op dat vlak, je hoort toch altijd zo’n gemengde reacties als het gaat om liveshows van ome Bob. Maar toen deze zomer bekend werd dat hij in het najaar ook weer eens in België een concert zou geven, dacht ik, weet je wat, deze man is al zo lang zo belangrijk in mijn muzikale leven, ik ga er spijt van krijgen als ik maar alle kansen aan me voorbij blijf laten gaan. Het was een heel tof concert trouwens!
Ik heb de indruk dat ik iets meer dan de gemiddelde forumganger hier geïnteresseerd ben in liedjesteksten (het zal jullie wel niet ontgaan zijn dat ik in mijn besprekingen best vaak de teksten aanhaal) en we kunnen de oorsprong van die interesse toch wel hier tot zijne Bobheid traceren. En Tangled Up In Blue vind ik op het vlak van lyrics het allerbeste wat hij ooit gedaan heeft: op het einde van het liedje is het net alsof je een heel boek uit hebt, zoveel beelden, gedachten, locaties, voorvallen en jaren zijn er verstreken in de tekst. Super knap. Iemand die dit kan, mag van mij best de Nobelprijs Literatuur winnen hoor.
Het helpt natuurlijk wel een heel stuk dat de melodie zo sterk is, en zo heerlijk doormeandert zoals Bob een speciaal talent lijkt te hebben voor heerlijk doormeanderende melodieën. En hoe hij de tekst zingt natuurlijk, da’s ook een kunst en beleving op zich. Ja mensen het is wel duidelijk, als het gaat om Bob Dylan zit ik tot over mijn oren in het love-kamp!
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=845a02973e7d4651
Album: Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)
Vorige keer (2014): op nummer 19 in mijn lijstje te vinden
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/706.jpg
“We drove that car as far as we could
Abandoned it out west
Split up on a dark sad night
Both agreeing it was best”
Jaaa AOVV, we zijn eindelijk beland bij de koning van de Frasering in de popmuziek, zijnde onze heer en redder Bob Dylan I.
Ook deze man live zien heb ik onlangs kunnen afstrepen van mijn bucketlist. Ik was jarenlang wat terughoudend op dat vlak, je hoort toch altijd zo’n gemengde reacties als het gaat om liveshows van ome Bob. Maar toen deze zomer bekend werd dat hij in het najaar ook weer eens in België een concert zou geven, dacht ik, weet je wat, deze man is al zo lang zo belangrijk in mijn muzikale leven, ik ga er spijt van krijgen als ik maar alle kansen aan me voorbij blijf laten gaan. Het was een heel tof concert trouwens!
Ik heb de indruk dat ik iets meer dan de gemiddelde forumganger hier geïnteresseerd ben in liedjesteksten (het zal jullie wel niet ontgaan zijn dat ik in mijn besprekingen best vaak de teksten aanhaal) en we kunnen de oorsprong van die interesse toch wel hier tot zijne Bobheid traceren. En Tangled Up In Blue vind ik op het vlak van lyrics het allerbeste wat hij ooit gedaan heeft: op het einde van het liedje is het net alsof je een heel boek uit hebt, zoveel beelden, gedachten, locaties, voorvallen en jaren zijn er verstreken in de tekst. Super knap. Iemand die dit kan, mag van mij best de Nobelprijs Literatuur winnen hoor.
Het helpt natuurlijk wel een heel stuk dat de melodie zo sterk is, en zo heerlijk doormeandert zoals Bob een speciaal talent lijkt te hebben voor heerlijk doormeanderende melodieën. En hoe hij de tekst zingt natuurlijk, da’s ook een kunst en beleving op zich. Ja mensen het is wel duidelijk, als het gaat om Bob Dylan zit ik tot over mijn oren in het love-kamp!
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=845a02973e7d4651
* denotes required fields.