dazzler schreef:
En daarom is dit topic zo interessant.

johan de witt schreef:
Prachtige vergeten New Wave-klassieker, die ook anno 2007 stevig overeind bljft staan.
Heel lang niet gehoord, maar hij klinkt nog even fris als 10 jaar geleden.
Topplaat.
Ik heb overigens een versie met 19 nummers, en idd, de bonusnummers zijn even fraai als de 12 nummers die oorspronkelijk op het album stonden.

Mjuman schreef:
Bedenk net dat New Order die truuk met die wisselende portretten op de hoes een jaar later herhaalde met New Order - Low-Life (1985) weet nog wel dat ik in verwarring was toen ik dat album tegenkwam met twee andere portretten erop.

Zou Saville geïnspireerd zijn geweest door dit album?

Man of Sorrows schreef:
Dit is popmuziek op z'n best. Niet te vergelijken met andere New Romantics acts; dit klinkt veel verfijnder en de productie is veel minder gedateerd. Album dat het wegens zijn luchtig karakter vooral tijdens de lente zeer goed doet. Nog een pluspunt is dat de zanger een zeer aangename stem heeft.

Ik heb de Japanse versie, moeilijk verkrijgbaar, maar dit is één van die albums die de zoektocht meer dan waard is; al is het alleen maar al voor The First Picture Of You of German Girl.

dazzler schreef:
Heb ik ook in huis gehaald om ooit eens te verkennen. Is er nog nooit van gekomen...

Premonition schreef:
Super-waver ☺️
Ben bang dat Emmer daar niet mee kan leven, ondanks zijn verleden in Minny Pops.
Ik heb wel het idee, dat Emmer veel meer uit zijn muzikale “carrière” had kunnen halen.

tondeman schreef:
Waarom kijkt iedereen zo raar? Wel, de foto is genomen tijdens de Hongaarse Revolutie van 1956 en precies op het moment dat de fotograaf de foto klikte werd hij geraakt door een kogel.

Rainmachine schreef:
Deze plaat begin jaren 80 gekocht om de hoes (wat vaker gebeurde destijds) die intrigeerde me mateloos destijds. Dit was toch wel heel anders dan wat er destijds op de radio gedraaid werd, ook omdat een knipoog naar de jaren 60 helemaal niet cool was. het was de tijd van de truttige disco of aan de andere kant de new wave en punk. Daar viel dit helemaal buiten, ik heb er heel even aan moeten wennen maar was vanaf dat moment wel helemaal fan van de Fountains en later natuurlijk Shack en de andere perikelen van meneer Michael Head. Dit zijn allemaal prachtige liedjes met een kop en een staart, heel verzorgd en eigenlijk is het gewoon intelligente student rock/pop voor de dromerige studenten die op hun kamertje uit het raam zaten te mijmeren. Echt bekend is de band in Nederland niet geweest en na het 2e album was het ook gebeurd met de Fountains. Zonde, maar gelukkig kwam er een meer dan goed vervolg met Shack.

blur8 schreef:
Een van mijn meest fovoriete 80s Albums. Wellicht mede door alternatieve houding van de band: de 4 singles stonden niet op de LP, maar werden wel later op de CD geplaatst (nr 12 t/m 15).
Maar toch vooral door de geweldige composities en stem van Michael Head, de glasheldere productie en de opvallende blasers-arrangementen van Andy Diagram.
De jaren-60 sfeer werd mid-80s totaal niet opgepakt door het grote publiek, waardoor na 2 albums de koek al op was; jammer.
Andy begon later de iets bekendere band James.
Ook is er een link naar The Lightning Seeds.

Manfield schreef:
Wat een prachtig debuut van The Pale Fountains. Gepassioneerde jangle pop met een zekere weelderigheid gebracht – zoals ik het album Forever Changes van Love ook ervaar. Het voelt als een duidelijke flirt naar de 60’s. Op menig nummer kleuren trompet, cello, fluit en diverse strijkers de composities prachtig in. De zang van Michael Head is warm, optimistisch en iets speels. Ik luister er graag naar.

Het album opent met “Reach”, start rustig met trommel en barst open met fijn gitaarspel om te eindigen met een mooi samenspel van blazers. “Something on My Mind” had prima een hit kunnen zijn. Zomers, klein beetje eigenzinnig, maar ook toegankelijk. De fluit hoor je bijvoorbeeld terug in het tweede gedeelte van de heerlijke lichtvoetige zomerse track “Southbound Excursion”. Ach, inmiddels moet je het wel door hebben. Deze hele plaat staat vol met songs met opbouwende melodieën, vol van optimisme en een ontspannen sfeer. Naast de hierboven benoemde 3 tracks, wil ik er graag nog 2 positief benoemen: “Beyond Friday’s Field” en wellicht wel de allerbeste (helaas wel een bonustrack) “Thank You”.

“Unless” is voor mij het minste nummer van deze plaat. Het kabbelt iets te lang door en weet me daardoor niet te raken. Of wellicht raakt het me niet en kabbelt het daardoor te lang door. Het andere mindere nummer vind ik “Natural”. Dat nummer is ook enigszins een dissonant op deze plaat. Duidelijk meer rock. Op zich een prima nummer, maar het past naar mijn idee niet helemaal op deze plaat.

De productie van deze plaat ligt mij wel en is gedaan door Howard Gray. Gray heeft een jaar later een belangrijke bijdrage geleverd in de productie van “The Head on the Door” van “The Cure”, waar hij 3 nummers voor heeft geproduceerd, waaronder het geweldige “A Night Like This”.

Chameleon Day schreef:
1985 = The Cult - Love

Stanley Koekblik schreef:
Ik kan mij alleen de gave single Talk Talk Talk met die grappige videoclip herinneren.
Het nummer werd vooral door de VARA en de VPRO gedraaid.
Volgens mij was het VARA's Popkrant die het eerst aandacht aan Blue Murder besteedde.
Ze waren toen ook te gast op het Engelse videoclip-kanaal Music Box (bij Gaz Top) met weer een andere clip van dat nummer.
In die tijd luisterde ik ook regelmatig naar The Nits, Claw Boys Claw en Fatal Flowers.
Van Mam ken ik alleen hun 2 bekendste singles (ja, die bedoel ik).
Er was toen ook zo'n project van Nederlandse bands die muziek schreven bij het bekijken van schilderijen (of wat ze bij die schilderijen voelden).
Ik wil dit album van Blue Murder wel een keer scoren.
Astral Bodies ken ik alleen van VPRO-radio op woensdag (De Wilde Wereld) herinneren, maar de muziek is bij mij niet blijven hangen.

Held schreef:
Mooi om dit album op deze site terug te zien. Ik dacht al dat ik de enige liefhebber was.

Stalking the Deerpark, Catherine en Train behoren tot het beste wat in Nederland ooit gemaakt is. Alleen jammer van die single (la la love).

Weet iemand wat er van deze groep/jongens geworden is?

lebowski schreef:
De club is uit elkaar gevallen in diverse kunstprojecten (het waren ook beeldend kunstenaars), en zanger/gitarist Maarten Ploeg is helaas vorig jaar overleden, hij was pas 46. Geweldige cd inderdaad, Talk talk Talk was nog een bescheiden hit volgens mij.

Mjuman schreef:
Ok - we nemen genoegen met Spleen and Ideal

Met de Style Council en de dromende schildpadden in onze mouw verstopt, met Steve McQueen erbij - als verborgen troefkens

Premonition schreef:
Scritti Polliti?

Premonition schreef:
Scritti Polliti?

Bighead schreef:
Een van de weinige platen die ik later ook nog als cd heb aangeschaft...
Het is niet erg stevig of erg origineel of heel emotioneel. Het is de unieke stem de zanger in combinatie met de sterke liedjes die van dit album een pareltje maken. Kan er nog steeds met plezier naar luisteren.

Johnny Come Home is het meest bekende nummer, maar zeker niet het hoogtepunt. Ben erg gecharmeerd van Funny how love is en Time isn't kind...zelfs de enige (Elvis) cover Suspicious Minds is prima te pruimen.

Snakeskin schreef:
gehyped door de VARA vanwege "Johnny come home" waardoor deze band in Nederland snel aan populariteit won. Voor het overige is het een slap geheel. Een leuke band met matige platen maar goede hits.

principal2000 schreef:
Leuke blue eyed soul uit de jaren ´80. Redelijk ondergewaardeerd debuut van de Fine Young Cannibals, die eigenlijk gewoon leuke popsoul maken. Vooral Blue, Funny How Love Is, Johnny Come Home en Suspicious Minds (vind ik beter dan Elvis´ versie) zijn mijn favorieten.

Poeha schreef:
Met een vol punt opgewaardeerd, omdat ze daar recht op hebben
Ook alle albumtracks (de non-singles) zijn goed , alleen Blue vind ik wat minder.

dazzler schreef:
Van Blue Murder wist ik enkel dat het een Nederlandse band was.

c-moon schreef:
Toegankelijke Killing Joke... Het bestaat!

En KINGS AND QUEENS en LOVE LIKE BLOOD zijn inderdaad zeer knappe songs. Samen met BRIGHTER THEN A THOUSAND SUNS behoort NIGHT TIME tot de toegankelijke Joke... o ja OUTSIDE THE GATE ook nog...

Maar de luisteraar die enkel deze albums kent kan wele ven schrikken als ie pakweg "Killing Joke" uit '81, "Killing Joke" uit '03, "Pandemonium" of "What's this for" oplegt....

En ook live gaat het er een ietsje steviger aan toe.

Maar, ja hoor. Night Time. Goed plaat! 4/5

PEN15 schreef:
Dit is een maf gevoel. Ik ken eighties en love like blood heel goed, om precies die redenen die hier al worden aangegeven. Toch heeft het heel lang geduurd voordat ik mijn eerste platen Night time en selftitled album in bezit kreeg. Dat kwam doordat ik een lange tijd KJ verwarde met een andere groep. Ik zoeken op die platen en geen Love like blood te vinden natuurlijk. Eind jaren 80/begin 90 zag ik de clips van de bekendere KJ nummers vaak genoeg op televisie langskomen op muziekzenders, maar je weet hoe het gaat als je een hitparade volgend broertje hebt he. Heeeey the killing jokers!!! Rock muziek, bah wegzetten! Door een paar van dit soort momenten begon ik die naam weer een beetje te vergeten en de muziek te koppelen aan de verkeerde bands. Ik had dit graag 20 jaar geleden willen beleven dan was ik zeker KJ fan geweest.

Over beukende drums, bonkende bassnaren en opzwepende ritmes; daar ben ik het zeker eens. Heerlijke grooves. Misschien alleen met Europe en wat terugvallend nummertje. De rest mag allemaal vaak hard gedraaid worden.