18. https://www.musicmeter.nl/artist/12933]Suede

[url=https://postimages.org/[/url]

Met het debuut van Suede begon langzaam mijn Britpop interesse. Maar Suede gaat toch wel wat verder dan dat. Glamrock in optima forma. Het debuut was en is geweldig.

En toen kwam opvolger Dog Man Star, voor mij nog steeds een top 10 album.

Even leek het erop dat de band definitief gestopt was. De soloalbums van Brett Anderson vond ik goed te doen, maar ergens verlangde ik toch nog naar een terugkeer. En dat werd in 2013 dan ook een feit. Inmiddels zijn er sinds dat jaar al weer vier albums verschenen.

Live kan ik ze zeker ook goed smaken, mede dankzij het feit dat Brett zijn hele ziel en zaligheid erin lijkt te gooien. Voor mij een band die ik echt heel hoog heb staan (en ja ik luister er misschien nog wel liever naar dan bijvoorbeeld Radiohead)

Oei, nu al Suede.. Had op Top 10 gehoopt.

En dit was de top 100:

1. Prince
2. The Smiths / Morrissey
3. Marc Almond / Soft Cell / Marc and the Mambas
4. David Bowie
5. The Smashing Pumpkins
6. Kate Bush
7. Nick Cave & the Bad Seeds
8. Stef Kamil Carlens / Moondog Jr. / Zita Swoon / Zita Swoon Group
9. Sigur Rós / Jónsi
10. Revere
11. Nakhane
12. Madonna
13. Depeche Mode
14. Tori Amos
15. Sufjan Stevens
16. Joni Mitchell
17. Rufus Wainwright
18. Suede
19. The Irrepressibles
20. Radiohead
21. Bony Man
22. dEUS
23. Jimi Hendrix
24. Pearl Jam
25. Tom Waits
26. ABBA
27. Janelle Monáe
28. Miles Davis
29. Marvin Gaye
30. Belle and Sebastian
31. George Michael
32. Queen
33. Charles Mingus
34. Antony and the Johnsons
35. Red Hot Chili Peppers
36. Dead Can Dance
37. Chet Baker
38. John Grant
39. John Coltrane
40. Doe Maar / Henny Vrienten
41. Bruce Springsteen
42. Lana Del Rey
43. Perfume Genius
44. William Fitzsimmons
45. Amy Winehouse
46. Nina Simone
47. Avishai Cohen
48. Nick Drake
49. Billie Holiday
50. U2
51. The Cure
52. R.E.M.
53. Saybia
54. The Ark
55. Cocteau Twins
56. Spinvis
57. Scott Matthew
58. Pixies
59. Grace Jones
60. The Bullfight
61. The Rolling Stones
62. Arcade Fire
63. The Beatles
64. Massive Attack
65. Portishead
66. James Blake
67. PJ Harvey
68. Asaf Avidan
69. Patrick Wolf
70. Echo and the Bunnymen
71. Franco Battiato
72. José James
73. Frédérique Spigt
74. Tindersticks
75. The Slow Show
76. Underworld
77. Roo Panes
78. Alice
79. Françoise Hardy
80. Jacques Brel
81. Heiðrik
82. Lee Morgan
83. Siouxsie and the Banshees
84. Metallica
85. Donald Byrd
86. Kenny Dorham
87. Madrugada
88. Maria McKee
89. Scott Walker
90. The Doors
91. Björk
92. Grant Green
93. Sly & the Family Stone
94. Eefje de Visser
95. Hank Mobley
96. Elvis Presley
97. Nightwish
98. Yonderboi
99. Boudewijn de Groot
100. Jon Campbell

Ik zou het leuk vinden als het topic voortgezet gaat worden met totaal andere top 100 lijsten. Ik ben er zeker benieuwd naar. En ik zou zeggen: als je het doet, kies vooral voor je eigen aanpak en vorm, die van mij zou zeker niet leidend moeten zijn.
Dank aan de volgers. Hopelijk was het leuk om te volgen, zelf heb ik er zeker plezier aan beleefd.

https://i.scdn.co/image/ab6761610000e5eb337f7d2e26f68aaf8a1eaf61
67. Suede

Beste album: Dog Man Star (1994)
Instap album advies: Coming Up (1996)
Beste nummer: The 2 of Us
Enorm zwak voor: Saturday Night
Live gezien?: nope
Eric's lijst: op 18

De eerste twee albums waren behoorlijk langs me heen gegaan die periode, ik was vooral bezig met Blur, Oasis en Pulp. Maar bij Coming Up was ik helemaal bij de les, de (hit)singles vlogen me om de oren en vooral Saturday Night en Beautiful Ones waren helemaal raak. Wat ik toen nog niet wist was dat de albums daarvoor wat donkerder van aard waren en de (betere) glamrock niet ver weg was. Doordat ik het Coming Up album verslond en om de 2 maanden weer een nieuwe single van dat album verscheen waardoor de aandacht er vol lag kwam ik ook bij die eerste twee uit en daarvan maakte Dog Man Star uit 1994 een diepe indruk. Wat een sfeer werd daar neergezet!

Waar de band in 1996 en 1997 niet uit de pers en hitslijsten te slaan leek veranderde dat snel. Head Music en A New Morning hadden lang niet de impact als voorheen en de hits werden minder en minder. Het vuur werd langzaam maar zeker uitgedoofd. Maar goed muziekverhaal zonder reunie dus ook Suede moest er aan geloven. Of eigenlijk moesten wij er aan geloven. Wat een prachtige platen zijn er uitgebracht na de comeback in 2013! Nog lang niet versleten dus!

Grappig, rond 1994 of 1995 zat ik een deathmetalband en naast een nummer van Slayer speelden we een cover van The Gathering (met grunt), waarvan ik dacht dat het Paradise Lost was. Ik heb nooit een klik gehad met doom- en gothicmetal.

Mij werd altijd op het hart gedrukt dat The Gathering helemaal niets was zonder grunts en heb dan ook nooit meer mijn pijlen op de band gericht. Ik heb dan ook geen echte, weloverwogen mening.

Fast forward 2003/4 deed Anique een keer mee aan het beoordelen van demo's van lokale bands en gaf dan tips. Dit was ergens in Den Haag. Ze vond het rommelig en onsamenhangend: Propeller (18) - KoCo, Url: Just a moment... - discogs.com

Killing Joke ken ik alleen van naam, Suede heb ik een maand geleden voor het eerst een album van gehoord. Niet mijn muziek en Donna Summer en de hele discoscene staat ver van mij af. Moroder heeft wel het liedje Never Ending Story samen met Limahl geschreven voor de gelijknamige film. Een niemendalletje, maar een guity pleasure van mij. Verder ken ik eigenlijk niets van deze disco-pionier.

En zo zijn we op de helft! Ergens heb ik het idee dat vanaf de nr's 50 a 40 de verrassingen er wel een beetje uit zijn. Als je zoals ik al tig jaar hier mijn mening zit te verkondigen dan zijn de heilige huisjes en stokpaardjes wel bekend en of een band dan op 27 of 32 uit komt is niet zo wereldschokkend. Maar goed laat ik het gezellig houden en ik wil iedereen gelijk even bedankt voor alle likes en reacties die gegeven zijn


In ieder geval is hier de onderste helft van mijn lijst, een gokje voor de nummer 50 mag natuurlijk altijd
51. Kraftwerk
52. Noordkaap / Monza / Meuris
53. Lightning Seeds
54. Gary Numan
55. Enigma / Sandra
56. Peter Hammill / Van der Graaf Generator
57. The Walkabouts
58. Blackfield / No-Man
59. Elbow
60. Roxy Music
61. Ibrahim Maalouf
62. New Order
63. Ray Wilson / Stiltskin
64. Pink Floyd / Roger Waters
65. The Gathering
66. Killing Joke
67. Suede
68. Donna Summer / Giorgio Moroder
69. Emmylou Harris
70. Eels
71. Seal
72. Maria McKee
73. The Kinks
74. Sparks
75. Kim Wilde
76. Tangerine Dream / Klaus Schulze
77. The Call
78. Pearl Jam
79. King Crimson / Adrian Belew
80. A Flock of Seagulls
81. Sophie B. Hawkins
82. John Foxx / Midge Ure / Visage
83. Jan Garbarek
84. Chris Isaak
85. The Beautiful South
86. Living Colour
87. The Tragically Hip
88. Neneh Cherry
89. U2
90. Natalie Merchant
91. Jesus Jones
92. Procol Harum
93. Shakespear's Sister
94. Deacon Blue
95. John Coltrane
96. LAKSHMI
97. Dead Can Dance
98. Jimmy Somerville / Bronski Beat / Communards
99. Falco
100. Adamski
101. Carter the Unstoppable Sex Machine

En zo zitten we al weer op drie kwart en daarmee zijn alle verrassingen wel geweest (of toch niet?) en komen alleen nog maar de van vigil bekende grootmachten (of toch niet?). Misschien raken er zelfs mensen teleurgesteld want vele namen die genoemd dan wel gegokt of gehoopt zijn komen niet meer voorbij. Van twee vind ik dat eigenlijk wel jaar maar ja, het is wat het is

In ieder geval hier het overzicht wat allemaal al is geweest!

26. Vangelis
27. R.E.M.
28. Revere
29. EMF
30. Stevie Wonder
31. Supertramp / Roger Hodgson
32. Saybia
33. Tom Petty
34. Archive
35. Simple Minds
36. The Shamen
37. Ultravox
38. Crowded House / Split Enz
39. Queen
40. Phil Collins
41. Information Society
42. Stef Bos
43. Dusty Springfield
44. Klein Orkest / Harrie Jekkers
44.5 Camel
45. The Beatles / George Harrison
46. The Jayhawks
47. Extreme
48. Tears for Fears
49. The Rembrandts
50. Kate Bush
51. Kraftwerk
52. Noordkaap / Monza / Meuris
53. Lightning Seeds
54. Gary Numan
55. Enigma / Sandra
56. Peter Hammill / Van der Graaf Generator
57. The Walkabouts
58. Blackfield / No-Man
59. Elbow
60. Roxy Music
61. Ibrahim Maalouf
62. New Order
63. Ray Wilson / Stiltskin
64. Pink Floyd / Roger Waters
65. The Gathering
66. Killing Joke
67. Suede
68. Donna Summer / Giorgio Moroder
69. Emmylou Harris
70. Eels
71. Seal
72. Maria McKee
73. The Kinks
74. Sparks
75. Kim Wilde
76. Tangerine Dream / Klaus Schulze
77. The Call
78. Pearl Jam
79. King Crimson / Adrian Belew
80. A Flock of Seagulls
81. Sophie B. Hawkins
82. John Foxx / Midge Ure / Visage
83. Jan Garbarek
84. Chris Isaak
85. The Beautiful South
86. Living Colour
87. The Tragically Hip
88. Neneh Cherry
89. U2
90. Natalie Merchant
91. Jesus Jones
92. Procol Harum
93. Shakespear's Sister
94. Deacon Blue
95. John Coltrane
96. LAKSHMI
97. Dead Can Dance
98. Jimmy Somerville / Bronski Beat / Communards
99. Falco
100. Adamski
101. Carter the Unstoppable Sex Machine

Hier is de gehele lijst:

01. Marillion
02. Pet Shop Boys
03. Orchestral Manoeuvres in the Dark
04. Depeche Mode
05. Jean Michel Jarre
06. James
07. Genesis
08. Peter Gabriel
09. Brandi Carlile
10. Fish
11. Blur
12. a-ha
13. Mike Oldfield
14. Pulp / Richard Hawley
15. Joe Jackson
16. Talk Talk
17. Electronic
18. The Divine Comedy
19. The Waterboys / World Party
20. Nits
21. David Bowie
22. Het Goede Doel
23. Frankie Goes to Hollywood / Trevor Horn
24. Manic Street Preachers
25. Rush
26. Vangelis
27. R.E.M.
28. Revere
29. EMF
30. Stevie Wonder
31. Supertramp / Roger Hodgson
32. Saybia (53)
33. Tom Petty
34. Archive
35. Simple Minds
36. The Shamen
37. Ultravox
38. Crowded House / Split Enz
39. Queen
40. Phil Collins
41. Information Society
42. Stef Bos
43. Dusty Springfield
44. Klein Orkest / Harrie Jekkers
44.5 Camel
45. The Beatles / George Harrison
46. The Jayhawks
47. Extreme
48. Tears for Fears
49. The Rembrandts
50. Kate Bush
51. Kraftwerk
52. Noordkaap / Monza / Meuris
53. Lightning Seeds
54. Gary Numan
55. Enigma / Sandra
56. Peter Hammill / Van der Graaf Generator
57. The Walkabouts
58. Blackfield / No-Man
59. Elbow
60. Roxy Music
61. Ibrahim Maalouf
62. New Order
63. Ray Wilson / Stiltskin
64. Pink Floyd / Roger Waters
65. The Gathering
66. Killing Joke
67. Suede
68. Donna Summer / Giorgio Moroder
69. Emmylou Harris
70. Eels
71. Seal
72. Maria McKee
73. The Kinks
74. Sparks
75. Kim Wilde
76. Tangerine Dream / Klaus Schulze
77. The Call
78. Pearl Jam
79. King Crimson / Adrian Belew
80. A Flock of Seagulls
81. Sophie B. Hawkins
82. John Foxx / Midge Ure / Visage
83. Jan Garbarek
84. Chris Isaak
85. The Beautiful South
86. Living Colour
87. The Tragically Hip
88. Neneh Cherry
89. U2 (50)
90. Natalie Merchant
91. Jesus Jones
92. Procol Harum
93. Shakespear's Sister
94. Deacon Blue
95. John Coltrane
96. LAKSHMI
97. Dead Can Dance
98. Jimmy Somerville / Bronski Beat / Communards
99. Falco
100. Adamski
101. Carter the Unstoppable Sex Machine

18. THE SMITHS (MORRISSEY)
https://i.postimg.cc/vZRjwtsY/Smith.jpg

The Smiths waren hot in 1986. Dankzij het album The Queen Is Dead (1986) maar vooral door de vier uitstekende singles: The Boy With The Thorn In His Side, Bigmouth Strikes Again, Panic en Ask. Vooral die drie laatste nummers gooiden hoge ogen in de alternatieve lijsten. In De Afrekening bijvoorbeeld waar mijn klasgenoten naar luisterden. Ik niet. Bij ons stond steevast Radio 2 op, de familieradio die me in de jaren '70 kennis had laten maken met Nederlandstalige kleinkunst en waar ik sinds de jaren '80 trouw naar de BRT top 30 luisterde. In 1986 zat ik met mijn neus en oren in de bands die ik zelf had ontdekt in de bibliotheek. En daar zaten The Smiths niet tussen en vermits wij dus niet naar Studio Brussel luisterden, beschouwde ik die band als een hype die niet voor mij was weggelegd. Want zo eigenwijs was ik toen wel: de bands waar anderen wild van waren, waren natuurlijk minder interessant dan de bands die ik zelf koesterde. Tot die mixtapte uit 1987, die ik al eens ter sprake bracht bij The Triffids, eindigde met Asleep. Dat nummer maakte wel een connectie met mij. En dan ga je toch zoeken naar een verzamelaar waar dat nummer opstaat. Ik kon kiezen tussen The World Won't Listen (1987) voor de Europese markt of Louder Than Bombs (1987) voor de Amerikaanse markt. Ondertussen dansten we in het jeugdhuis op reeds vernoemde singles en op de nieuwe single Girlfriend In A Coma en There Is A Light That Never Goes Out. En nog voor ik me albums van The Smiths aanschafte, was The Singles (1996) jarenlang mijn go to want daar stond (hoewel oorspronkelijk niet op 45 toeren) There Is A Light That Never Goes Out ook op. Ik vind The Smiths in de eerste plaats een singles groep met uitstekende b-kantjes die vaak sterker waren dan de deep cuts op hun albums. Het debuut The Smiths (1984) vind ik hun minst geslaagde collectie. Morrissey is nog te veel een poseur met die gladiolen in zijn kont. En dat eeuwige zelfbeklag van hem stuitte me lang tegen de borst. De klik heb ik pas kunnen maken als ik me op het gitaarspel van Johnny Marr ging concentreren. Dan hoor je hoe geniaal hun songs zijn. Meat Is Murder (1985) is een betere plaat maar vind ik tekstueel bij momenten te grof. Morrissey mikt tekstueel op de maag van de luisteraar. Ik word liever verwend door teksten die naar het hoofd gaan. Daarom zijn The Queen Is Dead (1986) met onder meer de titelsong, Cemetry Gates en het reeds vermelde Lichtje en Strangeways Here We Come (1987) met naast Coma bijvoobeeld nog A Rush And A Push And The Land Is Ours, Death Of A Disco Dancer en Stop Me If You Think You've Heard This One Before (een single in de Benelux) mijn favoriete albums. Of misschien toch die twee verzamelaars. Hij ging ook steeds beter zingen, vond ik. Morrissey verraste me solo aangenaam met het album Viva Hate (1988) en de bijhorende singles Suedehead en Everyday Is Like Sunday. En ook de singles die hij in 1989 en 1990 uitbracht en verzamelde op Bona Drag (1990) vond ik uitstekend. Maar vanaf Kill Uncle (1991) wist hij me steeds minder te betoveren en nog voor de jaren '90 halverwege waren, ben ik gestopt met hem te volgen. Hij schijnt tegenwoordig politiek nogal incorrect te zijn. Het zal me worst wezen. Ik draai nog heel graag het oude werk. Marr heb ik minder gevolgd al is hij wel aanwezig als gastmuzikant op een handvol platen in mijn collectie.



Misschien wel mijn favoriete nummer aller tijden.



Het Smiths nummer dat mij wakker schudde.

80. Carl Perkins

https://cdn.britannica.com/24/23024-050-196E2EB1/Carl-Perkins-circa-1965.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Ol' Blue Suede's Back (1978), On Top (1969) en Go Cat Go! (1996)
IJzersterke nummers: Everybody’s Trying to Be My Baby, Boppin’ the Blues, Blue Suede Shoes, Matchbox, Put Your Cat Clothes On
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Mr. Blue Suede Shoes, de man met de meest belachelijke toupet uit de muziekgeschiedenis, mag ook niet ontbreken in mijn Top 100. Wel meer om die eerste reden dan die tweede trouwens.

Carl Perkins hoorde Elvis live zingen en toen maakte hij voor zichzelf de beslissing: dit wil ik ook. Op dat moment nog niet wetende hoe hun muzikale levens zich later voorgoed zouden verstrengelen.
Als je het over rockabilly en rock’n’roll hebt mag Perkins niet ontbreken. De man heeft zoveel rock klassiekers op zijn naam staan dat hij generaties lang inspireerde, en grote artiesten noemen hem als voorbeeld.

Voor mij is Carl er altijd geweest in mijn muzieksmaak. Hij stond op vrijwel elke rockabilly verzamel cd die ik kocht en zijn kenmerkende stem herken je overal tussenuit. Toen ik pas begon met gitaarspelen was Gone, Gone, Gone een van de eerste songs die ik leerde spelen met een eigen solo erin. Het was tevens een van de eerste nummers die ik live in een band heb gespeeld. Good times, good times.

Favoriete nummer:

https://images.bauerhosting.com/marketing/sites/16/2024/10/Suede_Kevin-Cummins.jpg?ar=16%3A9&fit=crop&crop=top&auto=format&w=992&q=80

47. Suede

Favoriete album(s): Dog Man Star
Favoriete nummers: Animal Nitrate, Metal Mickey, Pantomime Horse, We Are The Pigs, The Wild Ones, Killing of a Flashboy, Saturday Night, By the Sea, Europe Is Our Playground, She’s in Fashion
Deep cuts: Stay Together, The Living Dead, My Dark Star, Whipsnade, Together, The 2 of Us, Stay (Bernard Butler solo), Frozen Roads (Brett Anderson solo)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: aERodynamIC (18), vigil (67)

Ik ontdekte Suede, net als veel andere Britse tijdgenoten, via Hitlist UK op MTV. Elke maandagavond keek ik fanatiek naar de Engelse top 40 en schreef ik de lijst mee in mijn schriftje. Het enige probleem: het viel precies tijdens etenstijd. Dus moest ik steeds zorgen dat ik op tijd terug was voor het overzichtsblok van 40 t/m 31 — anders klopte mijn lijst niet. Een enkele keer mocht ik met mijn bord voor de tv. Suede kwam daar in die jaren regelmatig voorbij, maar het duurde tot de Coming Up-singles voor ik echt overstag ging. Trash en The Beautiful Ones vond ik heerlijk, en dat jaar kreeg ik het album voor mijn verjaardag — samen met K van Kula Shaker, trouwens. Ook een leuke plaat, maar die liefde ging nooit zo diep.

In het kielzog van Coming Up leende ik Dog Man Star en het debuut bij de Leidse bibliotheek, waar ik altijd het maximum aantal boeken en cd’s meenam. Ze zullen wel blij met me zijn geweest. Al snel werd Coming Up overvleugeld door het duistere, weidse Dog Man Star — voor mij samen met Different Class, The Holy Bible en The Bends de heilige vierhoek van de britpop (een breed begrip toen). De toon wordt meteen gezet met Introducing the Band en We Are the Pigs — een glamrockkraker met dystopische tekst, blazers, een kinderkoor en een gitaarsolo van Bernard Butler waar je u tegen zegt. Voeg de b-kanten Whipsnade en Killing of a Flashboy toe, en je hebt een van de sterkste Suede-singles van de jaren ’90.

Ook The Wild Ones is schitterend. Alleen al dat openingscouplet:

“There's a song playing on the radio
Sky high in the airwaves on the morning show
And there's a lifeline slipping as the record plays
As I open the blinds in my mind, I'm believing that you could stay.”

Een prachtballad — en ik ben normaal helemaal niet van de ballads. Suede’s eigen Ne me quitte pas, tekstueel én emotioneel.

Na verloop van tijd groeide vooral het middenstuk van Dog Man Star uit tot favoriet: The Power, New Generation, This Hollywood Life. Vooral New Generation sprankelt — die blazers in het refrein, de laatste minuut, de energie in de clip: pure levenslust. Maar eigenlijk kan ik elk nummer noemen, van het epische The Asphalt World tot de boleroachtige dramatiek van Still Life, met die magistrale regel: "We take the pills to find each other."

Gaandeweg kocht ik de cd en verzamelde alle singles, vooral vanwege de b-kanten — die waren tot en met deze periode van een uitzonderlijk niveau. Daarna doofde de vlam geleidelijk. Elk nieuw album voelde net iets minder urgent dan het vorige, en na A New Morning hield de band het voorlopig voor gezien. By the Sea en Europe Is Our Playground zijn de enige latere nummers die het torenhoge niveau uit de beginjaren nog benaderen.

Achteraf was Coming Up een perfect instappunt: poppy, energiek, vol hits. Vandaaruit Dog Man Star leren kennen werkte goed. En toen kwam ook steeds meer waardering voor het debuut: sensueel, opgefokt en bruisend. Animal Nitrate met dat geweldige intro, Metal Mickey als perfecte britglam-single, Pantomime Horse als heerlijk over-the-top bombast. Brett Anderson en Bernard Butler waren in die tijd een soort Morrissey & Marr, maar dan met meer eyeliner.

Het afhaken voelde lang vanzelfsprekend. De muziek bleef degelijk, maar de magie was weg. De melancholie werd formule. Zelfs de comebackplaten uit de jaren ’10 deden me weinig. Ik hoorde wel dat het goed in elkaar zat, maar het raakte me niet meer. Eigenlijk had ik Suede al afgeschreven als ‘jeugdsentiment’, tot dit jaar Disintegrate uitkwam — hun beste single in vele jaren, misschien wel sinds de jaren ‘90. En dat doet me — tot mijn eigen verbazing — weer uitkijken naar een nieuw album.