Deep cut toppers:




en

Grote liefhebber van The Paladins meermalen gezien in Nederland & België. Het mooiste was bij Antone's in Austin. Toch hebben ze meer een Blues-feel dan Rockabilly. Vind het best moeilijk om hun een "vaste stijl" te vangen.

Favo albums;
Years Since Yesterday, Let's Buzz & Ticket Home. Million Mile Club vind ik zelfs een van de beste concertregistraties van ze.

Heb de eer gehad om een (een van de vele) mensen in het publiek te zijn geweest bij de opname van hun live album 'Slippin' in Ernesto's. Ik kan geen genoeg krijgen ook van dat album. Kan me nog herinneren dat ik met een vriendin voor de cd-presentatie van het album, ook in Ernesto's nog wat ben gaan eten voor het concert. Bassist Thomas Yearsley zat daar in een badjas aan de bar, een Duvel te drinken en leek al ver heen. Dit was een uur of 2-3 voor het concert. Paar uur later knalde hij gewoon op het podium samen met de rest.

80. Carl Perkins

https://cdn.britannica.com/24/23024-050-196E2EB1/Carl-Perkins-circa-1965.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Ol' Blue Suede's Back (1978), On Top (1969) en Go Cat Go! (1996)
IJzersterke nummers: Everybody’s Trying to Be My Baby, Boppin’ the Blues, Blue Suede Shoes, Matchbox, Put Your Cat Clothes On
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Mr. Blue Suede Shoes, de man met de meest belachelijke toupet uit de muziekgeschiedenis, mag ook niet ontbreken in mijn Top 100. Wel meer om die eerste reden dan die tweede trouwens.

Carl Perkins hoorde Elvis live zingen en toen maakte hij voor zichzelf de beslissing: dit wil ik ook. Op dat moment nog niet wetende hoe hun muzikale levens zich later voorgoed zouden verstrengelen.
Als je het over rockabilly en rock’n’roll hebt mag Perkins niet ontbreken. De man heeft zoveel rock klassiekers op zijn naam staan dat hij generaties lang inspireerde, en grote artiesten noemen hem als voorbeeld.

Voor mij is Carl er altijd geweest in mijn muzieksmaak. Hij stond op vrijwel elke rockabilly verzamel cd die ik kocht en zijn kenmerkende stem herken je overal tussenuit. Toen ik pas begon met gitaarspelen was Gone, Gone, Gone een van de eerste songs die ik leerde spelen met een eigen solo erin. Het was tevens een van de eerste nummers die ik live in een band heb gespeeld. Good times, good times.

Favoriete nummer:

Deep cut toppers:





en




en

79. Little Milton

https://synchtank-cdn.s3.amazonaws.com/file_objects/2621950.jpg?AWSAccessKeyId=AKIAJ6ZPUHE3OSXWQSTA&Expires=2140026712&Signature=b3fY3GCnG3UFexw2L5SqcfUJ3Tg%3D

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Stax Profiles (2006) en Blues 'N Soul (1974)
IJzersterke nummers: We’re Gonna Make It, Grits Ain’t Groceries, If Walls Could Talk, The Blues Is Alright, Same Old Blues
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Dankzij dit album leerde ik Little Milton kennen: Stax Profiles (2006). Die albumserie is sowieso geweldig om artiesten beter te leren kennen; bevalt die verzamelaar dan staat de deur wagenwijd open om de volledige discografie van de artiest uit te pluizen.

Dat gebeurde bij mij dus ook met Little Milton al heb ik de eerst paar jaar na het kopen van die verzamelaar vooral heel erg vaak die cd gedraaid. Sowieso omdat het een dijk van een verzameling is, maar ook omdat de lokale platenzaken simpelweg geen Little Milton platen in huis hadden.

Little Milton is de belichaming van de zogenaamde Soul Blues, maar hij begon meer als ‘pure bluesartiest’ in de 50s. Pas vanaf de 60s creëerde hij zijn kenmerkende geluid en dat sloeg meteen aan met meerdere hitnoteringen als gevolg.

Zijn bluesperiode is erg sterk, zijn SoulBlues is waar mogelijk nóg beter. Helaas ging het op commercieel gebied een stuk minder goed toen Stax failliet ging, al bleef hij sterke albums uitbrengen bij andere platenlabels.

Zal een jaar of tien geleden zijn dat ik op Facebook een 365 Song Challenge tegen kwam. Elke dag kreeg je een thema waarbij jij dan een nummer moest posten. Uiteraard meteen Les de Groot geïnformeerd en we begonnen er allebei aan. Bij een van de dagen koos ik Little Milton. Een goede dag later had ik een bericht in mijn inbox (of hoe heet dat op Facebook?); de familie van Little Milton, die pagina had ik getagd, had contact met mij opgenomen. Zij waren degenen die de pagina van LM bijhielden en vonden het fantastisch om te zien dat ik van alle songs en alle artiesten die ik had kunnen kiezen voor het spel, “hun Milton” had gekozen. We hebben toen een tijd contact onderhouden waarbij we natuurlijk veel over de muziek van Milton, zijn leven en muziek in het algemeen spraken. Ik heb zelfs MusicMeter uitgelegd aan zijn familie! Op een gegeven moment werd iemand aan hun kant ziek en waren ze niet veel meer online, het contact is daardoor verwaterd. Hoe dan ook; bijzonder leuk om zo in contact te komen met familie van één van mijn 100 favoriete artiesten.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en




en

Mooi verhaal! Ik had nog nooit van Little Milton gehoord maar het klinkt lekker.

Thanks!

Ja, die Little Milton kon er wel wat van. Fijn dat je wat hebt kunnen ontdekken op deze manier

78. AC/DC

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5fHynCknxE_5-yw0eP5L2W8IFuupkZoHnM8d72FAMC1mdH48IEUMunjp2SEpNTDRIRspmkyMVibk-IK4V6j5fp2w0NyXYgVAh_CrZUbyxvOa7rsgrxaUhgJEVhN01-hB1glE9qJv_kQg/s1600/ACDC.promo.1980Atlantic.mid-28.crop.jpg

Afkomstig uit: Australië
Nog actief: ja
Favoriete albums: Back in Black (1980), Let There Be Rock (1977) en The Razors Edge (1990)
IJzersterke nummers: Highway to Hell, Thunderstruck, T.N.T., It’s a Long Way to the Top, The Jack, Whole Lotta Rosie
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Oei, hier kan ik een wel heel erg veel nummers noemen bij ‘ijzersterke nummers’. Laat ik het bij zes houden want anders komt er geen einde aan.

Een beetje AC/DC op zijn tijd is voor niemand slecht. Rechttoe rechtaan spierballen rock zonder moeilijk gedoe. De mannen knallen al een jaar 50 met precies dezelfde succesformule uit je speakers.

Joaaa, artiesten moeten vernieuwend zijn, en meegaan met hun tijd en blablabla, nee hoor: artiesten moeten helemaal niets. Misschien hooguit vooral doen waar ze zichzelf prettig bij voelen. En voor deze Australische jongens betekent dat rocken als een dolle.

Ik vraag me af welke AC/DC song ik ooit als eerste hoorde, het is sowieso één van de overbekende songs geweest. OF Thunderstruck OF Whole Lotta Rosie. Daarna ging ik cd’s van de band kopen en ik weet wel nog dat de eerste cd’s die ik van ze kocht niet de grote klappers waren, maar juist Blow Up Your Video en High Voltage.

Heerlijke band die ik echt niet dagelijks speel, maar wanneer ze voorbijkomen laat ik ze altijd staan en als ik door hun discografie duin krijg ik een waslijst aan songs die ik een dikke vette 8 of hoger geef.

Ik houd hier van. Niet teveel ouwehoeren, gewoon spelen. Lekker.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:





en




en

Ik lees nog altijd mee maar vanop de 3de rij. Ik heb me voorgenomen een update te posten van zodra er drie artiesten op een rij voorbijkomen waar ik wat kan over vertellen.

Ah... ik vraag me af of dat gaat voorkomen dan . haha, allang leuk dat je meeleest. Ik weet dat mijn top 100 niet de gangbare smaak is (ik bedoel niet: 'kijk mij eens speciaal zijn'), en als mensen dan toch alsnog meelezen kan ik dat alleen maar waarderen.

Wie weet, misschien dat er een blokje van 3 langskomt dat aansluit bij jouw smaak.

AC/DC is zo'n band die ik nooit begrepen heb, verschrikkelijk die zanger. Destijds vond ik Thunderstruck nog wel leuk maar een heel album met dat gekrijs is echt een marteling...

Dat heb ik ook met genoeg bands, dus ik begrijp je gevoel

77. Howlin' Wolf

https://bobcorritore.com/wp-content/uploads/2020/12/img_0825.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Howlin' Wolf (1962) en Moanin' in the Moonlight (1959)
IJzersterke nummers: Evil (Is Going On), Spoonful, Smokestack Lightning, The Red Rooster, Killer Floor
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Smokestack Lightning of Spoonful, een van die twee songs was mijn kennismaking met deze smerig klinkende bluesgigant. Muddy Waters, John Lee Hooker, Elmore James waren mannen waar ik al een tijdje naar luisterde, maar deze Howlin’ Wolf liet een totaal ander geluid horen.

Vooral dat wat er uit zijn strot komt was totaal anders dan wat ik tot dan gewend was van blueszangers. Natuurlijk hebben ze allemaal een randje, iets unieks en fantastische stemmen, maar Howlin’ Wolf klinkt alsof zijn stembanden de blues hebben.

Om slechts één nummer als favoriet te bestempelen is lastig, maar ik ga dan toch voor Wang Dang Doodle; Howlin’ maakt er een typische Wolf plaat van, maar verhoogt het tempo wat in vergelijking met een aantal andere klassieker die hij op zijn naam heeft staan. Die versnelling werkt goed want nu krijg je én de blues én goede zin. Dat kan zeker.

Het is ook fijn om te horen hoe hij latere generaties artiesten heeft beïnvloed. Als ik een Ian Siegal plaat opzet, hoef ik niet lang te denken over welke zangstijl hij vroeger vaak beluisterd heeft. Wolf is een bluesman in hart en nieren, en ja…dat ben ik ook. Iedereen heeft de blues, iedereen voelt de blues; als dat dan ook nog eens verpakt wordt in het muziekgenre ‘blues’ dan ben ik helemaal gelukkig…met de blues… huh? Nou goed, jullie snappen het wel.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en




en

The wolf!! Damn damn damn die stem. Geniaal gewoon!

Ik kende het nummer in eerste instantie via deze hitversie:




Het origineel vind ik iets beter, maar leuke video. En goed tempo inderdaad (langzame blues heb ik niet zo veel mee).

Net als Poek kende ik de versie gan Livin' Blues eerder, maar The Wolf is inmiddels één van mijn heilige trio bluesmannen. Fantastisch.

Vanavond geen update, ik loop de deur uit om naar een concert te gaan vanavond. Even lekker Rockabilly knallen met Boppin' B.

Net terug van MY BABY in Helmond, nog wel wat tijd om een update hier te posten.

76. George Thorogood

https://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/2/george-thorogood-performs-live-richard-mccaffrey.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Bad to the Bone (1982), The Destroyers - Maverick (1985), 30th Aniversary Tour (2004), Live in '99 (1999) en Let's Work Together (1995)
IJzersterke nummers: I Drink Alone, Bad to the Bone, Move It on Over, Get a Haircut, Madison Blues, Who Do You Love
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

ROCK’N’ROLL!!!!!!! Vlaaienbek George en zijn Destroyers uit het deprimerende Delaware. Rechttoe rechtaan rock’n’roll keihard op je bakkes. Geen genade, no way out. Eenmaal gegrepen door de ketelenherrie van de mannen, voor altijd ‘hooked’.

De eerste keer dat ik George hoorde was natuurlijk met Bad to the Bone. Dat was in een televisieserie, al weet ik niet meer precies welke. Later hoorde ik datzelfde nummer op de radio en ik vond (vind) dat een ontzettend lekker nummer. Het paste zo totaal niet bij wat ik op de moderne muziekzenders hoorde. Dit nummer was anders. Niet zo zeikerig, niet aanstellerig, geen elektronica nodig, geen choreografie zodat het clipje je kan laten soppen; gewoon ballen uit de broek met een flesje bier voor op je stoepje zitten.

Ik zou hem eindelijk live gaan zien op Bospop een aantal jaren geleden, maar nondejuu… ik had de tickets gekocht en vlak voor het festival werd ik ziek en kon ik niet gaan. Kakzooi.

Dit is een soort muziek die in de verste verte niet meer relevant is tegenwoordig. Op eieren lopen, niks meer mogen zeggen, niks meer mogen denken, niks meer mogen zijn. We slaan door. Nou goed, snap ik. Er is nu eenmaal veel mis in de wereld dus dat we iets proberen te veranderen kan ik alleen maar toejuichen. Maar zoals met elke verandering, slaan we snel door. Waardoor we met precies hetzelfde probleem eindigen als waar we zo graag vanaf wilde komen, alleen dan aan de overkant van het spectrum. Als George iets niet doet, dan is het voorzichtig zijn. Hij heeft een grote bek, speelt rock’n’roll, zuipt erop los en is zo’n stereotype ouderwetse man’s man. Ja, dat mag dus niet. Shame!

Heerlijk, niks mee te maken: ik ga even een paar minuten ‘shamen’ met Thorogood en The Destroyers op volumestandje 11.

Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en




en

Keek jij Married with children? Daar was Bad to the bone een paar keer te horen. Ik had het nummer dit jaar voor de ladder genomineerd, maar helaas haalde die het niet.

Dat is nog best een aardige cover van John Lee Hooker, dat heeft George toch best goed gedaan. Wat hadden we trouwens toch ook allemaal geweldige kapsels in de jaren tachtig:)

'best een aardige cover'??? Dit is de cover der covers! Deze cover overtreft beide originals (House Rent Boogie en One Bourbon, One Scotch, One Beer) en is één groot verhaal geworden en tevens 'drinking anthem nr. 1'.

Zelfs de oude meester zelf, mister John Lee Hooker, heeft verklaard dat Thorogood er een geniaal geheel van heeft gecreëerd.

Ayayay MarkS73..... ga nog maar eens een paar keer luisteren

Yes, dat keek ik zeker en dat het nummer daar in voorkwam kan ik me nog goed herinneren. Voor mijn gevoel was dat niet de eerste keer dat ik het nummer in een serie hoorde.

Volgens mij weet ik het weer! Renegade! , dat was de eerste keer dat ik het nummer hoorde. Yes! Memory unlocked.

We duiken vandaag de top 75 van mijn top 100 in.

Tijd voor een overzicht tot nu toe:

75. ?
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins

81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran

91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys


Aantal artiesten hiervan live gezien: 6
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 13
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 0

13 namen zitten in mijn collectie al is het vaak maar met een paar nummertjes.