In mijn - inmiddels gecorrigeerde - leeftijdsbeleving van betrokken user was ie an old soul, een wave-compaan zeg maar (kijk maar ff terug op de div wave topics die ik mede heb aangezwengeld). In zijn hoedanigheid van domineeszoon begrijp ik dat hij voor communicatie met het hogere eerder zal terugvallen op het gebed dan op een communicatiesatelliet. "Geen top100-materiaal" - I rest my case, your honor.

16. Felt - Riding On The Equator (1987)

Met 8:58 de langste song in mijn lijst. Er is een ware progger aan mij verloren gegaan *vindt zichzelf erg grappig* Au serieux nu! Felt leerde ik kennen door mijn all things Cocteau Twins manie, maar daarover later meer Zo kwam ik er dus achter dat er een Felt track was waarop Liz Fraser meedeed en die track stond dan ook nog eens op een Felt album dat geproduceerd was door medebandlid en hubbie Robin Guthrie. K-ching!!!

Op YT luisterde ik zodoende naar de betreffende single Primitive Painters. Toevallig ook hun grootste hit, voor zover je van een hit kon spreken. Wat een prachtige en hemelse song was dat zeg, zo sprankelend en ethereal. Liz was echt in topvorm hier en het had inderdaad ook een CT sausje. De zanger klonk maar een beetje vreemd vond ik in het begin. Waarschijnlijk dacht ik zelfs dat het een erg matige zanger was. Vervolgens heb ik het Ignite the Seven Cannons album gedownload, gebrand en beluisterd. En dat bleek ook een voltreffer te zijn met oa de parel The Day the Rain Came Down.

Daarna ben ik nog meer albums gaan branden, zoals het debuut Crumbling the Antisceptic Beauty en de opvolger The Splendour of Fear, ook allebei prachtig. En verder andere albums en singles beluisterd via downloads en streaming services. Ik ken nog niet helemaal alles, maar dat vind ik wel fijn, dan heb ik nog wat te ontdekken Riding on the Equator leerde ik kennen via YT, ik wist niet wat ik hoorde, wat een schoonheid. Ik wilde het delen op MuMe en postte het in het dan nog springlevende Lied van de dag topic, evenals andere prachtige recente ontdekkingen. Zo postte ik een aantal songs achter elkaar. De meeste songs kregen niet heel veel animo, maar bij deze song kreeg ik ineens een pb van ene johan de witt die vroeg of ik elke dag een persoonlijke fave van hem ging posten en zo leerde ik johan dus voor het eerst kennen
Babbeltjes en we kwamen erachter dat we voor een groot deel dezelfde smaak hadden

Maar goed deze song dus Wat een epic! En wat een lieve song ook! Het begint al meteen goed met die heerlijke lichte en lieflijke gitaarklanken en lieve synthtonen. Enter Lawrence, frontman van deze prachtige jangleband, met zijn altijd apartige, maar karakteristieke zang en stem, waar ik inmiddels helemaal verliefd op ben. Er zit ook zoiets eigens, liefs en zachts in, maar het klinkt ook alternatief. Zodra we naar een soort van refrein gaan horen we een heerlijk orgeltje op dreef komen, wat een liefde zit daar ook in. Er komt op een gegeven moment ook steeds meer vaart in de song en er komen nog meer gitaren in en over elkaar heen en het orgel krijgt ook steeds meer vrij spel om te schitteren, wat een heerlijkheid!

Maar zodra het vocale deel voorbij is gaat het echt helemaal los met een gitaarsolo van epische proporties. O, dat gaat maar heerlijk door zeg, hemelser dan hemels. Een solo van bijna 5 minuten met schitterende melodieën die steeds weer variëren, hoger en lager gaan etc. Dit moet iedereen eens echt beluisteren. Wat een schitterende muziek, dit laat je niet onberoerd . Zo moet het waarschijnlijk voelen om verliefd te zijn. Muziek als liefde, liefde als muziek

Deze song draag ik op aan johan de witt, omdat we via deze song elkaar leerden kennen en niet in de laatste plaats, omdat hij de enige is op MuMe die altijd vierkant achter me stond in welke controverse dan ook (al dan niet terecht) en zelfs bij mijn ban de moderators het vuur aan de schenen legde om de ban weer op te heffen. Ook de enige persoon met wie ik op de evenaar zou durven rijden


The way you threw yourself at the waiter
Could tell by the look on his face
He thought you were mad
You went off riding on the equator
I tell you that waiter sure was glad
You sold your story to the newspaper
And went round the world in a caravan
You made lots of people very unhappy
And turned yourself into a wanted man
Then you said that the world was something to behold
Not to be bought or to be sold

It was something that you could hold
You've got something special it's a secret
You're in transit a nomad
You left that girl in Panama City
I said it was the best woman you ever had
You called me up from where you were living
Said you had some more stories you wanted to tell
About how you always spent your life
In some kind of prison
I said those true stories are the hardest to sell

Mooi, een van hun allerbesten inderdaad, die gitaarsolo is precies hoe je hem wil horen
Dan vlieg je letterlijk over de evenaar.

Ja, dat lied van de dag-topic was inderdaad geweldig, kwam ook nog een afsplitsing van.
Was elke dag wel iets nieuws te ontdekken toen, al waren we op een gegeven moment nog de enige twee die stemden

Klopt ja
Voor mij is dit de een na mooiste Felt song

En inmiddels je avatar na al die jaren, voor diegenen die het niet wisten: Felt - Poem of the River (1987)


Ben benieuwd! Heb je die andere net genoemd?

Ha inderdaad, thanx for de toevoeging

De titel van de song niet, maar wel een verwijzing

Felt is gewoon een geweldig bandje!

Luigissimo on Spotify

Tindersticks, The Serenes en Died Pretty staan niet op Spotify...

Nog maar 15...

Meesterlijk Felt-nummer! Voor mij de beste samen met Penelope Tree , maar ik heb nog lang niet alles van ze gehoord.

Grappig dit, ook ik heb Felt leren kennen door de Liz-connectie. Ken er overigens maar 2 albums van (niet eens die met Primitive Painters) en die vind ik best aardig maar ook weer niet wereldschokkend. Maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen

Weet nu in elk geval wel waar je avatar de mosterd haalt...

Ik hoop nog op The Blue Nile, en Cigarettes After Sex lijkt me ook wel iets des luigi...hopen maar.

15. The Associates - Party Fears Two (1982)

Geloven jullie in de voorzienigheid? Ik wel in ieder geval en dan niet alleen omdat ik een domineeszoon ben Zo zag ik pas bij het updaten van de Spotifylijst dat ik 3 Heart songs achter elkaar heb staan met Heartland, My Hand Over My Heart en All of My Heart. En ook Big Exit, Stay Together en Heroes vormen voor mij een blokje vanwege het Berlijn element. En nu na Felt komt Party Fears Two en je wil het geloven of niet (ik heb het even terug gezocht bij het Lied van de dag topic), maar dat was de song die ik daar plaatste de dag voor Riding on the Equator van Felt Zoiets bedenk je niet van te voren, ik vind het tamelijk bizar. Ik heb er geen moment bij stil gestaan toen ik de lijst maakte en op volgorde zette. Zo'n inzicht komt meestal daarna pas En wat het helemaal bizar maakt voor mij is dat, alhoewel The Associates zijn totaal eigen sound heeft, dat hele kenmerkende synthriedeltje in Party Fears Two zo Felt-sy klinkt als wat, het klinkt bijna als Felt gitaarwerk! Tenminste dat heb ik altijd zo gevonden...vergelijkbaar qua vibe een beetje met een The Day the Rain Came Down song. En nu staan deze songs ook pal naast elkaar in mijn lijst. Bizar!

Party Fears Two leerde ik dus blijkbaar rond dezelfde tijd kennen via YT, een magische tijd dan Ik vond het meteen prachtig! Ook wel heel apart, wat een aparte band zeg! Later ging ik meer albums en singles van ze leren kennen via YT, downloads, jaarlijstentopics en Spotify, zoals hun geniale meesterwerk Sulk waar Party Fears Two ook op staat. Het origineel heb ik eigenlijk pas een paar weken geleden aangeschaft bij Bert's Records aan het begin van de Stationsweg in Den Haag. Misschien een aanrader voor jou vigil . Hij heeft een best goede collectie. Alle cds kosten daar 7 euro, vast zijn lievelingsgetal Maar ik ben erg blij dat ik Sulk (met bonustracks) nu in mijn bezit heb Damn, ik had zo graag eind 70s early 80s willen leven. I can't imagine what it would be like om Sulk toen op vinyl te kopen en weggeblazen te worden. Zoiets bestond toen nog niet echt, het album sloeg in ieder geval in als een bom vanwege zijn extravaganza oa. Maar goed dan zou ik nu wel een stuk ouder zijn dan nu. Elk nadeel hep zijn voordeel

Maar goed deze song dus, voor mij hun mooiste, begint dus al goed met dat magnifieke en magische Felt synthriedeltje, my god, hoe hemels is dat. Verder vinden we in de song heel goed baswerk terug. Zodra Billy Mackenzie begint te zingen wordt de song een stuk lichter, damn, zo geweldig hoe hij hier zingt. Prachtig synthwerk ook weer hier en hoe Billy ook excelleert met zijn stem in het refrein met op het einde Awake Me...kippenvel. Zijn stem zit zo vol met emotie, bijna hysterie soms en over the top, maar ik ben er echt helemaal voor gevallen Uniek talent! Bij zijn laatste uithaal schiet hij echt helemaal uit en verwordt tot een eeuwig durende echo, een magisch effect vind ik dat. Hij zweeft dan als een soort ghost door de song verder en dan gewoon nog lekker een lang outro met die kenmerkende Felt riedel, gewoon nog even om daar nog lang van te kunnen en mogen genieten. Wat een staaltje muziek! Als Billy wegloopt horen we hem nog even een keer de beginzinnen van de song mompelen, vind ik er ook perfect bij passen eigenlijk...

De betreurde Billy Mackenzie die later helaas een einde aan zijn leven maakte. De dood van zijn moeder was de druppel geloof ik....
Ik heb zelf ook mijn fair share aan depressie gekend, vooral in de post Guadeloupe en Mexico jaren, waar ik soms maandenlang aaneen in bed lag en er niet uit kon komen, totaal geen energie en foute boel in mijn hoofd. Depressie is een killer. Met hulp en psychologen (helaas gaan ze soms nog verder wroeten waardoor je nog langere tijd eruit kunt liggen) kun je eruit komen, maar je blijft er altijd nog wel gevoelig voor daarna. Ik heb heel vaak vergelijkbare gedachten gehad als Billy bijvoorbeeld (en dat komt in sommige omstandigheden nog wel eens terug), maar heb nog nooit daadwerkelijk op het punt gestaan. Het kan iedereen overkomen mensen...van een veel meer outgoing type een heel kwetsbaar type worden. Op je grenzen blijven letten is dan heel belangrijk, maar dan nog. Door het incident op Guadeloupe heb ik ook oa concentratiestoornissen opgelopen. Die klap op mijn hoofd heeft iets veranderd in mijn hoofd zelf. Daarom het ervoor en erna verhaal. Ik heb mijn studie ook nooit af kunnen maken, ik ben blijven haken in de scriptiefase. Na jaren lang ploeteren gaf ik het op. Maar dan nog kun je een meer dan prima leven leiden
Waarom schrijf ik dit? Geen idee...dit is het ideale topic op MuMe om wat dieper en persoonlijker te gaan en misschien heeft iemand er iets aan...


I'll have a shower
And then phone my brother up
Within the hour
I'll smash another cup

Please don't start saying that
Or I'll start believing you
If I start believing you
I'll know that this party fears two

And what if this party fears two?
The alcohol loves you while turning you blue
View it from here
From closer to near, awake me

Don't turn around
I won't have to look at you
And what's not found
Is all that I see in you

My manners are failing me
I'm left feeling ugly
And you say it's wonderful
To live with I never will

So what if this party fears two?
The alcohol loves you while turning you blue
View it from here
From closer to near, awake me

I'm standing still
And you say I dress too well
Still standing still
I might but it's hard to tell

Even a slight remark
Makes nonsense and turns to shark
Have I done something wrong?
What's wrong's the wrong that's always in wrong

I'll have a shower
And then phone my brother up
Within the hour
I'll smash another cup

Niet zo hard gehuild sinds die keer dat ik The Notebook voor het eerst zag.

En ze keek me aan
't Was meteen gedaan

Die vriendin waar luigi het constant over heeft, is dat niet stiekem gewoon johan de witt?

Nee, effe serieus: respect voor je persoonlijke onthullingen. Music is the answer.

Dat komen we waarschijnlijk pas aan het einde te weten. #nospoiler

14. Cocteau Twins - Ivo (1984)

Ivo is de eerste song van Cocteau Twins die ik ooit hoorde. Mijn vriendin zette het voor me op. Ze pakte de Treasure cd uit de kast (de enige van CT die ze had) en wilde me het openingsnummer laten horen en daarna zette ze de cd af. Ik vond het op zich wel mooi, maar ook apart. En dat was het dan voor eventjes. Enige tijd later stond de hele cd wel eens op en vond ik het wel aardige muziek, again toen viel het uiteindelijke kwartje nog niet. Toen we niet veel later in Plato te Leiden waren zag mijn vriendin Stars and Topsoil (een CT verzamelaar) liggen en die wilde ze graag meenemen. Ik zag dat geloof ik niet meteen zitten, ik had andere prioriteiten in mijn handen

Maar uiteindelijk namen we 'm toch mee en ging ie z'n rondjes draaien in de cd speler. Klonk wel aardig op zich, veel songs waren wat duisterder dan Treasure. Na een paar luisterbeurten begon het een beetje tot me door te dringen. Vooral songs als My Love Paramour en Pale Clouded White ging ik prachtig vinden, met die sferische soundscapes. Uiteindelijk gingen op den duur alle kwartjes van het album vallen, zelfs Sugar Hiccup dat ik eerst erg kinderachtig vond en om moest lachen. Nu vind ik het een juweel De les is dus dat je muziek vaker een kans moet geven, wie weet is er zelfs dus nog hoop voor prog en hiphop, dat aangaande

Niet lang daarna zette ik zelf vaker Treasure op. Het voorwerk was dus al even gedaan, maar ineens ging ik de schoonheid van dat album ontwaren en het duurde niet lang voordat ik verzot was op dat album. Wat een schoonheid, wat een mystiek, wat een songs, wat een vibe en feel. Inmiddels is het mijn nr. 2 album of all time en een van mijn fave bands of all time. En toch maar 1 song van ze in de lijst? Waarom niet geen 2 zoals andere bands? Ik heb werkelijk waar geen idee! Iets met op gevoel doen ofzo? Misschien is het omdat Ivo mijn absolute topfavoriet van ze is icm de bonus dat het de eerste song was die ik hoorde Maar ik had er zo ook 20 in de lijst kunnen zetten. En waarom staat het niet in je top 10? Omdat ik individuele songs van andere artiesten beter vind Zo, alle vragen beantwoord .

Na Treasure ben ik als de sodemieter in rap tempo alles aan gaan schaffen, online en via The Lonely Hunter. Al hun albums, samenwerkingen en verzamelalbums. Het ene album nog mooier dan het ander en de ene song nog mooier dan de ander. Denk alleen maar eens aan al die parels op hun EP's en b kantjes van singles. Daar kun je alleen al volwaardige albums van maken En voor u staat inmiddels een megafan

Ivo heeft zijn naam te danken aan Ivo Watts-Russell, oprichter van het 4AD platenlabel. Een van de fijnste indielabels ever met talloze heerlijke andere bands. Dit is de Cocteau's ode aan hem. En wat voor een! Een schitterende song waar Liz Fraser de show steelt met haar vocals. Zo knap, zo hoog, zo ijl! Zo liederlijk en lieflijk. Maar ook de muziek is niet minder dan schitterend. Je waant je een elfje in een sprookjesbos ofzo of een Link die zich door magische wouden een pad moet weten te banen om het Mastersword te bemachtigen . In ieder geval wat een hemelse en sfeerrijke song. Liz is hier zoals gewoonlijk niet te verstaan, ook al staan de lyrics hieronder Ik kan me ook niet voorstellen dat zij zelf de lyrics ingediend heeft, dit is waarschijnlijk wat een enorme fan er van gebrouwen heeft Maar misschien komt het nog dichtbij ook, je weet het niet


Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone, Near our ivo
Peep peep-oh, Bit animal, Peep peep
He didn't deal, little rito, Peep peep-oh

With the part animal, Peep peep, Near our ivo
Peep peep-oh, Bit animal, Peep peep
He didn't deal, little rito
Peep peep-oh

With the part animal
Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone, Near our ivo
Peep peep-oh, Bit animal, Peep peep

He didn't deal, little rito, Peep peep-oh
With the part animal, Peep peep, Near our ivo
Peep peep-oh, Bit animal, Peep peep
He didn't deal, little rito

Peep peep-oh 
With the part animal
Predentive, Predo
Pra-da-da-dee

Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone
Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone

Near our rito
Peep peep-oh
Bit animal
Peep peep

He didn't deal, little rito
Peep peep-oh
With the part animal
Peep peep

Near our rito
Peep peep-oh
Bit animal
Peep peep

He didn't deal, little rito
Peep peep-oh
With the part animal
Peep peep

Peep-oh, Peach blow, Pandora
Peep-oh, Peach blow, Pandora
Predentive, Predo
Pra-da-da-dee

Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone
Peep-oh, Peach blow, Pandora, Pompadour
Pale leaf, Pink sweet, Persephone

Near our rito
Peep peep-oh
Bit animal
Peep peep

He didn't deal, little rito
Peep peep-oh
With the part animal
Peep peep

Near our ivo
Peep peep-oh
Bit animal
Peep peep

He didn't deal, little rito
Peep peep-oh
With the part animal
Peep peep
Peep-oh, Peach blow , Pandora

Jaaaa ik zie weer overlap met mijn lijst

Geen CT in jouw top 10 Het zijn inderdaad rare tijden.

It's crazy what you could've had

Als REM de top 10 niet haalt, dan valt ook mijn laatste zekerheid weg. Doe mij dit dus niet aan

R.E.M. en The Cure de grote afwezigen vooralsnog inderdaad.
Maar heb wel het idee dat dat goedkomt

Ah, een beetje Country zou de lijst wel goed doen

En ik maar denken dat het aan mij lag dat ik er geen bal van verstond.

Fijn dat je luigi wat feedback geeft

Peep peep-oh? Ik versta altijd hi-hi oh

Die stem van Liz.

13. The Smiths - Some Girls Are Bigger Than Others (1986)

There is but one concern

Ook The Smiths leerde ik pas echt kennen via Maya, mijn vriendin

Maya (Sanskriet; oorspronkelijke betekenis: illusie) is een begrip uit het hindoeïsme en het boeddhisme, dat vertaald kan worden als "sluier van illusies". Beide religies wijzen erop dat de mens meestal een wereldbeeld heeft dat ver van de werkelijkheid af staat, zodat het de mens belet inzicht te hebben. Dit onwerkelijke beeld is het resultaat van materiële waarneming via de zintuigen (empirisme) en een foute interpretatie ervan. Omdat de mens hierdoor door een sluier van illusies is omgeven, wordt de ware toestand van de wereld aan het zicht onttrokken. Zowel het hindoeïsme als het boeddhisme gaan ervan uit dat deze toestand de mens verhindert het ware geluk te vinden. De Maya kan worden opgeheven door onder andere meditatie.
(Bron: wikipedia)

Dus wie weet bestaat ze inderdaad niet echt

Maar zij had dus 2 verzamelaars van ze en die stonden wel eens op. Erg fijne muziek vond ik toen om te horen. Vooral erg relaxed weet ik nog wel. Ze had al wel eerder volgens mij I Know It's Over via de mail gestuurd, omdat ze de zin Mother, I can feel the soil falling over my head prachtig vond en hoe Moz dat zong, vooral op het eind van de song. Naarmate ik die verzamelaars vaker luisterde gingen me bepaalde songs meer opvallen en die zette ik dan ook los vaker op. Dat waren vooral de songs met de langere titels zoals There Is a Light That Never Goes Out en The Boy With the Thorn in His Side. Magische songtitels vond ik dat alleen al . Maar ook de This Charming Man's en How Soon Is Now?'s vonden vele draaibeurten, waarbij ik zodra ik die laatste hoorde helemaal flabbergasted was. Dat werd ook snel mijn ultieme fave!

Maar ook The Queen Is Dead stond in de kast, waar veel van de songs van de verzamelaars ook op stonden. Dat album viel eigenlijk meteen al goed als geheel, waarbij er wel een vaag nummer op het einde stond met een vage tekst. The odd one out so to speak. Maar hoezo the odd one out met songs als Vicar in a Tutu of Frankly, Mr. Shankly op het album Die laatste laat ik ook nog geregeld schallen over de straten waarbij we samen woord voor woord de lyrics meeblèren op straat om daarna in lachen uit te barsten Maar qua klanken vond ik Some Girls...echt wel een albumafsluiter en een nagenietnummer. Daar genoot ik dan altijd van nadat mijn faves The Boy With...en vooral het Lichtje langs waren gekomen.
Daarna ben ik al hun andere werk gaan checken. Ook bijna zonder uitzondering prachtig, maar het heeft nooit The Queen Is Dead overtroffen.

Maar ik ging steeds vaker merken dat ik, nadat het QID album was afgelopen in de cd speler, de laatste song nog een keer extra draaide. Ok, het had een vage tekst en er is her en der schande van gesproken dat Moz zo'n corny tekst onder misschien wel Johnny Marr's mooiste gitaarmelodie zette, maar in interviews heeft Johnny Moz altijd verdedigd dat aangaande. Hij heeft altijd achter Moz gestaan, ze waren best buddies in The Smiths, een twee-eenheid en Marr steunde Moz in alles. Jammer dat het later toch zo fout is gegaan dan... Maar ik ben inmiddels ook zo vergroeid met deze songtitel en deze lyrics van Moz dat ik geen enkele andere lyrics, hoe mooi ook eventueel, zou tolereren

De song zelf is natuurlijk niet minder dan heavenly. In het begin bij die fade dacht ik wel even dat er iets mis was met de cd, maar dat effect was zo bedoeld, een mooi effect wel. Ook dit is weer zo'n vanzelf song met uiteraard Johnny's mooiste gitaarmelodie en gitaarwerk ooit Maar ook Moz' zang in this particular song vind ik niet minder dan schitterend. Ik ben er echt verliefd op, zo achteloos en een beetje suave, zalig! Ook weer een song van maar net iets meer dan 3 minuten btw. Maar het mooiste wordt uiteraard weer bewaard voor het outro. Wat een klanken van die gitaren icm met de extra vaart die de ritmesectie brengt, divine!
Wat een melancholie zit daarin. Die gitaarklanken doen denken aan het gloedvolle van een gouden zomerzon . Het doet me ook letterlijk een beetje aan Golden Brown denken van The Stranglers, die feel, die vibe. The odd one out? Misschien wel, ik vind 'm dan ook passen op nr. 13...that odd number


From the ice-age to the dole-age 
There is but one concern 
I have just discovered :

Some girls are bigger than others 
Some girls are bigger than others 
Some girl's mothers are bigger than 
Other girl's mothers

Some girls are bigger than others 
Some girls are bigger than others 
Some girl's mothers are bigger than 
Other girl's mothers

As Anthony said to Cleopatra 
As he opened a crate of ale :

Oh, I say : 
Some girls are bigger than others 
Some girls are bigger than others 
Some girl's mothers are bigger than 
Other girl's mothers

Some girls are bigger than others 
Some girls are bigger than others 
Some girl's mothers are bigger than 
Other girl's mothers

Send me the pillow... 
The one that you dream on... 
Send me the pillow... 
The one that you dream on... 
And I'll send you mine

Hier nog een fijne dromerige zuchtmeisjescover: Lilly Hates Roses - Some Girls Are Bigger Than Others (The Smiths Cover) - YouTube

Vast iets voor Gretz.