3. The Wake - Melancholy Man (1985)

This world was never meant for one as beautiful as you
As beautiful as you, my melancholy man

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met deze song was via de popquizzen van Rob van Zantvoort. The best quizzes around, dare i say
Samen met bikkel2, motel matches en johan de witt vormen we een team genaamd The Psychedelic Fours. Een heel originele naam gelinked aan een bepaalde band, vast moeilijk te raden In de eerste paar jaren speelden we maandelijks quizzen in de kelder van de Posthoornkerk te Amsterdam en 1 x per jaar een grote quiz bovenin de kerk zelf, met niet onverdeeld succes Maar de maandelijkse quizzen van Rob stopten op een gegeven moment, mede door gebrek aan animo. Maar sinds kort was Rob weer van plan te beginnen, helaas kwam de coronacrisis die daar een stokje voor stak. Meestal speelden we in de basisopstelling, soms met een ander erbij als iemand niet kon. En als bijna niemand kon won motel matches wel met een ander team of desnoods in zijn eentje Laten we hopen dat de fysieke quizzen weer snel doorgang kunnen vinden, want dat zijn hartstikke leuke avonden

Tijdens die quizzen die vaak een thema hebben worden er fragmenten van songs beluisterd van 30 seconden tot 1 minuut en dan moet je titel en uitvoerende raden. Soms zijn er bonusvragen of extra puzzels, maar dat terzijde. Tijdens een van die eerste quizzen kwam er een geweldig intro langs van een voor mij (ons) totaal onbekend indieliedje. Alleen johan de witt wist 'm meteen. Het ging om Melancholy Man van The Wake. Rob vroeg of überhaupt iemand 'm wist in de zaal en alleen johan de witt stak zijn hand op Zo, dan lopen we in ieder geval 2 punten uit op de rest Maar dat intro bleef me wel bij en thuis ben ik op YT of Spotify de song gaan beluisteren. Ik vond het echt een schitterende song! Ook andere songs van het betreffende Here Comes Everybody album nam ik door, ook allemaal meer dan prachtig. Niet lang daarna bestelde ik het album via Dodax met nog eens een extra cd met bonustracks erbij, geweldig! Ik weet niet of ik verder iets kende van de band. Volgens mij wel Talk About the Past van ze, maar dat kan ook vlak daarna geweest zijn. Na Here Comes Everybody ben ik al hun andere albums gaan luisteren, waaronder degenen die op Sarah Records uitgebracht zijn. Allemaal goede tot erg goede albums, maar Here Comes Everybody blijft toch mijn fave van ze Ook via het Sarah topic heb ik mooie songs van ze leren kennen, waarvan Carbrain, een b side mijn fave is (zie ook de bubbles)

Maar goed, Melancholy Man dus Wat een schitterende song ook weer en met zijn lengte van 7+ minuten echt weer een epic! Er zit een prachtige, geheimzinnige en mistige sfeer in de song. Melancholie, verdriet, compassie, maar ook lichtheid, van alles dus. Ten eerste neemt de song heerlijk de tijd om op gang te komen door een instrumentaal intro van meer dan 2 minuten, echt zalig is dat! Qua klank en sfeer doet de muziek nog het meest aan Joy Division denken, niet per se qua zwaarte, dat niet. Het voelt veel lichter aan, maar ze waren wel labelgenoten bij Factory Je wordt al melancholisch door die kenmerkende melancholische en mistige The Wake synths en dan die hemelse gitaar die maar door janglet de hele song door, die is zo hemels mooi Na het lange intro begint de zang van Caesar en die is eigenlijk net zo mistig en zacht als de muziek zelf, ook ongekend mooi en passend bij de song. Caesar schetst met zijn lyrics een prachtig, maar ook verdrietig en eenzaam beeld van een loner, een outsider, someone that doesn't fit in. Dat komt mede door hoe de buitenwereld is, maar ook door de houding van de man zelf. Ah, die lyrics raken me elke keer weer. Misschien ook omdat ik weet hoe dat kan voelen en ook op de plekken ben geweest waar deze meneer geweest is. Er zit ook een heerlijk ritme en tempo in de song, het bas en drumwerk stuwt de song lekker voort. Op het eind is er een muzikaal intermezzo met heldere gitaarklanken, ook niet minder dan mooi voor we de finale beginnen. En dan kun je me oprapen. De muziek daar icm met de zang en lyrics en die ijle synths daarboven En als Caesar zijn laatste zinnen (prachtig geleend uit Vincent van Don McLean en hier prachtig en perfect gebruikt) keer op keer en nog zachter en nog lieflijker herhaalt en we wegsterven in de mist...boy o boy..tranen...wat een schoonheid. Je kan dan ook niets minder dan liefde voelen voor deze man die zich eenzaam en alleen terug getrokken heeft van de wereld om een einde aan zijn leven te maken. Deze wereld was nooit bedoeld voor zo'n mooi iemand als jij, mijn melancholische man...


Some people say that I'm a melancholy man
When all is said and done
It's just the way I am
The sun is blazing as I wander into town
A long grey overcoat which trails along the ground
And when I'm walking past the children in the park
They stop their games, they shout my name
And run behind my back
If only they could see how happy I can be
But sometimes they must look away
Or so it seems to me
I think I'll always be a melancholy man
I know when all is said and done
It's just the way I am
But if you have the time
Please listen while you can
Does anybody understand?
I'll always be a melancholy man

The sky is blue today
Here in your nowhere land
And how are you today, my melancholy man?
You saw us looking through a window of a bus
We smiled at you but you didn't smile at us
And when you're old and grey
Your days are at an end
You'll wish that you had somone who
You could call a friend
Yet only I can see how happy you can be
Oh sometimes they must look away
Or so it seems to me
I think I'll always be a melancholy man
I know when all is said and done
It's just the way I am
But if you have the time
Please listen while you can
Does anybody understand?

I'll always be a melancholy man

When all is said and done, my melancholy man
The sky is blue today, my melancholy man
'And when no hope was left in sight
On that starry starry night
You took your life as lovers often do
But I could have told you, Vincent
This world was never meant for one as beautiful as you'
As beautiful as you, my melancholy man

Ha heerlijk! *pakt meteen Here Comes Everybody uit de kast*

Alleen O Pamela al

Titelnummer ook niet te versmaden

Zalig einde ja

Uiteraard toch TfF! Mooie keuze!

The Wake was vrijwel onmogelijk te raden. Ga ik even opnieuw opzoeken, want het nummer heb ik alleen lang geleden eens geluisterd (waarschijnlijk voor de Ladder)

Geweldige song
Ja, dat was een mooi quiz-moment

Wist niet dat de zanger zich Caesar noemde
Speelde voor The Wake in Altered Images zie ik.

Gerard "Caesar" McNulty...
Z'n melancholische vrienden noemden hem ws zo

Top 100 materiaal?

Ik heb een gevoel dat het Radiohoofd op 1 staat. Zou in ieder geval een zeer toepasselijke afsluiter zijn! #pearlygates

Zou zomaar kunnen. Gruesome Castle vind ik ook super.
Dat gaan echt moeilijk keuzes worden. Laat het nog maar 4 jaar en 4 maanden worden

We zijn het de laatste 3 jaar gelukkig vaker eens dan oneens. Zeker als het om de belangrijkste bijzaak van het leven na de muziek gaat

Meningsverschillen over hoe goed/slecht bepaalde muziek is zijn even normaal als de zon die elke dag in het oosten opkomt. Is helemaal niet erg dat ze bestaan, zolang we elkaars smaak maar respecteren En onthouden dat niemand de tijd heeft om uitvoerig in álle genres/tijdperken te duiken. In onze relatief korte tijd op Aarde kunnen we het grootste deel van de muziek die ooit is uitgebracht niet eens beluisteren. Gewoon een voldongen feit wat we hebben te accepteren (net zoals dat je ooit niet achter de zin van het bestaan gaat komen, als die er al is

Leven en laten leven etc. (vertellen we dat ook even tegen C en E )
Amen x cc johan de witt luigifort

This world was never meant for making beautiful top 100's

Wijze woorden.
We laten de fitties uit het verleden achter ons, al een tijdje overigens, en kijken met vertrouwen naar de toekomst.
Om te beginnen Luigi’s top 2

Ja, het was ook meer algemeen bedoeld eigenlijk, dat we met z'n allen door 1 deur kunnen. Ik had iedereen op MuMe moeten taggen natuurlijk

Wijlen Martin Bril zei ooit:

En zo is het maar net. Het gaat om de dingen die je wél doet, de reizen die je wél maakt en de risico's die soms goed uitpakken en soms slecht. Heeft weinig zin om constant in een FOMO-modus door het leven te gaan, wordt je waarschijnlijk helemaal panisch van.

Zo denk ik ook over muziek. Zou best een bredere kennis willen hebben van alles voor m'n geboorte, maar het is onmogelijk om een hele tijd te herleven. Gelukkig zijn er spellen zoals die van zaaf waarin we alsnog worden gestimuleerd om even terug te duiken in de tijd

Ja, of om eens goed in de 10’s te duiken

Precies, zo kijk ik ook naar pagina 2 op RYM, en niet alleen slechts pagina 1

Een constatering waar ik vroeger erg verdrietig van werd. Inmiddels heb ik het wel geaccepteerd

Als er hier nog iemand het leuk vindt om de nummers #1-quiz te spelen (koppel de juiste song aan de juiste user), dan kan dat hier met de invulsheet. luigifort is de 63e user, al is zijn #1 nog even geheim.

De Top 100 @ De eeuwig voortdurende MuMeMuziekquiz

Precies. Denk dat ik ook veel minder van muziek zou kunnen genieten wanneer ik een obsessieve drang zou hebben om zoveel mogelijk onbekende albums te consumeren. Stel je voor dat je elke dag weer luistert naar muziek die volledig nieuw voor je is, dan ontneem je jezelf de kans om nummers eigen te maken en een persoonlijk gevoel bij te ontwikkelen. De schoonheid van muziek is júist erg gebaat bij herhaling

Klinkt wel een beetje cliché allemaal, maar imo wel goed om bij stil te staan. M.a.w.: je kunt een favoriet album wat je elke keer weer raakt beter veelvuldig blijven herhalen, dan dat je té gretig op zoekt gaat naar nieuwe parels en daarna baalt als je maar weinig wow-releases ontdekt.

Maar even terugkomend op The Wake.
Bobby Gillespie speelde hierin tot 1983 nog de bas, alvorens zijn eigen band Primal Scream te starten (tussendoor drumde hij nog bij The Jesus and Mary Chain)

Ik ben ze vorig jaar ook live gaan zien (in Luxemburg), met een vriendin die waarschijnlijk tot hun grootste Nederlandse fans behoort Ik ben uiteraard niet met de muziek van TfF opgegroeid, maar via MuMe en haar tips (en de Lorde-cover ofc) wel steeds meer in aanraking gekomen met hun beste nummers. Het concert zelf overtrof mijn verwachtingen ruimschoots. ik had niet durven hopen dat twee mannen van bijna 60, die weinig meer optraden, nog zo goed zouden zijn. En met de recente tragische familiegebeurtenissen van Roland in het achterhoofd is het al helemaal knap dat ie er daar zo ferm stond en nog vrijwel alle noten haalde

Het epische Famous Last Words zat helaas niet in de set. Mocht je nog eens overwegen om een concert in Neumünster Abbey 🇱🇺 te gaan zien, het is echt een magnifieke buitenlocatie op de binnenplaats van een kasteel/fort

Roland sowed the seeds of love bij zijn publiek
Ja, jammer dat ze Famous Last Words niet speelden. De titel alleen al

Die blijdschap/dankbaarheid in zijn ogen en die van Curt wanneer ze contact maakten met de fanatiekste fans was prachtig om te zien Mannen op leeftijd die beseffen dat het leven ook vooral een geschenk is

Melancholy Man komt me bekend voor, en dat zal vast niet van de keer zijn dat Rob 30 seconden draaide. Ladder?

Deze moet echt in een bingo, ik kom niet meer bij

Mijn nominatie, kansloos onderaan in de 1e ronde van de ladder

Ladder inderdaad. Kwam hem daar dit jaar ook tegen. Prachtig lied!

Mooi ja, ook een goeie voor (Post)punk - New Wave Meter