Helemaal stuk

This Charming Man gaat ook over jou toch?

Overigens, onder het kopje 'misheard lyrics', ik dacht tijdje lang dat Morrissey zong 'it's gruesome that someone so handsome should kill' ipv 'should care'. vond ik ook wel geinige tekst

Dit meen je! Dan spreekt hij care wel verdomd raar uit

https://media1.fdncms.com/sacurrent/imager/del-reignites-futuristic-collaboration-del/u/original/2249557/1653256.jpg

62. Deltron 3030 – 3030
2000 – Verenigde Staten – Hip Hop

2 jaartjes geleden heb ik in kleinere kringen mijn hiphop top 100 al eens besproken. Daar repte (niet rapte, dat kan ik niet) over een trilogie van albums die mijn hiphop vlam hebben aangewakkerd. Albums Original Pirate Material en Dr. Octagon hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn waardering voor hiphop, maar Deltron 3030 is het album geweest wat mij helemaal over de streep getrokken heeft. Hierna besloot ik eens een flinke duik in het genre te nemen om vervolgens het zwembad nooit meer uit te komen.

Kleine wijziging van mijn Hiphop top 100, waar Mastermind nog eerder mijn favie Deltron was, is het nu toch 3030 geworden. Allebei fantastisch, maar bij herbeluistering toch gezwicht voor 3030. jordidj1 zal instemmend knikken. Weet je wat, ik quote de beste man gewoon, wat hij spreekt hier 100% waarheden



HET MOMENT (0:46): Het moment dat die versnelde samples van William Sheller erin knallen, want dan is het direct een certified hood classic.

Yep, stop maar hoor, maar beter dan dit wordt het niet hoor.
Close call met Mastermind wel, beide tracks zijn op hun eigen manier fantastisch.

Wilde laatstgenoemde nomineren voor de ladder volgend jaar, maar 3030 is eruit gekukeld op de 1 of andere manier (iets met stempercentage volgens mij), dus begin weer van voor af aan.

Keep it up gozer, het is absoluut geen aerobagger lijst.

Charizma & Peanut Butter Wolf - Methods

*drops mic*

https://media.tenor.com/images/0c7ccd224070013d847040d4d616d854/tenor.gif

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/UmI3qSueRqjtj-ZHvYFyy5nUaBUE65aZKs7Loexu6y9z73VB_MM5F4qiq52H0N_KlmWyMPiMjpq56W3Ddc6l2ycQdWticwTXQ-JDIe_jQxmoLw

61. Soul Coughing – Screenwriters blues
1994 - Verenigde Staten - (jazz) rock

Het debuut van deze coole snuiters heb ik recent weer volledig herontdekt. Het is een sterk onderscheidend album, op zijn eerste plaats uiteraard door die verslavende jazzy jams en de charismatische teksten van Mike Doughty. Stream-of-consciousness poetry blijkbaar, aldus de mensen die meer verstand van poezië hebben dan ik. Hoe dan ook, het klinkt fantastisch en ik ga helemaal op in de teksten.

De ritmesecties zijn lekker dynamisch en het baswerk (jaja, met een contrabas) ook genieten. Het excentrieke sample-werk van M'ark De Gli Antoni mag ook niet ongenoemd gaan, dat geeft dit album een extra dimensie en een unieke dynamiek

De zangstijl van Doughty en hoe hij zijn teksten voordraagt, dat is zeker subliem, kan ik erg van genieten! Mooie zinsnedes ook, zoals 'And the radioman laughs because the radioman fucks a model tooooo' en ‘The sun has charred the other side of the world and come back to us And painted the smoke over our heads an imperial violet’. Screenwriter Blues is een aparte verhaalvertelling, begeleid door die mysterieuze riff en head-bopping drums

HET MOMENT (04:00): Doughtry zingt meerdere malen met dalende intensiteit 'You are Listening' en de percussie daalt gestaag in tempo, alsof de droom en beloftes van L.A. uit elkaar lijken te spatten.

https://media.pitchfork.com/photos/5fe3e27c45b4d13bfcf68e70/2:1/w_3000,h_1500,c_limit/K.%20O.%20Beckman%20-%201983%20Blue%20at%20La%20Honda%20094_photocredite-K.O._Beckman.jpg

60. "Blue" Gene Tyranny - A Letter From Home
1978 – Verenigde Staten – Progressive Pop

Consider four billion people walking around with slightly different things in their heads at any given moment…

Ik word altijd aangetrokken door albums die een eigengereid muzikaal universum weten op te richten, creaties die je uitnodigen een wondere wereld te betreden om je even totaal te verliezen in de muzikale schoonheid. De vorig jaar overleden "Blue" Gene Tyranny was absoluut een van de artiesten die hier toe in staat was.

A Letter From Home is een spoken word/new age pronkstuk. Het nummer opent met het geluid van een langsstormende trein, waar ons hoofdpersonage zich in lijkt te bevinden. Een tintelende synthesizer lijkt het signaal te zijn van een samensmelting van ons bewustzijn, met het bewustzijn van de reizigster in de trein. Vanaf dat moment horen wij namelijk haar innerlijke gedachten, gericht aan Gene. Wat volgt is een cryptische gedachtestroom aan gevoelens van nostalgie en filosofische theorieën. Er worden vragen gesteld, maar antwoorden worden enkel geïnsinueerd.

De instrumentatie is levendig, experimenteel en soms zelf meditatief van aard. 25 minuten lang, maar absoluut een belonende luisterervaring.

A Letter From Home is een mooie ontdekking

https://i.guim.co.uk/img/media/d86463babbf73791b5405e208780bef2c64d57b5/0_0_5582_1980/master/5582.jpg?width=700&quality=85&auto=format&fit=max&s=be50c5e33bb5b71a1882df10b7540101

59. Radiohead - Everything In Its Right Place
2001 – Verenigd koninkrijk - electronic

Ach ja, Thom Yorke en consorten. Zijn toch altijd een rode draad in mijn leven geweest, zoals ik ook al uitgebreid besproken heb in het Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis topic. Radiohead is een trouwe kompaan door deze persoonlijke reis geweest en tot op de dag van vandaag ben ik nog altijd uiterst gecharmeerd van de band. Ik heb altijd al een zwak voor bands die niet voor één gat te vangen zijn en zichzelf steeds weer opnieuw uit proberen te vinden. Ook al heb ik een tijd de albums even laten liggen, als ik ze dan weer eens een draaibeurt geef, begrijp ik direct weer waarom Radiohead in vele oren nog steeds een kandidaat voor de titel ‘best ever’ is.

Het is nog wel een opgave om tot een nummer keuze te komen, want ik kan alle werken wel dromen. Als ik diep in mijn hart kijk, ben ik toch wel het meest een ‘Kid A’ man, toch wel het album van ze waar ik het meest onder de indruk van ben. Dan de volgende stap: kies dan maar eens favoriete nummer van dat album. Idioteque, How To disappear completely..

Nee, ik ga toch voor die bedwelmende, maar ook betoverende klanken van Everything In Its Right Place. Een nummer dat ascendeert, roteert en vibreert.

HET MOMENT (0;00): Die allereerste klanken direct al, de klanken die zeiden: Hey hoi, we zijn Radiohead, we gaan nu even heel wat anders doen. Ze sleuren je vervolgens direct hun nieuwe hersenspinsels in.

https://www.nme.com/wp-content/uploads/2019/10/Danny-Brown-.jpg

58. Danny Brown - Ain't It Funny
2017 - Verenigde Staten - Hip Hop

Oh uncle Danny

Ik heb dit nummer wel eens omschreven zien staan als ‘Manische Hardcore Polka-Rap’, moet ik nog meer toelichting geven waarom dit een instant klassieker is?

Danny B sowieso een van de mooiste verschijning in de music business van de recente jaren. Zijn tsjilpende stem pluk je er altijd tussen uit, flows zijn zo fris als net gepoetste baby bips en de producties zijn altijd een prachtig rariteitenkabinet. Daarnaast is deze kerel ontzettend oprecht en zijn gevoel voor humor is onnavolgbaar.

Ain’t it Funny is een dijk van een nummer, het is niet alleen perfect gestructureerde chaos, maar de teksten zijn even aanstekelijk als duister. En Danny gaat hard, zo hard. + een van de meest memorabele clips, die perfect bij het nummer past.

HET MOMENT (0:50): Ik weet niet wiens idee het was om Nick Mason's 'Wervin' te sampelen, en ook niet of diegene bedacht heeft om dit te koppelen aan het refrein, maar damn, die verdient de grootste pluim die er te krijgen is

Let ik even niet op, dropt Aerobag dit weekend twee enorme bangers.
Radiohead- Everything in it's right place en Deltron 3030 – 3030 zijn ronduit top.

Na eerst Joe McPhee, nu met Soul Coughing de 2e geweldige (voor mij compleet) nieuwe ontdekking gedaan

https://www.xsnoize.com/wp-content/uploads/2021/02/Stereolab-SO4-photo-1-by-David-Cowlard-Hi-Res-2.jpg

57. Stereolab – Jenny Ondioline
1993 - Verenigd Koninkrijk - Noise Pop

Ik ben sowieso al een liefhebber van de muziekjaren der jaren ’90. In mijn ogen een van de levendigste en bruisendste decennia als het om muziek gaat. Stereolab is wat mij betreft een van de steunpilaren van dat decennium, maar ik moest wel een iets geoefender luisteraar worden, voordat ik volledig met de groep zou klikken. De band bevindt zich in een eigen dimensie, een soort avantgardistische benadering van pop musak die zowel zwaar relaxend als schurend kan zijn. Het helpt ook zeker voor de sfeerzetting dat een deel van de bezetting een Franse achtergrond kent, al is het maar voor de romantische tongval

Stereolab maakt spectaculaire en fleurige muziek en op eerdere albums waren ze nog zo lekker onstuimig. Ze brengen je onder narcose met de hypnotiserende melodieën, maar schudden je vervolgens abrupt wakker met een plotselinge wending of een schurende gitaarpartij. Point and case: Jenny Ondioline. Het nummer vernoemd naar een elektronisch keyboard is een uitputtingsslag van jewelste, maar een muzikale reis als geen ander. De Sadier/Hansen combinatie was een uitzonderlijke.

HET MOMENT (09:14): Het is een repetitie van 2 akkoorden, maar hebben ze ooit sterker geklonken? Simpel maar o zo effectief.

https://media.gq.com/photos/5f9863a2dbdba4b869c3ca4e/master/pass/01-Oneohtrix-Point-Never-interview-gq-october-2020-new.jpg

56. Oneohtrix Point Never – Replica
2011 - Verenigde staten - Progressive Electronica

Heeft er hier ooit iemand ook in zijn jeugd toevallig LSD: Dream Emulator gespeeld? Nou, dit zou dus de perfecte soundtrack zijn voor dit bizarre spel wat geen doel kent behalve door verschillende onwerkelijke levels te wandelen. Ik had dit spel ooit eens toevallig gevonden via een emulator en het heeft me mogelijk wat nachtmerries gegeven, maar het was zeker intrigerend.

Kan over de muziek van Oneohtrix Point Never ook wel gezegd worden. Het heeft soms iets verontrustends, een bepaalde zenuwachtige spanningsboog, maar het doet ook zeker verwonderen en is op zijn manier nostalgisch. het doet telkens weer benieuwen naar het volgende 'level' wat Daniel Lopatin bedacht heeft. Het schijnt dus dat het album, waar Replica vandaan komt, opgebouwd is uit samples van reclames uit de jaren '80 en '90, zo sterk gemanipuleerd dat alleen de harmonieuze intensiteit overblijft. 'Sampledelia' heb ik het ook wel genoemd zien worden. Mooie omschrijving. Lopatin begeeft zich duidelijk in creatieve moerassen waar de meeste van zijn collega's niet durven te gaan.

Oneohtrix Point Never is in hetzelfde tot staat als Boards of Canada: Elk nummer is zijn eigen kleine universum, een compositie die eigenlijk te bizar is om goed in woorden te vangen, maar als je als luisteraar er door heen wandelt, klopt het allemaal precies.

HET MOMENT: (1:31) Een van die moment die het album zo'n opmerkelijke sfeer geven. Opvallend is vooral de productie. De bliepjes die echoën, de knispers in de verte. Alles lijkt zo zorgvuldig uitgedacht en geplaatst. Subliem

https://memoryidentity.files.wordpress.com/2013/07/yanka-crop.jpg?w=626

55. Yanka – От большого ума
1989 – Rusland – Singer/Songwriter

De kille en voor ons westerlingen vaak ongrijpbare Russische vlaktes, daar vertrok zich een zeer interessante muziekscene die opbloeide eind jaren '80 en zich doortrok naar de jaren '90. Een tijd die samenging met de aanloop naar de val van de Sovjet-Unie, de uiteindelijke formele opheffing van de unie in 1991 en het daaropvolgende regiem onder Jeltsin. Tijden die gepaard gingen met armoede en het ontbreken van de sociale structuren en faciliteiten om grootschalige psychologische support te verlenen, met als gevolg een alsmaar groeiend alcohol en zelfmoord probleem.

Een kleine verdieping in het leven van vooraanstaande Russische muzikanten weerspiegelt het zware leven van Rusland in die tijd; op jonge leeftijd liep het vaker wel dan niet al slecht af. Een van deze verhalen treft ook Yanka Dyagileva, een dame die op 24-jarige leeftijd verdween en uiteindelijk teruggevonden werd in een Russische rivier. Een ongelukkige verdrinking, zelfmoord of hardhandig om het leven gebracht, wat er precies gebeurd is, blijft giswerk. Het mag duidelijk zijn; Het leven in Rusland, ook als artiest, was absoluut geen gemakkelijke.

Hoe tragisch de situatie ook was, deze onoverzichtelijke en met vlagen wanhopige tijd is terug te horen in de muziek… en het leveren dan ook rauwe en spannende luisterervaringen op. Yanka’s repertoire bestond zowel uit vlammende noise rock-nummers als ook wonderschone maar beladen folk nummers. От большого ума is een mooi voorbeeld van de laatstgenoemde. Prachtig gezongen, sterk voorgedragen, met vlagen indringende begeleiding van de akoestische gitaar.

HET MOMENT (0:55): De Russische taal heeft iets bijzonders, iets van nature rauws en melodieus. Ik kan er enorm van genieten.

Spotify lijstje is ook weer up to date!

Wow, ik bevind me eventjes een klein poosje niet op het forum maar oh uncle Tim, zie ik dat je hier al efkes bezig bent met een ritserats aan bangers en prettig proza in onze porems te poneren. Neem nou weer deze drop van Yanka; klinkt instantly enerverend, treurig en prachtig. Dankjewel man

https://www.rhino.com/sites/rhino.com/files/styles/landing_banner/public/2017-08/Tim_Buckley-5-800px.jpg?itok=902C3RE4

54. Tim Buckley - Lorca
1970 – Verenigde Staten - Avant Folk

Een van mijn grootste breinbrekers voor deze top 100: Welk nummer van Tim Buckley ga ik in godsnaam in de lijst zetten? Buckley was voor mij een van de ontdekkingen, noem het maar de de grootste openbaring, van vorig jaar. Klinkt wellicht stom, maar op basis van de albumhoes van ‘Starsailor’ heb ik altijd gedacht dat zijn muziek niet voor mij zou zijn. Ik zat er volledig naast en de muziek is totaal niet wat ik dacht dat het ging zijn op basis van die blije bakkes op de hoes.

Mijn voornaamgenoot is een man met een wonderlijk bereik. Hij kon zoveel verschillende stijlen fuseren en creëerde wonderschone en soms zelfs verstikkende ambiances. Ik ben eigenlijk wel liefhebber van al zijn ‘periodes’. De psychedelische folk rock van Goodbye and Hello, de sensuele en tedere klanken van Happy Sad, maar ook als hij de avant-garde induikt op Lorca en hij de gulden experimentele middenweg van dit alles lijkt te vinden op Starsailor.

Ik ga toch voor Lorca, en het dan ook gelijk het titelnummer, maar dit kan volgende maand zo weer anders zijn. Lorca is zo’n gespannen maar magisch nummer. Het is Buckley op zijn meest intens, misschien op zijn ontoegankelijkst, maar een kant van hem die deze man in mijn ogen een bijzonder status geven. Lorca is een exploratie van Buckley’s creatieve driften en wij hebben de eer dat hij de deur wagenwijd openzet voor eenieder om mee te luisteren.

HET MOMENT 03:40: Nu is het sowieso een nummer wat mij totaal de compositie in sleurt, maar tijdens deze passage geef ik me helemaal over. Dat sluipende bass-loopje en sjamanistische gesolo, angstaanjagend mooi

Volg dit zo nu en dan in stilte maar wil nu toch melden dat ik gisteravond een uitstekende muzikale reis heb gemaakt met je lijst tot nu toe. Oude helden die ik zelf al weer wat vergeten was (Joe Mcphee!) Ook wat nieuwe dingetjes ontdekt waar ik eens achteraan moet en zelfs je hiphop was genietbaar. (vaak geprobeerd, geen aansluiting) Prima verhalen ook, ik zou ze in boekvorm uitgeven (1001 songs you never heard, but Tim say's you should en wel direct) . Benieuwd naar de rest van je lijst.

Geweldig om te zien hoe jongere users door het ganze muzikale landschap heen dartelen en daar dan fris en fruitig hun eigen ideeën bij hebben.

Beetje laat, maar lijst van Hoi123 was ook een feestje om doorheen te spitten

https://media.stubhubstatic.com/stubhub-catalog/d_defaultLogo.jpg/t_f-fs-0fv,q_auto:low,f_auto,c_fill,$w_750_mul_3,$h_416_mul_3/performer/2363/h5z6c9gewp9zzkzcajed

53. Ween – Mutilated Lips
1997- Verenigde Staten - Neo-psychedelia

Ik heb altijd een enorme zwak voor de gebroeders Ween (let op, geen echte broers). De muzikale escapades zijn doordrenkt van humor en ze nemen moeiteloos zo’n beetje elk genre op de hak. Rock, country, soul, pop, ze keren hun hand er niet voor om. Ergens zit er ook wel een kleine tragedie verstopt achter deze band. Dan doel ik niet eens op het buitensporige drugsgebruik waar Gene Ween niet in wil terugvallen en daardoor de opname sessies van de band laat voor wat ze zijn. (Wachten inmiddels al 15 jaar op een nieuw album, sadface) Maar ik doel op de tragedie dat ze door de bekendheid als ‘parodie-band’ nooit volledig serieus genomen zullen worden. Ze zullen er zelf echter geen fuck om geven, zoals ze vermoed ik nooit gedaan hebben. Maar stiekem zijn het ge-wel-dige artiesten die, ik zeg het gewoon, de materie die ze parodiëren ook daadwerkelijk overstijgen.

Ook hier was het weer zoeken naar mijn favoriete nummer. Ze hebben zoveel moois, ik zou er met gemak samen met ome zaaf een top 100 mee kunnen vullen. Ik kom toch uit bij mijn sterke liefde voor The Mollusk, die ik beschouw als hun meest ‘complete’ album. Van alles passeert de revue (van prog rock tot zeemansliedjes), maar een nautisch thema verbindt alles met elkaar. Maar ze stijgen hier boven zichzelf uit, een exploratie in hun sound waarbij ze werkelijk met elk liedje wel een homerun slaan. Behalve dat wel erg kolderieke Pink Eye dan, maar zo’n nummer moet je er altijd bij hebben op een Ween album.

Mutilated Lip is het dus geworden, een van de sterkste staaltjes psychedelica die ik ken. De percussies en instrumentaties maken een fluorescerende zee van geluid, waar de freaky vocalen op heen en weer deinen. Het zal je niet verbazen dat dit nummer gaat over onder de invloed zijn van LSD, zo geven de galmende effecten op de zang een vervormde perceptie weer en gaat het refrein over een hallucinatie.


HET MOMENT (0:46): Dit refrein is zo'n ontzettende oorwurm. Vooral hoe de zang maar doorrolt terwijl de muziek maar blijft doordeinen. Een absurd onderwater spektakel.

https://pbs.twimg.com/media/EqKZi8xXIAEvt9W.jpg

52. Funkadelic - Maggot Brain
1971 - Verenigde Staten - Funk Rock

Mother Earth is pregnant for the third time
For y'all have knocked her up
I have tasted the maggots in the mind of the universe
I was not offended
For I knew I had to rise above it all
Or drown in my own shit

Als je zo een nummer opent, dan weet je dat het genieten gaat worden.

Ik schreef op de album pagina ooit al eens:

‘Funkadelic levert een fenomenaal in elkaar geknutseld mengsel van funk, rock, psychedelica en soul af. Alleen het nummer Maggot Brain al, voor mij persoonlijk een van de mooiste creaties wiens geluidstrillingen ik heb mogen verwelkomen op mijn trommelvliezen. Die sluimerende backdrop en vervolgens de geestverruimende gitaren die de hersenen van de luisteraar compleet de ruimte in lanceren, zeker als je in stereo luistert en tijdens de tweede helft van het nummer die echoënde gitaar je tegemoet komt in je linker oor. Het album vloeit dan vervolgens doodleuk over in het onwijs catchy Can You Get With That en Hit It and Quit It, wat alleen al bewijst hoe muzikaal de leden van Funkadelic wel niet waren en hoe breed hun spectrum aan songwriting skills was.’

Ben het nog steeds met mezelf eens, Maggot Brain is een magistraal nummer. Die gitaarsolo van Hazel is certified best ever, moeten we daar nog over discussiëren?

HET MOMENT: Weet ik eigenlijk even niet hoor. Nummer is een beleving van start tot finish. Maar op 7:27, damn, nog nooit zo'n emotioneel jankende gitaar gehoord.

hell, ik heb wat in te halen, qua leesenluistervoer. dank voor de tag en de goeie reden Tim. volgens mij kan ik me hier en daar aardig in jouw keuzes verplaatsen

Jenny Ondioline! Helemaal toppie, ik had hem ook in mijn top-100, in ongeveer dezelfde regionen (#50).

Van Ween kan ik de tranen in de ogen krijgen, zo geniaal hun combo van humor en meesterlijke liedjes neerpennen. Wat een groepje hé zaafie on the spot. Jammer dat je niet voor Baby Bitch bent gegaan, dat ik nota bene door jou leerde kennen toen je het langs liet komen op BeatSense. Voor mij één van de mooiste liedjes ooit opgenomen, maar Mutilated Lips is ook meesterlijk hoor Ook wel een ArthurDZ-certified-faffie bandje denk ik, alleen weet ie het zelf nog niet.

MUTILATED LIPS GIVE A KISS ON THE WRIST

Bij Maggot Brain staat het janken mij ook nader dan het lachen, wat een solootje hé. Briljant.

O ja, Stereolab

Stond zeker op de shortlist, maar een mens moet keuzes maken. Wel certified top 10 songtekst met Baby, Baby, Baby Bitch / Fuck you, you stinkin' ass ho



hah, ik zou best een top 1001 willen samenstellen, maar dan moet ik nog heul veul luisteren, want ik ontdek nog elke maand weer wat nieuws. De backlog is immens, zitten te weinig uren in de dag



Zat net even door jou lijst te snuffelen, maar dat was ook een heel fijn lijstje

I'm waving my dick in the wind, waving my dick in the wind
If it all goes right, I'll be in your arms tonight
But I'm waving my dick in the wind

I'm lost in the sauce once again, I'm lost in the sauce once again
If I make it through the night, everything will be alright
But I'm lost in the sauce once again

Down to the pub for a two shilling ale
The bread on the counter is going stale
If I don't get some fresh bread soon
Gonna punch in your face and bark at the moon

Aye Aye Aye, Sharpen Your Boot and Bludgeoun your Eye
Aye Aye Aye, the Blarney Stone brings a tear to my eye.

https://www.lucamajer.com/files/cache/584_b9d31a0a-ab02-4c75-80b7-003e354549a0$$DS_alla_RAI_1973.jpg

51. Area – Arbeit Macht Frei
1973 – Italië – Jazz-Rock

Een Duitse songtitel, maar het gaat hier toch echt om een Italiaanse groep. De stijl van Area zweeft ergens tussen de Canterbury Scene en de aanstaande Rock In Opposition stroming in. Jazz-geïnspireerde prog rock die onbevreesd buiten de lijntjes van de conventionele structuren durft te kleuren. Kan Mssr Renard vast ook wel waarderen, zou hij het al kennen?

Area opent met een enerverende drum solo, bouwt via het nodige freestyle gepiel (want blijft toch prog) het toneel op, introduceert daarna de saxofoon om vervolgens eindelijk te settelen in een funky jazz groove. Uiteraard wordt er naar een rockende climax toegewerkt (Ik zie toch al dat het prog is) én zijn er Italiaanse vocalen om de boel te complementeren. Er is een heleboel in het nummer gestouwd, maar toch voelen de transities bewonderenswaardig soepel.

HET MOMENT (2:29): Ik zei het net al, vooral de transities vind ik sterk. Het zorgt ervoor dat het geen bij elkaar geraapt zooitje wordt. Nummer maakt hier een duidelijk overgang van het spacey improv naar een jazz passage, maar via een logische transitie. Props voor deze Italiaanse kunstenaars.