Hoofdstuk 3: De indie-jaren, ofwel de zoektocht naar een (niet zo) bescheiden eigen identiteit
The Essential: Modest Mouse - The Moon & Antarctica (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4043.jpg

Richting einde onderbouw van de middelbare begon muziek in steeds toenemendere mate een belangrijke rol in mijn leven te vervullen. Het werd zoeken naar een ‘eigen’ identiteit en dus ook de bijbehorende ‘eigen’ muzieksmaak. Muziek maakt, naar mijn mening, een groter onderdeel uit van de individuele identiteit dan elke andere kunstvorm.

In mijn eigen zoektocht bleef ik in mijn Rock-comfort zone, maar ik liet de oude garde even voor wat het was. Ik werd grootverbruiker van de indie rock. De dansbare, opzwepende gitaren hadden mij veroverd. Mijn toenmalige MP3-speler was een behoorlijke indie-eenheidsworst, gevuld met albums van Bloc Party, My Morning Jacket, The Strokes, Wolf Parade, Franz Ferdinand, Arctic Monkeys, The National, The Coral, Kasabian… Er was één artiest binnen het genre die qua leeftijd wat uit de toom viel, maar een o zo belangrijke rol gespeeld heeft voor mijn verdere muzikale ontwikkeling: Modest Mouse.

Good News for People Who Love Bad News was toen net spik-splinternieuw. Float On raakte me wel dus ik pindakaasde gelijk de hele discografie maar, nietsvermoedend dat daar zich 2 albums schuilhielden die mijn muzikale wereld op zijn kop zouden zetten. De rauwe werkelijkheid van Lonesome Crowded West en het bedwelmende The Moon & Antarctica.

De wijze waarop Isaac Brock zijn oprechte teksten combineerde met ongetemde, schokkerige vocalen resoneerden op dat moment met mijn puberale gedachtengoed. De thematiek van religie en vervreemding van de maatschappij hielden mij als jonge adolescent bezig. Ik ben niet overdreven strenggelovig opgevoed, maar ik heb wel de hele katholieke reutemeteut van communie/vormsel ondergaan. Ik brak spoedig met het geloof. Ik vond het al vroeg allemaal een grote farce en ik kon niet accepteren dat ik een aanzienlijk deel van mijn leven zou wijden aan gemanipuleerde aannames en mijn zondagochtend in het huis van god moest besteden. Overigens no offence als je persoonlijk wel veel steun uit geloof put, ik ga hier wat bot door de bocht, maar het was gewoonweg niet aan mij besteed.

Net als Brock hield ik wel een fascinatie voor de implicaties en verhalen rond geloof, maar de kritische iet wat cynische invalshoek was een verademing. Dat dit gepaard ging met kunstig gitaargeweld overtuigde mij natuurlijk helemaal van mijn eigen gelijk.

Modest Mouse drukte mij richting publicatie-gigant Pitchfork. Ze hadden mijn toenmalig favoriete album Moon & Antarctica een 9,8 gegeven, dus ze MOESTEN toch wel weten waar ze het over hebben. Pitchfork’s ‘Best of the 70’s/80’s/90’s’ lijstjes vervingen de Radio 2 Top 2000 als mijn primaire ontdekkingsbron. Ik pikte daar nog wel de rock releases uit, ik was er nog niet aan toe om genre grenzen te verleggen. Door de ontdekking van bands als Talking Heads, Minutemen, Flaming Lips, Gang of Four, Neutral Milk Hotel, Wire en The Fall, begon ik steeds meer een basis te leggen voor mijn verdere muzikale interesses. Langzaam expandeerde mijn muzikale universum, maar Modest Mouse zal altijd in het centrum blijven. The dark centre of my universe.

Haaa ja, Modest Mouse Voor mij was vooral The Lonesome Crowded West essentieel, maar deze heb ik ook heeeel veel gedraaid.

Haha ja ik heb zo rond 2007 een zeer intense Modest Mouse fase gehad. Al jaren niet meer gehoord echter. Eerste drie langspelers zijn wel echt geweldig. Debuut met de lange titel was denk ik licht mijn favoriet.

En nog bedankt Koenr voor jouw reis. Mooie en indrukwekkende stukken. Heel bijzonder.

Hoodstuk 4: Sharing is Caring, ofwel een raadsel over eenzaamheid; het doet pijn en telt voor twee
The Essential: Spinvis - Spinvis (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/453.jpg

Muziek kent voor mij een sterk individueel karakter, maar ik geniet ook ten zeerste van het sociale aspect van samen muziek luisteren. Bakkeleien over wat muziek nou goede muziek maakt, maar ook in totale samenhang elkaar ophypen en genieten van overlappende smaken. Heerlijke bezigheden zijn dat toch. Daar zouden ze eens een forum voor moeten openen.

Ik heb een prima schooltijd gehad met veel vrienden, maar ik ontkwam er niet aan dat ik mij op muzikaal vlak een beentje van de buitencategorie voelde. Mijn liefde voor de indie scene werd niet gedeeld door mijn kameraden. In de vriendengroep voerde EDM en Hardcore de boventoon en dat kon me echt de reet roesten. Lichtelijk tegen mijn zin in ging ik mee naar de Dance/Techno feestjes, maar ik keek dan altijd vol verlangen uit naar de afterparty. Traditiegetrouw draaiden we in de late uurtjes een artiest die door allen op handen gedragen werd: Spinvis. Oké, er kwam wel altijd wat van dat spul voorbij waar Doe Maar over zong, maar ook de charmante klanken van Spinny brachten ons samen.

Ik wilde altijd naar Lowlands, maar mijn kameraden naar Tomorrowland. Ik miste festivalmaatjes, tot op een warme zomeravond in juni. Op een eindexamenfeest raakte ik rond een kampvuur aan de praat met klasgenoten met wie ik normaliter niet omging. Al snel bleek echter dat we dezelfde muzieksmaken deelden. Ik kon mijn geluk niet op, de gloed van het kampvuur verborg de opwellende gloed op mijn snoet. Ik zag mijn kans en ik drukte gelijk mijn idee door om naar een festival te gaan. De overlappende muzieksmaak verbroederde genoeg, want iedereen stemde in met het voorstel van deze relatieve vreemdeling. Zo ging ik met een club mensen naar Rock Werchter met wie ik al 6 jaar een klaslokaal gedeeld had, maar al die tijd nooit goed genoeg heb leren kennen. We hebben er allen geen spijt van gehad. Werchter was mijn eerste festival en direct geweldig. 3 drie keer raden wie daar optrad? Niet Spinvis helaas, was wel leuk geweest voor het verhaal

Tijdens mijn studententijd woonde ik met 3 kerels samen. Allen totaal verschillende karakters, maar een gedeelde liefde: Muziek. Een van mijn meest gekoesterde herinnering aan dit studentenhuis waren de spontane muziekavonden. De aux kabel werd aangesloten op de laptop en om beurten vervulden we afwisselend de rol van DJ. Het leukste hieraan was, dat we alle 4 totaal verschillende smaken hadden. Huisgenoot 1 hield van de zware metalen, huisgenoot 2 zat op het conservatorium en had een voorkeur voor bands als Sigúr Ros en Arcade Fire en huisgenoot 3 had een voorliefde voor het songfestival en filmsoundtracks. Dit bombardement aan verschillende stijlen ging meestal tot in de late uren door. De opmerkelijke rode draad was ook hier weer: Spinvis. Zelfs de grote boze metal fan van onder tot boven beplakt met band-logo plaatjes, had een zwak voor Erik de Jong. Als hij in de stad optrad, pakten we altijd zijn concert mee.

Uit de recente akelige Corona-tijden ontstond ook iets moois, de Beatsense sessies. ik mocht namelijk mijn muzikale onderonsjes gaan herbeleven in de virtuele wereld, met nieuw opgedane MusicMeter-vrienden. De luistersessies hebben mij heel wat slaap ontnomen, maar o zo veel opgeleverd. Zo nam madmadder mij bij de hand en openbaarde mij de wondere doch wat lugubere wereld van NeoFolk. De uitgesponnen muzikale kennis van Ataloona houdt mij op de hoogte van de nieuwste én oudste jazz en noise rock hoogstandjes. Dan had je ook nog Koenr die altijd weer de obscure anderstalige plaatjes boven water weet te vissen. Maar naast nieuwe ontdekkingen valt er nog veel meer te beleven. Bijvoorbeeld samen met Johnny Marr afgevloerd worden door Radiohead terwijl de rest zit te haten. Of met ArthurDZ even ongenadig hard de gitaarlijnen snuiven van rockers zoals Smashing Pumkins en Sonc Youth. Als Plastic Bitch House de hogere feestsferen komt brengen kan ik ook even mee genieten van de Nelly Furtado’s en Donny Benet’s van de wereld, alhoewel ik aan Avanti nooit ga wennen. Vooral als Don Cappuccino, aka Professor der zware metalen, zijn kop roert, word ik helemaal teruggetrokken naar de luistersessies in mijn studentelijk huis met die ene metaal-fanaat. Dokter Don diagnosticeert direct mijn bloedarmoede en legt mij dan even aan een sterk ijzerinfuus.

In de laatste alinea weet ik zo even niet handig Spinvis te verwerken, maar gezien zijn status op MusicMeter weet ik bijna zeker dat als zijn nieuwe album uitkomt, een CSL sessie zal volgen. En anders zet ik hem zelf wel op.

Hoppa, nog een reden bij om uit te kijken naar Spinnie's nieuwste hersenspinniestels Zou er een kampvuur-achtergrond beschikbaar zijn om de sfeer helemaal juist te krijgen? Top stukje weer in ieder geval

Grappig, in mijn eerdere stuk over Spinvis in dit topic had ik ook al gememoreerd hoe opvallend goed deze artiest toen werd ontvangen in mijn vriendenkring. Vooral die eerste plaat raakte toen echt een snaar bij mensen.

Ik begreep ook dat Aerobag een beetje wordt gezien als Mr Beatsense op Musicmeter, dus wel een interessante vraag of dit net zo toegankelijk is als de Soulseek-sessies van destijds? Ik zag het wel een paar keer voorbij komen en had weleens overwogen in te loggen op een rustige avond, maar het leek mij vooral toen een beetje een vast vriendengroepje?

Ik heb niet de Soulseek-sessies meegemaakt (wel de Soundrop-sessies op Spotify), maar BeatSense is absoluut toegankelijk. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd en variatie in de playlist.

Mooi stuk weer trouwens! Ik wil ''Professor der Zware Metalen'' als speciale titel op MusicMeter achter mijn usernaam.

Mooi stuk weer, aero! Heel leuk inderdaad om muziek uit te wisselen en te bakkeleien over wat goede muziek tot goede muziek maakt. Ik werd wel een beetje te manisch van BeatSense haha, dus ik ben er niet zo vaak meer. Maar via jouw stemmen en stukjes duikel ik stiekem nog steeds mooie tips op. En je lijstje Japanse tips ben ik nog steeds mee bezig.

Het is wel vaak een vast clubje wat er te vinden is, maar laat je daar vooral niet door afschrikken. Het is allemaal heel toegankelijk en losjes. Al zijn de hoogtij dagen tijdens de Corona crisis al wel voorbij, dus is het is weer wat rustiger. Ik heb het zelf ook weer wat drukker.

Op maandagavond luisteren we vaak Musicmeters Tip Van De Week, wel mooi moment om aan te sluiten. Zijn we ook met heel verscheidenheid aan users.

Iets voor de Ladder dit.

Dank voor de uitleg, wellicht kom ik wel een keer binnenvallen. Vond het toen op Soulseek/ soundrop wel vaak erg gezellig/ leerzaam

Heb 1 keer meegedaan op Beatsense, was wel leuk en toegankelijk. Voordeel is dat de muziek vanzelf gaat, waar dat bij Soulseek nog niet zo was en ieder voor zichzelf het plaatje (tegelijk) aan moest zetten.De chat vond ik wel wat onoverzichtelijker (klein schermpje), maar ik haak nog wel eens aan.

Mooi verhaal over Spinvis. Ik was de plaat eigenlijk al zat toen ik naar een bruiloft was in Maastricht en we na het feest nog ergens op een studentenkamer belandden met vrienden van de bruidegom en diep in de nacht dat album beluisterden. Ideale muziek voor gezamenlijke luistersessies.

Toen je Doe Maar namedropte dacht ik trouwens even dat je het over dit nummer had.

Fijn stuk weer! Toevallig gisteren nog úren met een vriend over muziek gepraat, wat is dat toch een heerlijk tijdverdrijf. En misschien sluit ik ook weleens aan tijdens zo'n BeatSense-sessie.

Ben ik ook van plan, niels94. Ik ben wel benieuwd wat voor beest dat nou precies is, die BeatSense!

Mooi stukkie alweer, aerobag. Naar Spinvis heb ik eigenlijk nooit echt veel geluisterd, maar wat ik er van ken, is best mooi, en 's mans teksten spreken me wel aan.

Ik heb tijdens mijn studententijd ook gemerkt dat Erik de Jong vaak wel op enige vorm van enthousiasme kon rekenen, zelfs bij mensen waar ik verder nauwelijks muzikale raakvlakken mee had. Toch grappig. Waarschijnlijk dat het gebrek aan eigenzinnige muzikanten in het huidige Nederlandstalige pop-landschap ook een van de redenen is.

Spinnie zorgt voor verbroedering.

Nou dat moet lukken, ik zat eergisteren aan een kampvuur met een top DJ. Spinvis kwam helaas niet voorbij. Mooie stukken, aerobag!

Radiohead Jammer dat al onze mede BeatSensers zo haten op hun hé?

Ik ben wel verantwoordelijk voor jouw ontdekking van Avanti. Sorry not sorry.

Ik hoor niet bij de haters, check mijn beoordelingen voor Radiohead.

ik ben geen BeatSenser

Was een grapje hoor Don, kom chat x

Wie zei dat ik het daar niet over had?

Haha nee, dat was wat geweest. Op de middelbare al aan de heroïne. Misschien zouden de hardcore feestjes dan wel verdraaglijker zijn

Leugepeuker, ik heb jou ooit bij een hiphop top 50 gezien

ah, er is weinig voor nodig om een BeatSenser te zijn.
ich bin ein BeatSenser!

straks blijk ik ook nog van Radiohead te houden.

zaaf is van de Arcade Fire fanclub.

En jij voorzitter van de Musefanclub. Met ArthurDZ als secretaris.

Nou, leuk dat je er over begint, want....

Hoodstuk 5: Rise of the giant, ofwel Everywhere You Go, I’ll Be There
The Essential: Radiohead - OK Computer (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/4.jpg?cb=1545696847

Even terugspoelen. In 2002, in hartje Vancouver, begaf ik mij in een voorheen onbekende wereld. Een imposante platenzaak met rek na rek aan vinyl en CD’s. Een authentieke zaak die muziek ademde. Nu zal alles groter lijken door de ogen van een 11-jarige, maar het was toch andere koek dan de Free Record Shop van thuis. Ik ben hier niet zomaar, ik ben een man(netje) met een missie. 2 dagen eerder was ik met de familie geland op Vancouver airport om de zomervakantie in een camper te spenderen. Een probleem liet de verhuurder ons weten: De Radio is stuk. Máár, de CD-speler werkt nog prima.

De oplossing werd snel geopperd door de pater familias, dat werd een CD de neus uitzoeken. Mijn vader viste resoluut een Greatest Hits van John Denver uit de schappen, mijn moeder kwam met een verzamelaar van Chris Isaak aanzetten en mijn broertje had zijn zinnen gezet op het debuut van Gorillaz. Mijn aandacht werd al snel getrokken door een uitnodigend blauw-wit kleurenschema. Wat nu uiteindelijk de doorslag gaf kan ik me niet herinneren, maar ik zal ergens de positieve geluiden opgepakt hebben. Vol enthousiasme stapte ik met mijn nieuwe aankoop de camper in. Toen mijn CD eindelijk aan de (draai)beurt was, keek ik met verlangen uit naar deze naderende luisterervaring. Het was ergens tegen het einde van Paranoid Android dat mijn vader mompelde ‘Niet echt vakantie-muziek dit’. Mijn moeder gaf nog een bemoedigende glimlach en een ‘ach dit is niet slecht toch?’. Het resultaat was wel dat OK Computer terug in zijn hoes ging en daar de rest van de vakantie niet meer uit zou komen. John Denver had deze slag gewonnen, al had geen Airbag in de wereld zijn leven kunnen redden. (Calypso en Annie’s Song zijn nog steeds prachtnummers overigens)

Eenmaal thuis bleef OK Computer ook nog een aanzienlijke periode onaangetast. Zoals eerder beschreven, zou ik eerst nog enkele andere muzikale paden in slaan, voordat onze wegen weer zouden kruisen. Pas op 16-17 jarige leeftijd, ten tijde van de release van In Rainbows, kreeg de band mijn volledige aandacht. Daarna heb ik elk album verslonden. Maar dan ook echt verslonden, met huid en haar. Stapelgek was ik op de muziek en een tijd lang luisterde ik niet anders. Waarom zou je ook andere muziek nodig hebben met zo’n gevarieerde discografie? Het duurde even voor de waardering kwam, maar toch was Ok Computer daar altijd al aanwezig, in de spaarzame collectie, als de goede vriend die je niet wist dat je had. Een cadeautje van past me aan future me.

Mijn muzikale speelveld is inmiddels verbreed, oude favorieten zijn nu verlaten ruïnes, maar Radiohead is voor mij altijd overeind gebleven. Ik ben nog steeds onder de indruk van de uitgebreide selectie aan nummers, de constante vernieuwing en vooral ook hoe de band de exacte juiste emotionele snaren bij mij weet aan te slaan, iedere keer weer. Mijn muzikale hart in vuur en vlam. Toen ik 18 was en ging studeren, ben ik direct de deur uit gevlogen en in deze periode is Radiohead mijn voornaamste muzikale kompaan geweest. In het eeuwig evoluerende en compleet subjectieve muzieklandschap is het ordenen van muziek eigenlijk maar een zinloze, al dan niet vermakelijke bezigheid, maar als we toch bezig zijn, is Radiohead In mijn optiek nog steeds de meest terechte kandidaat voor de titel ‘best ever’. Voor mij dan hé, voor mij dan.

Niks voor mij dan. Gewoon objectief de geniaalste band aller tijden, gewoon gunnen.

Eens met Johnny Boy hierboven.

OK Computer heb ik destijds direct op de dag van verschijnen gekocht weet ik nog (zelfde voor Kid A, Amnesiac en Hail to the Thief). Ging kort daarna voor 4 weken op vakantie en deze ging uiteraard mee. Was nog een vakantie met m'n ouders (ik was 18/19 en kon 4 weken gratis mee, zeg daar maar eens nee tegen) en die konden OK Computer gelukkig wel erg waarderen, heeft heel veel rondjes gedraaid die vakantie. Al denk ik dat m'n vader toch John Denver prefereert

Ik kocht OK Computer ook op dag van verschijnen. Na een week of 2 uitgeleend aan een goede vriend en die was zo verslingerd dat ik hem pas na een maand terug kreeg.

Ik kan me nog herinneren dat de muziek van Radiohead echt too far out was voor mij. Van Kid A werd ik bang, OK Computer vond ik ook bevreemdend en kil op een niet-positieve manier. Ik zal een jaar of 16 zijn geweest.

Eenmaal gewend, wat later, werd dit (voorspelbaar) een van mijn favoriete rockbands. En nog steeds kan ik er erg van genieten.