Cloud Nothings - Wasted Days, pff wat een geweldig nummer is dat toch zeg!

Alhoewel ik niet het idee heb dat onze smaken over de breedte erg matchen zie ik toch een hoop moois voorbijkomen . Ik ken niet alles, maar Roberta Flack, Ohia en DJ Shadow kunnen o.a. op mijn instemming rekenen. Van MA vind ik dit dan weer een 'mindere'

Praktisch ieder nummer in deze lijst vind ik fantastisch, maar dat was te raden. Je beschrijvingen zijn trouwens ook spot on en onclichématig, dus ook complimenten daarvoor.

Geweldige update, waarvan ik enkel Eisbar niet kende.
Voor de rest (op Jaguar na) allemaal nummers die op de longlist voor mijn top 100 staan!

Wasted Days mag trouwens gerust nog wat hoger staan

Beter dan Soma? Dan moet je van wel heel goede huize komen

Ja, mij lijkt dat ook een erg boude aanname.

Nog beter? Nog vaker mijn naam getagged dus?

Top 100 met kerst, doet me er aan denken dat mijn top 100 alweer van een jaar geleden is! En dan hebben we nog een 4 jaar lange wachtlijst te gaan

Dit.

80. Pitto - Feelin' (10:10)
Single (2009, Nederland) - House

"You don't need a reason, just feel it!' Ik kwam er laatst pas achter dat dit een (flink bewerkte) sample is van een nummer van Phil Collins. Die zin raakt de essentie van dance; jezelf compleet overgeven aan het genot die de muziek je geeft. Niet nadenken, gewoon genieten. Helaas heb ik dit nummer nog nooit een dj horen draaien, want eigenlijk is dit gemaakt voor de dansvloer. Het liefst zo laat mogelijk.

79. Frank Zappa - Son of Mr. Green Genes (8:58)
Album: Hot Rats (1969, Verenigde Staten) - Jazz-Rock

Voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, een nummer van het allerbeste album gemaakt in de muziekgeschiedenis. En meteen ook het meest archetypische nummer van dat album (en eigenlijk de gehele Zappa-sound rond die tijd). Het heeft het speelse karakter van Peaches en Regalia - waarschijnlijk door de subtiele toevoeging van de piano van Ian Underwood - maar ook het pretentieuze jazz-rock-karakter met de sax- (van diezelfde Ian Underwood) en gitaarsolo (van de grootheid zelf). Wat kon die man toch belachelijk goed gitaar spelen! En dat voor iemand die van origine drummer was.

78. Boards of Canada - Amo Bishop Roden (6:16)
Album: In a Beautiful Place Out in the Country (2000, Verenigd Koninkrijk) - Downtempo

Na de hectiek van Frank Zappa nu even een moment om tot rust te komen. Boards of Canada zijn de meesters in hun genre; ambient met net teveel groove en beat om het ambient te noemen. Op de EP waar Amo Bishop Roden op staat, heb ik vele fietstochten in de vroege morgen (op weg naar mijn baantje in de kas) gemaakt. Een oase van rust; gefundeerd op de synths en vormgegeven door de beats. Soms kan muziek zo eenvoudig zijn.

Ook in de top-100 van: tuktak

77. Kendrick Lamar - Sing About Me, I'm Dying of Thirst (12:03)
Album: good kid, m.A.A.d city (2012, Verenigde Staten) - Conscious Hip Hop

U ziet het goed hiphop met een nummer van twaalf minuten. En dan ook nog eens van een rapper die in geen tijd een van de grootste van deze tijd is geworden. Kendrick Lamar heeft de timing zoals artiesten als Nina Simone die hadden. Sing About Me, I'm Dying of Thirst heeft de meest kale productie van het hele album en dan blijkt des te meer wat een talent deze man heeft.

76. The Mothers of Invention - The Little House I Used to Live In (18:42)
Album: Burnt Weeny Sandwich (1970, Verenigde Staten) - Jazz-Rock

De tweede notering van Frank Zappa, dit keer onder de naam van zijn band The Mothers of Invention. Niet dat het veel verschil maakt: onder welke naam het ook is uitgebracht, het was altijd Zappa als componist/dirigent en de rest van de band onder zijn strenge doctrine. Dit nummer is er eentje voor de fanatiekelingen. Bijna twintig minuten lang complete Zappa-gekte. Jazz-gekte wel te verstaan. Of klassiek. En ook nog eens live. Dat u even gewaarschuwd bent.

75. Sufjan Stevens - They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhh! (5:09)
Album: Sufjan Stevens Invites You To: Come on Feel the Illinoise (2005, Verenigde Staten) - Chamber Pop

Alleen al met zo'n titel ben je al per definitie een bazennummer. Daarvan staan er trouwens wel meer op dit album. De kracht van dat album zit hem in de details tussen al dat grootse geweld. Sufjan schuwt het niet om een hele hoop tierelantijntjes aan zijn muziek toe te voegen, met succes. Alles is raak, tot de kleinste belletjes aan toe. Dat heeft hij duidelijk geleerd van Steve Reich (waarvan Music for 18 Musicians zonder twijfel mijn top-100 had gehaald, zou ik klassiek toestaan). De kracht van dit nummer zit hem in het vrouwenkoortje, zeker in combinatie met Sufjan Stevens' zang.

Ook in de top-100 van: The Scientist

74. Sigur Rós - Svefn-G-Englar (10:04)
Album: Ágætis Byrjun (1999, IJsland) - Post-Rock

Dat Frank Zappa de meeste noteringen heeft mag geen verrassing heten. Dat Sigur Rós er net zoveel heeft is dat misschien wel. Maar eigenlijk ook niet zo gek als je net als ik in elk nummer van hun eerste twee platen de schoonheid hoort. Want schoonheid is wel wat je associeert met Sigur Rós. Winterse schoonheid. En in dit geval de schoonheid van slapende engelen (de vertaling voor Svefn-G-Englar) - bekijk de clip eens zou ik zeggen.

Ook in de top-100 van: Arrie en Don Cappuccino

73. Four Tet - Pyramid (8:27)
Album: Pink (2011, Verenigd Koninkrijk) - Future Garage

Pas toen Kieran Hebden (a.k.a. Four Tet) zich meer richting de dansbare kant begon te begeven kreeg hij mijn interesse te pakken. Zijn mix-album Fabriclive 59 gaf mij de definitieve duw in de (revival van) UK garage. Wat mij betreft is die mix een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, met Pyramid als hoogtepunt. Met de organische electronica van zijn eerdere werk nog in zijn DNA geeft Four Tet de rauwe garage de nodige extra diepgang. Overigens heeft Thom Yorke hier nog een hele sterke remix van gemaakt.

72. Âme - Rej (7:59)
Album: Rej EP (2005, Duitsland) - Tech House

Een hoogtepunt uit de bloeiende techno-scene halverwege de jaren '00 in Berlijn. Mijn god, wat zijn er een hoop toffe platen in die tijd gemaakt door onze Oosterburen. De plaat van dit duo is echte huiskamertechno. Er zit genoeg spanning en detail in om nooit te vervelen. Overigens, voor degenen die het nog niet doorhebben, een fijne muziekinstallatie is wel gewenst bij de dance-nummers die hier langskomen. Ook voor de andere nummers hoor, maar toch in het bijzonder voor dit soort muziek.

Ook in de top-100 van: Arrie

71. Regina Spektor - Chemo Limo (6:04)
Album: Soviet Kitsch (2003, Verenigde Staten) - Anti-Folk

Na Frank Zappa kan die andere idool natuurlijk niet ontbreken. Waar ik bij Zappa nog ergens het idee heb dat de liefde niet blind heeft gemaakt weet ik zeker dat dit niet het geval is bij Regina Spektor. Om jullie mijn superlatieven over deze super mega über getalenteerde, charmante, humoristische en knappe vrouw te besparen zal ik daar vanaf nu mee stoppen. Dit nummer gaat over een vrouw die kanker heeft, maar heel hard werkt om er het beste van te maken. Voornamelijk het beste voor haar kinderen. Er zitten een aantal subtiele sneren naar het Amerikaanse zorgstelsel in - ze gebruikt wel vaker metaforen om stiekem een politiek statement te maken.



Teunnis' Top 100 (#100 - #71) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Ook ik haal mezelf van de lijst. Bekijk al wekenlang dit topic niet meer.
Bovendien ben ik op een facebook pagina al meer dan een jaar met een top 1000 lijst bezig , waar ik (bijna) elke dag, in aflopende volgorde, een track bekend van maak. Zit nu bij nummer 640, dus daar ben ik nog wel een kleine 2 jaar zoet mee.

- Teunnis
- kobe bryant fan
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S

70. Kanye West feat. Bon Iver - Lost in the World (4:16)
Album: My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010, Verenigde Staten) - Pop Rap

Ik had al beloofd dat er nog anderhalf nummer van Kanye West aan zou komen. Waarom anderhalf? Eigenlijk hoort hier nog Who Will Survive in America achteraan: een klassiek tweeluik. Kanye West was op MBDTF op zijn productionele hoogtepunt. Misschien wel een hoogtepunt dat nooit eerder gehaald is door een hiphopproducer. Dit nummer begint heel klein met een sample van één van de meest minimalistische nummers van Bon Iver (waar Kanye West groot fan van schijnt te zijn), maar wordt laag per laag opgestuwd tot een groots slotstuk van het album. Yeezy kent zijn klassieker en sluit het album af met Gil Scott-Heron.

69. Cannonball Adderley - Autumn Leaves (10:58)
Album: Somethin' Else (1958, Verenigde Staten) - Hard Bop

Een opstelling van jazz-artiesten (Cannonball Adderley, Miles Davis, Hank Jones, Sam Jones en Art Blakey) die alleen geëvenaard is op Miles Davis' Kind of Blue. Maar Autumn Leaves overklast alles van het bekendste jazz-album. De muzikanten op Somethin' Else spreken allemaal dezelfde taal; een extreme mate van muzikaliteit. Gelukkig voor Cannonball Adderley is zijn stuk op dit nummer het best. Al kan Art Blakey er ook wat van.

Ook in de top-100 van: Snoeperd

68. Tyler, the Creator - Yonkers (4:11)
Album: Goblin (2011, Verenigde Staten) - Hardcore Hip Hop

Daar was ineens Tyler, the Creator, "a fucking walking paradox - no i'm not", met een indrukwekkende videoclip - waar hij een kakkerlak opeet en zichzelf ophangt - en dito muziek. Een heuse sensatie was het destijds en helaas is het alweer een beetje overgewaaid. Desondanks blijft dit een enorme knaller. Uit de tekst blijkt dat Tyler nogal wat mentale problemen heeft. Hij heeft het zowel over zijn fantasieën om te verkrachten en te moorden als over zijn eigen suïcidale karakter. Op zijn album is dit concept op prachtige wijze uitgewerkt met een heftige finale op het slotnummer Golden.

Ook in de top-100 van: Snoeperd

67. Fela Ransome Kuti & The Afrika 70 - Gentleman (14:43)
Album: Gentleman (1973, Nigeria) - Afrobeat

Fela Kuti is de grote man van de afrobeat. Misschien wel het genre dat de fijnste toevoeging heeft geleverd aan de Westerse muziek. Ik zou de hele dag naar Fela Kuti (en soortgelijken) kunnen luisteren. Afrobeat is hét bewijs dat Afrikanen in hun kleine linkerteen nog meer gevoel voor ritme hebben dan de blanke medemens. Gentleman swingt de pan uit, stilzitten is onmogelijk.

Ook in de top-100 van: kemm

66. The Cure - A Strange Day (5:06)
Album: Pornography (1982, Verenigd Koninkrijk) - Goth Rock

Pornography is één van de meest duistere albums die ik ken. Vaak zelfs te donker om er doorheen te komen. Het beste nummer van The Cure, op dat album te vinden, is daar een uitzondering op; A Strange Day kan ik altijd luisteren. De eerste drieënhalve minuut is The Cure (en met name Robert Smith) op hun best. Doffe drums, huilende gitaren en synths verder weg gemixt, en daar overheen de klaagzang van Robert Smith. Maar dan gebeurd er iets wat dit nummer speciaal maakt: de gitaren komen plots op de voorgrond en de drums houden er mee op. Het duurt slechts luttele seconden, maar zulke momentjes maken het verschil tussen een goed nummer en één van de beste nummers.

65. The Antlers - Kettering (5:11)
Album: Hospice (2009, Verenigde Staten) - Post-Rock

Als ik al vaker zo'n top-100 gemaakt zou hebben, dan zou dit waarschijnlijk het nummer zijn wat er het meest recent is ingekomen. Voor mij was 2009 het recordjaar wat betreft het aantal albums dat ik ontdekt had, maar Hospice bleef onopgemerkt (terwijl het wel op mijn iPod stond). Vier jaar later pas kwam ik weer in aanraking met The Antlers en dat was een magisch moment. Zo'n directe klik met een album heb ik geloof ik niet meer gehad sinds Controlling Crowds van Archive. Het klinkt wat cliché, maar dit album is echt een totaalplaatje, waar het collectief sterker is dan de nummers apart. Desondanks weet het hoogtepunt van het album, Kettering, mijn top-100 te halen.

64. Radiohead - Exit Music (For a Film) (4:25)
Album: OK Computer (1997, Verenigd Koninkrijk) - Art Rock

De eerste Radiohead-notering - ik kan alvast verklappen dat er meer volgen - is van het album dat volgens velen het allerbeste ooit is. Laten we het houden op top-3, mits je Frank Zappa en Regina Spektor buiten beschouwing laat. Dit nummer is geschreven voor de verfilming van Romeo & Julia. Daarmee lijkt me het onderwerp wel duidelijk. Elke keer plaatst dit weer een klein scheurtje in mijn hart.

Ook in de top-100 van: Paap_Floyd

63. Underworld - Born Slippy .NUXX (9:44)
Album: Single (1995, Verenigd Koninkrijk) - Techno

Volgens mij is het voor de "echte" liefhebbers "not done" om dit (één van) hun beste nummer(s) te vinden. Een groot succes nadat het sterk werd gebruikt in de film Trainspotting en daarmee de definitieve doorbraak voor de groep. De overgang van trance naar plots keihard stampende techno is heerlijk. Het liefst op vol volume afspelen. Overigens is het albumwerk (met nauwelijks (stamp)techno) ook heel sterk.

62. Destroyer - Bay of Pigs (Detail) (11:18)
Album: Kaputt (2011, Canada) - Dream Pop

Geduld is een schone zaak bij dit uitgesponnen nummer van Destroyer. De muziek is compleet het tegenovergestelde van wat je verwacht bij deze bandnaam. De muziek is rustgevend en af en toe wat jazzy. De teksten van frontman Dan Bejar zijn abstract en poëtisch. Bay of Pigs is minutenlang niet meer dan golven van synths, wat belletjes en een heerlijk fluister-pratende Dan Bejar. Maar na een hint van gitaar en electronica ontpopt het nummer zich langzaam tot het uiteindelijk haast disco aanvoelt. En de hele tijd Dan Bejar die in je oor fluistert.

61. Portishead - We Carry On (6:28)
Album: Third (2008, Verenigd Koninkrijk) - Experimental Rock

Na meer dan tien jaar afwezigheid kwam Portishead in 2008 ineens weer met een nieuw album. In die tien jaar hebben ze niet stilgezeten, want hun sound bleek nogal ontwikkeld te zijn. Ontwikkeld van zeer goede triphop naar een mix van genres die samen komen tot iets wat helemaal mijn ding is: krautrock, industrial, electro, psychedelica en nog steeds wel een beetje triphop. Angstaanjagend en kil, zo klinkt het hele album. Die sound bleek ook nog eens perfect te passen bij de teksten van Beth Gibbons, waar de onzekerheid en angst vanaf druipt.

Ook in de top-100 van: hoi123 en Dance Lover



Teunnis' Top 100 (#100 - #61) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Op Born Slippy na een geweldige update

Kettering staat ondertussen ook in mijn top-100; grappig dat je hetzelfde hebt als ik. Ik had namelijk ook zo'n ongelooflijke eerste kennismaking met het album, waarin ik bij de eerste luisterbeurt meteen volledig overrompeld werd. Fantastisch nummer.

edit: oh ja, en Yonkers, Gentleman en Exit Music

Erg fijne update! Ik ben geen fan van Kanye West maar dat nummer (en album) luister ik nog wel eens. En Destroyer komt ook zeker in mijn top100

Linkje?

Bijzonder mooie update inderdaad.

Laat de nummers liever voor zichzelf spreken en ben niet zo'n ster in het onder woorden brengen van muzikale voor- en afkeuren, dus heb er geen persoonlijke verhaaltjes bij.
De naam heb ik schaamteloos gejat van een lijst van Lukas, die hij enkele jaren geleden hier eens gepubliceerd heeft op dit forum, kon echt geen betere bedenken.

FB link

Archiefpagina This Is My Jam

Dat Aztec Mystic nummer 'Jaguar' is mijn meest gedraaide nummer op Spotify afgelopen jaar

Wel jammer dat ze de 6 minuten versie er onlangs af hebben gehaald

Yonkers!

Eén van de beste updates ooit was dit.

Lost In The World + Yonkers + A Strange Day + Kettering + Exit Music + We Carry On???
Zoveel genialiteit kon ik even niet aan

Het was dus maar goed dat ik even een dag pauze in had gelast. Heb een compleet verstopt oor dus ik weet ook niet of er vandaag wel een update komt. Anders morgen sowieso.

60. Patti Smith - Land (9:36)
Album: Horses (1975, Verenigde Staten) - Proto-Punk

Om onverklaarbare redenen heb ik Patti Smith altijd links laten liggen. Tot ongeveer een jaar geleden, toen ik toch maar haar meest geprezen album Horses ging proberen. Het werd direct een voltreffer, wat een energie heeft deze vrouw! Voeg daar nog eens aan toe dat ze eigenlijk gewoon een dichter is en je hebt een bevlogen staaltje kunst. Het driedelige Land is het meest uit het oog springende nummer van het album. Het klinkt alsof dit een jamsessie is, de manier waarop Patti Smith haar woorden kiest voelt zo ongekunsteld aan. Terwijl dit absoluut kunst is.

Ook in de top-100 van: vleertje

59. De Kift - Rolfie (3:00)
Album: Vlaskoorts (1999, Nederland) - Folk Punk

Het tweede en laatste nummer van De Kift. Daarmee is Rolfie de hoogst genoteerde Nederlandstalige plaat en de op één na hoogste plaat van Nederlandse makelij. Instrumentaal gezien is dit een heerlijke punker (met de gebruikelijke fanfare), maar zoals gewoonlijk gaat het bij De Kift om de tekst. Het hoofdpersonage is verdwaald in "de stad" (Zaandam) en is zojuist een hond tegengekomen. Wat de precieze betekenis achter deze maffe songtekst is weet ik niet precies, maar soms is dat helemaal niet erg.

58. Mr. Flagio - Take a Chance (7:56)
Album: Single (1983, Italië) - Italo-Disco

Mijn favoriet binnen de italo-disco is toch wel veruit Take a Chance van Mr. Flagio. Ik heb vele nummers in dit genre ontdekt via een mixalbum van de Haagse I-F (Mixed Up in The Hague Vol. 1). Dit nummer is elke keer het hoogtepunt van het feestje wat dat mixalbum is. Het is dan misschien wel enorm cheesy, het heeft goedkope synths en nog goedkopere vocalen, maar dat is juist precies wat italo-disco zo mooi maakt. Als het maar catchy is. En daar voldoet dit nummer helemaal aan!

57. New Order - Blue Monday (7:29)
Album: Single (1983, Verenigd Koninkrijk) - Alternative Dance

In hetzelfde jaar als Take a Chance kwam New Order (de opvolger van de zwartgallige Joy Division) met een single waarin duidelijk is dat de heren naar (italo-)disco geluisterd hadden. Blue Monday is één van die platen die de koers voor de popmuziek heeft gezet, want Blue Monday bracht de disco (en daarmee ook andere dance-genres, zoals house en techno) in de "serieuze" muziekwereld. Het pompende tempo van de drums doet zo enorm aan techno denken dat deze hit ook in technosets past. Blue Monday is een heel knap staaltje vakmanschap, met daarnaast nog genoeg creatieve impulsen van de band.

Ook in de top-100 van: Dance Lover en Snoeperd

56. Archive - Funeral (7:19)
Album: Controlling Crowds (2009, Verenigd Koninkrijk) - Progressive Rock

Controlling Crowds is het beste album dat is uitgebracht sinds ik me serieus met muziek bezig houd. Het album heeft me dan ook meerdere keren van begin tot eind doen ontroeren. Het slotnummer, Funeral, ontroert me dan het meest. Een heuse tranentrekker als afsluiting van een album is misschien wat makkelijk, maar, mijn god, wat een emotie! Als een album met zo iets prachtigs eindigt dan vind ik het niet gek dat ik hierna altijd zin heb om het album (van meer dan vijf kwartier) gewoon nog een keertje te draaien.

55. Funkadelic - Maggot Brain (10:10)
Album: Maggot Brain (1971, Verenigde Staten) - Psychedelic Rock

Ondanks dat ik een Zappa-fanaat ben, moet ik toch bekennen dat de beste gitaarsolo niet van zijn hand komt. Nee, die komt van Eddie Hazel. Wie zegt u? Eddie Hazel, de gitarist Parliament en Funkadelic. Het verhaal gaat dat frontman (en opperbaas van beroep) George Clinton de opdracht gaf aan Hazel om te spelen alsof zijn moeder zojuist overleden zou zijn. Met die inspiratie (en waarschijnlijk een hoop drugs) kwam Hazel met deze emotionele, tien minuten durende gitaarsolo. Zoveel emotie in een solo stoppen lukte zelfs Jimi Hendrix nooit.

Ook in de top-100 van: kemm

54. Tyler, the Creator - Tron Cat (4:13)
Album: Goblin (2011, Verenigde Staten) - Hardcore Hip Hop

Niet Yonkers, maar Tron Cat is mijn favoriete nummer van Tyler, the Creator. Waar de beat van Yonkers vooral "hard" komt, is die van Tron Cat een stuk geschifter (die "lalalaaa"-bridge ). Als ik de productie al geschift noem, wat voor term past er dan bij de teksten van Tyler? "Rape a pregnant bitch and tell my friends I had a threesome" en "I said fuck coke and now I'm snorting Hitler's ashes" zijn slechts twee van de vele voorbeelden waarom dit nummer niet geschikt is voor kleine kinderen. Daar moet ik dan wel direct bij zeggen dat dit nummer meer, veel meer is dan alleen wat shockerende oneliners. Ten eerste zit de tekst daarvoor te vol met creatieve vondsten, intelligente verwijzingen en stijlfiguren. Ten tweede is het onderwerp onderdeel van het concept van het album; een tiener die compleet ontspoort raakt door verscheidene factoren in zowel zijn directe omgeving als de maatschappij.

53. Holden - The Caterpillar's Intervention (4:03)
Album: The Inheritors (2013, Verenigd Koninkrijk) - Progressive Electronic

James Holden komt vaker voor in mijn top-100, zowel als uitvoerend artiest als remix-artiest. Tot voor kort stond Holden vooral bekend om zijn sterke remixen en mixalbums. Het mini-album The Idiots Are Winning liet al wat van zijn productionele kant zien, maar was nog niet overtuigend. Vorig jaar kwam dan eindelijk zijn langverwachte volwaardige studioalbum. Wat hij daar liet horen deed zelfs zijn grootste fans verbazen. Techno van een andere planeet. Of zoals hij zelf vertelde, juist van deze planeet, maar dan teruggebracht tot de oorsprong. En techno? Dit is helemaal geen techno meer. Het is lastig om deze muziek een naampje te geven. En dat komt doordat Holden dus helemaal terug is gegaan naar de basis van muziek; het gaat allemaal om ritmes en patronen. Net als bij onze voorouders die in een grot met wat stenen en botten voor het eerst muzikaal experimenteerden.

Ook in de top-100 van: Paap_Floyd

52. Sigur Rós - Untitled #1 (6:38)
Album: ( ) (2002, IJsland) - Ambient Pop

Voordat je verder leest, klik eerst eens op de link voor de video. Heel terecht, maar niet minder verrassend, heeft deze videoclip een MTV Award gewonnen voor "Best Video". Op ( ) zingt frontman Jónsi niet meer in het IJslands maar in het Vonlenska, een zelfverzonnen taaltje. En dat heeft direct zijn uitwerking op de muziek. Want nog meer dan gewoonlijk doet de zang hier dienst als extra instrument. Het maakt niet uit wat hij zingt, maar met welke klanken hij zingt. Dat geeft de muziek al verhaal genoeg. Een verhaal naar mijn mening over de levenscyclus van de mens, maar daar kom ik later nog wel op terug...

51. Run the Jewels - A Christmas Fucking Miracle (4:21)
Album: Run the Jewels (2013, Verenigde Staten) - Hardcore Hip Hop

De combinatie El-P & Killer Mike is er een uit duizenden. Ze voelen en vullen elkaar perfect aan. El-P geeft het soms een noodzakelijke humoristische draai - die jingle kerstklokjes; hoe verzint ie het - maar zijn futuristische en kille beats passen ook perfect bij de serieuze raps van Killer Mike. Maar bovenal is deze combinatie zo magisch, omdat ze zich helemaal vrij voelen om te doen wat ze willen. En daar gaat dit nummer dan ook over. Roem en geld zijn niet de drijfveren van deze twee mannen en dat is ook terug te horen aan het plezier wat deze twee uitstralen.



Teunnis' Top 100 (#100 - #61) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Zelfs met één oor komt deze muziek hard binnen!

Een Top 100 naar mijn hart!

Kan je niet gewoon een Top 1000 maken Teun?

Wie o wie raadt wat de hoogste Nederlandse plaat is geworden? Hij komt bij de volgende tien...

Volgens mij is hij vrij eenvoudig te raden.

The Ex + Tom Cora - State of Shock?

Fijn lijstje weer! De hoogste NL plaat zal wel iets dansbaars zijn, Plastic Dreams?

Take a Chance, Blue Monday, Funeral, Maggot Brain, The Caterpillar's Invention... ah, andermaal de beste update tot nu toe.

Ik sluit me aan bij yeahyeahyeahs gok t.a.v. het hoogste NL nummer.

Hoogste Nederlandse nummer? De Jeugd van Tegenwoordig ("Ja,) Natúúrlijk!"
Om eerlijk te zijn, dat is bij mij ook echt zo.

Die blauwe maandag zou ook in mijn lijstje een heel eind komen (niet voor niets mijn nummer 1 voor de ladder dit jaar). Met die Tyler kan ik alleen niet zo veel, ik vind het erg lastig door de teksten heen te luisteren.

Pfoeh, wat een lijst zeg. Nu eens uit de onbekende, donkere steegjes die aan mijn straatje grenzen, dan weer recht uit het hart van dat straatje. En allemaal superinteressant. Props, Teun!