Weeral eens een mooie update. Alleen dat nummer van Archive vind ik nogal zwak. De sound en de zang te opgepoetst, te clean. Nogal atypisch nummer voor je vind ik.

Ik ga helemaal akkoord met je wat Maggot Brain betreft. De mooiste gitaarsolo die ik ken.
En tjah...Untitled 1 he.

en Horses heb ik dan al sinds jaar en dag in mijn top 10, ook die andere plaatjes van Patti zijn mooi, maar hey dat debuut is magisch.

Erg fijne top 100 so far Teunnis. Ik zie aardig wat overeenkomsten ook. Fijn leesbaar ook

Prachtige lijst, al vind ik het aantal overeenkomsten nog wat tegenvallen. Het meeste zit in de bovenste helft natuurlijk.

"Starve her 'til I carve her then I shove her in the Rover
Where I cut her like a barber with a Parkinson's disorder"

Ziet er allemaal leuk uit, Teun! Hopelijk vind ik de tijd nog eens om alles door te spitten (maar dat moet ik bij panjoe, kemm en tuktak ook nog eens fatsoenlijk doen).

Klopt

50. Tortoise - Djed (20:53)
Album: Millions Now Living Will Never Die (1996, Verenigde Staten) - Post-Rock

Een echt post-rock nummer: twintig minuten lang, zonder een rode draad, en van de ene stijl naar de andere. De kenmerkende sound van Tortoise is te herkennen aan de overvloed aan jazz- en electronica-invloeden. Het mooiste stuk van dit lange nummer is op ongeveer de helft wanneer het nummer blijft hangen op electronica-bliepjes. Tot de synths en gitaar erbij komen en het plaatje compleet is wanneer ook nog eens de Steve Reich-achtige xylofoon zich erin gaat mengen.

49. Atmosphere - Me (3:40)
Album: When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008, Verenigde Staten) - Conscious Hip Hop

Het beste nummer van mijn eerste favoriete hiphopalbum is Me. Een autobiografisch nummer van Slug, waar hij het zowel over zijn jeugd als het heden heeft. Ja, het moge duidelijk zijn dat ik een voorkeur heb voor de emo-nummers van Atmosphere. Maar als de gevoelige tekst van Slug met zo'n briljant gitaartje wordt begeleid kan je toch niets anders dan melancholisch worden?

48. Jaydee - Plastic Dreams (10:35)
Single (1992, Nederland) - Progressive House

Het was ook veel te makkelijk te raden. Natuurlijk staat Jaydee (oftewel Robin Albers, de drievoudig Nederlands kampioen worstelen en international in het Nederlands honkbalteam). Veel duisterder dan dit vind je er weinig in de dance. Dit nummer lijkt gemaakt om te draaien in een of andere verlaten loods waar een illegale rave plaatsvindt. Deze verzamelaar (van het legendarische Belgische label R&S) staat vol met dat soort donkere techno/rave-nummers. Bij voorkeur te draaien met alle lichten uit en de gordijnen dicht.

Ook in de top-100 van: kemm

47. Brian Eno with Daniel Lanois & Roger Eno - An Ending (Ascent) (4:22)
Album: Apollo: Atmospheres & Soundtracks (1983, Verenigd Koninkrijk) - Ambient

Het bekendste en voor mij ook het mooiste ambient-nummer. Al is mijn kennis over ambient zeer beperkt. An Ending (Ascent) is in overdaad gebruikt in de filmwereld, maar toch blijft het nummer met gemak overeind. De instructies om dit nummer te luisteren zijn simpel. Doe je ogen dicht en vergeet de wereld om je heen. Je kunt dan specifiek aan de maan/ruimte denken (daar is dit album wel op gebaseerd), maar elke ander beeld dat bij deze muziek in je hoofd verschijnt is ook goed. Als je maar even vergeet dat je op de planeet Aarde bent.

Ook in de top-100 van: sxesven

46. Radiohead - Lucky (4:20)
Album: OK Computer (1997, Verenigd Koninkrijk) - Alternative Rock

Het tweede nummer van OK Computer. Lucky is het meest typische nummer voor het album: de basis is alternatieve en zeer melancholische rock op zijn Radioheads. Je moet een beetje tegen het gejank van Thom Yorke kunnen, ik hou er erg van. Instrumentaal valt er niet te ontkennen dat dit een pareltje is. Zeker de laatste minuut is genieten geblazen.

Ook in de top-100 van: Snoeperd

45. The Weeknd - House of Balloons / Glass Table Girls (6:47)
Album: House of Balloons (2011, Canada) - Alternative R&B

Samen met Four Tet en Burial is The Weeknd voor mij dé muziek van vandaag de dag. Hij scoort de laatste tijd al beter in de hitlijsten, dus wie weet zal hij binnenkort de muziekwereld écht gaan veranderen. Want dat heeft deze muziek wel in zich. R&B was in de jaren '90 helemaal hip, maar nu klinkt de doorsnee R&B toch wel een beetje gedateerd. The Weeknd bracht (samen met o.a. Frank Ocean, How to Dress Well en Miguel) een hele nieuwe draai aan het genre. Die draai is een flinke dosis relatief experimentele electronica. En volgens mij is de rest van de wereld hier ook wel klaar voor. Beyoncé heeft met haar laatste album in ieder geval al een flinke duw in de goede richting gegeven.



En nu moet ik helaas weg. Morgen de nummers 44 t/m 31!




Teunnis' Top 100 (#100 - #45) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Nais. Jaydee

Mooie updatr weer. Vooral Radiohead en Jaydee!

Uitstekende lijst tot nu toe, Teun. Het is maar goed dat mijn lijst nog niet is geweest, anders zou ik om de haverklap getagd worden...

44. John Coltrane - Part I - Acknowledgement (7:39)
Album: A Love Supreme (1965, Verenigde Staten) - Modal Jazz

De enige track van het jazzmeesterwerk A Love Supreme dat in mijn top-100 staat en hier heb ik toch wel quasi onbewust de één-track-per-album-regel toegepast. Het hele album is een tikkende tijdbom van de spanning, maar omdat het allemaal rond hetzelfde thema loopt heb ik voor de eerste track gekozen. De eerste akkoorden definiëren dat thema, in de basis blijft het hele album bij dezelfde paar akkoorden. Het hoogtepunt van Part I is wanneer de heren mee beginnen te neuriën met de melodie.

43. Underworld - Rez / Cowgirl (11:47)
Album: Everything, Everything (2000, Verenigd Koninkrijk) - Progressive House

De twee beste nummers van Underworld subliem gecombineerd op dit sterke live-album. Zowel Rez als Cowgirl behoren tot het stevigere werk van Underworld. Heerlijk, die lompe beat. Waar een Faithless niet meer dan plat kan zijn (ook al doen ze nog zo hun best om meer voor te stellen), heeft Underworld zoveel meer te bieden. Neem bijvoorbeeld de momenten waarop ze de beat weg laten vallen, daar creëren ze een enorme onderhuidse spanning. Die spanning komt helemaal los zodra de pompende beat er weer in komt.

Ook in de top-100 van: Dance Lover

42. The Jimi Hendrix Experience - 1983... (A Merman I Should Turn to Be) (13:46)
Album: Electric Ladyland (1968, Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk) - Psychedelic Rock

Eén van de meest experimentele en psychedelische nummer van de gitaargod. Dat goddelijke gitaarspel komt hier niet direct naar voren, wel het andere talent dat Jimi Hendrix had; songs schrijven. Dat talent wordt soms nog wel eens vergeten door de focus op zijn gitaarskills. 1983... voelt aan als een hallucinatie.

41. Giles Corey - No One Is Ever Going to Want Me (8:13)
Album: Giles Corey (2011, Verenigde Staten) - Avant-Folk

Over dit album heb ik ooit eens gezegd dat het een verschrikking is. En dat is het ook absoluut. Van de muziek van Giles Corey ga ik me altijd heel naar voelen. Het schuurt en wringt, zowel de muziek als de onderwerpen die Giles Corey aansnijdt. Ik luister dan ook niet vaak naar Giles Corey, maar de spaarzame momenten die ik hiermee heb zijn intenser dan wat dan ook. Het snijdt je recht in je hart. En iets dat me zo hard raakt is een heel knap staaltje muziek, ook al raakt het me op een nare manier.



Teunnis' Top 100 (#100 - #41) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

A merman is echt prachtig, een voorproefje welke kant het op had kunnen gaan

40. Joy Division - New Dawn Fades (4:47)
Album: Unknown Pleasures (1979, Verenigd Koninkrijk) - Post-Punk

Zoals beloofd zou Joy Division nog eens langskomen. Ze staan niet bekend als de meest vrolijke band aller tijden en dit is daar een goed voorbeeld van. Misschien wel het mooiste breaking-up-nummer ooit (zo uit mijn hoofd komt er niet nog eentje langs). Zeker met de afloop van Ian Curtis in gedachten zijn sommige zinnen van hem wel heel luguber, zoals de toevoeging "so you say" na "a loaded gun won't set you free". Dat hij het uiteindelijk nog een jaar én een album verder heeft kunnen volhouden is een zege voor de muziek. Oh ja, het basloopje, hoe simpel ook, is werelds!

Ook in de top-100 van: Arrie, vleertje en Snoeperd

39. Nils Frahm - Says (8:18)
Album: Spaces (2013, Duitsland) - Minimalism

Voor de tweede (en laatste) maal een artiest die misschien net te veel naar klassiek neigt om toe te worden gestaan in mijn top-100. Maar ook hier besloot ik om het voordeel van de twijfel te geven. Ik zag Nils Frahm (toen dit nummer al een dikke "hit" was in Huize Teunnis) vorig jaar in de Paradiso en daar was mooi te zien hoe dit nummer was opgebouwd. Of vooral hoe hij zijn piano's en synthesizers had opgesteld. Hij had het namelijk in drie secties verdeeld waar hij, alsof het niks was, tijdens de nummers tussen switchte. Says bracht me als ik het thuis afspeelde al in ontroering. Door mijn verwondering over de bijzonder knappe manier waarop hij zijn muziek uitvoerde, werd het in de Paradiso al helemaal magisch.

Ook in de top-100 van: Paap_Floyd

38. Burial - Ashtray Wasp (11:44)
Album: Kindred EP (2012, Verenigd Koninkrijk) - Future Garage

Begin 2012 kwam Burial ineens met een nieuwe EP. Ik volgde hem pas sinds ik Street Halo hoorde, maar vanaf het eerste moment wist ik dat ik met iets bijzonders te maken had. Het bleek te gaan om een mysterieuze producer die voor een heel nieuw geluid in de electronica heeft gezorgd, een experimentele vorm van dubstep. Sinds Street Halo (2011 was dat) heeft hij dat geluid ontwikkeld tot future garage: een moderne variant op het in Engeland in de jaren '90 zeer populaire UK garage. Op deze EP, Kindred, kwam die sound tot perfectie. Het is een mix van zowaar dansbare beats en melancholische kalme electronica, maar dan met een hele hoop knip-en-plakwerk. Het is echt bizar waar hij zijn vocal samples vandaan haalt. (Op dit nummer onder andere van YouTube-covers en Ilse DeLange, ja u hoort het goed, Ilse DeLange.) De andere twee nummers van deze EP hebben overigens de top-100 net niet gered.

37. Joanna Newsom - Only Skin (16:53)
Album: Ys (2006, Verenigde Staten) - Chamber Folk

Joanna Newsom is de enige concurrente van Regina Spektor voor wat betreft de titel "meest perfecte vrouw in de muziekwereld". Als ik niet al verliefd was op Regina Spektor, dan was ik als een blok gevallen voor Joanna Newsom. Stiekem heb ik ook wel een beetje een crush op Joanna, maar dat moeten jullie niet verder vertellen aan Regina! Op haar beste album, Ys, staan vijf sprookjesachtige nummers van gemiddeld tien minuten. Only Skin is met bijna zeventien minuten de langste. En wees maar niet bang dat dat te lang is, want mede dankzij de orkestratie van Van Dyke Parks gebeuren er constant spannende dingen. Het is een poëtisch sprookjesverhaal met muziek die je moet helpen om je daar helemaal in te storten. Een sprookjesverhaal waarvan ik overigens de helft niet begrijp. Maar omdat het zulke mooie zinnen zijn en het zo mooi voorgedragen is (let eens op die zangmelodieën ) maakt dat niks uit.

Ook in de top-100 van: niels94, sxesven en Paap_Floyd

36. Archive - Controlling Crowds (10:01)
Album: Controlling Crowds (2009, Verenigd Koninkrijk) - Trip Hop

Ik vond het lastig om de nummers van Controlling Crowds te wegen voor mijn top-100. Alles is zo mooi op dat album, maar tegelijkertijd ook zoveel minder mooi buiten de albumcontext. Eén ding wist ik wel; Controlling Crowds zou er in staan! Mijn zus liet me het openings- en titelnummer horen en ik wist meteen dat dit een voltreffer zou worden. In de context van het album is dit misschien niet eens mijn favoriet (ik zie dat ik ooit eens Quiet Time, Collapse / Collide en Razed to the Ground heb aangevinkt), maar dit is wel het enige nummer van het album wat ik ook graag als los nummer luister. De rest van het album heeft de voorgaande nummers nodig. Controlling Crowds niet (zou dat wellicht komen omdat dit de openingstrack is...). Zo'n intro alleen al overtuigt toch genoeg? Zo niet, nog even doorluisteren tot ongeveer de helft. De muziek valt weg en er is enkel akoestische gitaar overgebleven. "Keep me calm, ‘cos I’m scared of their controlling crowds. Here they come." Waarop de beat met het onheilspellende koortje invalt. Tjsa, ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er mensen zijn die dit niet mooi vinden. Gelukkig valt het bij de meeste mensen wel in de smaak, nu alleen nog wat bekender worden.

Ook in de top-100 van: Dance Lover

35. Mingus - Group Dancers ((Soul Fusion) Freewoman and Oh This Freedom's Slave Cries) (7:22)
Album: The Black Saint and the Sinner Lady (1963, Verenigde Staten) - Avant-Garde Jazz

Coltrane hebben we gehad, dan mag Charles Mingus niet ontbreken. Dé twee jazz-meesterwerken (KoB moet toch echt wel flink onderdoen) staan hier braaf op vijf sterren. Mingus was altijd de meest vooruitstrevende van "De Grote Drie" en The Black Saint and the Sinner Lady is daar een goed voorbeeld van. Dit is heerlijk rauw, waarmee het compleet botst met het werk van Coltrane en Davis in die tijd. Heel bijzonder is het ook dat dit helemaal niet ontoegankelijk aanvoelt, terwijl het een enorme kakofonie is. Tot slot nog even speciaal aandacht voor het stukje gitaar halverwege: meesterlijk!

Ook in de top-100 van: niels94 en The Scientist

34. Regina Spektor - Après Moi (5:08)
Album: Begin to Hope (2006, Verenigde Staten) - Piano Rock

De tweede notering van Regina Spektor is de enige notering van het eerste album dat ik van haar hoorde. Ik kwam er overigens pas zo'n twee jaar geleden achter dat ik al die tijd een verkeerde versie van dat album gepindakaasd had: een hele hoop nummers waren in een demo-versie. In eerste instantie bleef ik daar heilig bij, want die demo's waren een stuk minder gepolijst en wat kaler. Al deed de tijd me leren dat de productie op Begin to Hope meer dan prima is en de officiële albumversie van Après Moi niet veel onder hoeft te doen voor de versie die ik jarenlang heb geluisterd. Dit nummer is een protestzang tegen aristocratie en meer in het algemeen onderdrukking. Iets waar ze zelf mee te maken heeft gehad. Eind jaren '80 vluchtte ze met haar ouders uit de Sovjet vanwege het niet bepaald Jood-vriendelijke klimaat.

33. The Velvet Underground & Nico - Venus in Furs (5:07)
Album: The Velvet Underground & Nico (1967, Verenigde Staten) - Noise Rock

Ik blijf me er elke keer weer over verbazen dat dit al uit 1967 komt! Fuck de Bietels en de Stoons: Lou Reed en John Cale waren al lichtjaren verder. Al bijna honderd jaar eerder werden er boeken geschreven over de meest pikante en perverse onderwerpen, waarom zouden ze ook niet die kant op mogen gaan met rockmuziek? Blijkbaar toch nog niet in 1967, want het succes was heel mager. Liefdesliedjes en nummers over vogeltjes gingen er beter in, ook bij de "serieuzere" liefhebbers. Gelukkig is dit ondertussen al lang en breed geaccepteerd als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en mag The Velvet Underground zich echt wel één van de meest invloedrijke rockbands aller tijden noemen. Overigens is Venus in Furs de titel van een boek van Von Sacher-Masoch. Ja, Masoch waar masochisme vanaf is geleid.

Ook in de top-100 van: niels94, ArthurDZ, vleertje, Dance Lover, Don Cappuccino en Paap_Floyd (zou me niks verbazen als dit de meest genoemde track in dit topic is)

32. Arcade Fire - No Cars Go (5:30)
Album: Neon Bible (2007, Canada) - Indie Rock

De enige notering voor één van mijn favoriete hedendaagse rockbands is No Cars Go. Dit nummer staat op een album vol met zware thematiek, maar is zelf een lofzang voor het onbezorgde. Het gevoel dat je hebt wanneer je het licht uitdoet en in bed gaat liggen. Een laatste klein zuchtje en dan gewoon je ogen sluiten en nergens meer aan denken. Die positiviteit wordt in dit nummer echt perfect ondersteund door de muziek: wat een heerlijke drive! Alleen al voor dit nummer moet ik deze band echt nog eens een keer live gaan zien. Opvallend trouwens dat ik de eerste ben met dit nummer van AF, voor mij toch wel duidelijk hun beste.

31. Neutral Milk Hotel - Oh Comely (8:18)
Album: In the Aeroplane over the Sea (1998, Verenigde Staten) - Indie Folk

De eerste zes minuten is dit nummer alleen Jeff Mangum op zijn gitaar. Het is heel moeilijk om op die manier zes minuten lang de aandacht te grijpen. Er zijn honderden singer/songwriters - vaker dan me lief is met een kek hoedje op hun hoofd - die het denken te kunnen maken om solo en akoestisch een nummer te spelen. Bijna allemaal eindigt het in een suffe bedoening. Maar een artiest als Mangum kan minutenlang doorspelen zonder mijn aandacht te verliezen. Een kwestie van een sterke tekst, genoeg dynamiek, maar bovenal timing. Een ogenschijnlijk willekeurige adempauze midden in een zin valt onverwacht perfect op zijn plaats. Ik lees toevallig net een leuke theorie dat de openingszin "Oh comely, I will be with you when you lose your breath." naar de luisteraar zelf verwijst; Mangum stelt je gerust dat hij je zal helpen als je het niet meer bij kunt houden op dit nummer. Natuurlijk veel te ver gezocht, die theorie, maar wel een mooie typering voor het nummer. De tekst is knap lastig, maar hij weet het toch heel comfortabel te brengen.

Ook in de top-100 van: ArthurDZ



Teunnis' Top 100 (#100 - #31) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

41-36 is een lijstje vol geniale nummers

No Cars Go staat bij mij denk ook op de tweede plaats qua beste Arcade Fire nummers Ongelofelijk fijn stukje / solo op 2.57 ook. Alleen In the Backseat vind ik beter.

Voor de rest ook een gevarieerde, maar vooral zeer fijne top 100 tot nu toe!

Mijn favoriete Joy Division lied en favoriete groep in een worp, lekker opstaan.

Oh, ik dacht de Sacher Torte

Oh, Comely had die van mij bijna ook gered. Prachtig nummer.

Het bijbehorende verhaal dat ik ooit meen te hebben gelezen - dat het in de eerste take opgenomen is, en dat die vage kreet op de achtergrond de tweede gitarist is, die uit pure vreugde een "HOLY SHIT!" niet binnen kan houden - maakt het nog magischer.

Ik heb het even opgezocht:

Ik heb die “Holy shit!” trouwens nog nooit gehoord, ik ga nu maar even goed luisteren. EDIT: Haha, ik hoorde hem. Echt op het einde helemaal hoor je eerst wat geklap en dan iemand “Holy shit!”

Joy Division, Nils Frahm, Joanna Newsom, Mingus, Regina Spektor en Neutral Milk Hotel in één update – wow.

En het wordt alleen maar beter!

30. Frank Zappa and The Mothers of Invention - Inca Roads (8:45)
Album: One Size Fits All (1975, Verenigde Staten) - Avant-Prog

Hét Zappa-nummer is toch wel duidelijk Inca Roads. Het is niet zijn beste, maar het bevat wel zo ongeveer alle elementen van Zappa. Het bijzondere van het werk van Zappa is dat hij meestal in de basis een rockband om zich heen had, maar hij zijn muziek benaderde altijd alsof het (modern) klassiek betrof. Op die manier is Inca Roads dus eigenlijk in structuur en compositie een (modern) klassiek stuk, maar dan met instrumenten en vocalen die je eerder aan rock/pop zullen doen denken. Verder bevat Inca Roads ook één van zijn beste gitaarsolo's en met dank aan George Duke ook een flinke doos humor. Oftewel, het complete Zappa-plaatje.

29. Nathan Fake - The Sky Was Pink [Holden Remix] (9:31)
Single (2004, Verenigd Koninkrijk) - Minimal Techno

James Holden draait dit nummer al jaren niet meer. Het bekende verhaal van een artiest die een hekel heeft gekregen aan één van zijn eerste grote successen. Ik moet toegeven dat ik hem ook niet meer zo vaak draai, maar als ik deze remix weer eens hoor dan is het een genot. Zijn mixalbum At the Controls was voor mij dé plaat die me in de techno heeft gegooid. Sindsdien geil ik op ongeveer alles wat die man heeft uitgebracht en nu uitbrengt. De Holden-sound vanaf zijn single A Break in the Clouds (2003) t/m zijn mini-album The Idiots Are Winning (2006) is wat mij betreft de perfecte mix tussen techno, minimalisme en electro-bliepjes.

Ook in de top-100 van: Dance Lover

28. Regina Spektor - Oedipus (4:49)
Album: Songs (2002, Verenigde Staten) - Singer/Songwriter

Oedipus is een eigen interpretatie van een bekend verhaal; zoals Regina Spektor dat perfect kan. Voor degenen die het klassieke verhaal nog niet kennen zal ik het kort samenvatten. De verstootte 32ste zoon van de koning vermoordt zijn vader (zonder te weten dat het zijn vader is) en neemt de troon over. Hij trouwt met (en is ook stapelverliefd op) de koningin en dus zijn moeder. Als ze erachter komen dat ze zoon en moeder zijn, hangt zij zichzelf op en steekt hij zijn ogen eruit. Zware kost dus, en daarom ook begeleid met zware pianoklanken. Zoals beloofd, geen superlatieven - al was het wel lastig om me in te houden

27. Pink Floyd - Astronomy Domine (8:25)
Album: Ummagumma (1969, Verenigd Koninkrijk) - Psychedelic Rock

De live-plaat van Ummagumma behoort tot één van de beste platen ooit uitgebracht. Op die plaat staan opnames uit 1969 van vier van de vijf meest psychedelische en langgerekte nummers uit hun beginjaren. Die vijfde is Interstellar Overdrive en daar schijnen wel opnames van hetzelfde optreden van te zijn, maar om onbegrijpelijke wijze - schitterend nummer - hebben ze die dus niet op Ummagumma gezet. De sound die Pink Floyd op Ummagumma (maar ook een paar jaar later op Live at Pompeii) neerzet is precies zoals ik ze graag hoor. Helaas gaat de meeste aandacht uit naar Dark Side of the Moon, Wish You Where Here en The Wall. Die albums komen niet eens in de buurt van wat hier wordt neergezet. Alleen het album Animals komt nog enigszins in de buurt, maar dat is ook al zo'n ondergeschoven kindje qua populariteit.

Ook in de top-100 van: Don Cappuccino

26. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II (5:24)
Album: The Infamous (1995, Verenigde Staten) - Boom Bap

Het beste hiphopnummer ooit gemaakt. Naar mijn niet bepaald bescheiden mening dan. Eigenlijk kan ik me ook niet voorstellen dat ik ooit nog een beter hiphopnummer hoor. Alles op dit nummer is zo goed als perfect: de beat, de hook en de raps. Vooral de beat is ongeëvenaard binnen de hiphop. Het heeft de typische boombapproductie, maar het griezelige pianoloopje is een subtiele meesterzet. Die piano is trouwens een zeer bewerkte sample van Herbie Hancock (klik). Die sample doet je echt denken dat je door een ghetto in New York loopt en dat er elk moment een gangster uit een steegje kan komen voor een of andere afrekening. Maar de mannen van Mobb Deep maken zich daar niet druk om, die zijn veel te gangster om in gevaar te komen.

Ook in de top-100 van: niels94, Arrie en ArthurDZ

25. Extrawelt - Soopertrack (7:59)
Single (2005, Duitsland) - Minimal Techno

Waar de hiphop al op is, moeten we zelfs na deze 24ste plek van Extrawelt nog vijf volwaardige dance-nummers en drie twijfelaars krijgen. Wel is dit het hoogste nummer uit Duitsland. Soopertrack is een nummer dat je heel subtiel, haast zonder dat je het doorhebt, meeneemt in een trip. Ik heb Extrawelt één keer live mogen aanschouwen en bij dit nummer was ik echt even helemaal kwijt dat ik in De Melkweg in de mensenmassa stond. Een soort van sluipmoordenaar is deze supertrack.

24. Joy Division - Shadowplay (3:50)
Album: Unknown Pleasures (1979, Verenigd Koninkrijk) - Post-Punk

De hoogste notering voor Joy Division is een nummer waarin Ian Curtis zijn frustraties uit over zijn onvermogen om zich te verbinden met de mensen. Dat het hier om persoonlijke frustraties gaat is goed te horen aan de manier van zingen van Curtis. Maar wat dit nummer nou echt tot het beste van Joy Division maakt is de allesverscheurende gitaar én de toegevoegde geluidseffecten. Maar vooral die gitaar, zo enorm snijdend.

Ook in de top-100 van: tuktak

23. Petter - Some Polyphony (7:58)
Single (2006, Zweden) - Tech House

Ik had het zojuist al over het mixalbum At the Controls van James Holden; dit is daarvan het absolute hoogtepunt. Er zijn weinig nummers die een betere intro hebben dan Some Polyphony, zeker binnen de techno. Het mooie van electronica is dat je de mogelijkheid hebt om laag op laag op laag op laag je muziek op te bouwen. In deze intro klinkt dat haast als een post-rock nummer dat zich langzaam tot een climax opbouwt. Hoe daarna de bas erin dropt is een masterclass voor alle techno-dj's en -producers. Daarna volgt het typische Border Community / James Holden geluid waar ik het eerder al over had - die perfect mix tussen techno, minimalisme en electro-bliepjes.

Ook in de top-100 van: niels94

22. Sigur Rós - Ny Batterí (8:09)
Album: Ágætis Byrjun (1999, IJsland) - Post-Rock

Tot ook wel een beetje mijn eigen verbazing zijn het niet Frank Zappa of Regina Spektor, maar de IJslanders van Sigur Rós met de meeste noteringen in de top-25. Ny Batterí is hét hoogtepunt van het album Ágætis Byrjun. En dat is vooral dankzij drummer Ágúst Ævar Gunnarsson (die na dat album de groep alweer verliet). Daarbij neem ik maar even aan dat hij ook de rest van de percussie deed. Leuke anekdote: de zeer opvallend klinkende bekken vonden ze ergens op straat en was al meerdere keren overreden door auto's, waardoor het zijn uiteindelijke klank kreeg.

21. Miles Davis - In a Silent Way / It's About That Time (20:00)
Album: In a Silent Way (1969, Verenigde Staten) - Jazz Fusion

Mijn favoriete album aller tijden, Hot Rats, werd opgenomen in de tijd dat het allereerste noemenswaardige album in het genre jazz fusion werd uitgebracht (en Hot Rats zelf zou een paar maanden later de tweede worden). Die eerste mijlpaal in de fusie van jazz en rock kwam op naam van de bekendste jazzmuzikant ooit, Miles Davis. Zijn meest bekroonde werk Kind of Blue vind ik net iets te saai - wees gerust, nog steeds goed voor 4,5* al neig ik wel steeds meer naar 4*. In a Silent Way weet perfect de balans te vinden tussen de modal jazz van Kind of Blue en het experiment van Bitches Brew. Die laatste plaat is geniaal, maar o zo pittig om te beluisteren. In a Silent Way straalt de rust uit van KoB, maar er gebeuren ook spannende dingen zoals op BB. Het is jammer dat de fusie tussen jazz en rock slechts beperkt is gebleven tot een paar artiesten, want de combinatie werkt uitstekend.



Teunnis' Top 100 (#100 - #21) on Spotify - open.spotify.com
spotify:user:teunnis:playlist:2Z0wshXAUCwB7e4V1wnReP

Mooie update. 0 mentions, dan ligt t gewoon aan mezelf I guess

Ik geniet echt van deze top 100. Het ene na het andere topnummer volgt elkaar op.

Mag het even na drie mentions in de vorige update

Bijzonder goede keuze van Miles, een persoonlijke favoriet hier.

Sodeju, Fake/Holden, Extrawelt en Petter in dezelfde update

Je zou haast zeggen dat ik fan ben van Border Community

Hm, One size staat in mijn top 10, Inca roads is trouwens niet mijn favo van dat album.
In a silent way is mijn favoriete Miles album, dit nummer begint zo ongeloofelijk mooi.