Toegeven, Opvallen deed je in die tijd wel met buttons van ABBA en het Goede doel op je spijkerjack. “De rest” liep met Kiss, The Police en natuurlijk Doe Maar.
Echt populair was mijn muzieksmaak dus niet aan de jaren 80 commercie deed ik niet. Grappig detail: De enige naast mij, die in die tijd bij ons op de mavo met een button van Belgie liep, woont nu, net als ik in….BELGIE !! (drum)

Toch was er her en der wel wat leuks te horen op de radio die ik ondertussen 24 uur per dag had op staan.Letterlijk, want onder mijn kussen had ik een klein paars transistortje liggen waar ik stiekem voor het slapen gaan naar luisterde. (Kees Schilperoort Frits spits, Meta de Vries) Meestal Jazz of een hoorspel. Door ook buiten de reguliere uren om te luisteren ontdekte ik dat er meer was dan alleen Michael Jackson en Berdien Stenberg. Voor alternatieve rock/pop was eigenlijk alleen studio Brussel voor handen destijds.
Singletjes kon ik nog net betalen van mijn zakgeld maar hele LP’s (21 gulden) waren echt te duur. Daarom was ik afhankelijk van een extraatje of een verjaardag of zo. Na Can’t slow down van Lionel richie “ontdekte” ik Nena. Deze Lp was de eerste “alternatieve” muziek die ik kocht. Ik merkte dat als ik hier over sprak, dat dat ook andere mensen aantrok. Langzamerhand kreeg ik hierdoor nieuwe vrienden.


94. Frankie Goes To Hollywood - Ballad of 32
De eerste plaat die ik van mijn eigen centen kocht was “Welcome to the Pleasuredome”. Van FGTH. Konden voorheen de door mij gedraaide albums de goedkeuring van mijn ouders nog wegdragen, vanaf nu ging het helemaal de “verkeerde” kant op. De clip van Relax ( Frankie Goes To Hollywood - Relax (ZTAS 1) - YouTube was voor die tijd ronduit shockerend. (Volgens mij zelfs verboden uit te zenden op Nederlandse televisie) Gelukkig hadden we sinds kort MTV) Ja Ja. Veel veranderd intussen. ouwe zak.
Dit nummer vol gehijg en gepuf durfde ik niet eens hard te draaien.
Zeker voor die tijd een prachtig geproduceerde plaat door Malcolm McLaren.

Hmm ik speelde een tijdje terug met het idee om dat topic te reviven met mijn muzikale reis, maar het is er toen door tijdsgebrek niet van gekomen. Maar blijkbaar is er vraag naar een voortzetting, misschien ga ik me er de komende tijd toch eens voor zetten.

De aanpak en uitstekende schrijfsels van Corporal Clegg geven me alvast weer zin! Keep up the good work korporaal

Het is zo'n mooi topic ArthurDZ, toch wel een verademing tussen alle meters en lijstjes (waar ik ook niet vies van ben trouwens, integendeel)

bedankt alvast voor de complimenten tot nu toe. en ik ben pas bij 94..

Meteen wat vaart erin houden: Dan duurt deze top in elk geval al géén hele maand.

93. The Beautiful Ones - Prince
Nog zo’n “viezerik” volgens mijn ouders : Prince Hoe Prince hier na 3.31 “I want you” uitschreeuwt; Wow…Later nog heel veel meer gekocht van Prince maar dit was mijn eerste kennismaking.

De tijd om mijn eigen smaak te gaan bepalen was nu aangebroken, maar wat was die ? Een vriend van mij was jaar of twee ouder dan ik en had al geld om wat meer LPs te kopen. Hij kocht “So” van Gabriel en “Dream of the blue Turtle” van Sting. Deze muziek klonk mij wat volwassener in de oren dan de nietszeggende deuntjes die op de radio te horen waren. Uren en uren hebben we samen boven op zolder muziek zitten luisteren. Praten over de dingen des levens, Muziek en veel thee.
Hoewel we de beste vrienden waren, hadden we zowat bij alles een andere smaak. Als het om vrouwen ging was dit alleen maar goed. We zouden nooit ruzie krijgen om eenzelfde vriendin. Ook wat betreft muziek kwamen we niet vaak overeen. In het begin nog wel. Zo vonden we beide Kate Bush, Peter Gabriel en het nieuwe werk van Genesis goed. Ook Het Goede doel, Eric Clapton, U2, Dire Straits.

92. Sting - Moon over Bourbon street
Van de Albums die we dan beide goed vonden, vond ik dan juist weer andere
nummers leuk dan hij. Van Sting hield ik van de jazzy nummers.
“Moon Over Bourbon Street” gaat over de vampier uit het boek “interview with a vampier” Het bruggetje is "Bachiaans Ook van “Shadows in the rain” straalt de vrolijkheid af…(NOT)……. Zwart, nacht, schaduw, Mineur typische dingen die ik in mijn latere muziekkeuze zou meenemen.

91. Het Goede Doel - Alles Geprobeerd
Het goede doel ontdekte ik al eerder. Toch zou het nog tot ‘86 duren alvorens zij hun allermooiste nummer uitbrachten.

90. Genesis - Domino part 1 and 2
Achteraf gezien is invisible touch wellicht hét commerciële hoogtepunt van Genesis.
Phil Collins had al een solo uitstap achter de rug. Genesis tussen Bandaid / Queen en Wham. Wie had dat kunnen denken in het Gabriel tijdperk! Maar dat kende ik toen nog niet! Dat zou overigens snel veranderen Domino laat toch heel veel Progrock invloeden zien. Dit nummer zou een opstapje worden naar wat me te wachten zou staan aan het eind van dat zelfde jaar.

Leuk trio.

Niet echt mijn smaak nog, maar de verhaaltjes maken het wel razend interessant!

Fijn om te zien dat ik door deze top 100 het Topic "Essentiële Albums voor je eigen muzikale reis " blijkbaar weer een beetje nieuw leven ingeblazen heb. idd een boeiend topic ook.

Lekker bezig hoor, Corporal Clegg!

HOOFDSTUK 3: DE PLATENKAST VAN TW

Het moet in 1986 geweest zijn wanneer ik in een gesprek met mijn vader op een collega van mijn vader uitkwam. “Die is net zo zot van muziek als jij en volgens mij houdt die ook van die “APARTE” muziek. Hij heeft wel wat LP’s. Je moet hem eens bellen om eens te gaan kijken.
Nu was die collega 15 jaar ouder dan ik dus in de ogen van mijn vader een jonge vent maar voor mij als 15 jarige al een ouder iemand. Hoe kon iemand van 30 nou goede muziek hebben ? Nou had ie wat van een zekere “Pink Floyd” en daar had ik vaag al wel eens van gehoord dus ik op mijn fietsje naar Loon op Zand… Die middag zal ik nooit meer vergeten. Zijn HiFi , alleen al was een openbaring. Wat een kwaliteit van geluid ! Ook had hij had een Sennheiser koptelefoon. Ik wist meteen wat ik wilde hebben voor mijn volgende verjaardag. Boven had hij een kamer waar wanden vol LP’s stonden. Een deel had ie nog niet uitgepakt. Die lagen nog op zolder ! Er is die middag een wereld voor me open gegaan. Van alles heeft ie me laten horen en zien. Niet alles vond ik toen al goed maar het werd me toen wel heel duidelijk dat ik nog maar een heel heel klein beetje gehoord had van wat er allemaal in de popmuziek te beleven viel. Twee jaar lang, met tussenpozen van een week of zeven-acht ben ik naar hem toe blijven gaan. Steeds kreeg ik op het eind van de middag een stuk of tien LP’s in bruikleen. Omdat hij als echte audiofiel zuinig was op zijn LP’s kreeg ik ook een pickup, of “platenspeler” noemde hij het liever, te leen. Een Technics. Op de voorkant waren met plakletters de woorden “It’s the vinyl” geplakt, als protest tegen de in opkomst zijnde CD. De LP’s bracht ik natuurlijk altijd netjes terug maar die platenspeler mocht ik na verloop van tijd houden. Nu staat hij als “museumstuk” in het geschiedenislokaal op de school waar ik les geef. Ik ontdekte platenzaak Tommy waar je tweedehands platen kon kopen. Voor 5 gulden had ik een hele LP en mijn zakgeld liep al op tot 20 gulden in de maand dus dat was, minus 5 gulden voor snoep, 3 LP’s in de maand en de LP’s van die collega (vanaf nu TW) die ik opnam op cassette. Zo groeide in die tijd mijn eigen muziekcollectie ook erg snel
Hier volgen enkele nummers van LP’s die ik via hem heb leren kennen en hoewel ik hem sindsdien uit het oog ben verloren zal ik hem nooit vergeten. Bedankt dat je mijn leven hebt veranderd!

89 Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond
De eerste lp van Floyd die ik van mijn vaders collega (vanaf nu TW ) meekreeg was “The wall” . Op een TDK cassette opgenomen Aan de andere kant “Sweet Dreams”van Eurythmics. Eurythmics laten staan en Floyd gewist voor Michael Jackson !! De tweede keer (TW wist zeker dat ik het WEL goed zo vinden) “Wish you were here” meegekregen. Vanaf toen had ik de Floyd microbe echt te pakken. Een nummer met een intro van 8.42 ! Ik had ondertussen mijn Sennheiser en kon “mijn” muziek gewoon KEIHARD beluisteren. Wat ben ik blij dat TW heeft doorgezet en nog eerder dan ik zelf, wist van welke muziek ik zou gaan houden.Misschien, heel misschien als ik een “echte” top 100 zou maken stond dit nummer op één.

88. Rick Wakeman - king arthur
Hoewel TW, zoals het een echte Progrocker betaamt ook een echte Yes fan was, ben ik wat dat betreft nooit echt meegegaan. Het nasale stemgeluid van Jon Anderson vind ik ronduit lelijk. Het toetsenspel van Wakeman vond ik echter geweldig. Gelukkig heeft de beste man ook solowerk uitgebracht, waarvan ik The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table. het beste vind. Ik kende het intro van het radioprogramma “het weeshuis van de hits” maar dat er zo’n heel orkest & koor bij zat, te gek ! Later hoorde ik dit ook nog bij andere band zoals Alan Parsons Project maar zo magistraal als hier hoor je het zelden.

Ik mis inderdaad "Rod Stewart bij Dokkum vermoord" als ik naar het intro luister

Ik heb ook veel muziek via collega's van mijn vader leren kennen.
Japan, The Cure, Echo & the Bunnymen, Siouxsie & the Banshees via een wave/punk meisje.
En ooit een paar bakken geleend met singles van een collega die ook draaide in een discotheek; die had daar genoeg materiaal, mocht ik zijn verzameling een paar weken lenen (ongeveer 1.000 singles).

Rick Wakeman - King Arthur.
Schitterend nummer, vooral het gesproken gedeelte:
Here lies King Arthur and his wife Guinivere, gewoon spannend.

Nog ff een update voor de kerstdagen. fijne kerst allemaal.

87. The Alan Parsons Project - The turn of a friendly card
Ik kreeg op den duur alle LP’s van Alan Parsons mee van TW later tweedehands bij Tommy allemaal gekocht. Onmogelijk om het beste van TAPP hier te noteren. vandaar het uit meerdere stukken bestaande “Turn of a friendly card,”waarin alle aspecten van TAPP zitten. Wat een productie heeft ie in die platen zitten! TW was ook geabonneerd op het blad Sym-info. Ook dat mocht ik van hem lenen. Hier ontdekte ik dat Symfo een onderdeel was van Progrock. Het blad is ondertussen van naam en uiterlijk veranderd en heet nu iO pages (https://www.iopages.nl/) en is naast MUME en progarchives (http://www.progarchives.com/) de site waar ik het meest op ronddwaal als ik muziek wil ontdekken.
Maar terug naar pak m beet 1986 en mijn ontdekkingen:

86. Manfred Mann Earth Band - Father Of Day, Father Of Night
Je zou kunnen zeggen dat Manfred Mann de omgekeerde route route is gegaan (In vergelijking met Genesis) die is na de commerciële periode van “singing
Doohwa Daddy” de alternatieve kant op durven gaan.
Father of day… Begint zoals JC superstar maar lijkt al vlug meer op oude Deep purple. Wakeman is niet de enige tovenaar op toetsengebied. Deze sound is geweldig. Op 3.39 gitaarsolo die heel onverwacht eindigt op 5.25 met een a-tonnaer koor en tja….. Op 6.14 dan weer die Deep Purple terug, 6.40 reverse geluiden en een hele mooie basloop, koor… Op 8.16 slaat zijn stem geweldig over, nog even een toetsensolo…Kortom een heel compleet nummer.
Manfred Mann heeft in deze periode nog méér toffe albums uitgebracht.
Voor wie de smaak te pakken heeft: Alle titels hieronder zijn bijzonder:

Manfred Mann's Earth Band - Messin' (1973) Met het prachtige “Cloudy eyes” Een instrumentaal nummer met een Hammond en Gitaarsolo van ongekende schoonheid.

Manfred Mann's Earth Band - Solar Fire (1973) Met het hierboven genoemde “Father…”

Manfred Mann's Earth Band - The Roaring Silence (1976) Met de Springsteen cover “Blinded by the Light”

Manfred Mann's Earth Band - Angel Station (1979) Met het nummer “Waiting for the rain ( outro lijkt op “Alles geprobeerd” )


85. Camel - Drafted
Camel is zeker één van de bands die in dit rijtje niet mag ontbreken. Voor wat betreft progrock ligt hun muziek redelijk makkelijk in het gehoor. Eigenlijk is heel het album “Nude” één groot mooi nummer. Een conceptalbum over een waargebeurd verhaal over een Japanner die wordt opgeroepen voor militaire dienst. Hij wil eerst weigeren, maar weet tegelijkertijd dat dat onmogelijk is. Na training wordt de soldaat op de boot gezet en verscheept om eilanden in de Grote Oceaan te veroveren en te bezetten. In de consternatie van de aanval raakt de soldaat bewusteloos. Als hij weer bijkomt, blijkt zijn regiment alweer van het eilandje vertrokken en is hij alleen, zonder enige vorm van communicatie. De soldaat voert vervolgens 29 jaar lang zijn militaire taken uit door het eiland steeds op indringers te controleren en eenmaal per maand een schot uit het geweer te lossen. De berg op het eiland is zijn uitkijkpost; voor het overige houdt hij zich door de natuur in leven.Zijn leven krijgt een wending als er een vliegtuig pamfletten dropt, waarop wordt vermeld dat het moederland op zoek is naar achtergebleven soldaten; het is dan 1974. de soldaat weet echter nog niet over die oorlog afgelopen is en verzet zich bij de poging hem naar huis in te schepen. Bij thuiskomst wacht hem een heldenontvangst, maar al snel gaat men over tot de orde van de dag; de soldaat belandt in een bejaardentehuis en wordt alleen gelaten. De soldaat kan zich echter niet aanpassen aan de moderne samenleving en vaart op een ochtend in zijn zeilbootje de haven uit, de Grote Oceaan weer op. Lang getwijfeld of ik hier niet beter Lady Fantasy had moeten zetten. Dat is wellicht wel hun vlaggenschip.

Ondanks dat ik geen gelijkende muziekweg bewandeld heb door wel exact dezelfde jaren, leest dit erg leuk! Geweldige insteek.

Daarmee spreek ik ook de hoop uit dat de muzikale reizen in het andere topic weer worden opgepakt.

Juist mooi om te zien dat je voor drafted hebt gekozen ipv lady fantasy. Nude, één van de mooiste camel platen.

Dit is misschien wel de beste update in de geschiedenis van dit spel. Drie weergaloze nummers.

Wat betreft MMEB zou ik graag ook nog de volgende plaat willen noemen: Manfred Mann's Earth Band - Nightingales & Bombers (1975)
Met eveneens een cover van The Boss (Spirit in the Night).

P.S. De link naar Turn of a Friendly Card werkt niet.

Sorry Chevy, ergens een kommaatje vergeten denk ik,: Alan Parsons Project - The Turn Of A Friendly Card - YouTube
aero; jouw smaak komt nog denk ik....en eh.. tnxs voor het mooie compliment. Ik zeg net tegen mijn vrouw (die bijna alles wat ik luister maar niks vindt) "Er zijn blijkbaar toch mensen die WEL een goede smaak hebben.

Zo, uitgebuikt van de kerstdagen dus tijd voor een update:

84. Aphrodite's Child - The Four Horsemen

Zelfde verhaal als bij “nude”; concept album. Eigenlijk niet als losse nummers te bezien. Dit was voor mij wel een verrassing destijds. Dat Demis Roussos ook ZULKE muziek had gemaakt. Jammer genoeg ook weer gevallen voor het grote geld blijkbaar. Het echte talent bij deze band zat bij Vangelis en de onbekend gebleven bassist. In “Babylon” heeft zijn bas het geluid van een rommelpot. Géén idee hoe hij dat voor mekaar krijgt. Fantastisch in elk geval. In “ the four horseman” geeft de drummer een geweldige crossover beat weg.

83. Marillion - Grendel
In ‘85 scoorde Marillion een hit met Kayleigh. Door TW leerde ik de band verder ontdekken. Marillion hield samen met IQ en Pendragon als enige het progrock genre staande in deze tijd. Wat dat betreft viel ik precies in de verkeerde periode in. Je moest al snel terugvallen op ouder werk. Hoewel het een beetje een kloon van de oude genesis bleek vond ik de stem van Fish behoorlijk indrukwekkend. Grendel gaat over het monster uit “ Beowulf” Grendel komt uit de zee en is volgens mij de natuur. Grendel is wreed, maar kan daar niets aan doen.
Hij is verstoten door zijn moeder en is op zoek naar warmte.
Steeds als hij echter iemand te dichtbij laat komen vreet hij die op.
Hij sterft eenzaam in het moeras. Kan gelezen worden als een aanklacht op de mensheid die veel te ver van de natuur af is komen staan. De natuur neemt wraak.
Als puber hoor je vooral de eenzaamheid van het niet begrepen worden
Geweldige tekst !.

82. Focus - Birth
Daar is ie weer; Thijs van Leer!
Ik kende Thijs van Leer alleen van de nogal duffe introspection LP van mijn ouders en van het veel leukere “Silvia” wat op het “autovakantie-cassettebandje” stond.
Het geweldig maffe Hocus Pocus, (http://www.youtube.com/watch?v=g4ouPGGLI6Q&feature=related ) en dit magistrale werk waren de zoveelste verrassing die TW me liet horen.

81. Pink Floyd - Comfortably Numb
The wall. Een tweede luisterbeurt waardig.
Zoals gezegd; De eerste keer dat ik de Wall hoorde bij TW vond ik het maar niks. Te ver van mijn bed. Maar na een geleidelijke opbouw van pop naar Prog. kon ik dit wel aan. Nu is het gewoon het nummer der nummers, Gitaarsolo der gitaarsolo’s. Geen woorden meer aan vuil maken gewoon luisteren dan snap je het wel. Deze plaat (conceptalbum, hoe kan het ook anders) gaat nooit vervelen. Zoveel lagen !
Ook de film een keer zien!!


80. ORCHESTRAL TUBULAR BELLS (1) - YouTube" target="_blank">ORCHESTRAL TUBULAR BELLS
Een laatste van de TW periode. Ga er maar eens voor zitten.
Een van de weinige albums waarvan ik de cover beter vind.
Volgens mij heeft Oldfield dit album met een volledig orkest in zijn hoofd geschreven.
Weer een hoog “Peter en de wolf” gehalte.
Deel 2: ORCHESTRAL TUBULAR BELLS (1) - YouTube
Deel 3: ORCHESTRAL TUBULAR BELLS (3) - YouTube

Wat trekt ie stevig van leer zeg! ...*awkward silence*

HOOFDSTUK 4: NIEUWE VRIENDEN, NIEUWE MUZIEK.

De hele “TW periode heeft maar 2,5 jaar geduurd.In de jaren ‘86 en 87 heb ik gigantisch veel “nieuwe muziek leren kennen. Ik veranderde van school en ging naar het MBO waar ik weer nieuwe vrienden leerde kennen.
Later gingen we uit. Eigenlijk waren we heel braaf. Ik was al 16 was toen ik pas voor het eerst écht ging stappen en dat was in het begin nog héél braaf. Een vriend van ons kende in Tilburg west een Katholieke “praatgroep”. Die gingen in de sociëteit van de kerk daarna nog wel eens een kaartje leggen en een pilsje drinken. “of we ook eens kwamen kijken”. We hadden toen al helemaal niets meer met de kerk en geloof, maar een kaartje leggen en iets drinken daar voelde we wel wat voor.
Dus we kwamen wel als ze “uitgepraat” waren. Wij hadden immers onze eigen praatgroep met z´n tweeën op zolder.

79.Dire Straits - Telegraph Road
Onderweg zongen we “Telegraph Road”, dat met 14.17 min. precies tot aan de stad lang was. Van het aller begin, (A long time ago) de tussen solo op 4:07 de brug op 5:21 tot de slag op 9:32 en de gitaar solo op het einde, we maakte er een sport van alles tot op de seconde mee te zingen (blèren !). De clip hierbij overigens doet me denken aan de beelden vanuit een trein die destijds op Skychannel te zien waren.( nu op internet!) Landscape Television - landscapetv.com
uuuren naar gekeken!!

We Toepten er heel wat op los. Wie verloor moest een rondje geven. (In het midden van de tafel stond een krat Grolsch beugels, later twee, nog later 3,4,5…… Een bevriende band (The Heap) kwam spelen (het nummer “I don’t wanna loose your love tonight” van The outfield staat me nog altijd bij.
Die gasten konden spelen. Jammer dat ze weinig eigen nummers hadden.
Later nodigden we nog méér bands uit, werden er film-avonden georganiseerd en werden we uiteindelijk door het kerkbestuur weggestuurd.
Later organiseerde vrienden van mij het “stationstreet festival”.waar The Heap altijd vaste gast was. Geweldige één jaarlijkse concertavonden waren dat, waar zeker 750 man op af kwam. In één van die jaren hoorde ik één van de bands een gitaarsolo geven waarbij ik in de luidsprekers wilde kruipen. Vroegtijdig doof is het gevolg vrees ik. Jarenlang ben ik op zoek geweest naar die ene gitaarsolo waarvan ik maar niet wist van wie die was……..(Géén Shazam voorhanden toen.)
Benieuwd welk nummer mijn trommelvliezen heeft gekost? :

78. Funkadelic - Maggot Brain

Grappig dat je de nummers uit je top 100 koppelt aan diverse fases in je leven, dat heb ik ook heel sterk! Leuke verhaaltjes om te lezen verder

PS: die solo in Maggot Brain is natuurlijk ook geniaal

77. NEIL YOUNG Crazy Horse - Like A Hurricane (Live Rust)
Hoe “on-af”en “niet - zuiver” ook mooi kan zijn.
Om een nummer als “Like a hurricane” en zowiezo Neil Young kun je natuurlijk niet heen. Ik herinner me dat ik naar “Music box” zat te kijken. Dit was eigenlijk de voorloper van MTV en één van de eerste echte satellietzenders, samen met sky channel. Onder grote ergernis van mijn ouders lag ik smiddags al op de bank met chips en cola naar deze zender te kijken…naar meestal niks.
Komt daar opeens een concertregistratie van een man die de eerste helft van het concert in een wit t shirtje met een gitaartje en een mondharmonica zit te spelen. Eigenlijk zingt ie met die hoge nasale stem nog een beetje vals ook denk ik. Toch op laten staan. Ik heb toch niks anders te doen, bovendien vind ik het eigenlijk best wel goed, al kan ik niet zeggen waarom. Het tweede gedeelte van het concert pakt ie een elektrische gitaar en begint ie samen met een band geweldig te rocken. Dit is de eerste keer dat ik naar iets luister waarvan ik weet dat het technisch en muzikaal van alle kanten rammelt, maar toch ontzettend goed is. Rare mannetjes met puntmutsen op de achtergrond… blijkt later dat ik naar het legendarische “Live Rust (1979)” van Neil Young and the Crazy horse heb zitten kijken.
Neil Young geeft altijd van die “halve” gitaarsolo's, zonder begin en eind. GEWELDIG

76.Room Full of Mirrors - Jimi Hendrix Exp. Royal Albert Hall 1969
Een andere gitaarheld die ik in die tijd leerde kennen was Jimi Hendrix. Dumb Helicopter beweerd dat al along het beste is van wat hij heeft gemaakt, maar ik ga voor het “uit de bocht nummer” Room full of mirrors. ( Deze live versie staat op een verzamelalbum dat ik heb maar is extreem moeilijk te vinden). Vooral deze versie is waanzinnig goed. Het klinkt allemaal ontzettend “jam”-achtig, maar het is volgens mij van de eerste tot de laatste noot geoefend.

Een bezigheid waar we enorm veel tijd mee “kwijt” waren was het opstellen van onze jaarlijkse persoonlijke top 100 (of 150 of 139) De hele herfst vakantie waren we hier mee zoet. De vader van een vriend van mij had een homecomputer met matrix printer, zo konden we dat allemaal heel netjes bijhouden.

75. Bruce Springsteen - The River (live/1975-85)
In ‘86 stond “The river” van Bruce Springsteen op één. Een vriend van me had The Box gekocht. Een verzamelalbum met live nummer die The Boss tussen ‘75 en ‘85 had opgenomen.
Het derde nummer op rij waarbij de juiste versie erg belangrijk is. De versie die hier op staat is prachtig. Vooral omdat deze begint met een gesproken intro waarin Springsteen vertelt over de tijd waarin hij opgeroepen wordt voor de oorlog in Vietnam. Het moment waarop de mondharmonica invalt is nog steeds een kippenvel moment van de bovenste plank.

74. Santana - Flame-Sky
Gitaarhelden genoeg om naar op zoek te gaan. Dan kun je natuurlijk ook niet om Santana heen. Iedereen kent wel Samba Pa Ti en Jingo. Maar de albums die daarna kwamen zijn veel diverser en bijna Jazzrock te noemen. Dat komt natuurlijk ook omdat hij zich heeft laten beïnvloeden door John McLaughlin. (Bekend van o.a. Mahavishnu orchestra)

73. R.E.O Speedwagon - Golden Country
R.E.O. is bekend van hun hit “Keep on loving you” Dat ze ook een stevig stukje kunnen rocken bewijst dit nummer. Toegeven, de haardracht en de kleding zijn hopeloos.
Let vooral ook op de basloopjes in deze song!

72. Prince - Sometimes It Snows In April
We blijven lang hangen in 1986 Maar ja, dat is nou eenmaal het jaar waar ik het grootste deel van de muziek die ik nu ken heb leren kennen. Ik probeer zo weinig mogelijk artiesten meerdere malen te vermelden.. Steeds zal ik proberen om alleen het voor mij belangrijkste of mooiste nummer terug te laten komen. Dat dit niet altijd lukt komt omdat de artiest te belangrijk is (Pink Floyd) of een bepaald nummer te belangrijk is. In ‘86 had ik een Prince poster op mijn kamer hangen. (Hij had ABBA vervangen) In zijn paars kostuum kwam hij uit de mist.
Hij lijkt hier ook wel een beetje op Hendrix vind ik.
In april van dat jaar werd onze hond doodgereden . “Sometimes….” grijs gedraaid. Vandaar…..

Nee joh, aan de haren kon je al zien wat voor muziek zij maakte
Over gitaristen gesproken, REO speedwagen had destijds ook wel een aardige gitarist hoor.

71.Iron Maiden - Hallowed Be Thy Name
Soms moet ik de geschiedenis een beetje verdraaien. Iron Maiden kende ik eigenlijk al in 1982! Een jongen die bij mij op de basisschool zat, had wat oudere broers die fan waren. Tijdens een verjaardagsfeestje werd Iron Maiden met Kiss en Dolly Parton afgewisseld! POKKEHERRIE vond ik dat toen.
Mijn waardering is pas gekomen toen zij ‘Somewhere in Time’ uitbrachten. In ‘88 heb ik buiten het willem 2 stadion gestaan bij “Monsters of Rock” SPIJT dat ik geen kaarten had ! Pas onlangs heb ik kans gehad ze alsnog te zien in het Gelredome.
Voor de mensen die het beste van… op één album willen hebben zoek niet verder: “Live After Death”!

70. Sinéad O Connor - Drink Before The War

Zo dan eindelijk naar ‘87. Wat een opluchting dat er ook eens iets vernieuwends in de hitparade kwam. Sinéad O'Connor liet een nieuw geluid horen en ik vond het geweldig. Van het album “The lion and the cobra” werd Troy een hit, Dit nummer vond ik toen het best. Album hoort in ieders platenkast.

HOOFDSTUK 5: UITGAANSMUZIEK ("jeugdhuisanthems")

Nadat we zijn weggestuurd uit de soos gingen we naar La Cabanne. We waren in die tijd de enige klanten en vroegen constant plaatjes aan de DJ, die hij met enige tegenzin draaide. We gingen dan als beesten te keer, pogo, springen, luchtgitaar op “Layla” van Eric clapton (Niet de latere unplugged versie maar de originele met de beroemde gitaarsolo) Na La Cabanne begon het échte uitgaan werk
We verplaatsen ons naar Extase. Een kroeg in het centrum van Tilburg met achterin een kleine zaal waar ‘gedanst” kon worden. “Gedanst” staat hier uitdrukkelijk tussen aanhalingstekens. Van ons uit was het meer headbangen / pogoën / wild bewegen.
De nummers die op STUBRU werden gedraaid werden hier ook luid door de speakers geknald. Hieronder een aantal nummers waarop we los gingen:

69. Guns N Roses - November Rain
Toen dit nummer uit kwam herkende ik meteen dat het pompeuze van de symfo en het hitgehalte van de rocksong in één nummer bijeenkwamen. De Bohemian Rhapsody van de jaren negentig.

Oké oké, ik merk nu dat het allemaal niet bijster origineel is die top 100 van mij. Het overgrote deel komt ook voorbij in de top 2000 van radio 2. Laten we het een “trip through memory lane” noemen, met wellicht een nieuwe ontdekking voor de jongere MuMetertjes….. Sorry.

68. U2 - A Sort Of Homecoming Live
Armen wijd en ogen dicht. Als ze dit nummer draaiden was ik even in een andere wereld. Helemaal vrij. U2 is zo’n band die live even goed klonk dan op LP. Ik heb ze twee keer gezien. Eén keer in de kuip tijdens de Joshua tree tour in ‘87 en een keer in Ahoy tijdens de Rattle and hum tour in ‘90. Daarna waren ze wat mij betreft over hun hoogtepunt heen.

67. The Cult - She Sells Sanctuary
Heel wat op staan springen in extase. gewoon lekkerrrrr dit. Ik heb in ‘92 de afsluitingsact op pinkpop gezien Geweldig!! Die gasten bleven maar doorgaan !!.
En Jan Smeets maar moeilijk doen. Hij heeft toen persoonlijk de plug uit de versterker moeten trekken om Ian Astbury en co. tot stoppen te dwingen. Jammer dat we dat vonden!!

De tijd van de Grunge was aangebroken. Voor mij (en vele anderen) een heel belangrijke tijd. Wij, alternatieve nerds. Verstotene weirdo’s uit de jaren 80 kregen eindelijk erkenning. Keerzijde van de medaille: Wat als alternatief commercieel wordt? De vraag die Kurt Corbain hardop schreeuwde.

66. Pearl Jam - Jeremy
Trouwens achteraf gezien een legendarische editie van Pinkpop die ik toen heb mogen bijwonen. Datzelfde jaar maakte Eddie Vedder de hoogste stagedives ooit.:
BIGGEST STAGE DIVE EVER :: Pearl Jam - Porch :: Eddie Vedder :: 1992 PinkPop Holland - YouTube
Ik moet daar dus ook tussen staan!! GEWELDIG!!
"Ten" staat terecht hoog in alle ranglijsten van beste albums ooit.

65. Buffalo Tom - Taillights Fade
We blijven nog maar ff bij pinkpop ‘92. Wat een editie !!!! Geen keuzestress van welke tent of podium te kiezen toen.Pinkpop had gewoon maar één podium. maar wat een artiesten!!! Zon en regen wisselden elkaar af. Bij regen onder een groot zeil, waaronder heel wat afgeblowd werd. Eigen drank en wiet meebrengen, het kon toen allemaal nog. Wat een vrijheid hadden we toen. heel wat beter dan het conservatieve post 9-11 waarin we nu leven. Eerlijk toegeven; Vergeleken met de doorgekweekte wiet van nu was de, soms zelfgekweekte wiet van toen nog vrij onschuldig.

64. Soundgarden - Black Hole Sun
De laatste van Pinkpop editie ‘92 Chris Cornell, wat een geweldige zanger! Spijtig genoeg ook al van ons heengegaan. David Lynch achtige videoclip.

Nog een liefhebber van live-versies.

Ja, ik herken wel wat van deze laatste update!