Geweldig stukje weer Koen, en ook totaal niet zien aankomen dat het net Pink Floyd zou zijn die je de oudere muziek zou binnenloodsen, bende geconstipeerde blanke mannen dat het zijn Maar wel prachtige muziek (ze staan toch maar mooi 3 keer in mijn album top 500). Je leek me meer een Sanddy Denny-type maar goed, het stukje over folk komt wel nog vermoed ik!

En met AC/DC heb ik idd helemaal niks, en Europe vind ik alleen leuk wanneer ik al goed teut ben, dus ik ben toch nog niet helemaal een slechte kopie van je jeugdvriend Dirk. Maar kom gerust eens langs met je gameboy, link cable en een sixpack bier, dan toon ik je net zo goed alle hoeken van de gym wel.

Fijne bijdrages, Koen, ik lees ze met plezier.

Pink Floyd vervulde bij mij ongeveer dezelfde rol als bij jou: de band liet zien dat oude muziek helemaal niet stoffig en oubollig was zoals ik met mijn dwaze puberhoofd dacht. Alleen vond deze revelatie plaats in de stormachtige weken na mijn entree op MusicMeter, waardoor het slechts een van de vele nergens op gebaseerde gedachtes over muziek was die in korte tijd aan diggelen gingen (Toevallig laatst mijn bijdragen aan dit topic uit 2012 teruggelezen, was erg grappig om te doen - vooral omdat er inmiddels ongeveer net zoveel tijd is verstreken als ik in die bijdragen bespreek.)

Dat kan ik me goed voorstellen, die entree was voor mijn muzikale bewustzijn ook behoorlijk stormachtig. Deze reis had er zeker anders uitgezien als ik hem in 2007 had beschreven, enkel over die eerste 2 jaar hier zou ik al 10 platen kunnen uitkiezen voor mijn reis. Zo zullen Animal Collective, Antony, Joanna, Low en enkele andere essentiële acts het nu moeten doen zonder eigen stukje. Ze krijgen hoogstens een korte vermelding.

Het komende hoofdstuk speelt zich nog af in 2004, met een hoofdrol voor een andere website. Vanaf deel #5 belanden we definitief in MuMe-tijden. Alvast mijn excuses voor de lengte van het stuk van vanavond, ik beloof dat de rest van de reis weer behapbaarder wordt.

Bedankt voor de warme reacties allen. Het is verrassend fijn om enkele herinneringen eens goed op een rijtje te zetten.


Deal!

Deel #4 - 2004: Audioscrobbler / Een baard, een gitaar en een fluisterstem / De platenkast van mijn moeder

https://www.musicmeter.nl/album/7129

De willekeur waarmee sommige dingen op je pad komen, het blijft me fascineren.

We schrijven 19 Mei 2004. Exact 1 jaar en 3 dagen voordat ik MuMe ontdek, kom ik op op een andere website terecht: Audioscrobbler. Een plugin in je Winamp en scrobbelen maar. Mijn eigen hitlijstjes hou ik dan al een tijdje niet meer bij, maar dit blijkt nóg vele malen leuker. Een site die alles bijhoudt wat je beluistert? Prachtig vond ik het.

Enthousiast maak ik een account aan. Pink Floyd en Primus zullen mijn charts flink domineren die eerste weken. Als ik na onbepaalde tijd een keer de algemene charts bekijk, staat daar boven de grote, bekende namen 1 track van een artiest waar ik nog nooit van heb gehoord. Such Great Heights van The Postal Service is het allermeest beluisterde nummer op Audioscrobbler. Met enige afstand zelfs. Wie? Een eMule, LimeWire of KaZaA-sessie verder begrijp ik de hype echter meteen: wat een ontzettend onweerstaanbaar liedje! Vrolijk scrobble ik mee en help ik dus om die #1-positie in stand te houden. Bij de Van Leest en de FRS in de stad hebben ze nog nooit van The Postal Service gehoord. Ik bestel het album uiteindelijk op Bol.com en het is dan de allereerste CD die ik online koop - hoe toepasselijk voor een act die The Postal Service heet. Ik draai m'n nieuwe aanwinst regelmatig en We Will Become Silhouettes groeit uit tot een tweede favoriet. Het project blijkt een samenwerking tussen 2 artiesten te zijn die al naam hebben gemaakt met andere acts: Dntel en Death Cab for Cutie. Ook hun discografieën moeten er dan aan geloven. Lang leve de pindakaas.

Dntel vind ik maar raar. Electronische muziek? Ik ken wel wat happy hardcore dingetjes, maar dit snap ik niet zo goed. Zijn muziek is op dat moment nog ondoordringbaar voor mij. Enkel dat ene nummer waar Ben al op meedoet, (This is) the Dream of Evan and Chan, ja dat vind ik wel een mooi liedje. Het begint een beetje vervelend, met al dat gepruttel, maar zodra Ben begint te zingen ontstaat er toch wel iets moois. Death Cab blijkt gelukkig meer mijn ding. Ingetogen, gevoelige indie-rock. Transatlanticism begint zijn rondjes te draaien op mijn MP3-speler (de Discman is inmiddels afgeserveerd). Ik vind het wel mooi, maar het haalt toch niet het niveau van The Postal Service.

Is die ene CD dan alles wat ze samen hebben uitgebracht? Zonde wel. Ik zoek wat rond online en er blijkt nog een EPtje van Such Great Heights te bestaan, met daarop een nummer dat ik nog niet ken. Blij haal ik deze vondst binnen. Er staan ook nog 2 remixen op dat EPtje, van mijn favoriete nummers nog wel! We Will Become Silhouettes (Shins Version) en Such Great Heights (Iron & Wine Version), zo staan ze even later in mijn Winamp. Sterker nog, zo stonden ze tot voor kort ook hier op de site genoteerd. Ik heb ze aangepast toen ik dit stuk begon te schrijven. Ik had nog nooit van die termen gehoord - wat is in hemelsnaam een "Iron & Wine version"? Het zal wel een bepaald soort remix zijn? Ik heb me geen moment verdiept in DJ's en 'dergelijke' muziek, dus het zal ongetwijfeld aan mijn beperkte kennis liggen.

Als ik de nummers eenmaal luister, raak ik echter in de war. Die "Shins Version" blijkt een soort poppy gitaar-versie en Ben klinkt nogal… ehm.. anders? Ik vind het helemaal niks. De Iron & Wine versie daarna is nóg verwarrender, zoiets heb ik echt nog nooit gehoord. Wat is dit voor vage, enorm trage versie, met enkel gitaar en zachte hijg-zang. En wat klinkt die mp3 slecht? Ik pindakaas nog een 2e versie, maar die klinkt net zo verrot. Een google-sessie later kom ik er achter dat het geen remixen zijn, maar covers. D'oh. Maar wat een vreselijke versies zeg, zonde van mijn tijd. Ik ga weer naar The Postal Service luisteren en verwijder die andere twee liedjes snel van m'n computer.

Ondanks de bittere nasmaak is er toch iets in mij getriggered. Ik heb totaal geen vergelijkingsmateriaal en ik had nog nooit zo iets gehoord. Ik pindakaas de I&W versie een week later opnieuw en probeer het nog een keer, maar ik vind het toch niet echt mooi. Om onduidelijke redenen blijf ik toch gefascineerd genoeg om nog net iets verder te kijken. YouTube bestond in 2004 nog niet, dus ik heb geen idee waar, maar ergens op het internet stuit ik dan op de clip van Naked as We Came en ik weet niet wat ik hoor. Een iets betere opnamekwaliteit en een iets hoger tempo: dat was alles wat ik nodig had blijkbaar. Ademloos kijk en luister ik de 2 minuten en 38 seconden die het liedje duurt. One of us will die inside these arms... zingt Sam zachtjes, en heel subtiel deint een vrouwenstem op de achtergrond met hem mee. Ik voel dingen die ik nog nooit heb gevoeld. Mijn ogen worden vochtig. Wat gebeurt er met me? Wat is dit?? Folk, zegt het internet. Folk-muziek. Ik heb geen idee wat dat precies is, maar ik wil er meer van horen. Veel meer.

Binnen no time ben ik verslaafd aan Our Endless Numbered Days. Vanaf de eerste luisterbeurt is het raak: wat een titel, wat een fascinerende teksten, wat een emoties. Na schooltijd sluit ik me op in mijn kamer met mijn nieuwe verslaving. Sam's debuut is ook mooi, maar nog iets te lo-fi voor me op dat moment. Ik ga op zoek naar meer folk, maar ik keer steeds terug naar I&W. Na een tijdje ontdek ik echter nog een andere artiest die me bijna net zo dierbaar wordt en die precies dezelfde snaar bij me raakt: Nick Drake. Of eigenlijk: Pink Moon. Ik omarm Pink Moon op dezelfde manier als Our Endless Numbered Days. Ik zie in I&W een soort van hedendaagse opvolger van Nick Drake en ik fantaseer hoe Nick Drake's muziek in de '70s hetzelfde deed met de tieners van toen als wat I&W nu met mij doet. Ik luister nog steeds veel naar PF, Primus en QotSA, maar Nick en Sam nemen mijn Winamp en MP3-speler meer en meer over. Ik durf zonder enige twijfel te beweren dat Our Endless Numbered Days het album is dat ik het vaakst heb gehoord in mijn leven, er ging de rest van 2004 vrijwel geen dag voorbij zonder dit album.

En het word allemaal nog mooier wanneer ik deze bevindingen met mijn moeder deel. Ze vindt het prachtig. Voortaan staat Our Endless Numbered Days ook regelmatig beneden op, tijdens het koken bijvoorbeeld. Waar ik eerst enkel oog had voor de helden van mijn vader, richt mijn blik zich nu ineens op de collectie van mijn moeder. Haar grote helden blijken zich namelijk ook in dit genre te begeven. Dylan, Cohen, Ian, Guthry, Baez, Wainwright III, etc. Er blijkt zelfs Nederlandstalige folk in huis te zijn: ze zet een LP van Boudewijn de Groot voor me op en ik weet niet wat ik hoor. Ze bleek op mijn leeftijd naar dezelfde soort muziek te luisteren als die ik nu net heb ontdekt! Nick Drake kent ze niet, maar als ik haar Pink Moon laat horen, omarmt ze hem met net zo veel liefde als ik even daarvoor heb gedaan. Dit is het begin van een nog hechtere band met mijn moeder. Tot aan haar dood in 2014 delen we samen onze passie voor de betere singer/songwriters, een passie waar de buitenwereld soms maar weinig van begrijpt. We bezoeken samen met enige regelmaat concerten en zien o.a. Mariee Sioux, Joanna Newsom, Leyla McCalla en Leonard Cohen. Het mooiste moment vindt in 2006 plaats, als ik haar introduceer aan een nieuwe MuMe-ontdekking: Antony and the Johnsons. Ze weet niet wat ze hoort. Zodra Hope There's Someone is afgelopen, is Antony eigenlijk al haar nieuwe favoriete artiest. In 2009 rijden we samen met een vriend van mij naar Eindhoven om hem live te zien. Ze is diep ontroerd door het optreden. Het zal een dierbare herinnering voor me worden.

16 jaar verder zijn we inmiddels. Ik luister tegenwoordig meer naar jazz en hip-hop dan naar folk, maar elk jaar komt er wel een folkplaat of -artiest langs die me weer helemaal week maakt. Vorig jaar ontdekte ik Ichiko Aoba en toen ik de afgelopen maanden enkele live versies van 0 beluisterde, voelde ik me weer even net zoals in 2004, toen ik geobsedeerd raakte door I&W en al zijn b-kantjes en demo's opzocht. Ook de Tsjechische Iva Bittová maakte eerder dit jaar een vergelijkbare reactie bij mij los. Nog bedankt, aerobag, ook haar heb ik voor eeuwig in m'n hart gesloten. Ik kan enkel fantaseren over hoe mooi mijn moeder deze nieuwe ontdekkingen had gevonden. Ik had het graag met haar gedeeld, maar helaas mocht ze het niet meer meemaken.

Maar een mens zit niet stil. Mijn honger naar nieuwe muziek was ook met I&W, Nick Drake en de helden van mijn moeder nog lang niet gestild. 2005 zou uiteindelijk op veel vlakken een nog essentiëler jaar worden dan 2004. Ik ontdek een andere site die nog veel meer invloed zal hebben op mijn muziekreis dan Audioscrobbler. Daar ontdek ik ook - tot mijn grote vreugde - dat ik niet de enige I&W-fanboy ben in Nederland. Er hangt namelijk nog zo'n gek op die site rond, ene Sven. Via hem ontdek ik stapels andere folk, waarvan 1 vrouw boven de rest uit torent: Joanna Newsom komt mijn iPod overnemen. Zij is de eerste die zich kan meten met Sam en Nick. Maar er blijkt nog veel meer te ontdekken: ik stuit op discussies over Freak Folk vs. Free Folk, ik lees over de connectie tussen Devendra Banhart & Vashti Bunyan, ik val als een blok voor de excentrieke zusjes van CocoRosie en ik ontdek obscure folk-parels uit de jaren '60 en '70 waar mijn moeder nog nooit van heeft gehoord. En dan blijkt er ook nog zoiets als Finse folk te bestaan, vol vreemde sferen en onuitspreekbare titels. Het lijkt me duidelijk: er is geen weg meer terug. Folk overtreft alles wat ik hiervoor heb gehoord en er blijkt een eindeloze put aan diverse artiesten binnen dit genre te bestaan. Mijn universum draait dan even compleet om dit nieuwe genre.

Geen weg meer terug dus. Maar dan kan je gelukkig nog wel vooruit.

Antony in Eindhoven: een concert waar ik goede kaarten voor had, maar wat ineens niet telde... het werden vrije zitplaatsen en dat werd duwen en rennen bij de ingang. Raar iets was dat en ik had gelijk niet die perfecte plekken vooraan meer. Apart optreden, maar wel mijn eerste keer Antony (daarna volgden betere optredens: een maand later volgde de eerste al, maar dan in Carré).

Mooi verhaal, zeker ook voor wat betreft de band met je moeder!

Wow, prachtig en openhartig verhaal

Held.

Ah, dat van die kaarten kan ik me niet herinneren (wij hadden geen geweldige plaatsen in ieder geval), maar het is meer de herinnering rondom het concert die me bij is gebleven. Zelf vond ik het optreden ook een klein beetje tegenvallen, maar omdat mijn moeder wel tot tranen toe geroerd was, maakte dat me eigenlijk niet zo veel uit.

in 2011 zouden we samen Loudon Wainwright III zien in Antwerpen, dat was ook een speciale avond. Zowel zij als enkele van haar broers en zussen waren gek op zijn muziek, maar ze had hem nooit live gezien. Ik had toen als verrassing kaartjes voor haar gekocht. Na dat concert ben ik pas echt goed zijn oeuvre ingedoken.

Mooi dat je liefde voor muziek zo kunt delen. Met mijn ouders heb ik dat helaas niet.

Dat is inderdaad mooi. Tegenwoordig komt dit meer voor dan vroeger denk ik, omdat muzieksmaak toen vaker generatiegebonden was. Met mijn moeder deel ik liefde voor bepaalde klassieke muziek, met mijn vader sinds kort liefde voor de muziek van Elvis. Mijn collectie is intussen wel groter dan die van hem.

Nog tips, naast Islaja, Paavoharju en Lau Nau?

Soms raak ik wat ontmoedigd van de Meter-sites, zeker van MovieMeter waar elk nieuwsbericht getrakteerd wordt op giftige commentaren. Maar dit soort warme, persoonlijke verhalen (waar ik nog eens nieuwe muziek door ontdek, of nieuwe oude muziek dan) houden me toch altijd in deze prachtige online gemeenschap.

Jammergenoeg kende ik dit topic nog niet want er staat veel moois in! Complimenten voor je stukken tot nu toe Koenr, als generatiegenoten herken ik er veel in en hebben we Californication in ieder geval gemeen. Road Trippin' is hier ook jaren favoriet geweest, samen met Scar Tissue en Otherside.

Staan er trouwens veel schrijvers hierna op de planning? Heb zo 1, 2, 3 niks gezien en het zou wel iets voor me kunnen zijn later dit jaar...

Volgens mij wilde aerobag hierna een poging wagen?


Ik besef me ook dat het vrij uitzonderlijk is. Ik heb wel vrienden die bepaalde artiesten met hun ouders delen, maar toch niet in dezelfde mate waarmee ik dat altijd heb gedaan.


Dat zijn wel enkele van de namen inderdaad. Vooral van Fonal Records luisterde ik destijds veel. In 2006 waren deze albums van Mi and L'au en Es mijn favorieten. Het toeval - of de willekeur - wil dat ik die laatste onder zijn eigen naam, Sami Sänpäkkilä, afgelopen maart, vlak voor de lock-down, in Finland op een filmfestival tegen het lijf liep. Als filmmaker, niet als muzikant. Het duurde een minuut of 10 in ons gesprek voordat ik door had dat ik met Es stond te praten. Hij is niet zo actief meer in de muziek, maar hij was dan wel weer op de hoogte van Moving Furniture Records.

En RockAround was ook geïnteresseerd om hier stukjes te schrijven. Dus best onder elkaar afspreken in welke volgorde we hier verder gaan

Ik wacht geduldig af, geen haast mee verder. Meer iets voor op de langetermijnplanning

Ik ben al enigszins vooruit aan het pennen, dus ik zou hierna kunnen gaan. Maar als iemand aan het popelen is om na koen te starten, vind ik dat helemaal niet erg

Ik ben van de 20e tot de 31e op reis, daarna begin ik graag aan deze muzikale reis Maar ook hier geen haast.

Intermezzo - Een kleine ode aan de meter-sites

https://i.postimg.cc/yYvcY2d6/req.jpg

Zo spendeer ik mijn tijd na school met Iron & Wine op mijn kamer. En met Nick Drake en enkele andere folkhelden. Voornamelijk mannen - dan nog wel. Ik probeer enkele klasgenoten wel enthousiast te krijgen voor I&W, maar dat blijkt een volstrekt kansloze missie. Zulke saaie liedjes, dat is toch helemaal niet interessant? Ze luisteren naar hip-hop en '90s rock. Opgezwolle, Nirvana, GnR, dat is pas muziek! Het doet me steeds minder. Ik luister in m'n eentje naar Sam en Nick. Zij snappen er niks van. Toch? Ik twijfel, en ik voel me ook wel een beetje onbegrepen.

De stukjes van de afgelopen dagen gaven het wellicht al weg, maar muziek was met afstand mijn grootste hobby tussen 1998 en 2004. Ik gamede wel veel, zowel met vrienden als in mijn eentje (ik was inmiddels gek op Final Fantasy, vooral op de oude, 2D-delen), ik las soms een boek, ik deed aan verschillende sporten over de jaren heen, maar muziek torende overal bovenuit voor mij. Ik ging de deur niet uit zonder mijn walkman/discman/mp3-speler. In 2005 ontdek ik echter een 2e liefde: cinema.

Tot dan toe had ik enkele classics zoals The Godfather wel gekeken en ik vond o.a. Snatch. & Lock, Stock… erg leuke films, maar echte passie, zoals voor muziek, was er niet. Als ik echter op een avond Requiem for a Dream op TV zie, word ik voor het eerst emotioneel van een film. Weer een nieuwe ervaring. Snel zoek ik Aronofsky's debuut op, π, en die film blijkt nog bijzonderder. Een bizarre zwart-wit film, met bevreemdende, fascinerende muziek eronder. Ik had nog nooit zoiets gezien of gehoord, het stond mijlenver af van alle Hollywood cinema waar ik geen drol aan vond. Ik raak enthousiast, begin vaker over film te praten en ontdek dat 1 klasgenoot van me behoorlijk into film is en al jaren DVD's verzameld. We raken steeds meer aan de praat en op een dag fiets ik na school bij hem langs om een stapel van die schijfjes te lenen. Terwijl we door zijn collectie gaan, begint hij over een website.

"Ik zit ook op MovieMeter. Ken je dat?"
- "MovieMeter?"
"Ja, een site waar je films kan raten en waar mensen over films discussiëren."
- "Oh?"

Ik zat wel op enkele andere fora, maar daar waren de muziek en film-secties slechts bijzaak, de meeste chat ging over hele andere zaken. Thuisgekomen met 10 DVD's in mijn rugzak kruip ik achter mijn PC en maak ik een account aan. Het is dan 1 mei 2005. Ik kijk en lees mijn ogen uit. Ineens gaat veel van mijn vrije tijd na school aan deze website op. Ik schrijf me later in voor de pakketservice en ik ontdek Japanse cinema. In 2006 zie ik zo bijvoorbeeld Tetsuo. Intense Cyberpunk. Ik heb geen idee of ik het goed vind, maar ik ben wel eindeloos gefascineerd door wat ik zie. Het is een film die me zal vormen, en mijn ogen opent over wat cinema ook kan zijn. En ik zie Dolls, een drama zoals ik nog nooit een drama heb gezien. Traag, intiem, open, ongrijpbaar. Geen enkele concessie naar de kijker. Daarmee is een nieuwe liefde geboren die net zo essentieel zal zijn in mijn verdere leven als muziek.

Zo spendeer ik behoorlijk veel tijd op MovieMeter. Ik vergaap me aan alle cinema waar ik geen weet van had. Ik ben dan nog wat te schuchter om zelf veel mee te praten, maar ik verorber alle discussies gretig. Ik leen de DVD van Irréversible van diezelfde vriend en kijk 'm vervolgens stiekem in de mediatheek op school met een andere vriend, tot de film zó extreem wordt dat we daar niet verder durven te kijken en besluiten te spijbelen om 'm bij hem thuis af te kijken. Wat een trip. Muziek lijkt heel even net iets minder belangrijk in mijn leven na deze ontdekkingen. Drie weken MovieMeter gaan er voorbij en dan zie ik ineens een klein icoontje linksonder op de website, een icoontje dat me eerder niet was opgevallen. 'MusicMeter' zegt het linkje. Hè, wat? Er is meer dan MovieMeter? Één klik later staat mijn wereld opnieuw op zijn kop. Het is dan 22 mei 2005. Welkom, bron van nieuwe muziek in mijn leven.

En wederom een fijn verhaal. Keep it up.

Films (en ook series) zijn dingen die me om de een of andere reden nooit zo hebben gegrepen als veel andere mensen. Als in hoeveel ik ze kijk, want natuurlijk zijn er films waar ik enorm liefhebber van ben áls ik kijk. Tot groot verdriet van mijn vriendin bingen we ook nooit series, we hebben denk ik tweeënhalf seizoen aan series uitgekeken in jaren tijd Geen idee wat het is, ik weet dat er genoeg ligt waar ik enorm van zou kunnen genieten dus dat is het niet, en ik mis ongetwijfeld een hoop. Misschien dat ik met name bij films het gevoel krijgt dat dan meteen je hele avond weg is... Of heb ik toch de juiste niche niet ontdekt ofzo

Wat betreft films en series sluit ik me volledig aan bij niels94, ik kan (en wil dat dan ook blijkbaar niet) er de tijd niet voor nemen.

Er bestaat ook zoiets als korte films, hè. Die nemen zo'n beetje de tijd van een EP in beslag.

Wat betreft series sluit ik me - een enkele uitzondering daargelaten - wel bij jullie aan. Als ik me bedenk dat ik 20 verschillende films kan kijken in dezelfde tijd die 1 serie in beslag neemt, dan weet ik wel waar ik meer voldoening uit haal. Het is een beetje vergelijkbaar met voor de Merzbox gaan zitten vs. 50 albums van verschillende artiesten beluisteren. Met het verschil dat de Merzbox artistiek gezien wellicht iets interessanter is dan de gemiddelde serie.

Cinema is een ander verhaal, dat staat voor mij nog steeds op gelijke hoogte met muziek.

Maar maak je geen zorgen. Afgezien van een korte paragraaf in deel #8, zal de rest van de reis hoofdzakelijk toch echt over muziek gaan.

Same als Niels en Vigil. Bij mij is de verhouding denk ik 95% muziek en 5% films/series. Het is dus niet dat ik níks kijk, en kan ook wel genieten van bijv. de Tarantino-films, Sopranos, Boardwalk Empire en een tijdje terug nog Six Feet Under maar als ik ze niet zou hebben gezien dan zou dat ook geen probleem zijn geweest. Het heeft me nooit dat extra's gegeven dat ik wel uit muziek kan halen. Bovendien moet je goed zoeken want een groot deel is ronduit pulp, al is dat met muziek mss ook wel zo

Maar wel leuk om te lezen dat jij voor beide die passie hebt!

Dit is herkenbaar, maar ik had me handjes dichtgeknepen als mijn klasgenoten hiphop en 90's rock geluisterd hadden. Bij ons voerden EDM en Hardcore de boventoon, kent iemand Jumpstyle nog? Daar kon ik al helemaal geen aansluiting bij vinden.

(en er bestaat ook zoiets als mini-series tegenwoordig, die net zo lang duren als een beetje uitgetrokken film )

My man. aerobag, let je op?

Mooi verhaal weer. Ik wist niet dat MovieMeter jouw eerste metersite was.

Mijn liefde voor film is eigenlijk pas begonnen toen ik bij het filmhuis ging werken. Sinds ik daar ben gaan werken (5 jaar geleden of zo, inmiddels alweer een half jaar weg) zo'n 1500 films gezien, maar muziek is sinds altijd al wel de meest constante hobby geweest, alle hobby's eromheen komen in zeer obsessieve vlagen.

Dat herken ik wel deels. Film en muziek hebben elkaar bij mij met enige regelmaat afgewisseld qua focus in de afgelopen 15 jaar. Soms verschoof de focus voor enkele maanden, soms voor een wat langere periode. Uiteindelijk zijn ze me beiden - op verschillende manieren - steeds heel dierbaar gebleven.

1500 films in 5 jaar is overigens een prima score. Dat valt wel onder de serieuzere hobby's.


Ja, zulke klasgenoten had ik ook inderdaad, helemaal gefocust op Hardcore/Hardstyle. De vriend met de verzameling DVD's luisterde bijvoorbeeld ook alleen maar daar naar.

Jumpstyle zal niet in mijn verhaal voorkomen, dat voelde toen al aan als een korte hype die geen lang leven beschoren was. In tegenstelling tot een ander genre, later, waar ik ook helemaal geen binding mee had.

Deel #5 - 2005-2006: Jaarlijstjes / Een Muis en een Masker / Humor & Zelfrelativatie

https://www.musicmeter.nl/album/28199/

Toen In da Club een hitje was, bouncede ik vrolijk mee als 14-jarige Koen. Ik ging zelfs door een korte 50 Cent & G-Unit fase. Na de ontdekking van I&W had ik echter besloten dat dit een jeugdzonde van me was, waar ik me misschien maar beter voor kon schamen. Echt goed kon je die muziek en teksten toch moeilijk noemen? Hip-hop was niet zo interessant, een beetje inferieur genre zelfs, toch? Ofja, OutKast was wel leuk. Er waren ook nog wel een paar andere artiesten die toffe nummertjes hadden gemaakt, maar echt serieus nam ik het genre nauwelijks.

In 2005 ging ik voor het eerst echt actief nieuwe releases volgen. Op MuMe was er een release-kalender, en ik zag andere users jaarlijstjes maken. Interessant! Ik begon voor het eerst waarde te hechten aan het releasejaar van een album, dat hier op de site zo handig tussen haakjes achter de titel stond. Ik checkte braaf nieuwe releases, voornamelijk binnen de pop, rock en folk. Illinois was de allermooiste 2005-release die ik ontdekte. Tot mijn vreugde zouden Sufjan en zijn Illinoisemakers in oktober dat jaar naar Paradiso komen. Ik probeer een aantal vrienden warm te maken met mijn iPod op school - "Moet je dit eens horen" - tot één van hen overstag gaat. Hij wil ook wel best eens een concert meemaken. Samen nemen we later dat jaar de trein naar Amsterdam en verdwalen we op weg naar het concert, want een eigenwijze Koen wil uiteraard wandelen vanaf het station. Het is onze eerste keer zonder volwassenen in de hoofdstad. Uiteindelijk bereiken we via het Vondelpark de voordeur van Paradiso, net op tijd voor het voorprogramma.

Aan het eind van 2005 maakte ik een mooi eindlijstje, m'n eerste ooit. Sufjan staat uiteraard bovenaan. Okkervil River en Phosphorescent zijn de andere nieuwe liefdes die mijn top 3 compleet maken. Ik scroll ook door de jaarlijstjes van andere users en websites en daar zitten namen tussen die ik helemaal niet had gespot gedurende het jaar. Ik tik een paar van de mij onbekende titels op MuMe in en ééntje springt direct in het oog. Een vrij kale hoes met een getekende muis in het midden. Als de voorkant van een stripboek. Genre: Hip-Hop. Oh? Maar dan zonder stoere rapper met ontblote torso op de voorkant? Hmm, en dan was daar ook nog een enorm enthousiaste post van Jordy, over ene MF DOOM die schijnbaar voor de 4e keer in 2 jaar tijd een geweldig hip-hop album had gemaakt. Hmmmm. Ik was sceptisch, maar vooral nieuwsgierig.

De eerste beluistering was er één vol verwondering. Verwondering over de cartoony sfeer, de beats, de strijkers en alle andere opvallende elementen, inclusief de rare lachjes en vreemde grappen. DOOM's monotome stem vond ik wel wat lastig om te waarderen, maar met 1 nummer was het liefde op het eerste gezicht: Benzi Box

Na een hele chille, groovy intro - His name's….. DOOOOOMMMM / They wonder just who is heeeee - schiet DOOM zelf uit de startblokken met deze verse:

Jump 'em in like jump rope, double dutch
Then turn on the mic with a thumb stroke, subtle touch
Cuddle clutch, is this thing on?
Like the fling with Mrs. King Kong - this spring gone?
Sing a song of slaphappy crappiness
He came to blow like it was strapped to his nappy chest
Surely I jest, the best on a wireless mic
Not an eye test, yet I digress

Nou snapte ik de helft van de tekst niet, maar wat ik wel snapte, was dat ik hier met een bijzondere artiest te maken had. Al die verschillende soorten rijm, zo veel speelsheid, maffe humor, en dat allemaal gebracht met een vreemd soort nonchalance. "Slaphappy crappiness"? Haha. Hoe dan? Dit kende ik helemáál niet van de hip-hop van 50 Cent en Eminem. Surely I jest zegt hij zelfs. Dezelfde speelsheid, eigenzinnigheid en zelfrelativatie die me eerder ook in Primus en de oude Pink Floyd zo aanspraken, hoorde ik hier ineens uit een compleet onverwachte hoek terug. Een scherpe pen zonder jezelf te serieus te nemen. Yet I Digress…. nou als het dit soort muziek oplevert, mag dat best. Deze track ging eindeloos op repeat in de eerste maanden van 2006. Net als Sofa King.

En zo konden al mijn vooroordelen over hip-hop relatief vlot weer de prullenbak in. Wat een speels genre! En hoewel DOOM's flow en stemgeluid op dit moment nog wel wat ontoegankelijk voor me waren, bleek deze plaat slechts het begin van een eindeloze reis door de hip-hop. Ik begin users als BoordAppel een beetje te volgen en kom later in 2006 op het spoor van twee artiesten die ik vrij snel in m'n hart zal sluiten: Aesop Rock en Dälek. Vanaf dat moment is mijn liefde voor hip-hop definitief; wat een fantastisch genre. Enkele jaren later volgt ook de old-skool hip-hop. In 2008 begin ik naar ATCQ te luisteren, in 2009 volgt Public Enemy, de eerste oudere groep die enorme indruk op me maakt. Ineens begrijp ik de klasgenootjes die in 2004 al gek waren op Opgezwolle ook veel beter. Het lag dus toch aan mij. Uiteindelijk kwam het ook meer dan goed tussen mij en de stem van DOOM, hij zou enkel in mijn waardering stijgen over de jaren.

Mijn liefde voor hip-hop blijft alleen maar toenemen in de jaren die volgen. Het genre is steeds prominenter vertegenwoordigd in mijn luistergedrag en er komen elk jaar nieuwe favorieten bij. Ook nu nog: Open Mike Eagle, Little Simz, Noname, Danny Brown, JPEGMAFIA, om er slechts een paar te noemen. De lijst groeit maar door. 2016 en 2019 waren zelfs 2 van de sterkste hip-hop jaren ooit wat mij betreft. Het genre leeft, meer dan welk ander genre ook momenteel. Voor mij begon het allemaal met een getekende muis, verscholen achter een getekend masker.

Mooi! Voor mij was Godlovesugly mijn gateway naar hip-hop, bleek eigenlijk maar een kleine stap van screamo naar emo hiphop. :'D

DOOM ken ik maar heel weinig van, maar wat ik ken vind ik tof, hoewel ik een heel album al heel lang niet meer heb opgezet (wel losse nummers). Misschien maar eens wat meer van ontdekken.

Haha. Godlovesugly kwam later in 2006 ook op mijn pad, maar DOOM's speelsheid & zelfrelativatie lagen toch meer in mijn straatje dan Atmosphere's emo-hop, nu nog steeds. Al maakt het qua rating niet eens zo veel uit, meer qua hoe vaak ik naar een album teruggrijp.

DOOM heeft een heerlijk oeuvre om rustig de tijd voor te nemen. Madvillainy is voor mij een echte groeiplaat gebleken en ik heb het idee dat er in sommige platen die ik minder vaak heb geluisterd ook nog wel wat rek zit. Z'n plaat als Viktor Vaughn vind ik na Madvillainy z'n beste werk.