Ook al heb ik geen enkele keer gereageerd in dit topic... ik heb jouw bijdragen uiteraard wel degelijk allemaal gelezen en waarschijnlijk omdat we qua muziek inderdaad behoorlijk op 1 lijn zitten en veel dingen herkenbaar zijn. Die Heideroosjes was dan wel weer een complete verrassing.

Sowieso een leuk topic om te volgen! Benieuwd naar de albums van Bakema. Toch een leeftijdgenoot dus moet veel herkenbaarheid gaan opleveren denk ik.

Zit te twijfelen of ik moet aansluiten in de rij. Iedereen kent mijn essentiële albums toch wel; er valt niet veel meer te vertellen van mijn kant

Leuke stukken allemaal. Ik heb er ook nog over gedacht maar ik vrees dat ik het niet zo bijzonder kan aanpakken als de meesten hier en ik kom dan niet verder dan knip- en plakwerk van mijn stukken bij de albums.
Dus dan maar lekker blijven lezen wat anderen schrijven. Heel leuk allemaal

Ik weet het bijna wel zeker als ik naar mezelf kijk.

1987: aERodynamIC op zijn fiets door weer en wind naar de dichtsbijzijnde grote stad om daar om 10.00 uur als de winkel opent de LP Sign O' the Times te kunnen kopen want in het dorp waar ik woonde kon ik een dag langer wachten.
De hoes? Die had ik 1 keer als klein fotootje voorbij zien komen in de Popfoto of iets dergelijks. Het was een happening. Je keek er naar uit; en dan die eerste keer de LP draaien
Hoe vaak ik dat album wel niet gedraaid heb! En zo kan ik ook veel andere titels hier neerzetten maar veel is een relatief begrip want....

2012: aERodynamIC krijgt een tip via Facebook, Last.fm, Musicmeter of heeft het zelf gevonden door surfgedrag op wat voor site dan ook. Opzoeken, downloaden, artwork opzoeken, cijfertje en stukje erbij op Musicmeter. Klaar. Erg goed? Bestellen vanachter het scherm, over een paar dagen vanuit verwegistan in de brievenbus. Ik koop meer dan ooit maar dan is het wel snel weer next....
Met een beetje geluk blijven er een aantal goed hangen en worden favorietjes maar het haalt het niet bij vroegere tijden.

Het is gewoon anders nu met als voordeel dat je dingen ontdekt waar je vroeger nooit bij terecht zou zijn gekomen maar de intensiteit is stukken minder. Uiteraard is dat van invloed op je muzikale reis en misschien is die van de wat oudere users hier misschien ook wat interessanter te noemen, romantischer zo u wilt. Over oudere ontdekkingen kan ik ook leuker vertellen dan over de meer hedendaagse. Zo is het nu eenmaal.

Hoe dan ook: leuk om al die verhalen te lezen (ieder op z'n eigen manier maar allemaal plezierig te lezen).

Ik herken wat je zegt dazzler

Ik ontdek nog steeds albums die ik 5* waard vind maar de beleving daarbij is toch anders om de door jou genoemde redenen.

Daarbij kan ik me inderdaad ook wel een deel vinden in de opmerking van Mjuman. Zo ben ik vrij laat pas aan jazz begonnen en is mijn muzikale reis in de klassieke wereld ook nog lang niet ten einde.
Ik verken ook een hoop straatjes waar ik voorheen ook niet te vinden was en artiesten versterken elkaar. Cd a bevalt, dan durf ik een stapje verder me ook wel weer aan cd b te wagen en zo begin je je steeds meer thuis te voelen in een bepaald genre (voor zover je die term dan mag hanteren).

Maar: verrijken doet heel veel muziek me nog steeds, de intensiteit is toch echt wel anders geworden maar dat gaat voor zoveel andere dingen ook op en dat is ongetwijfeld leeftijd. Je verlegt je grenzen.

Altijd al onder de indruk geweest van de schrijfstijl van AOVV en dit was wel erg bijzonder te lezen.

Wederom mooi geschreven..... hoe raar misschien ook maar ik waag me er niet aan.; ik lees de verhalen wel met heel veel plezier!

Ik waag me zeker wel aan Wham!: ben er mee doodgegooid door mijn zus in mijn tienerjaren (en hoe ironisch: ik krijg vandaag haar oude vinylplaten...... toen verfoeide ik ze, nu zal ik ze zeker graag gaan draaien ).

Wat een heerlijke schrijfstijl

Heb jij het nu over mij? Jij weet al lang dat ik me daar niet aan waag

Ik zou ook niet goed weten welke muziek ik er uit moet filteren of hoe ik het in zou moeten delen. Dat doen anderen heel wat beter dus ik lees het graag.
Bovendien weet ik niet of ik zelf wel de openheid zou willen verschaffen die ik hier regelmatig tegenkom.

En Madelon schrijft erg leuk dus ben benieuwd hoe dat verder gaat. Overigens heb ik hier meer erg mooie verhalen gelezen en dat werkt niet bevorderend om dat zelf ook eens te proberen moet ik zeggen (want onmogelijk om dat ook zo goed of bijzonder te doen).

Ik wist van je Morrissey liefde af maar het zo te lezen maakt het net weer even meer bijzonder. Wederom die openheid in dit topic en wederom oprecht geschreven.

madmadder en saai in 1 zin dat is pas malligheid Mr. Slowgaze.

En ik pik op de valreep in de vorm van The Field geloof ik een zeer leuke tip mee

Goed zo... niet dus want ik ken het al

Dus........ maar weer eens gaan draaien dan

Ik lees het ook nog steeds erg graag moet ik zeggen. Ben het ook wel met ThirdEyedCitizen eens dat de lat door de voorgangers erg hoog is gelegd wat misschien afschrikt (zelf zou ik het ook niet interessanter kunnen brengen dan al gedaan is).

Klopt maar het legt de drempel (ongewild) hoger denk ik. Zelf heb ik al eens aangegeven er gewoon niet zo veel zin in te hebben ook al valt er ongetwijfeld veel te vertellen (ik zou moeite hebben om te schrappen).
Ik kan heel leuk mijn naam in de lijst zetten maar als het dan zo ver is moet ik er wel trek in hebben en ik zie te vaak dat mensen dan ook weer afzeggen en dat wil ik dan weer niet.
Nogmaals: neemt niet weg dat ik andermans verhalen met veel plezier lees

Twijfel om het doen bestaat er wel. Ik heb nog een paar dagen vrij dus mocht er helemaal niemand deze week gaan dan kan ik het overwegen maar aan voorpiepen doe ik niet dus het moet dan echt zo gaan uitkomen (en ik wil het dan ook simpel houden door er gewoon spontaan aan te werken).

Okay, dan ga ik een poging wagen nu ik er nog even wat tijd voor heb. Eerste deel komt z.s.m.

Een andere user weet dat hij nu ook moet

aerodynamic (âr-d-nmk)

Designed to reduce or minimize the drag caused by air as an object moves though it or by wind that strikes and flows around an object. The wings and bodies of airplanes have an aerodynamic shape.

Nee, hier heeft het niet mee te maken.

Ergens rond de eeuwwisseling ontstond de nickname aERodynamIC.
De oplettenden onder u allen snappen ongetwijfeld wel dat we hier niet te maken hebben met BrEeZaH taal.

De naam ontstond toen het nummer Aerodynamic van Daft Punk door mijn woonkamer schalde en ik een naam nodig had.
Benadruk de letters van mijn voornaam en een prima nick is geboren.




ERIC loopt uiteraard al wat langer mee op deze aardbol dan dat aERodynamIC dat doet op het internet.

Inmiddels 43 jaar waarvan er zo ongeveer 39 wel op één of andere wijze verbonden zijn met muziek want muziek is iets waar zowel aERodynamIC als Eric niet zonder kunnen. Muziek is bijna net zo noodzakelijk als voeding en lucht. Zonder muziek geen aERodynamIC. Zonder muziek ongetwijfeld een heel andere Eric.................. mijn omgeving weet het ('al die concerten van jou', wat heb jij achterlijk veel cd's/lp's') en MusicMeter weet het (5521 stemmen, 37452 berichten, 1308 meningen en 2599 toevoegingen sinds 19 maart 2004).




Ik kom niet uit een muzikaal nest en mijn ouders waren en zijn nauwelijks geinteresseerd in muziek. Van hen heb ik dus eigenlijk niets meegekregen op dat vlak.
Oh ja, ze hebben me eind jaren '70 op Algemene Muziek Vorming (AMV) gedaan waaruit naar voren kwam dat ik geschikt was om vioollessen te gaan volgen. Dat hebben ze gestimuleerd.
Ik heb ze daarom toen vervloekt maar ben ze nu erg dankbaar. Een kind dat met een kookwekkertje naast zich elke dag 30 minuten moet oefenen omdat de viooljuf dat wil en je ouders dat ondersteunen is een kind dat niet altijd even blij is en deed dat vervolgens ook niet altijd (daarbij ben ik naast enorm eigenwijs en opstandig ook gewoon aardslui af en toe). Dat ik dat wekkertje handmatig telkens vooruitschoof waardoor die 30 er uiteindelijk 15 of zo werden zal wellicht niet verbazen. Of mijn ouders echt zo achterlijk waren om daar in te trappen valt uiteraard ernstig te betwijfelen. Ze zullen wel genoegen hebben genomen met die 15 minuten
In mijn tienerjaren vond ik het genant om met die koffer over straat te moeten waardoor ik allerlei stoere stickers erop plakte van allerhande popbandjes. Klassiek ontmoette toen al pop.
Maar later vond ik het geweldig om met vrienden samen te spelen, om jongere leerlingen te helpen en vooral om in aan amateurorkest te ploeteren en samen mooie muziek voort te brengen waarvan heel even zelfs in de functie van orkestmeester.
Als ik ergens spijt van heb dan is het toch wel het feit dat ik het instrument toch uit het oog ben gaan verliezen en het (nog steeds) laat verstoffen in een verdomhoekje van de kast, dan helpt een zwak voor dit instrument (en de cello) er niet aan mee dit recht te trekken. Maar aangezien 'zeg nooit nooit' een belangrijk motto voor mij is zou het zomaar kunnen gebeuren dat ik weer ga beginnen hoe moeilijk dat ook zal zijn.

Goed, de jaren '70 dus. Ik denk niet dat ik kan zeggen dat ik in de buik van mijn moeder al heb lopen swingen op fijne muziek daar mijn ouders er niet zo mee bezig waren.
Mijn eerste herinnering stamt uit 1974, ik was toen 4 jaar.

Roger Glover verscheen met Love Is All op tv, althans, zijn clip deed dat. In die tijd had je nog geen videoclips maar dit nummer werd begeleid door een tekenfilmpje en als kinderen iets leuk vinden...... bovendien was het toch wel heel bijzonder om een begeleidend filmpje van een popnummer te zien.
Met een keur aan collegamuzikanten nam Roger Glover met gastartiesten het album The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast op, een muzikale bewerking van een kinderboek. Ronnie James Dio nam de vocalen van deze hit voor zijn rekening.
Hier moet de muziekliefhebber in mij zijn ontstaan maar zoals jullie gaan lezen volgde er heel wat meer om uit te komen bij de aERodynamIC anno 2013.




Een tweede herinnering uit de jaren '70 is de Bohemian Rhapsody van Queen. Ik mag dan wel beweren dat mijn ouders niet veel met muziek deden, mijn moeder vond het wel leuk om elke week naar TopPop te kijken en ik keek mee en heb daar toch aardig wat dingen voorbij zien komen maar er is toch niet alles van blijven hangen. Queen wel. Queen omdat mijn moeder die toch erg waardeerde. Ik vond het een machtig nummer en was gefascineerd door de zanger ervan hoe jong ik ook was. Nu ik deze reis met jullie ben gaan delen ben ik me gelijk gaan afvragen of dit nummer misschien aan de basis heeft gestaan voor mijn liefde voor bombast, drama en theater in muziek. Die liefde is in de loop der jaren niet constant geweest maar anno nu is deze behoorlijk sterk. Queen moet daar welhaast een bijdrage aan hebben geleverd in die jaren.


.

En toen verscheen 'die heks' bij TopPop. Of was het toch een toverfee?

Achtjarige jongentjes waren in die jaren denk ik heel wat naiever dan ze nu zijn of misschien was het toch wel de dromer in mij die compleet betoverd werd door ene Kate Bush.
Ik weet dat ik enorm gebiologeerd naar de clip keek en mijn liefde voor deze zangers was een feit en het is een langdurige relatie mag ik wel stellen want nog steeds zit die achtjarige jongen in mij verstopt die gebiologeerd kan luisteren naar de muziek van deze mysterieuze artiest.
Wuthering Heights is heel erg vormend geweest voor mijn muzikale voorkeuren.




Eind 1978 stond er een hele dikke, zwetende meneer op nummer 1 in de top 40. Ik had toen nog geen benul van wat een hitlijst was maar deze meneer Meat Loaf opende wel de deur naar de platenzaak.
Een schoolvriendje nam mij mee naar Bernard Jansen, een bedrijf in het dorp waar ik woonde die allerhande huishoudelijke apparatuur verkocht maar ook platen en singles.
Dat klasgenootje kocht van zijn zakgeld de single Paradise by the Dashboard Light. Ik vond dat prachtig maar was vooral geinteresseerd in de platenbakken en het stapeltje blaadjes dat op de toonbank lag en wat je gratis mee mocht nemen. Ik deed dat toen niet maar in het volgende hoofdstuk kom ik hier op terug want die blaadjes (de Top 40) gingen een grote rol spelen.
Eenmaal terug in het huis van mijn vriendje aangekomen ging de naald in de groeven en stonden er vervolgens twee stuiterende schooljongentjes te springen door de kamer. 'Stop right there! I gotta know right now' en springen maar weer.







Zo'n platenspeler wilde ik zelf ook hebben!

Mijn moeder had daar wel een antwoord op: ze kwam met haar oude pickup uit haar eigen jeugd aanzetten (het ding kon zelfs nog op 78 toeren gezet worden) en daarbij hoorde een koffertje met singles van haar. Veel oude meuk maar als kind was ik zo gretig als wat en vond alles leuk.
Het meest opvallend vond ik een blauw hoesje met daarop vier roodharige dames die zongen over Träume der Liebe en er was niks zo mooi als de naald aan het begin van een single neer te zetten.




De start was gemaakt maar de eerste echte eigen aankoop moest nog komen en moet wachten tot het volgende hoofdstuk waar de jaren '80 van start zullen gaan en waar ik me vanaf die tijd een serieus muziekliefhebber ben gaan noemen die aan een muzikale reis begon die ik grotendeels zelf heb lopen uitstippelen (toch het gebrek aan een goede platenkast met inhoud van paps en mams wellicht) maar waar vrienden uiteraard ook wel degelijk van invloed zijn geweest en waar de komst van internet alles in een niet te stuiten stortvloed (overvloed?!) van muziek heeft gegoten.

Een reis waar het me niet gaat om originaliteit maar een reis waarvan ik hoop dat een aantal lezers zich er deels in kunnen herkennen en waar de 'oh ja's' flink uit de kast mogen worden getrokken (een term die misschien kort aangestipt gaat worden in een later hoofdstuk mocht ik daar zin in hebben).

Ik denk niet dat dat echt te maken heeft met het feit of zij zich met muziek bezig hielden of niet. Mijn vader was en is gewoon meer geïnteresseerd in sport (en als ie muziek moet noemen die hij leuk vindt komt ie al snel uit bij Rieu en BZN) en mijn moeder schijnt in haar jonge jaren Elvis en Cliff Richard fan geweest te zijn en keek zoals gezegd naar TopPop en later keek ze meer met mij mee naar Countdown. Zij gaf altijd wel aan of ze iets leuk vond of niet.
Mijn ouders waren 24 en 27 toen ik geboren werd dus dat is ook niet echt oud of zo.

Ik werd niet gedwongen om muzieklessen te volgen trouwens. Ze lieten me altijd vrij in mijn keuzes maar vonden wel dat als ik ergens aan begon ik me er voor moest inzetten. Dat ik geen interesse in voetbal had was pech voor mijn vader maar hij vond het altijd prachtig als ik actief met muziek bezig was (hij vindt het nog steeds eeuwig zonde dat ik gestopt ben met spelen).
Met mijn verzamelwoede bemoeide hij zich nooit en mijn moeder vond altijd dat ik wel erg veel kocht.

Ik lees vaak dat users hier de platenkast van hun ouders ontdekten en dat lijkt me geweldig (kijk maar naar wat ik ontdekte in de platenkoffer van mijn moeder) maar aan de andere kant heeft het er aan bijgedragen dat ik altijd een beetje mijn eigen gang ben gegaan en dat mijn omgeving mij volgde en door mij dingen leerde kennen.

Goede start, aERo! Zelfs ik werd een jaar of wat geleden door Kate Bush en dan met name Wuthering Heights betoverend, vele jaren na jou De start van menige muziekliefhebber, zo schat ik het in. Benieuwd naar welke paden het je gevoerd heeft (bombastisch en niet bombastisch).

Dames en heren, inmiddels is de line-up voor dit topic alweer indrukwekkender dan die van menig festival. Dit is de lijst van het moment:

- aERodynamIC
- Mjuman

Hoe tof zou het zijn als ik ThirdEyedCitizen er nog onder mocht zetten (hint, hint)?

En Vleertje: meld je maar gewoon zelf als je zin en tijd hebt

Nog meer aanmeldingen?

Ik denk dat het een goed idee is om dat lijstje los te laten en mensen spontaan te laten inspringen: dat is gewoon makkelijker en dan valt je tijd beter in te delen.

En ligt het stil gewoon weer eens dit topic onder de aandacht brengen

1980-1984

Nu ik eenmaal kennisgemaakt had met muziek werd tevens de start gemaakt om het ook te gaan kopen en er veel mee bezig te zijn.

Het eerste singletje dat ik kocht was van The Police: Every Little Thing She Does is Magic.
Samen met Madness vond ik The Police erg leuke bandjes en heel stoer maakte ik zelf sjaaltjes van deze bands en hing ze aan mijn slaapkamermuur (in die tijd had je veel extra merchandising waaronder polsbandjes en sjaaltjes en als je niet genoeg geld hebt wordt je gewoon creatief nietwaar).




Er volgden meer singles van o.a. Ph.D., Shakin' Stevens, Vanessa, Bucks Fizz en meer ietwat foute top 40 pop.
De radio met zijn hitlijsten werd ook ontdekt: vooral de zondag was favoriet omdat de top 40 op die dag werd uitgezonden zonder dat de presentator (ik meen Frits Spits) er doorheen zat te praten. Vingers op de toetsen en tapen maar.
Bandjes vol hits had ik. Wat nu illegale mp3 is was er toen ook maar dan in andere vorm.
Toch wilde ik wel dingen fysiek in handen hebben en dat is nooit meer overgegaan.







De eerste Lp die ik kreeg waren er gelijk twee: Skunk en Doris Day en Andere Stukken van Doe Maar.
In 1982 waren de heren een fenomeen geworden en ik raakte ervan in de ban. Dat Doe Maar voor meisjes en kindjes was maakte mij natuurlijk niet uit; ik was als 12-jarige zesdeklasser immers nog een kind (want dat was je toen nog wel)
Ik werd fan en dat was iets nieuws voor me want fan-zijn betekende dat zo'n band net even meer was dan al het andere. Bij mij uitte zich dat in het kopen van de singles, polsbandjes, hoofdbandjes, posters, mappen, buttons en allerhande prularia die op de markt verkocht werd. Ik was er elke week wel te vinden.
Ook de eerste lp moest gekocht worden en dat vond ik toch wel wat genant want er stond immers een naakte kerel op de hoes. Met een rode kop en al mijn spaarcenten werd het debuut gekocht terwijl ze er bij mijn platenverkoper (ja nog steeds de genoemde Bernard Jansen) niet van op of om keken.
Die liefde bleef duren totdat ze uit elkaar gingen in 1984.
Dat je er aan het begin van de middelbare school niet zo populair mee bent bij de stoere jongens deerde me niet. Ik was populair bij wat meisjes die ook fan waren en dat was heel wat leuker en gelukkig waren er nog genoeg vrienden die niet veel met muziek op hadden en het dus allemaal niet konden schelen wat ik leuk vond.

1984.......... een jaar waar mijn muziekliefde zich steeds sneller ging ontwikkelen. Ik kocht meer en meer singles maar ook de Lp's werden ontdekt en er vormde zich een leuke, bescheiden collectie. Veel albums kocht ik op de markt omdat ze daar goedkoop waren. Het waren meestal niet de nieuwste net uitgekomen albums maar van die aanbiedingen met vervelende knipjes in de hoes. En zo heel af en toe kwam er wel een nieuw album in huis en daar was ik dan maar wat trots op.

En toen was daar ineens dat ene nummer:




Prince and the Revolution met When Doves Cry. Was dit die zanger van dat vreselijke nummer 1999? (ja dames en heren ooit vond ik dat een vreselijk nummer).
Ik wist niet wat ik hoorde maar ik vond het geweldig. Doe Maar uit elkaar? Wie? Doe Maar? Dat was nu niet meer van belang. Dit rare mannetje was het helemaal.
Toen verscheen Let's Go Crazy in de VS op single en Purple Rain in Nederland...... de naam Prince stond gelijk met grote letters op mijn boekentas gekladderd en de singles inclusief Lp werden gekocht. Zodra het geld het toeliet werd er om de zoveel tijd een ouder album uit zijn discografie besteld want hier wilde ik alles van hebben en 1999 vond ik ineens heel wat beter.

Prince werd mijn idool. Je bent 14 en ontvankelijk voor veel invloeden en ik vond deze artiest fascinerend met al zijn uitspattingen. De tegenstellingen die hij in zich verenigde vond ik bijzonder en de dames die hij om zich heen verzamelde vond ik bloedstollend mooi: Vanity, Sheila E, Apollonia..... wow!

In de tijd van de kubus, de eerste videospelletjes, de schoudervullingen, het getoupeerde haar was Prince mijn nummer 1 en dat bleef nog heel wat jaren zo.

Toch belemmerde mijn fan-zijn mijn ontdekkingstochten in de muziek verder niet echt. Tot aan ongeveer 1984 was het met de start van mijn Prince fan-zijn nog steeds veel top 40 waardoor ik artiesten leerde kennen die ik wel kon waarderen.
Het waren ook de jaren van de megasterren dus ik ontkwam niet aan Madonna en Michael Jackson (mede omdat mijn zus daar weer gek op was) en in minder mate Bowie, U2 en Springsteen.

Ik was begonnen om het top 40 blaadje elke week braaf te halen en ik ging eigen hitlijstjes maken. I.p.v. die lijstjes op het net te plaatsen wat ik nu doe schreef ik ze toen op in schriften. Door die lijstjes werd de drang om nieuwe dingen te leren kennen ook groter maar dat ging pas vanaf midden jaren '80 van start door o.a. de VPRO woensdagmiddag en de Verrukkelijke 15 van de Vara (daar kom ik in het volgende deel op terug).

Tot nu toe was ik gewoon een doorsnee middelbare scholier die graag met muziek bezig was zowel passief als actief, tenniste en niet al te veel zijn best deed op de HAVO want school was wel het laatste om echt leuk te vinden (buiten de tussenuurtjes die je had als er een les uitviel en je kon hangen in de kantine van sporthal de Beuk die vlak bij school lag).

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:






--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Deel 2 van de jaren '80 volgt vanavond laat of anders morgen.

1985-1989

Dat ik een groot Prince fan werd belemmerde zoals gezegd niet mijn verdere muzikale reis. Uiteraard draaide veel om de Minneapolis midget en bleef ik de top 40 nog steeds nauwlettend volgen; er kwamen langzaamaan zijwegen die bewandeld werden.




Ik ging luisteren naar Vara's Verrukkelijke 15 en ook de VPRO woensdagmiddag en KRO zondag werden populairder bij deze toen 15-jarige puber.
Lotje IJzermans wakkerde een liefde aan voor de wat alternatievere muziek en via de Verrukkelijke 15 leerde ik bands als The Mission, Sisters of Mercy en allerhande new wave kennen. Ook The Cure kwam in een goed daglicht te staan.
Niet alleen Lotje deed dat, ook Anja die bij mij in de klas zat was daar verantwoordelijk voor. Ze was een jaar ouder, droeg zwarte kleding en was anders dan anderen en dat boeide me. Door haar kwam ik in aanraking met zangeressen als Siouxie en Toyah.




Ik meen dat het de KRO was die een uitzending bracht geheel in het teken van The Smiths en ik durf wel te stellen dat deze band mijn kijk op muziek wist te veranderen.
Zanger Morrissey had echt zijn invloed: het opstandige, het mysterieuze..... er was iets met hem maar ik kon er maar niet achter komen wat. Wederom had ik er een ietwat androgene muzikale held bij.
Er ging een andere wereld voor me open in de jaren 1985 en 1986 en dat ging heel goed samen met mijn Prince-manie.




In 1987 kwam Prince met het album Sign o' the Times. Mijn liefde bereikte dat jaar waarschijnlijk zijn hoogtepunt mede door het concert dat hij gaf in de Galgenwaard Utrecht.
Zelden zo'n energiek optreden meegemaakt, zelden zo bevangen geraakt door wat ik tijdens een concert meemaakte. Zelfs het vooraf draaien van het Jill Jones album was al een belevenis op zich.
De energie die ik die avond voelde was overweldigend en ik was nog weken van de kaart toen het allemaal voorbij was. Sowieso waren het bijzondere dagen omdat mijn lievelings oma overleed waardoor vreugde en verdriet dicht bij elkaar kwamen te liggen.
Tot op de dag van vandaag beschouw ik dat optreden als het beste dat ik ooit live heb mogen meemaken en pronkt het album op nummer 1 in mijn MusicMeter top 10.




Maar er kwamen dat jaar meer nieuwe invloeden bij: zo leerde ik de albums van Jimi Hendrix kennen en vond ik ene Guns 'n Roses ook wel stoer. Het 'hardere' werk deed hiermee zijn intrede. Soft in de oren van een zeer goede vriend die into metal was waardoor ik ook bands als Slayer, Iron Maiden en vooral Metallica oppikte.

Er gebeurde meer. Ik kwam in aanraking met Mother Fist and Her Five Daughters van Marc Almond die ik al kende van wat solo singles en zijn werk met Soft Cell maar waar ik me verder nog niet echt in verdiept had.




Daar moet ik toch even terug de tijd in: Bronski Beat met Smalltown Boy. Ik vond dat een heerlijke hit in 1984 maar geloof het of niet; de inhoud ging totaal aan me voorbij. Geen idee waar het over ging. Homo's? Dat speelde helemaal niet in mijn leefwereld laat staan dat ik enig idee had wat het inhield.

In 1985 verscheen Marc Almond met Bronski Beat in de cover van I Feel Love. Nogal een apart stel vond ik wel. Dat het best nichterig was had ik niet in de gaten (ik was als Prince fan ook best wel wat gewend op dat vlak en de hele New Romantic beweging was ook aardig vrouwelijk te noemen).
Toch bleef het nummer, mede door mijn aankoop van de single, lang rondhangen in mijn hoofd en 2 jaar later keerde Marc terug in mijn muzikale reis.
Hij was anders en ergens begon ik steeds meer het gevoel te krijgen dat ik dat ook was. Maar waarom dan vallen voor vrouwen als Vanity of Sheila E? Verliefd worden op dat ene meisje uit m'n klas dat zo lief lachte? Het was verwarrend maar ik kon er nog niet veel mee.

In 1989 ging ik weer wat stappen verder, mede door toedoen van toenmalige vrienden. The Cure kreeg een wat grotere rol door een vriend die er een groot fan van was en die me The Velvet Underground liet kennen en ik ging zelf ook andere wegen in.
Ik ging uit in alternatieve tenten en ik begon aan mijn studententijd.
Prince? Die kwam met de Batman soundtrack en voor het eerst was ik wat teleurgesteld omdat ik het niet zo goed vond als voorheen.




Of het Debaser is geweest die me de alternatievere kant op liet gaan weet ik niet zeker. Ik vond een band als Living Colour in die tijd ook erg goed.
Ik bleef van bands als Lloyd Cole & The Commotions en The Jesus and Mary Chain houden maar bands als Red Hot Chili Peppers, Urban Dance Squad, Faith No More en vooral Pixies bleken een enorme eye-opener. Er was meer. Heel veel meer.




Lotje IJzermans (daar is ze weer) beschouw ik ook nog steeds verantwoordelijk voor het leren kennen van Nick Cave. The Mercy Seat is anno nu nog steeds één van mijn favoriete nummers ooit en Cave behoort nog steeds tot mijn favoriete artiesten.

Prince in grote hoofdletters, alternatievere muziek, hardere muziek en gay-pop. Het was een hoop tegelijkertijd en ik nam het gretig tot me.

Ik ontdekte een heel andere kant binnen de muziek en ik merkte dat ik veel vrienden mee kon nemen in mijn nieuwe interesses en dat gaf toch wel een kick: telkens aankomen met bands waar anderen niet van gehoord hadden maar het net als ikzelf geweldig vonden.
Je moet je dan ook voorstellen dat dit soort bands in die tijd nog best alternatief waren. Tegenwoordig is dat door de komst van internet toch wel anders geworden en is de term alternatief toch wat dubieuzer geworden.

Ik voelde me dat jaar zekerder dan ooit omdat ik eindelijk wist wat ik wilde met mijn leven en tegelijkertijd ontstond er ook een grote onzekerheid over wie ik nu eigenlijk was.

Hoe die weg verder bewandeld werd komt in het volgende hoofdstuk de 90's terug.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:








--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Niet zo heel verwonderlijk Leon. Ik beschouw jou, Raymond (Rayman) en Erminio (El Ninjo) dan ook niet voor niets als de users met wie ik me het meest verwant voel als het om muziek gaat op deze site

Ik denk dat ik pas wat ben gaan afwijken qua smaak in de latere jaren van mijn reis en dat laat nog even op zich wachten denk ik want ik vermoed dat ook de 90's weer veel overeenkomsten zullen hebben.

Het festival waar ik heen wilde maar waar mijn vrienden afhaakten waardoor ik ook maar niet ging? Nog steeds een pijnlijke misser in mijn muzikale reis zullen we maar zeggen

Maar de Pumpkins die daar stonden en die ik absoluut wilde zien gaan zeker genoemd worden in het volgende deel en ene dEUS ook

1990 - 1994

Ze zeggen wel eens dat de muziek uit je tienerjaren het best blijft hangen; de meeste indruk achterlaat.
Ik wil dat best geloven want ik ervaar dat ook wel. Toch denk ik dat de jaren '90 misschien nog wel beter zijn blijven hangen bij mij: studie afronden, werken, op mezelf wonen, relaties aangaan en ga zo maar door. Veel albums waren daarbij een goede soundtrack.




Voor mij is 1991 zoals voor veel andere muziekliefhebbers één van de meest bijzondere muziekjaren zo niet het meest bijzondere.
Nee, het was niet Nirvana. Het waren The Smashing Pumpkins.

Ik dook dieper en dieper de alternatieve hoek in en gek genoeg werden veel van die bands al vrij snel na mijn ontdekking groot. Inderdaad Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden en noem maar op. Grunge werd begin jaren '90 wel mijn ding inclusief kistjes en houthakkershemden (met name als ik uitging).

Maar het was Gish waarbij ik een sensatie voelde die ik sinds Purple Rain niet meer had meegemaakt.
Ik voelde dat deze band groot ging worden maar wilde ze nog even voor mezelf houden en dat lukte nadat Gish net uit was ook wel. Het ging namelijk niet zo snel als toen Nirvana's Nevermind later dat jaar uitkwam.
In die jaren was ik mijn vrienden vaak net even voor met de genoemde namen en veel andere veel onbekender gebleven bands. Prince verdween langzaamaan naar de achtergrond en die bleef ik voornamelijk live nog volgen, met groot enthousiasme dat wel, maar op cd deed het me steeds minder. De vriend die mij met metal in aanraking bracht ging ook vaker luisteren naar waar ik mee aankwam en zo groeide onze muzieksmaken meer naar elkaar toe en vormden we voor elkaar een rijke informatiebron.

Helaas hoorde hij bij de groep die uiteindelijk niet mee ging (of kon) naar Ein Abend in Wien, een festival dat gehouden werd in Rotterdam waar de Pumpkins zouden optreden (ene Nirvana bleek er ook te staan). Ik liet het ook maar zo en daarmee verkeek ik mijn kans om het Pumpkins debuut op Nederlandse bodem mee te maken. Of ik ook Nirvana daarmee gemist zou hebben is nog maar de grote vraag want die naam zei me toen nog niks.
Dat Pumpkins optreden moest een jaar wachten: in 1992 traden ze op tijdens het Metropolis Festival in Rotterdam. Billy nog met lang haar en de band in bloemtjesjurken.
Ik stond helemaal vooraan en merkte hoe het was om crowdsurfende medefans mee te maken. De Pumpkins waren nog niet echt heel erg bekend omdat Gish niet zo aansloeg als grunge-collega's Nirvana of Pearl Jam en daarom was ik maar wat trots in mijn Pumpkins shirt, heel af en toe andere fans ontmoetend met hetzelfde shirt.
Siamese Dream moest nog uitkomen en je kunt je haast niet voorstellen hoe smachtend ik daar naar uitkeek zeker ook door de nieuwe nummers die de band speelde op Metropolis. Gelukkig werd ik niet teleurgesteld getuige ook de positie van het album in mijn top 10 en ik hoorde Silverfuck er voor het eerst in mijn leven.




Het was de start voor meer en meer concertbezoeken.

In 1993 was ik klaar met mijn opleiding en vond werk waarmee er een nieuwe fase in mijn leven begon. Ik verdiende geld en dat ging nog makkelijker op aan cd's; een ongekende luxe. Concerten werden ook meer en meer bezocht.




In 1994 ging ik met een grote groep vrienden naar Magnapop in Nighttown. In het voorprogramma stond de Belgische band dEUS.
Toen nog totaal niet bekend maar 2 jaar na de impact van de Pumpkins ervoer ik een soortgelijk moment. Dit was live fenomenaal: Tom en Stef hadden een chemie waar je u tegen zei en dat kwam over. Het hoofdprogramma deed me daarna maar bitter weinig.
Ik had (achteraf) het geluk de cd makkelijk te kunnen kopen waardoor ik nu de eerste versie van het album in bezit heb: Worst Case Scenario werd een tweede zeer belangrijk jaren '90 album in mijn reis want na de grunge ging ik me enorm interesseren voor bands uit België.
Ik wilde ze allemaal beluisteren en ik kocht behoorlijk veel albums van Belgische acts maar de liefde voor dEUS bleef het grootst zeker toen hun tweede album uitkwam.

Eigenlijk vergelijkbaar met de Pumpkins: van beide bands vind ik de tweede albums de beste maar het waren hun eerste die belangrijk voor me waren.
dEUS leverde in de vorm van Stef Kamil Carlens tevens een artiest op die ik ongelooflijk ben gaan waarderen en volgen en die anno nu degene blijkt te zijn die ik het meest live heb gezien.

De eerste helft van de jaren '90 stond vooral in het teken van grunge en België maar het waren ook de jaren van veel nieuwe dingen willen leren kennen. Gek genoeg werden veel van die nieuwe dingen al snel groot en bekend en bleek het al net zo snel niet meer uniek. Ik vond het niet erg want het leverde me veel goede albums op (Tori Amos, Rage Against the Machine, Suede e.d.) en in 1994 mijn eerste en enige keer Pinkpop. Het jaar daarvoor zou ik al gaan maar omdat ik behoorlijk ziek werd was ik genoodzaakt dat kaartje te verkopen.

Mijn werk beviel en ik ging op mezelf wonen wat samenging met veel nieuwe mensen ontmoeten en steeds meer feesten door vaak uit te gaan. Tegelijkertijd raakte ik wel met mezelf in de knoei: meisjes leuk vinden, jongens leuk vinden. Ik wist het allemaal niet meer.
Naar buiten toe de vrolijke jongen die zo met muziek bezig was en die z'n vrienden nieuwe bands liet leren kennen, vanbinnen een sombere twijfelaar die gewoon niet meer wist wat ie was en daar mee aanmoest.
Muziek was in die tijd een enorme troost: het was veilig en ik kon me erachter verschuilen.
Dat dat niet eeuwig volgehouden kon worden is logisch natuurlijk en dat komt in het volgende deel aan de orde.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dat had ik juist toen z'n haar korter was ten tijde van Siamese Dream: ik wist niet wat ik zag.
In die tijd hadden alle zangers in de grunge-hoek (waar ik de Pumpkins niet toe reken trouwens) lang haar.
Dat hij nu voornamelijk bekend staat om z'n kale hoofd is niet zo vreemd daar hij voor velen alleen maar als zodanig bekend staat.

1995 - 1999

De tweede helft van de jaren '90 was ik zoals altijd nog steeds intens met muziek bezig maar het veranderde wel een beetje.
Allereerst was ik voornamelijk met mezelf bezig: ik beleefde mijn algemene coming out (er waren slechts enkele mensen tot dan toe op de hoogte) en ik beleefde in die jaren een tweede pubertijd.
Het schijnt vaker voor te komen na een coming out waarin je een heel andere wereld leert ontdekken en alles 'opnieuw' gaat ondernemen (in elk geval vanuit een ander perspectief).
Ik ging elk weekend meestal wel 2 keer stappen waardoor ik ook open ging staan voor dance die in de clubs gedraaid werd, werd een feestbeest, leerde nieuwe mensen kennen en kreeg een relatie die helaas ook redelijk snel weer over was (No Doubt's 'Don't Speak' was mijn lijflied na de breuk).
In 1996 leerde ik mijn huidige partner kennen waar ik eind 1999 mee trouwde. Dat zijn van die dingen in je leven die je hoe dan ook veranderen.

Ook de komst van internet speelde een rol deze tweede helft. Ik leerde al snel dat het erg plezierig was om daar met muziek bezig te zijn. Zo zat ik op de site CU2 (de voorloper van Hyves en Facebook) en dat gebruikte ik voornamelijk om lijstjes en dergelijke uit te wisselen.
Vooral met user titan op deze site was dat zeer plezierig daar wij wel een redelijk overeenkomstige smaak hadden.

Terug naar 1995: na grunge en België werd ik liefhebber van Britpop. Suede was al eerder voorbij gekomen maar dat jaar was het jaar van Oasis en Blur en ik had een nieuwe richting gevonden.
Alles wat maar een beetje het etiket Britpop kreeg kocht ik, met als gevolg aardig wat cd's die uiteindelijk niet zo heel veel voorstelden.




Het was ook het jaar waarin Stef Kamil Carlens met zijn band Moondog Jr. hun debuut uitbracht en als fan ging ik hem uiteraard ook live bewonderen wat hierna nog vele malen zou gaan gebeuren tot op de dag van vandaag en nog steeds met veel plezier.
Een jaar later zou hij de band dEUS verlaten om zich meer op zijn eigen projecten te kunnen storten maar gelukkig deed hij dat nog wel door mee te doen op wat ik als de beste cd van dEUS beschouw: In a Bar Under the Sea.




Blijkbaar was ik deze jaren wat stuurloos (door alle ontwikkelingen in mijn privé-leven wellicht?!) want Britpop bleek geen blijvertje.
Ik ging me focussen op crossover dance: van die typische dance-acts die uiterst geschikt waren voor een rockminnend publiek: o.a. The Prodigy, Underworld, Chemical Brothers, Leftfield en daarna de wat rustiger varianten in de vorm van Air, Massive Attack, Morcheeba en Portishead (die ik ten tijde van hun debuut in 1994 al geweldig vond). Vooral Massive Attack heeft me een andere kijk op muziek gegeven. Veel grenzen vervaagden door dit album en ik durfde meer over mijn eigen vooroordelen heen te stappen.
Er ontstond wel een zekere onrust: het moest telkens anders en ook meer zijn. Iedere keer ontdekte ik ook weer dingen die ik geweldig vond maar heel lang er bij stilstaan lukte niet meer.

Prince was alleen nog maar interessant als hij weer eens optrad, de Pumpkins bleken met Mellon Collie and the Infinite Sadness hun laatste geweldige album afgeleverd te hebben en hoe gek ik ook was van Stef Kamil: ik was blijkbaar te oud om daar nog helemaal idolaat in op te gaan als voorheen.

Albums die veel met me deden waren OK Computer van Radiohead, In a Bar Under the Sea van dEUS, het al genoemde Mezzanine van Massive Attack en de terugkeer van Madonna met Ray of Light.

Madonna is altijd razend populair in de gay-scene geweest. Ik was haar na Like a Prayer uit het oog verloren en volgde niet meer wat ze deed. Nu ik inmiddels homovrienden had gekregen kreeg ik de sensatie mee van het uitkijken naar nieuw werk dat dus Ray of Light zou worden.
Nooit gedacht dat ik Madonna nog eens zó goed zou kunnen vinden en dat werd in de scene dan ook behoorlijk gevierd! Madonna was daar een heldin.




Radiohead leverde met The Bends een juweeltje af maar toen ik OK Computer voor het eerst hoorde was dat een enorme sensatie: hun geluid was anders geworden en het raakte me enorm. Het album werd ontelbare keren gedraaid en het optreden in Ahoy werd het eerste optreden van een band die ik samen met mijn partner bezocht die overigens minder met muziek bezig was/is zoals ik dat doe en ook zeker niet zo vaak naar concerten gaat als ik.
Nog steeds is het in mijn top 10 te vinden en ik ben eigenlijk ook nog steeds verbaasd hoe dit album altijd wel weer allerhande lijstjes weet te bereiken, hier of op andere sites. Dit een klassieker noemen lijkt me dan ook op zijn plek.

Marc Almond is al vanaf de jaren '80 een rode draad in mijn muzikale reis, al komt hij er in dit verhaal misschien wat bekaaid van af, en hoe gek ook: zijn homo-zijn heeft nooit een rol voor mij gespeeld. Het was toeval, niet eens een 'inleven' van mijn kant of 'herkenning'.
Rufus Wainwright daarentegen werd anders door mij benaderd. Ik vond zijn debuut uit 1998 erg leuk maar nu ik zelf uit de kast was ging ik toch anders luisteren en kijken.
Hij was de eerste artiest van velen die volgden. Heel vaak wist ik het pas nadat ik al helemaal gek was geworden op de muziek en ik zocht ze er niet op uit maar op een vreemde manier blijken veel artiesten die ik enorm waardeer zelf ook gay. Later in mijn reis zal ik hier kort op terugkomen.

Rommelige jaren maar wel enerverende. De jaren '90 zullen altijd bijzonder blijven voor mij; nog steeds beschouw ik dit decennium als het meest bijzondere.

We konden ons allemaal op gaan maken voor de eeuwwisseling. Ik had meer rust in mijn leven en muziek bleef juist niet rusten, integendeel. Het werd wel meer van de hak op de tak en de intense beleving ervan werd anders.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:










---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ben je soms mijn verloren gewaande broer?

Misschien ook wel een belangrijk album in de zin van het opnieuw leren waarderen van popmuziek.
In de jaren '90 kon ik niks meer met echte popmuziek gericht op het maken van hits: Madonna en consorten konden niet meer voor mij (althans dat moest ik blijkbaar van mezelf vinden of zo). Dat hield op met de komst van Ray of Light.

Geen probleem om Kylie leuk te vinden en ik vond het heerlijk dance op de 538 Dance Hits.
Waarschijnlijk nooit weggeweest maar ik kwam er ook weer gewoon rond voor uit dat ook te kunnen waarderen

Vredenburg vind ik toch wel intiem (niet die nieuwe doos uiteraard). Pumpkins in Vredenburg 1993 beschouw ik mede om die reden toch wel als het beste wat ik van ze gezien heb (en ze waren live nogal wisselvallig wat dat aan gaat).

dEUS was gewoon geluk dat ze in het voorprogramma van Magnapop stonden. Omdat ze dat deden ging ik al op zoek naar de cd maar volgens mij kwam die pas binnen nadat ik ze gezien heb maar dat weet ik niet helemaal zeker.

De setlist was toen:

01. Intro
02. Via
03. Mute
04. Unknown #1
05. W.C.S.
06. Unknown #2
07. Let's Get Lost
08. Morticia Chair
09. Suds & Soda
10. Hotellounge

En die van de Pumpkins op Metropolis:

1. Geek U.S.A.
2. Rocket
3. Bury Me
4. Window Paine
5. Tristessa
6. Siva
7. Hummer
8. I Am One
9. Silverfuck

Encore:
10. The Joker

Die bestond voor de helft uit toen onbekende nummers en hoe goed ook, dat vond ik toen wel jammer.
I.t.t. dEUS ging ik daar wel heel bewust naar toe omdat ik zo verslaafd was geraakt aan Gish en daardoor ook de band.
Bij de Pumpkins gewoon geluk dat ik al vanaf moment van uitkomen gek op ze werd en het nog even duurde eer ze bij een groter publiek aansloegen en dEUS puur mazzel om ze zo live tegen te komen en waar bleek dat ze gewoon erg goed waren. Ook die band moest toen nog bekendheid vergaren (en niet iedereen vond ze toen goed in Nighttown omdat het zo compleet anders was dan Magnapop, maar geloof me: vele malen beter).
Ik heb de tweede versie van WCS daarna ook nog gekocht overigens