Ik heb ze net proberen op te zoeken maar ben al blij dat ik deze lijst kon vinden.

dEUS in 2005 Nighttown waar het halve publiek aan het einde op het podium stond? Nog steeds mijn favoriete dEUS optreden!

2000-2004

De rustige jaren zijn aangekomen. Jaren waarin er geen schokkende dingen plaatsvonden op persoonlijk vlak en qua muziek zorgde internet voor een enorme boost in het ontdekken van nieuwe muziek.




Allereerst kwam ik in 2000 in aanraking met Sigur Rós toen in Nederland het album Ágætis Byrjun werd uitgebracht. Er mag dan heel leuk 1999 achter staan maar in Nederland zullen er maar weinig mensen zijn die toen in aanraking kwamen met de band of überhaupt bekend waren met het debuut Von.
In 2000 werd de band internationaal onder de aandacht gebracht en voor mij was dit weer eens een release waar mijn mond van openviel. De betovering was enorm en ik gebruik deze term niet voor niets want het past perfect bij dit gezelschap.

Als je mij vraagt heel eerlijk te zeggen wat ik nu echt het allerbeste album ooit gemaakt vind dan denk ik dat het Ágætis Byrjun is.
Het is misschien wel het enige album waar de emoties me na ontelbare keren nog even fris door mijn lijf doen laten gieren. Het is hemels, het is overweldigend.... ik heb daar geen woorden voor. Waarom het dan toch niet op nummer 1 in mijn top 10 staat? Omdat ik er niet de sterk emotionele binding mee heb zoals ik die wel met Prince en de Smashing Pumpkins heb.
Ik was al wat ouder toen ik dit album voor het eerst hoorde, mijn leven had ik op de rails waardoor het echt alleen nog maar puur het album is dat telt. Daar gaat het toch ook om? Jazeker, maar ik reken alles eromheen ook mee als het om mijn top 10 gaat inclusief alle randverschijnselen en herinneringen. Sign o' the Times en Siamese Dream hebben deze en bij Ágætis Byrjun ontbreken ze. Zo simpel is het.

Sigur Rós is de enige band die me ook met zijn video's weet te betoveren terwijl ik meestal niks heb met begeleidend beeldmateriaal. Naar muziek moet je luisteren en niet kijken.
Sigur Rós is de uitzondering daarop. Natuurlijk heeft Viðrar Vel Til Loftárása vanwege de inhoud misschien wel meer impact op mij, natuurlijk is het leuk dat Jonsí gay is maar het bijzondere is dat het totaal geen invloed heeft op de beleving. Allereerst omdat Jonsí zo mysterieus als wat is en ten tweede omdat hij zingt in een taal die ik niet versta. Daarbij vind ik de boodschap in Viðrar Vel Til Loftárása op zo'n mooie manier gebracht dat het iedereen moet aanspreken ongeacht wie of wat je bent.

De orkestrale aanpak van de band spreekt me behoorlijk aan en ik merkte dat dit een steeds grotere rol begon te spelen in mijn muzikale voorkeur waarin ik bombast en theater niet schuwde. Dat diezelfde bombast en theater op allerlei verschillende manieren opgevoerd kan worden is een ander ding.

Het begin van de nieuwe eeuw kenmerkte zich ook in rustiger muziek. Zo hield ik wel van lounge (Yonderboi werd voor mij een perfect boegbeeld) en was graag te vinden in bars waar ze dat tot in details terug lieten komen: inrichting, muziek en drankjes: alles stond in het teken van onthaasten.
Ook op pop/rock gebied merkte ik dat. De new acoustic movement bracht bandjes voort waar ik wel van hield: Travis, Turin Brakes, I Am Kloot, Kings of Convenience en ook bands als Saybia, Coldplay en Keane bevielen me meer dan goed.
Rustiger, bedaarder en wellicht ook saaier maar ach, de wilde haren waren er ook wel van af

Toch was het niet alleen maar bedaard allemaal want zoals ik al zei was mijn interesse in wat meer toeters en bellen teruggekeerd van weggeweest. Muse deed goede zaken met mij en Rufus Wainwright wist me flink te overdonderen met zijn orkestrale Want, one en Want, two. Ook Sufjan Stevens liet van zich horen en Patrick Wolf bracht zijn debuut uit evenals Arcade Fire. Allemaal artiesten die niet vies waren van een geluidje meer in hun sound en daarmee ver weg bleven van lounge en new acoustic movement.
Oudgediende Nick Cave bracht het ijzersterke album Abattoir blues / The Lyre of Orpheus uit en andere oudgediende Morrissey maakte ook één van zijn beste solo-albums in de vorm van You Are the Quarry.




In deze jaren begon mijn interesse in jazz zich ook meer te ontwikkelen met dank aan de Deelder-compilaties. Ik zocht zelfs clubs op waar alleen maar jazz gedraaid werd.




En in maart 2004 kreeg ik de vraag van user titan of de site MusicMeter niks voor me was. Ik kende MovieMeter niet dus de lancering van het muzikale broertje was mij uiteraard volledig ontgaan maar dankzij titan werd ik dus al in het beginstadium geïntroduceerd tot deze site waardoor ik al snel weer veel nieuwe dingen leerde kennen en ook mijn muzikale gekte kon delen met andere users die net zo gek als ik waren en soms nog wel gekker ook.
Dat was een heerlijk gevoel: ik bleek niet de enige met die 'afwijking'.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:










---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nee, dacht zelfs dat ik het door elkaar gebruikte in dit topic. Heb ook geen voorkeur eerlijk gezegd.
Gay is hoe gek ook wel gangbaarder 'in het wereldje'.

Morgen volgen als het goed is de 2 laatste delen van mijn reis en dan mag Mjuman het overnemen..... misschien hebben we nog enigszins overlap in de vorm van The Irrepressibles want ik begreep al dat het een heel andere reis zou gaan worden

2005-2009

Nu MusicMeter en internet in z'n algemeen een grote invloed zijn gaan uitoefenen merkte ik aan mijn eigen luistergedrag dat het vluchtiger werd. Sign o' the times wellicht?!

De eerste MusicMeter jaren heb ik aardig wat dingen leren kennen maar vooral weer leren herwaarderen.
Jazz nam een vogelvlucht mede door het enthousiasme van andere users op de site waar Zachary Glass zeker een rol in speelde: Genres >> Jazz >> De avonturen van aERodynamIC en Zachary Glass in jazzland

Ik ontdekte het ene na het andere bandje en de drang nieuwe dingen te leren kennen werd groot. Ik kon mezelf soms niet meer bijhouden, de veelvraat in mij had ik niet meer in bedwang.
Ook andere sites hielpen me mee om nieuw werk te leren kennen. Iedereen kent het wel: een album of artiest lijkt interessant, je zoekt eens wat op sites als YouTube of eigen webpages en als dat bevalt downloaden maar. Zodra het echt beviel werd cd nummer zoveel alweer besteld.
Ruimtegebrek is een belangrijk woord geworden in huize aERo.
De beleving van muziek werd hierdoor ook wel anders: het werd vluchtiger en of dat een goed ding is?!
In elk geval lukt het me wel om heel snel te horen of iets wat voor mij is of niet en of mijn grote helden een goed album afleveren of juist niet.




Naast al die nieuwe bandjes zijn er wel degelijk wat memorabele albums blijven hangen en artiesten ontdekt.
In 2005 hoorde ik voor het eerst over I Am a Bird Now van ene Antony and the Johnsons. Dat sprak me aan en ik deed iets wat ik eigenlijk nog maar zelden doe in dit internettijdperk: ik nam de cd alsmede zijn titelloze debuut op de bonnefooi mee uit de winkel. Mijn platenboer wist me immers ook te melden dat dit wel wat voor mij zou moeten zijn.

Eenmaal thuis aangekomen zat ik een ruime 30 minuten aan de grond genageld. Nee, niet omdat zijn stem zo vreselijk wennen was: ik was ongelooflijk ontroerd. Dit maakte ik mee bij Sigur Rós en nu werd ik 5 jaar later weer aangenaam verrast.

Antony was kwetsbaar en zijn muziek ook. Dit ging door merg en been. In het kielzog hiervan begon ik me ook te interesseren voor de zg. 'freakfolk' waar Antony deel van uit zou maken.
Devendra Banhart is een andere grote naam uit deze hoek. Een rare term en eentje die gelukkig ook niet meer opduikt maar ik heb er toch wel leuke muziek door leren kennen.

Wat me ook meer en meer begon op te vallen was dat ik voor muziek viel waarvan de uitvoerenden homo zijn. Telkens kwam ik er pas achter nadat ik de muziek al had leren waarderen: toeval, puur toeval. Maar misschien is dat het wel niet: is het toch een bepaalde gevoeligheid die me aanspreekt want rock raakte steeds meer op de achtergrond. Het hoefde allemaal niet meer zo hard. Geef me een piano, cello en een bijzondere stem en ik hoor de mooiste muziek.
Voorbeelden hiervan zijn uiteraard Antony maar ook Patrick Wolf, The Ark, The Hidden Cameras, Rufus Wainwright en zo kan ik nog heel wat meer namen noemen waarvan velen het misschien niet eens weten. Niet belangrijk ook. Goede muziek is goede muziek en niet alles was gevoelig natuurlijk: Gay-glam vond ik ook toch wel zeer goed te pruimen.




Qua films ligt dat verhaal wel anders: ik ga graag naar het filmhuis en als er dan een film draait met een homo-thema ga ik altijd wel kijken; een bewuste keuze i.t.t. mijn muziekkeuzes.
Zo zag ik eind 2006 de film Shortbus: een film die opviel door de expliciete naaktscenes van zowel de hetero- als homokoppels die in de film meededen.
Eén acteur was Jay Brannan en er deed ook een muzikant mee, Scott Matthew genaamd, die zichzelf speelde.

Shortbus (2006)

Brannan bleek ook muziek te maken en zo verschenen beide artiesten op de bijbehorende soundtrack die ik prachtig vond. En het was vooral Scott Matthew die er een aantal keer op stond en mijn aandacht trok. In 2009 bracht hij zelfs een album uit die ik als één van de mooiste ooit beschouw: There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death genaamd.







Zowel Jay als Scott kregen mijn bewondering: allebei maken ze rustige muziek en zingen ze soms haast fluisterend maar toch met een kracht die aan weet te komen. Dit was weer eens wat anders dan de schreeuwende grunge-mannen uit de jaren '90.
Mede hierdoor ging ik ook meer en meer folk luisteren.




Normaal ga ik nooit met artiesten op de foto maar Jay Brannan had de eer de eerste te zijn die met mij op de foto mocht

Als we het dan toch over homo-zangers hebben: Marc Almond is altijd wel een rode draad geweest in mijn muzikale reis.
In 2004 kreeg hij een ernstig motor ongeluk en even leek het er op dat hij dit niet zou overleven maar een ijzeren wil om te herstellen zorgde ervoor dat nota bene Antony hem zo ver kreeg weer op te gaan treden. Antony was namelijk een groot fan en beschouwt het album Torment and Toreros als essentieel voor wie hij is.




In 2006 stond Marc voor het eerst weer op het podium: schuchter en onwennig, de invloed van zijn ongeluk duidelijk zichtbaar, maar Antony sleepte hem er doorheen.
Als ik naar die opname kijk merk ik telkens weer dat er wel wat emoties komen bovendrijven: het nummer River of Sorrow is bloedstollend mooi maar om Marc weer op dat podium te zien (de man schijnt toen met doodsangst gezongen te hebben zo erg zag hij er tegenop) maakt het extra bijzonder en dan al helemaal met Antony op piano.




Een jaar later verscheen het cover-album Stardom Road waarmee Marc weer terug in de schijnwerpers stond. Mijn muzikale held was er nog en bleek productiever dan ooit in de jaren hierna.

Eind 2009 kreeg ik de tip om eens naar Asaf Avidan te gaan luisteren. Het was een last fm maatje opgevallen dat ik best vaak naar artiesten uit Israel luisterde. Misschien vond ik dit wel wat.
Toen ik Poor Boy / Lucky Man voor het eerst hoorde had ik weinig aansporing nodig om dit album gelijk te bestellen inclusief zijn debuut The Reckoning.
Deze opvallende zanger klonk als Janis Joplin en had een heerlijk rauwe energie. Misschien luisterde ik toch iets te veel naar emotionele artiesten op dat moment want ik had dit wel even nodig. Asaf bleek overigens een blijvertje en behoort op dit moment tot mijn favoriete artiesten die ik maar wat graag promoot. Fijn dat hij nu meer bekendheid geniet ook al is dat door een remix waar hij zelf niet veel van moet hebben.

Hierna volgt het laatste hoofdstuk uit mijn reis.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En dank voor de complimenten natuurlijk. Zoals al vaker aangegeven door mij zag ik dit niet helemaal zitten omdat ik zoveel echt mooie verhalen en schrijfstijlen heb gezien van de voorgangers in dit topic en ik wist niet goed wat ik nu wel of niet moest melden in de stukken.
Het is een beetje zoeken allemaal maar zoals ik altijd mijn stukjes schrijf: ik denk er niet echt over na en schrijf het in 1 keer spontaan op. Mooi dat dan blijkbaar goed gaat

2010 - 26.08.2013

Het laatste hoofdstuk van mijn muzikale reis eindigt op maandag 26 augustus 2013, althans mijn beschreven reis in dit topic.
Bij mij kunnen de dingen zo snel gaan dat er morgen opeens een nieuw favoriet album verschijnt, een kaartje voor een concert kan worden gekocht dat later één van de beste ooit blijkt te worden..... ik zal op dat gebied wel nooit veranderen vrees ik. Er zit geen rem op mijn enthousiasme.

Muziek zal altijd wel belangrijk voor me blijven en ik hoop er dan ook nog lang van te mogen genieten.

De laatste jaren gebruik ik MusicMeter meer als 'opslagplaat's voor mijn eigen verzamelwoede: het geeft me overzicht en houvast. Ik ontdek er weinig nieuwe dingen meer door, hooguit als users het me per pm tippen en dan nog moet het wel aanslaan.
Er zijn momenteel zoveel blogs waar ik elke dag nieuwe dingen door leer ontdekken dat de functie van MusicMeter verandert.

Qua muzieksmaak is er ook niet zo veel gewijzigd. Perfume Genius, John Grant en recentelijk Stuart Warwick zijn artiesten die ik op dit moment koester naast oude helden die nog steeds actief zijn (daar kan zelfs een geweldig Paradiso-concert van Prince aan toegevoegd worden).
Toch is er de laatste tijd een nieuwe dimensie toegevoegd aan mijn eeuwige muziekliefde: het persoonlijke contact met artiesten.
Veel met name beginnende bands zoeken makkelijker contact met hun fans en andersom. Ze hebben elkaar nodig en weten dat van elkaar.




Op 30 december 2009, vlak voor de jaarwisseling, leerde ik de cd Mirror Mirror van The Irrepressibles kennen. Het voelde aan als Antony and the Johnsons maar dan anders.
De barokke sound sprak me enorm aan en al snel begreep ik dat zanger Jamie McDermott geen blad voor de mond nam en een emotioneel mens was.

Ik raakte via Facebook met hem in contact en toen het tweede album Nude moest gaan uitkomen werd ik gevraagd om promo-activiteiten voor de band te doen. Ik vond dat nog niet zo makkelijk: ik kende de weg in de business niet maar dat maakte niet uit zei hij. Alle hulp was welkom.
Het was een rare gewaarwording om op zo'n manier met een favoriete band om te gaan.
Er gebeurde veel (de details ga ik hier niet melden) maar uiteindelijk kwam het eerder dit jaar tot een backstage meeting na een concert. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten zeker ook omdat het zo anders was dan ik me had voorgesteld.
Ik hoef niet zo nodig backstage. Ik hoef niet zo nodig met een artiest op de foto. Ik hoef geen handtekening op mijn albums.

In het verleden heb ik zelfs eens geweigerd om met een vriend backstage te komen bij Moondog Jr. in Rotown (ja daar liet ik mijn kans om Stef Kamil Carlens te ontmoeten toch maar mooi lopen). Maar wat moet je zeggen? Ik dacht niet verder te komen dan 'Goed optreden, bedankt' dus hoefde het van mij niet. Ik bleef braaf in de zaal wachten. Tja.....
Bij The Irrepressibles bleek ik verder te kunnen komen dan 'goed optreden, bedankt'.
Het werd een uiterst ontspannen en gezellige meeting met Jamie en de andere bandleden alsmede met een paar andere fans, voornamelijk mensen die ik had meegenomen naar het concert aangevuld met twee zussen uit Moskou die speciaal naar Nederland waren gekomen en notabene een stadsgenoot die ik nog nooit eerder ontmoet had. Het was dus ook tof om andere fans te ontmoeten. Het was zelfs zo gezellig dat we er op een gegeven moment op vriendelijke wijze uitgeschopt werden met z'n allen (inclusief band).

Kort samengevat: het gaf mijn beleving rondom dit gezelschap extra kleur en muziek verbroedert echt







Zanger Stephen Ellis zorgde met zijn band REVERE ook voor een muzikaal hoogtepunt in 2010. Het album Hey! Selim was verantwoordelijk hiervoor.
Ik wees hem er, alweer via Facebook, op dat zijn album goed ontvangen werd op deze site en dat vond ie erg leuk; hij schreef zich zelfs in om een bedankje te kunnen plaatsen bij het album.
Opmerkelijk genoeg bleef hij makkelijk contact zoeken waardoor ik me meer en meer betrokken voelde bij het wel en wee van de band.
Ik hoopte dat hij in Nederland zou komen optreden en heb dat zelfs lopen pluggen bij zaaltjes. Zonder succes overigens. Rotown reageerde enthousiast maar had op dat moment geen plaats in de programmering.

User B-records stond in mijn last.fm vriendenlijst en hij benaderde me op een goede dag: of hij mijn MusicMeter stukjes mocht gebruiken voor zijn blog. Dat mocht maar dan zou ik het leuk vinden als REVERE daar tussen zou zitten. Hij kende ze niet maar werd ook enthousiast.
Niet veel later kwam zijn droom uit om in de muziekwereld te gaan werken: hij kreeg een baan bij V2 records.

We vonden het tijd elkaar eens in het echt te ontmoeten onder het genot van een drankje en toen dat plaatsvond hadden we het er over hoe gaaf het zou zijn als hij REVERE kon introduceren bij zijn baas.
Om een lang verhaal kort te maken; dit schreef REVERE vorige week op al hun sites:

We’ve been signed!! Hopefully this will explain any mysterious silences in the Revere camp and the release date being pushed back. The label and publishing deal is with V2 Benelux, home to Tindersticks, Badly Drawn Boy, Patrick Watson, Suede and … Chris de Burgh. This means for the first time ever we will have a strong presence in mainland Europe and we’ve even got our album launch at the legendary Paradiso in Amsterdam – we are super excited about that!

Stephen liet me telkens weten hoe het ervoor stond dus ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Het was Bas (B-records op deze site) gelukt en ik had daar indirect aan bijgedragen.
Dit liet Stephen me ook vaak genoeg weten zo blij was hij er mee en ik was natuurlijk erg trots op de band en blij dat het balletje zo was gaan rollen. MusicMeter heeft hier dus eigenlijk een bijdrage aan geleverd en omdat ze nu een goed contract hebben staan ze in oktober in Rotown (jawel, nu dus toch!) en Paradiso. Een ontmoeting met een favoriete band gaat er ongetwijfeld weer in zitten voor de tweede keer in een jaar tijd. Ik kijk er nu al naar uit. Dat ik een bijdrage heb kunnen leveren aan alle positieve ontwikkelingen rondom de band maakt het er alleen maar mooier op.
En waar ik altijd zo eerlijk en onafhankelijk mogelijk stukjes probeer te schrijven hoeft u dat deze keer uiteraard niet van mij te verwachten. Het te verschijnen album kan nu al niet meer stuk namelijk, zet die 5* alvast maar neer

Ik hoor vaker of het niet iets voor mij is te gaan werken in de muziekindustrie maar dat vind ik een stap te ver. Dit is mooi zo. Ik blijf liever de muziekgenieter die ik ben.

Mijn concertbezoeken hebben een enorme vlucht genomen de laatste paar jaar en ik krijg vaak reacties of ik soms woon in al die concertzalen. Kijk ik naar andere users op deze site dan vind ik het wel meevallen allemaal maar dat is het leuke van MusicMeter: er is altijd wel een grotere gek te vinden.

En onlangs ben ik weer mijn vinyl collectie uit de kast gaan trekken en ook daadwerkelijk gaan afspelen. Op dit moment ga ik regelmatig op jacht naar het zwarte goud en dat lijkt een sport geworden te zijn: ik beleef er veel plezier aan.

'Oude-lullen nostalgie' kreeg ik al te horen over mijn switch terug naar vinyl. Het zal best allemaal. Niks mis met nostalgie en ik merk dat ik weer intenser bezig ben met muziek: het hele ritueel van een plaat draaien valt niet te evenaren door cd's laat staan mp3's (dat vind ik nog steeds geen bezit van mooie muziek).

Er zit nog genoeg muziek in de toekomst voor mij op allerlei fronten blijkt wel. Misschien dat ik over 25 jaar nog eens een bijdrage ga leveren aan dit topic. Ben zelf al benieuwd hoe het vervolg er dan uit gaat zien.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dank aan iedereen die het heeft willen volgen. Hopelijk heb ik jullie niet overvoerd

Ik geef het stokje nu graag over aan Mjuman: dat moet ongetwijfeld een zeer bijzondere reis gaan worden!

Sterkte met het schrijven Mjuman en veel plezier met het lezen daarvan allemaal.

Vanwaar het onverwachte?


Is het ook. Tegenwoordig laten artiesten zich na afloop van optredens makkelijker zien bij de merchandising en maken ze tijd voor een praatje, handtekening of foto maar ook dan laat ik me niet zien.
Ik voel me daar ongemakkelijk bij. Deze twee bands zijn door omstandigheden een ander verhaal geworden en ik ben niet van plan om dat verder uit te breiden naar andere artiesten

Ik heb eerlijk gezegd ook getwijfeld of ik dit moest opschrijven. Het komt al snel opschepperig over maar aangezien mijn laatste hoofdstuk anders wel erg magertjes zou worden heb ik het toch maar gedaan. Het is een leuke afwisseling in de muzikale reis en het hoort er wel bij denk ik.

Zelf vind ik het ook machtig als andere users dit soort dingen beleven. Hallo Maarten en Eefje

Op naar Mjuman

Amsterdam gaat voor mij spijtig genoeg niet lukken: allereerst is het tijdstip van 22.00 uur vrij ongunstig maar ik moet die avond werken en daar kom ik niet onderuit


Gekke madder

Prachtige reis Aerodynamic. Met veel plezier gelezen.
Nu erg benieuwd naar de verhalen van Mjuman

Wees gerust, dat vind ik niet. Het is een term die iemand wel eens liet vallen en dat ook niet al te serieus meende.
Dat ik weer lp's draai vind ik voor mezelf wel degelijk nostalgie plus het feit dat ik het gevoel heb intenser naar mijn muziek te luisteren (het opzetten van een plaat is toch altijd weer een ritueel).
Genoeg jongeren die ook vinyl draaien tegenwoordig en die doen dat met andere redenen.


Dat is zo maar aan de andere kant vind ik ook wel dat muziek op afstand mag blijven. Ik luister straks al heel anders naar het nieuwe album van Revere. Dat is leuk natuurlijk maar ook wat raar: stel dat ik het toch enorm tegen vind vallen dan luistert dat toch wel raar (die verwachting heb ik overigens niet n.a.v. wat ik al gehoord heb).


Het had vroeger een droom kunnen zijn; nu niet meer. Het is dan toch gewoon een job en ik denk dat het plezier nu meer dan genoeg is.
Leuke reactie trouwens oldfart en ondanks je nickname zie ik jou zeker niet als zodanig hier en behoor je nog steeds tot de users die ik graag volg. Juist die leeftijd zorgt voor mooie verhalen van jouw kant.


En wellicht nog spannender daar zanger Stephen al een paar keer zei dat hij vond dat mijn aandeel in dit alles heel belangrijk is geweest: voor een groot deel ontstaan door mijn enthousiasme, anders had hij nu niet dat contract. Dat is best raar daar ik er verder niet actief aan meegewerkt heb natuurlijk.
Ik noem dat meer een gelukkige samenloop van toevalligheden en als zijn muziek niks was had ie heus geen contract gekregen maar uiteraard is dit ook voor mij heel bijzonder allemaal. Dit gaat verder dan je favoriete artiest ontmoeten. Voor user Bas moet dit helemaal geweldig zijn; die is er ook heel intens mee bezig nu puur vanwege zijn job.
Dit alles geeft mijn grote hobby in elk geval een extra dimensie



Toch is het zo: ik heb zulke mooi beschreven verhalen voorbij zien komen dat ik niet het gevoel had daar iets aan toe te voegen en zo'n vaste lijst werkt voor mij ook niet echt. Nu had ik er de tijd voor. En de zin die ik niet had? Die was er ook echt nooit maar ik geef toe dat het voor mezelf ook leuk was om eens na te denken hoe het allemaal gegaan is en dan blijkt dat er wel degelijk wat te vertellen valt.
Ik denk niet dat ik me helemaal aan de regels van dit topic heb gehouden besef ik nu maar dat zal je me wel vergeven hoop ik

En verder nogmaals bedankt iedereen voor de reacties. Sommige delen in mijn reis blijken achteraf toch persoonlijker te zijn dan ik aanvankelijk had willen delen.

Ben oprecht geïnteresseerd in de reis van Mjuman zeker ook omdat er 1 gezamenlijk station in zit: The Irrepressibles. Of deze hier aangedaan gaat worden doet er verder niet toe: de rest moet vast boeiend gaan worden.

OMG ik zie de door mij genoemde platenkoffer van mijn moeder voorbij komen (geen grap): Elvis en Conny Froboess!
Als startende jonge muziekliefhebber zonder eigen singles draaide ik die nummers ontelbare malen. Een mooiere aansluiting op mijn reis is niet denkbaar.

En wat was dat toch met wekelijks die top 40 blaadjes halen (waar je je soms afvroeg of de winkeliers het nu echt wel zo leuk vonden dat je ze van de toonbank griste en vervolgens niks kocht: 'bedankt en houdoe')

Ik noem toch ook geen jaartal

Ben er zelf zo rond 1988, 1989 mee gestopt denk ik.

Voel ik hier een reis van Broem aan komen?!

James Brown


Mijn moeder juist mijn zus die groot Michael Jackson fan was en die noemde m'n moeder steevast 'de neus' om haar te plagen terwijl ze Prince wel 'een sexy kontje' vond hebben.... tja.... dat viel niet altijd even goed bij mijn zus
Niks op de kast dus bij mij thuis (later wel uit de kast maar dat is weer een ander verhaal)

Ah die vliegtuigjes heb ik ook gehad en inderdaad aan het plafond gehangen.

k denk eerder aan www.aeroplanemeter.nl

8)




Bij mij was dit topic tijdens haar korte comateuze toestand op mysterieuze wijze uit 'mijn updates' verdwenen, en vandaar ook uit het het oog verloren gegaan.
Maar daar ik Mjuman in mijn stalk lijstje heb staan, ben ik hier zo onlangs toch weer terecht gekomen. Ondertussen heb ik ook alweer genoten van de schalkse muzikale avonturen van zaaf (wie!?) en aERodynamIC, en de teaser van musican. En nu dus, met wat geduld tot de pagina's met al die video's geladen worden, het muzikale verhaal van Mjuman (hopelijk nog wat bijgekruid met enkele pikante amoreuze anekdotes...)

Prince met zijn SOTT tour in de Galgenwaard

Inbraak........ inderdaad iets wat je echt nooit hoopt mee te maken (sowieso) maar er zitten zo veel dingen tussen die niet meer te vervangen zijn of waar je nu een vermogen voor moet neerleggen op eBay e.a.

De Site >> Gebruikers >> MuMe users en de smaak van hun partners

Maak maar wel haast want ik ben er echt heel erg benieuwd naar

We wachten af, we zitten immers in 2007. Treintje staat stil en we wachten gewoon braaf op het signaal dat we verder reizen.

'Splish! Splash! Sploo!' dat was de reis van rode smurf. Met plezier gelezen

Doe rustig aan: ik kijk er in elk geval naar uit. Een user van de oudere garde die ik sowieso graag volg op deze site is het wachten wel waard

Dat is dan een hele opluchting want ik vond z'n afwezigheid ook wel zorgelijk

Leuk om weer een reis te volgen

Leuk om je stukjes te lezen 'man met de handtekening op de portemonnee'

Jaren 80 galore
Leeftijd: 16
Jaar: 2008

Ik had het toevallig vorig weekend nog met een vriend van me over Decapo toen we toevallig langs de oude winkel liepen. Decapo is jammer genoeg niet meer en ik kwam er niet gigantisch vaak als niet Utrechter maar om de zoveel tijd werd de reis naar Utrecht toch gemaakt om de stoffige kelder door te spitten, het prettig gezeur en oneindige lijst van bands die je moest van horen van Michel Terstegen aan te horen en vooral CD's te scoren. Ook al was decapo geen cd zaak was er vaak prima spullen te vinden en ging ik ook langzaam over op de LP's. Ook de beatcorner in de kelder werd soms geraadpleegd en stelde me voor aan dichters als Allen Ginsberg. Via bands die ik al kende(dead moon, Cramps) kwam ik al snel in discussie met Michel en dat eindigde vaak dat ik met een of andere 7inch kwam aan zitten die hij nog niet had gehoord of hij met iets kwam aanzetten dat ik nog totaal niet kende. De lijst van bands die ik door decapo ken is onmogelijk lang maar als ik er een moet uitkiezen word het wel the nomads.



Zweedse punk met een flinke spychadelische garage tick, ik was compleet verkocht. Ik keek in het rek en zag de dubbel verzamelaar Showdown! (1981-1993) liggen waarop heel de output van de band tot 1994 op stond. Waar de band later een prima wat nette garage band was de album opener/debuut ep Where the Wolf Bane Blooms een klap in mijn gezicht. Het was niet bepaald dat The Nomands die hardste of meest indrukwekkende garage band waren die ik kende maar het spychadelische punk geluid was precies wat ik op dat moment zocht. Het overdreven Amerikaanse accent van Hans Östlund maakte het geheel eigenlijk nog mooier, de Nomads proberen zo hard Amerikaans te zijn dat ze hun eigen geluid daardoor vormen. Nog steeds is het een van mijn favoriete ep's ooit.



2008 was ook het jaar waar ik voor het eerste kennis maakte met Marc Almond en ik ben niet zo grote fan als aERodynamIC. Toevallig via Foutus kwam ik bij marc and the mambas terecht, de moeilijke allegaartje van bossa nova, jaren 80 pop en Franse popmuziek die Almond maakte na zijn vertrek van soft cell. Torment and Toreros blijft een lange zit maar ook een van de meest indrukwekkende platen van doen wat je wilt die ik ooit gehoord had. Hierdoor kwam ik verder terecht bij Almond's solo werk en Mother Fist and Her Five Daughters werd snel een van mijn favoriete platen ooit. Maar daar schrijf ik ooit nog wel eens los iets over.



Soft Cell kende ik natuurlijk al van Tainted Love wat me niet bizar veel deed maar me ook niet irriteerde maar Non Stop Erotic CaBaret is een compleet ander verhaal. Melo dramatische seksuele rauwe teksten, jaren 80 drumcomputers en vooral de invloed van de soul zat heel erg in de plaat. Ik was meteen verkocht vanaf opener Frustration waarbij Tainted Love klinkt als een aardig popliedje, waar de rest van de plaat vooral een grimmige sfeer van verveling en 'kitchen sink drama's' over zich heeft. Almond schiet van S&M naar Say Hello, Wave Goodbye waar hij nog het meest klinkt als Gene Pitey, zingen over een relatie die compleet niet meer werkt en hoe het eindigt. Het prachtige net op het randje kitscherige synth-orgel geluid van David Ball maakt het plaatje helemaal af.

Soft cell was vernieuwend voor mij omdat ik al wel een lichte voorkeur naar jaren 80 begong te krijgen(o.a depenche mode's construction time again en OMD's Organisation waren al grote favorieten) maar Soft cell's Non Stop Erotic Cabaret was vooral een evenwicht tegen al het gitaarlawaai dat ik het meeste van de tijd luisterde.



Rond deze tijd las ik ook veel Amerikaanse SF. Boeken als Ayn Rand's Atlas Shrugged, Kurt Vonnegut''s Breakfast For Champions en Philip K. Dick's A Scanner Darkly werden in rap tempo na elkaar gelezen en lieten allemaal een grote indruk op me achter. Zorgde ervoor dat ik veel oudere SF series en boeken begon uit te zoeken en te waarderen maar ook dat mijn muzieksmaak ook steeds meer electronischer werd. Op een dag kwam ik via last.fm terecht bij Caberet Voltaire na veel soft cell te hebben geluisterd en ik vond het tof maar kon er eigenlijk nog maar weinig mee(dit zal een jaar later al compleet anders zijn). Maar zo kwam ik ook terecht bij de eerste 2 Human League platen uit, natuurlijk kende ik Don't you Want me en the Lebadon toffe jaren 80 nummers die net wat te glad voor mijn smaak waren maar Tavelogue was een compleet andere zaak.

League in hun originele opstelling nog die vooral zingen over cyborgs, dystopitische wereld ideeën en veel onderwerpen die in mijn geliefde boeken voorkwamen. Ondersteund door extra kranige en rauwe synths, er was geen gitaar te bekennen op de plaat. Het was een nare en vooral inktzwarte plaat die vooral deed terug denken aan Dick's boeken en eindeloze verwijzingen naar jaren 60 cult series(buck rogers).

Na wat zoek werk om te kijken of het echt om dezelfde band ging die licht foute pophitjes als Don't You Want Me maakte bleek het toch die band te zijn. Het was extreem nerderige muziek en het voelde meer als demos aan als de plaat maar ik vond/vind het geweldig, ik kocht een goedkope cd van Travelogue en draaide die dood tot ik hem liet vervangen door mijn geliefde LP plaat.



Toen kwam ik er pas achter dat niet alles op dare het gladde gevoel van Don'tYou Want Me had, natuurlijk was het een stuk cleaner dan de plaat ervoor maar nummer als Sound Of The Crowd hadden nog prima op de eerste platen gepast. Dit legde eigenlijk de grond voor al mijn jaren 80 liefde.

Niet mijn generatie maar ik verwacht veel leuke dingen voorbij te zien komen

Zou mooi zijn als dit topic weer verder gaat. Ik geniet er altijd enorm van!