123poetertjes schreef:
Ik heb het in dit topic al een keer letterlijk gezegd: Een top 100 zonder Wasted Days is geen ekte ekte top 100. Dus ja, dan moet ik ook maar mee want mijn lijst is natuurlijk gewoon aan jwz. En het stond dan ook nooit zo hoog als in mijn lijst dus wie is hier nou de grote baas? Mocht ik ooit een keer levenloos aangetroffen worden in een bos of in mijn kamer dan is het zeker aan te raden om eerst even een dna-test te nemen bij Dylan Baldi want hij is het grote brein achter de huurmoordenaar die Wasted Days wel niet. Ik ben al een paar keer gruwelijk hard kapotgevloerd door deze drietrapsraket van een razernij die eigenlijk de drie stadia van koekoek definiëren. De harde opening die je al recht richting ongemak stuurt, de jamfase tussendoor waardoor je plots zin krijgt om gras uit het eerste de beste weiland dat je tegenkomt te trekken en dan dat slot, holy shit, je wilt dan gewoon met een bijl zwaaiend door je winkelcentrum rennen terwijl je MJUMAN BESTAAT NIET schreeuwt. Ik kan me daar dan nog net van weerhouden maar ik moet zeggen dat ik er een keer tijdens een fietstocht niet ver vanaf zat. Ik zat toen net een paar weken op kamers en was, zoals ik al eerder schreef, nog een beetje zoekende naar alles. Vaak avonden alleen, iets te bang om stappen te zetten en er iets beters van te maken. Stappen op de pedalen ging daarentegen wat beter af en het was dan ook een periode dat ik best veel op mijn fiets te vinden was, gewoon een beetje doelloos zwervend door Eindhoven en omstreken. Op een random woensdag eind november besloot ik dat het wel eens een goed idee was om richting België te fietsen. Ik even vluchtig een route van een kilometer of zestig uitgestippeld, playlistje gemaakt en mijn iets te zwara trappende stadsfietsje ter handen genomen. De komende uurtjes lekker zuidwaarts richting Achelse Kluis en Harmont om daarna over het oosten terug richting Eindhoven de cirkel rond te maken. Thrillseeker die ik was kreeg ik uiteindelijk schijt aan mijn route en besloot ik de Leenderheide even mee te pakken, waarna ik totaal verdwaalde. Inmiddels werd het al donker want ja, het was bijna winter en aangezien ik alleen zo’n kutlampje van de Hema had was mijn zicht misschien tien meter ofzo. Geloof me, als je dan moederziel alleen, in het pikkedonker, over een onverhard bospaadje crosst en Wasted Days komt even hoi zeggen op je oortjes dan hoef ik denk ik niet meer uit te leggen hoeveel indruk dat wel niet maakt. Daar stonden een paar knullen, net zo plompverloren als ik op dat moment, een beetje doelloos op gitaren te raggen en drumstellen af te tikken. Wat heeft het nog voor zin, dat leven. Veel ervan voorgesteld, uiteindelijk brengt het zo weinig. Een keurige opsomming van die fase in mijn leven. En wat lucht het toch op om dan keihard mee te kunnen schreeuwen met dat slot terwijl je zonder dat je het weet ook flink hard aan het trappen bent. Vlak na het eind van Wasted Days kwam Valkenswaard in zicht als een soort licht aan het eind van de tunnel. Het heeft me goed gedaan. Weet je wat er ook is aan het eind van de tunnel? EEN FOKKING VLOER. DAAR LIG IK NU.

arcade monkeys schreef:
Het eerste nummer dat ik ooit ontdekte in de eerste ladder die ik beluisterde voor dit spel. En iets beters heb ik er eigenlijk nooit meer gevonden. Voor mij niet alleen het beste nummer in deze finale, maar gewoon het beste nummer uit het decennium tout court. Dus ik ben heel tevreden dat het vlotjes de finale heeft gehaald.

De tekst is kort maar krachtig, de instrumentale wervelwind is minder kort, maar des te krachtig. Wat een fenomenale, overrompelende bak herrie blijkt dit ook na ontelbare luisterbeurten. Dé track van het decennium voor mij, veel beter kan ik het niet samenvatten.

Outlaw104 schreef:
Tijdens de uitvoering van slotnummer 'Wasted Days' in de grote zaal van Paradiso in het kader van Indiestad 2017 was ik even bang, dat de glas in lood ramen het zouden begeven. Wat een intense bak 'tering herrie' kregen de bezoekers hier voorgeschoteld. Op het moment, dat voorman Baldi op het hoogtepunt van dit nummer de longen uit zijn lijf aan het schreeuwen was ("I thought, I would, Be more, Than this"), met zijn niet door enige zangtechniek gehinderde stem, keek ik zogezegd wanhopig om me heen, driftig en tevergeefs zoekend naar iets van een bouwhelm of veiligheidsbril.
De studioversie op het album "Attack on Memory" is op zichzelf al indrukwekkend en monstervet genoeg.
Maar in Paradiso werd ik, terwijl ik al gewaarschuwd was bij setopener 'Pattern Walks', volledig weggeblazen.

chevy93 schreef:
I thought.. I would.. be more.. than this!
WOEHOE!
Veel tekst heb je niet nodig om een epische adrenalinestoot van negen minuten te maken. Na een lekker opwarmend begin wordt het wat subtieler. Met stonerrockgitaren en een diepe bas wordt langzaam toegewerkt naar een climax die haar gelijke in 2012 niet kende. Dit kan gewoon mee met het beste werk van bv. Kyuss en Queens of the Stone Age.

stoepkrijt schreef:
Ruige en rammelende indie rock. Echt iets voor mij. De eerste seconden zijn meteen lekker. Dan valt de licht rauwe Julian Casablancas-achtige zangstem in en zijn eigenlijk alle ingrediënten voor een geslaagd nummer al aanwezig. En toch blijft Wasted Days continu spannend. De vele overgangen, het hoge tempo, en het flitsende gitaarspel zorgen ervoor dat je nooit in slaap kunt vallen. En dan moet ik het beste deel van dit nummer nog benoemen: die fantastische overgang halverwege het nummer. Na drie minuten zakt het tempo ineens in en vanaf dan wordt het nummer langzaamaan weer opgebouwd. Steeds harder, steeds meer spanning, steeds drukker gitaarspel en steeds meer chaos. Vervolgens zakt het even in en daarna begint de opbouw weer deels van voor af aan, maar nu met zang erbij. Op het moment dat die zang overgaat in een kleine schreeuw barst dit nummer uit zijn voegen. Op volle kracht en op vol volume zijn we weer terug waar we het pad na 3 minuten hebben verlaten, alleen nu met geschreeuw van Dylan Baldi erdoorheen. En dat mag, want het past perfect bij de muziek.

Teunnis schreef:
Het concept van (het album en) dit nummer is de leegheid van de huidige generatie. We hebben niks om op terug te kijken en niks om naar vooruit te kijken (openingsnummer van het album: No Future / No Past). We hebben niks te doen, dus dan kunnen we net zo goed twintig minuten lang heel sip kijkend doelloos gaan jammen. Waar sommige muzikanten worden gezien als held van een bepaalde generatie is frontman Dylan Baldi een soort anti-held. Revolutie? Nee, we blijven nutteloos.

Dance Lover schreef:
Niet alleen qua hip hop, maar ook zeker qua rock heb ik in 2012 een enorme evolutie doorgemaakt. Dit nummer begint lekker opzwepend en belandt na 3 minuten zowaar in een impasse. Het nummer blijft maar voortduren zonder dat er nieuwe noemenswaardige ingrediënten worden toegevoegd. Doet mij wat denken aan The Doors - Light My Fire, waar het couplet al in het begin klinkt, om vervolgens 3 minuten te vullen met muziek zonder vocalen. Abstracte muziek om in te verdwalen! En een van de weinige keren dat een schreeuwende man mij wel kan smaken! 9

Dwejkk_ schreef:
Meeschreeuw anthem van het jaar.

dumb_helicopter schreef:
Dit nummer staat samen met In The Shade of the Sun van Kapitan Korsakov op 1 voor 2012 bij mij en dus sowieso ook op 1 in mijn finalelijstje hier, daar moest ik nu niet bepaald lang over nadenken. Waar het nummer in het begin al eens lekker alles geeft, start er nadien een soort van jam-sessie die qua ingehouden spanning met veel kan wedijveren. Hierna gaat het nummer nogmaals volledig los, waarbij de zanger zijn stem schor schreeuwt (en ik eigenlijk ook elke keer).

Teunnis schreef:
Het één na beste nummer van 2012 en het is eigenlijk een schande dat ik dit nummer op de eerste plek moet zetten. Als het aan mij lag kreeg Pyramids van Frank Ocean een wildcard voor de finale, want het gebeurt niet vaak dat een nummer er in zowel kwaliteit als representativiteit zo bovenuit steekt. Als je me over een paar jaar vraagt om te vertellen wat er in de popmuziek gebeurde in 2012 laat ik zonder twijfel Pyramids horen. Tot zover dit betoog voor Pyramids, nu aandacht voor Cloud Nothings. Want dat verdienen ze. Ook Cloud Nothings passen heel goed in het tijdsbeeld van 2012, maar dan vooral het concept van hun album; de leegheid van de huidige generatie. Geen verleden en geen toekomst; alleen maar verspilde dagen. Dus waarom gaan we dan niet gewoon tien minuten lang verveeld op onze gitaren raggen?

Choconas schreef:
Kun je na een hiaat van meer dan een decennium succesvol terugkeren in de popmuziek? De goede voorbeelden zijn niet talrijk, maar dat het wel degelijk mogelijk is, bewijst A Tribe Called Quest. De invloedrijke hiphopgroep viel vanwege meningsverschillen uit elkaar in 1998, vlak voordat ze het album The Love Movement zouden uitbrengen. Jarenlang ontkende A Tribe dat er plannen waren om nieuw materiaal opnemen. Wel waren ze kortstondig herenigd om verschillende shows te spelen tijdens de Yeezus Tour van Kanye West in 2013. Maar op 13 november 2015 gebeurde er iets bijzonders (afgezien van de terroristische aanslagen in Parijs, die op een lugubere manier ook bijzonder waren): de groep gaf een energiek optreden in The Tonight Show met Jimmy Fallon en dat inspireerde de groepsleden om hun verschillen opzij te zetten en (in het geheim) te werken aan een nieuw album. Dit album zou uiteindelijk We Got It from Here... Thank You 4 Your Service gaan heten. We the People... was een van de eerste nummers die voor het album werden opgenomen en was de eerste single van het album die werd uitgebracht.

Het album werd bijna een jaar lang opgenomen in de thuisstudio van Q-Tip, het AbLab in New Jersey; de naam is afgeleid van "Abstract", een van de pseudoniemen van de rapper. De studio was volgestouwd met analoge opnameapparatuur, waaronder voorversterkers die gebruikt werden bij opnamen van Jimi Hendrix, Blondie en de Ramones, evenals een bandrecorder die ooit aan Frank Zappa toebehoorde.
Q-Tip en Phife Dawg werkten vier maanden samen aan het album; groepslid en DJ Ali Shaheed Muhammad had op dat moment al een ander project om handen met Adrian Younge. Phife Dawg reisde vanuit zijn huis per vliegtuig naar New Jersey, waar hij drie keer per week een dialysebehandeling kreeg voor diabetes. De rest van zijn tijd verbleef hij in een hotel in de buurt van Q-Tip's huis met zijn manager Dion "Rasta Root" Liverpool en nam hij 's avonds het album op. Grappig genoeg dacht Phife Dawg volgens zijn moeder dat ze misschien een vijf nummers tellende EP zouden kunnen maken en dat zou het dan zijn. Hij had nooit gedacht dat ze genoeg materiaal zouden hebben voor een heel album. Q-Tip zei later dat hij het gevoel had dat ze weer "kinderen" waren. Op 22 maart 2016 stierf Phife Dawg bij hem thuis aan complicaties met diabetes. Q-Tip maakte vervolgens het album af, om het uit te brengen op 11 november 2016.

In de beginfase van het maken van het album, haalde Q-Tip inspiratie uit de rockplaten van de Stooges en Iggy Pop. Dat is ook te horen op We the People..., waarvan de beat een gesamplede drumpartij is uit Behind the Wall of Sleep van Black Sabbath. Als vooruitgesnelde single groeide We the People... ook al snel uit tot het populairste nummer op het album. De titel verwijst uiteraard naar de preambule van de grondwet van de Verenigde Staten van Amerika: “We the People of the United States, in Order to form a more perfect Union, establish Justice, insure domestic Tranquility, provide for the common defence, promote the general Welfare, and secure the Blessings of Liberty to ourselves and our Posterity, do ordain and establish this Constitution for the United States of America.” Het mag daarom niet verrassen dat het een politiek geladen lied is, met een refrein dat de presidentiële campagne van Donald Trump parodieert. Daarmee werd het nummer ook een soort volkslied van de anti-Trump-natie. Zowel het nummer als het album kregen goede kritieken en kwamen in diverse eindejaarslijstjes terecht.

cosmic kid schreef:
Als tiener vond ik hiphop inferieure muziek daarmee ook gevoed door de mening van mijn vader die niets met rap had en het praatzingen noemde. Een voorzichtige kanteling in mijn beeld kwam eind jaren 80 met De La Soul en begin jaren 90 met A Tribe Called Quest. Dit waren bands die ook zorgden voor een melodielijn in hun nummers, die intelligent klonken (geen idee wat dit betekent), die niet te koop liepen met machogedrag en (in mijn oren) dom gebral.

A Tribe Called was ik totaal uit het oog verloren en eigenlijk zelfs vergeten tot daar in 2016 op eens We Got It From Here….Thank You 4 Your Service verscheen. We The People….was het eerste nummer wat ik daarvan hoorde en heb ik direct omarmd.
Wat ook hielp was dat hiphop de laatste 5 tot 10 jaar geen vies woord meer is in huize Monster.

jordidj1 schreef:
Over moderne klassiekers gesproken.

Een statement vanjewelste op de aardkloot afvuren na achttien jaar stilte als groep, dat zowel lyricaal als muzikaal zeer krachtvol is, dat kunnen alleen de allergrootsten.

Hoe die beat erin klapt, gecombineerd met het felle politiek statement van de rappers is elke luisterbeurt weer een genot. Drie minuten hebben ze maar nodig, om alle problemen in modern Amerika aan te kaarten en elke punchline is raak. De recht-voor-je-raapsound van de groep is tijdloos en nog steeds relevant, qua albums grijp ik liever terug naar hun klassiekers, maar mijn favoriete song van de clan blijft toch deze. Als ik 'm draai, dan op vol volume en het liefst drie keer achter elkaar. Zeer verslavend nummer, met een hoge airplaywaarde.

MRDammann schreef:
Was dit het eerste protestnummer dat eigenlijk ging over president Trump? Het is in ieder geval een fantastisch nummer. Ik hou gewoon van die boze, opzwepende nummers en daar is We the People... een fantastisch voorbeeld van.

Aerobag schreef:
Deerhunter is een fascinerende band. Een groep die moeilijk in een hokje te plaatsen is. De sound van de band is gekarakteriseerd door een drukkende, haast onwerkelijke ambiance, maar daar staat tegenover dat ze ook zeer levendige pop melodieën produceren. Daarnaast schamen ze zich er ook niet voor om de muziek eens flink te laten schuren. Hierdoor wordt een continu spanningsveld opgeworpen. Op het ene moment droom je weg op zoete gitaar- en synthesizerklanken, terwijl een flinke nekslag aan distorsie achter elke hoek kan wachten.

In de Song van het Jaar 2010 competitie geraakte Desire Lines tot een 14e plek in de jaarfinale. Een respectabele notering, maar de waardering voor het nummer lijkt de laatste jaren een vlucht genomen te hebben. Een interessant wapenfeit zou blijken als het nummer ook in staat is hoger te eindigen dan 2010 jaargenoten en nu mede-decennium finalisten Runaway en Ready To Start, die in de 2010 finale respectievelijk op plek 1 en plek 8 pronkten.

Desire Lines is een van de meer straight-forward inspanningen van de band, maar de melodieuze gitaarlijnen sleuren de luisteraar vanaf minuut 1 het nummer in. Opvallend genoeg komt dit nummer niet uit de koker van excentrieke band-leader Bradford Cox, maar is het gitarist Lockett Pundt die niet alleen het nummer geschreven heeft, maar ook de vocalen verzorgd. Het contrast tussen het schrillere geluid van Cox en de lagere stem van Pundt is een opvallende maar welkome verschijning.

Het nummer gaat zich nog meer onderscheiden tijdens de tweede helft, als de groep zelfs de vormen van een Jam-band aanneemt. Tijdens deze instrumentale breakdown stijgt het nummer boven zichzelf uit. Elke noot lijkt doordacht en perfect op zijn plaats. De herhalende en in elkaar grijpende gitaren leveren een heerlijke spanningsboog, die nog wel minuten door zou kunnen gaan eer dat hij zou gaan vervelen. Uniek nummer in het oeuvre van een unieke band.

dumb_helicopter schreef:
Een nummer waarvan ik altijd eerst aan Interpol moet denken, maar dan direct wel de goede Interpol. Langs de andere kant is het natuurlijk niet volledig Interpol, maar slagen ze erin toch een eigen smoel te hebben. De instrumentale uitloper is om vingers en duimen van af te likken en smaakt dan nog naar meer.

hoi123 schreef:
Foutje gemaakt denkik, Wasted Days is niet mijn nummer 1. Wel een anthem alsnog