Gretz schreef:
Om 12:10 gaan we op BeatSense verder met de nummer 50

Gretz schreef:
Om 12:10 gaan we op BeatSense verder met de nummer 50

dumb_helicopter schreef:


Hoe krijg je daar toegang tot?

Gretz schreef:

Je hoeft er alleen een account aan te maken via mail / Facebook / Twitter en een username te bedenken. aerobag kan je evt de weg wijzen

Gretz schreef:
Kom chat x
MusicMeterCSL | BeatSense

NowPlaying: #49 CHVRCHES ♡ - The Mother We Share

stoepkrijt schreef:
Hoe laat verwacht je dat de top van de lijst voorbij komt op BeatSense? Ik heb een drukke dag vandaag, maar als het past wil ik nog wel even aanschuiven.

DjFrankie schreef:
Wolf Alice leerde ik kennen met de originele versie van Bros. een heel leuk en verslavend popliedje. Dat is ook altijd mijn favoriet gebleven tot 2017 Visions of a Life. Het nummer Don't Delete the Kisses maakte al bij de eerste luisterbeurt een verpletterende indruk, het 2 stemmige zingen van Ellie Rowsell klonk als een complete verrassing. Schattig lief intro, dan het tempo erin en een puik slot. Perfect popliedje. De praatzang en het refrein zitten hier perfect in elkaar verweven. Wel was ik verbaasd dat dit nummer de finale heeft gehaald, dit had ik zeker niet verwacht. Wordt nu wel weer tijd voor een nieuw album want dat is dus alweer 3 jaar geleden. Misschien staat daar mijn volgnede favoriete Wolf Alice nummer op?

123poetertjes schreef:
Ellie, oh lieve Ellie. Wat heb je me toch een fijne band bij elkaar zeg. Wolf Alice kan hard gaan en dikke moshpits op touw zetten, maar juist wanneer ze gas terug nemen is mijn liefde voor de dame en heren het grootst. Liefde is sowieso het codewoord van Don't Delete The Kisses: elke porie in de instrumentatie, zang en tekst ademt verliefdheid. Het verlangen, de hunkering naar het samenzijn. Het tegen elkaar aan kunnen kruipen op de bank, of in de trein. Het ’s nachts berichtjes naar elkaar sturen voor het slapengaan. Het elkaar kunnen troosten als het nodig is. Het samen vieren van het leven. Maarja, dat is alleen het beeld wanneer de liefde wederzijds is. Hiervoor ga je vaak een fase door van angst en onzekerheid, de onzekerheid om, when the day is done, toch weer alleen zijn. Het gevoel is zo herkenbaar dat het snijdt.

Ik word zelf niet heel snel verliefd, in mijn leven kan ik misschien drie gevallen opnoemen waar Jerry Williams dus bij hoorde. Crushes ja, echt veel denken aan iemand nee. Als het echter gebeurt dan is dat aan de ene kant heerlijk, aan de andere kant brengt dat ook weer een complete twijfel met zich mee. Ik ben niet een persoon die heel sterk in zijn schoenen staat waardoor ik alles nogal vaak overdenk en scenario’s afweeg. Vindt die andere persoon mij net zo leuk als ik haar? Hoe leuk vind ik haar eigenlijk echt? Het is iets dat ik liever voor mezelf zou willen houden, maar Ellie Rowsell staat hier plots met een breekijzer voor de deur van mijn ziel en weet binnen te geraken zodat ik nu toch maar wat dingetjes ga schrijven. Don’t Delete The Kisses stond praktisch vanaf de release al in mijn top honderd maar met laatste halfjaar heeft me wel definitief doen besluiten hem daar ook op het podium te zetten. Er kwam namelijk iets in mijn leven in de vorm van ja, een chick dus. Tijdens een borrel heb ik een heel leuke collega leren kennen. Beetje gesproken, nog even samen op straat blijven hangen toen de kroegen sloten, je kent dat soort dingen. Haar daar tevens omgepraat om mee te gaan op werkkamp (of naja, een weekend op een veld staan met alle collega’s van alle vestigingen in Europa maar ik vind de term gewoon grappig) en eenmaal daar begon ik haar steeds leuker te vinden. Heel veel met haar omgegaan, samen veel bier weggetikt, dansjes gedaan, nachtchillsessies gedaan bij tent, je kent dat soort dingen. Na afloop naast haar in de bus gezeten terug naar kantoor en haar vanuit daar in de stromende regen naar het station gebracht. Precies zoals romantische films werken eigenlijk.

Het leven is helaas geen romantische film en dus betekende dit niet direct het begin van iets moois, hoe hard ik ook mijn best deed. We hadden allebei een nogal drukke zomer dus het bleef vooral bij veel appcontact en slechts sporadisch afspreken. Ik had in het begin al een redelijke crush op haar maar in de loop van de tijd werd ik echt verliefd zonder haar in de tussentijd ook maar veel te zien. En toen donderde ik eind september op mijn achterhoofd en zat ik plots vier weken aan mijn ouderlijk huis gebonden, ver weg van alles wat er speelde een Eindje verderop. In die gevallen voel je je eigenlijk vrij machteloos. Mijn studie kon ik even aan de kant zetten, voetbal ging er natuurlijk ook niet meer in hier op MuMe kondigde ik ook een maandje afwezigheid aan. Allemaal geen probleem, lekker mijn hoofd zo leeg mogelijk maken. Dacht ik. Wat overbleef waren mijn gedachten die eigenlijk nog maar over één ding konden gaan: die meid waar ik inmiddels best wel behoorlijk verliefd op was. Behoorlijk wat met haar geappt, keertje lang gebeld ook, maar met die afstand werd het er niet per se duidelijker op waar het allemaal heen ging. In mijn hoofd speelde ik een supercut van ons af, op repeat want ja, zo enorm veel had ik haar nog niet gezien. Al snel begon dat uit te breiden naar allerlei wat-als-scenario’s waarin ik ofwel alles romantiseerde ofwel juist het slechtste dat er kon gebeuren inbeeldde. Ook een tijd waarin ik Wolf Alice behoorlijk op repeat luisterde omdat ik wel eens het gevoel had dat Ellie me er doorheen kon sleuren. Als iemand kon weten hoe ik me voelde was zij het wel. Don’t Delete The Kisses werd zo real voor me, echt eventjes wat huilmomentjes op gehad. Wat is mis met me? I’m like a teenage girl.

Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder. De meid zie ik nog steeds geregeld maar nee, helaas, geen filmafloop. Al komt het ook wel van beide kanten, ik ben namelijk inmiddels weer over haar. Begon me eigenlijk te realiseren dat ik best wel wat close vriendinnen heb die beter bij me passen en tegen wie ik ook niks te verbergen heb, het blijft namelijk tricky om meteen al heavy informatie te delen met je crush. Ik ben nu juist wel gaan geloven in relaties die kunnen ontstaan uit een diepe vriendschap. Dus misschien, als we over een tijdje dikkere vrienden zijn dan ooit, waag ik nog een nieuwe poging. Tot die tijd ga ik toch maar weer happy door met mijn leven. Met Ellie als mijn spirit animal, dat wel. Clipje ook trouwens xx

Arrie schreef:
Enorm aandoenlijk verliefdheidsliedje. Over alle twijfels die er bij komen kijken, over de euforische gevoelens die het teweeg brengt. Alle spanning en sensatie. Zelfs de muziek klinkt voor mijn gevoel als verliefdheid, ik weet niet eens waarom. Ellie schetst hier niet een enorm overdreven romantisch beeld van liefde maar juist een heel herkenbaar beeld.

Dance Lover schreef:
Dit is een van de mooiste nummers van het jaar tot dusver. Schaamteloze, zoetgevooisde fluisterzang en een dito vertelstem; heimelijke hunkering bij een gevonden liefde, in combi met de stevige instrumentale begeleiding tijdens het refrein maken dit een nummer om bij op te veren en tevens om gelukzalig bij achterover te leunen. Heb echt een aantal keren met tranen in mijn ogen van geluk over de dijk gefietst bij het beluisteren van dit nummer ''ah zo voelt verliefdheid dus''.

AstroStart schreef:
Net geen eerste plek voor Wolf Alice, terwijl de band misschien wel het mooiste liedje van 2017 maakte. "What if it's not meant for me? Love..." Maar het is wel voor haar bestemt, want Ellen Rowsell zingt dat ze smoorverliefd is. "I'm like a teenage girl. I might as well write all over my notebook. That you 'rock my world'." Muzikaal gaat het alle kanten op bij Wolf Alice en dat maakt de muziek verslavend. Is het shoegaze? Indie rock? Dreampop? Misschien van alles een beetje. Wolf Alice laat zich namelijk niet in een hokje duwen. Gelukkig maar.

MRDammann schreef:
Eigenlijk ben ik dit pas recentelijk echt heel erg goed gaan vinden. Eén van de meest bijzondere nummers van de 2010's. Heeft wat mij betreft ook best wel vroeg de klassiekerstatus verworven. Daarnaast hoorde ik dit nummer ook laatst in een shuffle voorbijkomen en ik was weer helemaal overdonderd.

Gretz schreef:
Zeker en vast mijn favoriete liedje van 2017, want het is om te watertanden zo mooi! Waarschijnlijk ook het nummer dat (het proces van verliefd) worden het allerbeste beschrijft, haast tot in absolute perfectie. Elke keer als ik naar Don't Delete the Kisses luister verbaas ik me weer hoe raak de lyrics van ELlie Rowsell in dit epos zijn. Voeg daar haar prachtige, zoetgevooisde parlando-zanglijnen aan toe en je kunt me definitief afv(l)oeren!

Rowsell vertelt over de heimelijke hunkering naar de persoon op wie ze stukje bij beetje smoorverliefd is geworden. Angst, verwarring, twijfel en ondraaglijke spanning strijden met gevoelens van geluk en opwinding. Vind hij/zij me wel leuk genoeg? Chaos in haar hoofd is het onvermijdelijke resultaat. Ondanks eerdere teleurstellingen ('what if it's not meant for me?') besluit ze, een paar dagen na hun laatste date, dat ze er VOL voor moet gaan. Al dagdromend ziet ze het contact uitgroeien tot iets moois. In het tweede verse geeft ze haar gevoelens eindelijk bloot en laat ze haar crush weten hoe graag ze hem ziet. Haar droom begint werkelijkheid te worden en ze ervaart een prachtige explosie van geluk. Op het eind schreeuwt ze het dan ook uit:

'Me and you were meant to be in love!'

Exemplarisch voor het sprongetje dat haar hart maakt nu ze éindelijk de bevestiging heeft dat het gelukzalige gevoel wederzijds is.

Titmeister schreef:
William Bevan a.k.a. Burial is waarschijnlijk een van de meest intrigerende artiesten van de 21e eeuw. Mid 00's brak hij door in de golf van dubstep-pioniers die de Britse electronic van die tijd kleurde. Initieel produceerde hij zelfs anoniem en nog steeds doet hij niet aan live-optredens en is er weinig over zijn persoon bekend.

Dat maakt ook weinig uit, aangezien zijn muziek voor zich spreekt. Hij gebruikt invloeden van typische Britse 90's electronic-stijlen als garage, UK rave en triphop en lardeert die met samples uit pop en R&B, waarmee hij een compleet unieke stijl heeft. Zijn albums Burial en met name Untrue zijn mijlpalen in de moderne muziek, maar zijn magnum opus maakte hij toch wel in 2012 met Ashtray Wasp. Een nummer dat het klassieke concept van een nummer ontstijgt. Het is een soort samplecollage, maar desondanks toch een geweldig geheel. Ik kan nog een paar pagina's aan superlatieven over dit nummer volpennen, maar ik neem jullie liever mee langs de bonte verzameling samples in dit nummer.

Song: The Stones Roses - Elephant Stone
Sample: gitaarriff
Verschijnt: vanaf 4:36

Ik begin met de bekendste en waarschijnlijk meest recht-toe-recht-aan sample. Na een rustiger tussenstuk kondigt Burial de kick aan met de scheurende openingsriff van Elephant Stone.

Song: Hiroshi Watanabe - Hikari
Sample: synthhook
Verschijnt: 4:22

Een van de mooiste instrumentale samples vind ik die van de synthhook van Hikari. Burial maakt een prachtige bedwelmende overgang van.

Song: Monica feat. Mr Malik - Like This and Like That
Sample: vocals
Verschijnt: 1:30, 1:47 en 1:50

Nog vernuftiger dan de instrumentale samples zijn wel de vele vocal samples die Burial gebruikt. Hoe hij het doet, weet ik niet, maar het lukt hem soms om het zo te laten lijken dat er iets anders gezongen wordt. Neem de sample op 1:30 bijvoorbeeld: het lijkt daar voor mij overduidelijk of er 'I Want You' gezongen wordt, terwijl als ik het nummer van Monica terugluister (op 2:49) lijkt het alsof 'Without You' zingt.

Song: Mandy11486 - I Still Cry
Sample: vocals
Verschijnt: meerdere flarden van 7:49

De naam Mandy11486 zegt je waarschijnlijk niks, maar I Still Cry is allicht bekend van het origineel van Ilse DeLange. Burial gebruikt wel vaker YouTube-covers van nummers als sample - waarschijnlijk om copyright-issues te voorkomen. In dit geval pakt hij flarden zang uit het nummer 'While darkness takes the afternoon', 'When I hear your name', 'I cry', en 'When the leaves start falling' vervormd tot een androgyne zang en meesterlijk in het geheel verwerkt. Deze sample is voor mij echt het absolute summum van samplekunst.

jordidj1 schreef:
Een perfecter tijdstip kan ik niet bedenken om de volgende update te droppen, want ja, de muziek van Burial komt echt het best tot zijn recht als er geen fractie zonlicht meer te zien is. Met een capuchon op door de stromende regen heen slenteren, dat is de beste luisteromgeving.

Een tijdlang draaide ik enkel Burial. Ik had ochtenddiensten en/of sluitdiensten, dus als ik onderweg naar het werk was spitte ik zijn discografie door. Vooral de EP's waren populair bij mij, omdat de lengte perfect aansloot op mijn reistijd (ik woonde destijds nog in Almere). Als je dan om vijf uur 's ochtends door het centrum van Amsterdam loopt, word je pas echt getroffen door de impact van de EP Kindred, in het bijzonder door de track Ashtray Wasp.

Die track is één grote emotionele uppercut. In die twaalf minuten gebeurd er zo veel, maar woorden schieten tekort om datgene samen te vatten. Je tast in het duister door het mysterieuze geheel van de song, die je alleen achterlaat in niemandsland, maar tegelijkertijd moed geeft om door te gaan.

The Eraser schreef:
Geluidskunstenaar die aantoont dat elektronische muziek ook een ziel kan hebben. Ashtray Wasp heeft een broeierige sound en telt talloze verrassende wendingen. Vooral de outro met xylofoon is wondermooi. Op zich is het nummer heel fragmentarisch, maar toch voelt de song aan als een knap geheel.

Teunnis schreef:
Begin 2012 kwam Burial ineens met een nieuwe EP. Ik volgde hem pas sinds ik Street Halo hoorde, maar vanaf het eerste moment wist ik dat ik met iets bijzonders te maken had. Het bleek te gaan om een mysterieuze producer die voor een heel nieuw geluid in de electronica heeft gezorgd, een experimentele vorm van dubstep. Sinds Street Halo (2011 was dat) heeft hij dat geluid ontwikkeld tot future garage: een moderne variant op het in Engeland in de jaren '90 zeer populaire UK garage. Op deze EP, Kindred, kwam die sound tot perfectie. Het is een mix van zowaar dansbare beats en melancholische kalme electronica, maar dan met een hele hoop knip-en-plakwerk. Het is echt bizar waar hij zijn vocal samples vandaan haalt. (Op dit nummer onder andere van YouTube-covers en Ilse DeLange, ja u hoort het goed, Ilse DeLange.) De andere twee nummers van deze EP hebben overigens de top-100 net niet gered.

dumb_helicopter schreef:
42ste geëindigd in totaal dat jaar. De laatste ladder waar het aan meedeed ook gewonnen maar dan bizar genoeg niet verder gegaan? Mogelijk kan herman hier meer duidelijkheid op werpen gezien het format toen nog compleet anders was.

stoepkrijt schreef:
mijn #6 doet het verrassend doet en heeft mijn gunfactor.

Choconas schreef:
Santi White (geboren in 1976) bracht in 2008 haar debuutalbum Santogold uit, dat lovende kritieken kreeg. Het gebruik van de artiestennaam Santogold bleek juridisch moeilijk te liggen, dus om niet in de problemen te komen, veranderde Santi haar naam vervolgens in Santigold. Haar tweede album, Master of My Make-Believe, verscheen in vier jaar later. Het nummer Disparate Youth werd op 14 februari 2012 in de Verenigde Staten uitgebracht als de eerste single van het album. Het is tevens het bekendste en wat mij betreft ook het beste nummer op haar moeilijke tweede.

Het is niet gemakkelijk om precies te omschrijven hoe Disparate Youth klinkt. Ja, er zijn zeker elementen van elektro, dub, reggae en rock te horen en de scherpe alternatieve randjes zijn ook duidelijk aanwezig. Tegelijkertijd is de muziek onweerstaanbaar pakkend en onmiskenbaar Santigold. Laten we het er op houden dat het liedje en de artiest redelijk ongrijpbaar blijven, net zoals bijvoorbeeld een band als TV On The Radio (met wie ze heeft samengewerkt). Commercieel onbruikbaar was Disparate Youth in elk geval niet, want het was onder meer te zien in advertenties voor de Honda Civic en voor de verzekeringsmaatschappij Direct Line.

Overigens heb ik Santigold voor het laatst live mogen aanschouwen op Pitch in het Westerpark in 2016. Dat was best een energiek optreden, maar helaas had ze toen net haar derde album 99¢ uitgebracht en dat is gewoon niet zo sterk. Maar toen Disparate Youth en haar eerdere hit L.E.S Artistes voorbij kwamen, leefde ik helemaal op. Zulke nummers kunnen een optreden omhoog tillen, al is het maar voor even.

Dance Lover schreef:
Na veel positieve aandacht in het Song van het Jaar topic, dendert Santigold nu ook de Mumeladder binnen. Dit nummer wordt gekenmerkt door een verscheidenheid aan genres: Trap, raggae, indierock, breakbeat en een vleugje hip hop zijn in een blender samengesmolten tot een catchy, levendige, zomerse popsong. Het is haast niet te geloven dat dit nummer onopgemerkt is gebleven op de radio. Wil je in Caribische sferen komen? Dat gaat je met dit nummer zeker lukken.

kemm schreef:
De enige gerechtigde winnaar. Popmuziek waar verschillende genreliefhebbers zich in kunnen herkennen. Een nummer dat verschillende generaties kan bijeenbrengen, en toch, in alle opzichten, de huidige tijdsgeest weet te omvatten. Een commerciële én artistieke triomf, zo’n song dat het muziekjaar gemaakt heeft, blijkt nu al, zal nog blijken. En de enige gerechtigde winnaar omdat het simpelweg het beste lied is. Ja, laten we het beste lied voor één keer eens laten winnen!

Snoeperd schreef:
Als dit een lijst was die alleen de mooiste popnummers zou bevatten had dit wat mij betreft sowieso op 1 mogen staan. Disparate Youth heeft alle aspecten van een fijn popnummer. Het is zeer opzwepend, met een ontzettend gave drumcomputer en een ratelende elektrische gitaar die er steeds doorheen komt. Daarnaast hou ik wel van dit soort vrouwenstemmen, van die zwoele stemmen maar met toch heel veel pit. Daarnaast is het refrein ook nog eens grote van klasse.
Cijfer: 8,8

stoepkrijt schreef:
Dit is een gewoon een heerlijk nummer. Het klinkt vlot, modern, stoer en ligt ongelofelijk lekker in het gehoor. Dit is pure entertainment. Wat wil een mens nog meer? Een betere zangeres misschien? Dat zou geen kwaad kunnen, want een geweldige stem heeft Santigold naar mijn mening niet. Toch stoor ik me er niet aan, want deze stem hoort nu eenmaal bij dit nummer. Die ruwe en ongepolijste stem past eigenlijk best goed bij zo’n niets-aan-de-handnummer als dit en geeft het een stoer randje. Disparate Youth is geen topkwaliteit. Ik kan in ieder geval niets in dit nummer ontdekken dat het echt een goed nummer maakt. Maar dit nummer klinkt wel uitermate prettig en dat is ook heel wat waard.

123poetertjes schreef:
Blokje vier even enthousiast openen. Santi heeft hier een anthem gecreëerd voor de ambitieuze buitenbeentjes en ook genretechnisch wappert het maar een beetje overal tussen. Het is pop, het is r&b, het is Caribische funk, het is een beetje hiphop, er is een elektronische touch en er zit een jengelend gitaarriff in. Juist het feit dat die stijlen zo goed samen gaan geeft echter hoop, en Disparate Youth is dan ook voornamelijk geschreven met het oog op in het moment leven en je dromen naleven omdat iedereen wel ergens zijn draai en passie in kan vinden. De laatste jaren ben ik steeds meer naar dit liedje gaan leven en steeds meer mijn eigen ding gaan doen. Ik zit nog altijd boordevol plannen en idealen over mijn eigen toekomst, het doel is daar nu zoveel mogelijk naar te handelen in hoewel er nu nog wel wat blokkades tussen zitten. Op dit moment zit ik in een studie waarvan ik me iets te laat heb gerealiseerd dat het me niet gelukkig gaat maken, maar omdat ik nu al zover gevorderd ben zou het nu dom zijn om uit te stappen. Maar het einde nadert, en ik hoop dat wanneer ik hiermee klaar ben ik even uit mijn huidige stramien kan stappen en iets kan gaan doen waar ik daadwerkelijk van denk van: ja, dit is wat ik wil. Hopelijk kan ik daarna een keer het buitenland in, nieuwe contacten opdoen over de hele wereld, en gewoon doen wat ik leuk vind. Da's eigenlijk ook waar zo’n top 100 om draait: liedjes bij elkaar plaatsen naar eigen inzicht, wars van regeltjes van anderen. Wat ik al zei, een anthem.

Gretz schreef:
Ongelofelijk sterk liedje. Had natuurlijk een grote (radio)hit moeten worden maar schijnbaar was Nederland er nog niet rijp voor. Het nummer zit simpel gezegd gewoon briljant in elkaar. Het is uitermate knap hoe Santigold moeiteloos verschillende stijlen gecombineerd tot een geheel wat buitengewoon catchy klinkt. Cijfer: 9,5