https://i.imgur.com/hTh8Fr9.png
7. Franz Ferdinand - Outsiders
Funky indierock, 2005, You Could Have It So Much Better, 4:03

Ik zal in dit stukje best wat passages jatten uit de Greatest Hits of Franz Ferdinand een paar weekjes geleden want ja, ik blijf niet aan de gang. Voor jullie was het waarschijnlijk al wachten tot de mannen ook hier zouden passeren en ja, natuurlijk staan ze in mijn toptien. Sterker nog: sinds 2014 staat Outsiders daar eigenlijk onafgebroken en het moest eigenlijk tot Beauvenstaande update duren tot dit nummer van de eerste plek werd verstoten. Tijdens die Greatest Hts realiseerde ik me pas weer hoe dierbaar Franz Ferdinand wel niet voor me geweest is. Het transformeerde me van een oppervlakkige muziekluisteraar in een echte liefhebber met, zeker in het begin, snobbistische en een ‘kijk-mij-nou-shinen-met-mn-alternatieve-indiesmaak'-trekjes. Het feest begon, gek genoeg, bij Right Action. Zwaar geïntrigeerd door de clip en die lekker funky sound begon ik meer informatie over de band te zoeken. Toen vielen er was puzzelstukjes in elkaar want ik bleek hier en daar al best wat nummers van ze te kennen zonder de link te leggen dat het één en dezelfde band was. Binnen no-time werd ik echt fan en tot op heden is Franz Ferdinand eigenlijk de enige band van wie ik alle leden echt wel ken. Buiten The Beatles dan, maar dat telt niet echt. Franz Ferdinand is Bob Hardy, de een beetje sullig ogende maar stiekem gortdroge bassist. Franz Ferdinand is Paul Thompson, de drukke drummer die zo grappig kan kijken. Franz Ferdinand is Nick McCarthy, de excentrieke gitarist slash toetsenist met zijn gelhoofd en iets te hoog opgetrokken broeken. Maar Franz Ferdinand is vooral de handsome frontman Alex Kapranos, met z’n sexy stem en zijn hoge splitsprongetjes. Samen hebben ze me toch een partij fantastische tunes gemaakt met een erg karakteristiek geluid, vele verwijzingen naar de bijbel en andere historische gebeurtenissen (I mean, kijk naar hoe heten ofzo) en sowieso een breed onderlegde kennis en creativiteit.

De band sleepte me door mijn laatste middelbareschooljaartjes en mijn eerste unijaartjes heen. Zeker in mijn begintijd, toen ik dagen achter elkaar naar en niemand anders kon luisteren, wisselden mijn favorieten wel eens. Van hun ultrabanger Take Me Out naar het hartverscheurende Walk Away, dan weer de vrolijke mars genaamd L. Wells. Maar inmiddels is het al een flink aantal jaren gesetteld op Outsiders want daar zit gewoon alles in. Het is funky, alle bandleden hebben een geweldige input, de teksten zijn top en je zit constant met het idee dat alles plots totaal fout kan gaan. Ik heb zeker vroeger best wel vaak dromen gehad waarin ik uiteindelijk in een soort ondergronds oneindig uitgestrekt doolhof gemaakt van fluffy stuff waar dan andere gevangenen stukjes uit stonden te beitelen. Outsiders bleek uiteindelijk precies dat gevoel in een nummer te vatten: ergens wat lichtvoetig maar je voelt aan je water dat er iets niet helemaal in de haak is. En dat komt dan ook weer door die discrepantie in de instrumentatie. Gitaarlijntjes die net niet uitgelijnd zijn, drums die er een beat te vroeg inkicken, zo’n distopisch synthesizertje erdoorheen en die wegstervende ‘fall asleep’ aan het eind. Verder heeft Nick nog een heerlijk onheilspellende passage waar zijn inner Bowie naar boven komt en murmelt Alex over valium als zijn enge droom. Dan weet je het: rennen. Rennen voor je leven, wegwezen van alles en iedereen om je heen. Maarja, zie maar eens weg te komen in een oneindig uitgestrekt doolhof. Outsiders is een nummer dat je vastgrijpt en nooit meer loslaat. Ik ben erin getrapt. Net zoals dat de ikpersoon in de val is getrapt van zijn lover die hem domineert. It’s been some years, maar Outsiders is nog altijd mijn Ceasar.

Ook zo'n kjoele spannende FF: Franz Ferdinand - Twilight Omens. DIE TEKSTEN JONGENS, DIE TEKSTEN



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/5VWPF6M.png
6. Jon Hopkins - Collider
IDM, 2013, Immunity, 9:22

Tja, zoveel echte muziek met echte instrumenten en dan hebben we dit. Jon Hopkins, hallo zeg. Een beetje emotieloos gebrei, zonder gevoel. Een hoes bestaande uit puntige vormpjes uit een computerprogrammaatje gemaakt, en de muziek is dat ergens ook. En kijk hem live eens staan, als een dooie achter zijn laptopje een paar knopjes indrukken. Wat klinisch. Wat langdradig.

Wat
Fucking
Awesome

Tja, als je hier niet keihard van kunt genieten dan kan ik alleen zeggen: jammer. Ik zou het je zo graag gunnen om dezelfde beleving als ik te ondergaan bij de nummers van deze virtuoos. Jon Hopkins is misschien een beetje een artiest van de koude grond maar in dat opzicht weet hij wel perfect hoe een topliedje in elkaar steekt. En in de nummers van Sjonnie zit ook echt nog wel diepgang, gelaagdheid, subtiliteit. Niet per se gevoel maar soms is het ook wel eens fijn om je gevoel uit te kunnen zetten en jezelf even op te laten gaan in de wereld om je heen, of die wereld zich nou binnen of buiten onze ozonlaag begeeft. Ik kan me totaal verliezen in Collider. Naar mijn mening is dit eigenlijk, objectief, het beste nummer ooit gemaakt, als je de formules nagaat. De puzzel gekraakt. Het is een opeenstapeling van drops die direct weer opbouwen naar nieuwe drops. Dit alles gaat zo subtiel zijn dat je het ergens pas doorkrijgt als ie, zes minuten in, een keertje uitblijft. Waarna je echt een beetje ongemakkelijk wordt en een halve minuut in spanning zit te wachten of de balans ooit weer terug komt. Wat de euforie natuurlijk compleet maakt als het gebeurt. Een nummer dat een totaal andere beleving heeft dat gemiddelde muziek maar daardoor minstens zo indrukwekkend. Op Catch vorig speelde hij hem direct achter Open Eye Signal aan, nou jongens toen kon je me oprapen. Bijna letterlijk zelfs. De combinatie van alcohol, vermoeidheid en een totaal verlies van realiteit zorgde er op een gegeven moment voor dat ik mijn evenwicht begon te verliezen. Een chick die naast me stond dacht vermoedelijk dat ik behoorlijk onder invloed was van weet ik wat want ze gaf me spontaan een kus op m'n voorhoofd. Ik bedankte haar kort en zat toen weer terug in m'n eigen wereldje. Ik weet eigenlijk niet eens meer of ze knap was, slechte beurt van me of niet? Ach ja, had Jon maar niet zo awesome moeten zijn. Jongens toch. Oh my.

Ook kjoel en als ie achter Collider wordt gedraaid val ik geheid om dus laten we hem toch maar skippen: Jon Hopkins - Open Eye Signal



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/MH8juOq.png

5. Nick Drake - Day Is Done
Folk, 1969, Five Leaves Left, 2:26

Een nummer dat gewoon heel erg mooi is, zonder dat ik er echt een persoonlijk verhaal bij heb. Maar het verhaal zit al in A Day Is Done zelf, of in elk geval in de artiest. Dat deze man tot na zijn dood heeft moeten wachten op erkenning is echt onbegrijpelijk. Srsly, de eerste keer dat ik van Nick Drake hoorde was ik meteen totaal verwowzerd. Mooie ding. Een geweldige gitarist, soms kan zoiets moois zo simpel klinken. Wat vooral knap is hoe hij zulke zware onderwerpen zo luchtig laat klinken. Als je oppervlakkig naar Five Leaves Left luistert heb je geen idee dat Nick hier ergens al een beetje bezig was nare gedachten weg te schrijven. Het heeft iets opgewekts, iets luchtigs, alsof hij zijn lot al omsloten en geaccepteerd heeft. Five Leaves Left verscheen in 1969. Vijf blaadjes later, in 1974, was het klaar. Arme jongen, depressie is een bitch.

Ook kjoel en blij dat deze baas nog wat langer onder ons is geweest (al had ie Hallelujah bij zich moeten houden, jongens toch waat een zaadnummer is me dat toch): Leonard Cohen - Suzanne



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/HO5WOzL.png
4. Cloud Nothings - Wasted Days
Post-hardcore, 2012, Attack On Memory, 8:54

Ik heb het in dit topic al een keer letterlijk gezegd: Een top 100 zonder Wasted Days is geen ekte ekte top 100. Dus ja, dan moet ik ook maar mee want mijn lijst is natuurlijk gewoon aan jwz. En het stond dan ook nooit zo hoog als in mijn lijst dus wie is hier nou de grote baas? Mocht ik ooit een keer levenloos aangetroffen worden in een bos of in mijn kamer dan is het zeker aan te raden om eerst even een dna-test te nemen bij Dylan Baldi want hij is het grote brein achter de huurmoordenaar die Wasted Days wel niet. Ik ben al een paar keer gruwelijk hard kapotgevloerd door deze drietrapsraket van een razernij die eigenlijk de drie stadia van koekoek definiëren. De harde opening die je al recht richting ongemak stuurt, de jamfase tussendoor waardoor je plots zin krijgt om gras uit het eerste de beste weiland dat je tegenkomt te trekken en dan dat slot, holy shit, je wilt dan gewoon met een bijl zwaaiend door je winkelcentrum rennen terwijl je MJUMAN BESTAAT NIET schreeuwt. Ik kan me daar dan nog net van weerhouden maar ik moet zeggen dat ik er een keer tijdens een fietstocht niet ver vanaf zat. Ik zat toen net een paar weken op kamers en was, zoals ik al eerder schreef, nog een beetje zoekende naar alles. Vaak avonden alleen, iets te bang om stappen te zetten en er iets beters van te maken. Stappen op de pedalen ging daarentegen wat beter af en het was dan ook een periode dat ik best veel op mijn fiets te vinden was, gewoon een beetje doelloos zwervend door Eindhoven en omstreken. Op een random woensdag eind november besloot ik dat het wel eens een goed idee was om richting België te fietsen. Ik even vluchtig een route van een kilometer of zestig uitgestippeld, playlistje gemaakt en mijn iets te zwara trappende stadsfietsje ter handen genomen. De komende uurtjes lekker zuidwaarts richting Achelse Kluis en Harmont om daarna over het oosten terug richting Eindhoven de cirkel rond te maken. Thrillseeker die ik was kreeg ik uiteindelijk schijt aan mijn route en besloot ik de Leenderheide even mee te pakken, waarna ik totaal verdwaalde. Inmiddels werd het al donker want ja, het was bijna winter en aangezien ik alleen zo’n kutlampje van de Hema had was mijn zicht misschien tien meter ofzo. Geloof me, als je dan moederziel alleen, in het pikkedonker, over een onverhard bospaadje crosst en Wasted Days komt even hoi zeggen op je oortjes dan hoef ik denk ik niet meer uit te leggen hoeveel indruk dat wel niet maakt. Daar stonden een paar knullen, net zo plompverloren als ik op dat moment, een beetje doelloos op gitaren te raggen en drumstellen af te tikken. Wat heeft het nog voor zin, dat leven. Veel ervan voorgesteld, uiteindelijk brengt het zo weinig. Een keurige opsomming van die fase in mijn leven. En wat lucht het toch op om dan keihard mee te kunnen schreeuwen met dat slot terwijl je zonder dat je het weet ook flink hard aan het trappen bent. Vlak na het eind van Wasted Days kwam Valkenswaard in zicht als een soort licht aan het eind van de tunnel. Het heeft me goed gedaan. Weet je wat er ook is aan het eind van de tunnel? EEN FOKKING VLOER. DAAR LIG IK NU.

Ook kjoel en monumental gebleken bij fietstochtjes: London Grammar - Hell To The Liars (Kölsch Remix). Hannah Reid is HAWT btw, omg.



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

holy

https://i.imgur.com/oek1CNp.png
3. Wolf Alice - Don't Delete The Kisses
Emodreampop, 2017, Visions Of A Life, 4:35

Ellie, oh lieve Ellie. Wat heb je me toch een fijne band bij elkaar zeg. Wolf Alice kan hard gaan en dikke moshpits op touw zetten, maar juist wanneer ze gas terug nemen is mijn liefde voor de dame en heren het grootst. Liefde is sowieso het codewoord van Don't Delete The Kisses: elke porie in de instrumentatie, zang en tekst ademt verliefdheid. Het verlangen, de hunkering naar het samenzijn. Het tegen elkaar aan kunnen kruipen op de bank, of in de trein. Het ’s nachts berichtjes naar elkaar sturen voor het slapengaan. Het elkaar kunnen troosten als het nodig is. Het samen vieren van het leven. Maarja, dat is alleen het beeld wanneer de liefde wederzijds is. Hiervoor ga je vaak een fase door van angst en onzekerheid, de onzekerheid om, when the day is done, toch weer alleen zijn. Het gevoel is zo herkenbaar dat het snijdt.

Ik word zelf niet heel snel verliefd, in mijn leven kan ik misschien drie gevallen opnoemen waar Jerry Williams dus bij hoorde. Crushes ja, echt veel denken aan iemand nee. Als het echter gebeurt dan is dat aan de ene kant heerlijk, aan de andere kant brengt dat ook weer een complete twijfel met zich mee. Ik ben niet een persoon die heel sterk in zijn schoenen staat waardoor ik alles nogal vaak overdenk en scenario’s afweeg. Vindt die andere persoon mij net zo leuk als ik haar? Hoe leuk vind ik haar eigenlijk echt? Het is iets dat ik liever voor mezelf zou willen houden, maar Ellie Rowsell staat hier plots met een breekijzer voor de deur van mijn ziel en weet binnen te geraken zodat ik nu toch maar wat dingetjes ga schrijven. Don’t Delete The Kisses stond praktisch vanaf de release al in mijn top honderd maar met laatste halfjaar heeft me wel definitief doen besluiten hem daar ook op het podium te zetten. Er kwam namelijk iets in mijn leven in de vorm van ja, een chick dus. Tijdens een borrel heb ik een heel leuke collega leren kennen. Beetje gesproken, nog even samen op straat blijven hangen toen de kroegen sloten, je kent dat soort dingen. Haar daar tevens omgepraat om mee te gaan op werkkamp (of naja, een weekend op een veld staan met alle collega’s van alle vestigingen in Europa maar ik vind de term gewoon grappig) en eenmaal daar begon ik haar steeds leuker te vinden. Heel veel met haar omgegaan, samen veel bier weggetikt, dansjes gedaan, nachtchillsessies gedaan bij tent, je kent dat soort dingen. Na afloop naast haar in de bus gezeten terug naar kantoor en haar vanuit daar in de stromende regen naar het station gebracht. Precies zoals romantische films werken eigenlijk.

Het leven is helaas geen romantische film en dus betekende dit niet direct het begin van iets moois, hoe hard ik ook mijn best deed. We hadden allebei een nogal drukke zomer dus het bleef vooral bij veel appcontact en slechts sporadisch afspreken. Ik had in het begin al een redelijke crush op haar maar in de loop van de tijd werd ik echt verliefd zonder haar in de tussentijd ook maar veel te zien. En toen donderde ik eind september op mijn achterhoofd en zat ik plots vier weken aan mijn ouderlijk huis gebonden, ver weg van alles wat er speelde een Eindje verderop. In die gevallen voel je je eigenlijk vrij machteloos. Mijn studie kon ik even aan de kant zetten, voetbal ging er natuurlijk ook niet meer in hier op MuMe kondigde ik ook een maandje afwezigheid aan. Allemaal geen probleem, lekker mijn hoofd zo leeg mogelijk maken. Dacht ik. Wat overbleef waren mijn gedachten die eigenlijk nog maar over één ding konden gaan: die meid waar ik inmiddels best wel behoorlijk verliefd op was. Behoorlijk wat met haar geappt, keertje lang gebeld ook, maar met die afstand werd het er niet per se duidelijker op waar het allemaal heen ging. In mijn hoofd speelde ik een supercut van ons af, op repeat want ja, zo enorm veel had ik haar nog niet gezien. Al snel begon dat uit te breiden naar allerlei wat-als-scenario’s waarin ik ofwel alles romantiseerde ofwel juist het slechtste dat er kon gebeuren inbeeldde. Ook een tijd waarin ik Wolf Alice behoorlijk op repeat luisterde omdat ik wel eens het gevoel had dat Ellie me er doorheen kon sleuren. Als iemand kon weten hoe ik me voelde was zij het wel. Don’t Delete The Kisses werd zo real voor me, echt eventjes wat huilmomentjes op gehad. Wat is mis met me? I’m like a teenage girl.

Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder. De meid zie ik nog steeds geregeld maar nee, helaas, geen filmafloop. Al komt het ook wel van beide kanten, ik ben namelijk inmiddels weer over haar. Begon me eigenlijk te realiseren dat ik best wel wat close vriendinnen heb die beter bij me passen en tegen wie ik ook niks te verbergen heb, het blijft namelijk tricky om meteen al heavy informatie te delen met je crush. Ik ben nu juist wel gaan geloven in relaties die kunnen ontstaan uit een diepe vriendschap. Dus misschien, als we over een tijdje dikkere vrienden zijn dan ooit, waag ik nog een nieuwe poging. Tot die tijd ga ik toch maar weer happy door met mijn leven. Met Ellie als mijn spirit animal, dat wel. Clipje ook trouwens xx

Ook kjoel en veel gedraaid de afgelopen maanden want ik = wandelend cliché: Carly Rae Jepsen - I Really Like You. Weer CRJ, doet ze lekker he?



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/FvGvWKK.png
2. Fuck Buttons - Flight of the Feathered Serpent
Drone, 2009, Tarot Sport, 9:32

Jarenlang was Surf Solar een totale zekerheid voor mijn toplijstje. Sterker nog: een podiumplekje was al gereserveerd. Het nummer kreeg al vanaf de eerste luisterbeurt mijn symapthie en een stuk of tien beurten later was het gewoon totaal awesome. Wat een wervelwind, het raast maar door en neemt steeds meer mee op zijn pad. Een tornado die auto’s, huien en koeien tot zijn slachtoffers maakt. Rest een mix van gewone voorwerpen in het gewone leven, gemengd met kracht van de grote atmosfeer boven ons. Dronemuziek als de beste. Tijd om maar eens de rest van de achtbaan die Tarot Sport wel niet is te ontdekken. En toen bleek een plek voor Surf Solar ineens niet meer zo vanzelfsprekend, er was namelijk best wel kans dat er een nummer die plaat stond dat nóg beter was. Olympians heeft die heerlijke euforie, dat gevoel boven de wereld te blijven en te verdrinken in wolken van geluk. Maar toen, dat slotnummer. Holy schmauz. Flight Of The Feathered Serpent is de apotheose van het album waarop alles samenkomt. Drumpartijen als in een ceremonie van inheemse oerstammen, en daarbovenop weer die warme synthlijn gedrapeerd. En de uitbarsting, het gevoel dat dat je net een weergaloos album hebt gehoord en dat nog even goed moet vieren. Wanneer de synthlijn even wegvalt en dan weer terugkomt is het helemaal compleet en kan ik gevloerd worden. Ja, dit is echt mijn nieuwe favoriet geworden. Niet zonder slag of stoot want het is een zware vlucht geweest voor de geveerde slang. Telkens werd mijn genietmomentje gestoord door dingen waarvan je echt denkt: really, waarom nu? Dan weer kwam mijn huisgenootje me even vragen of het geluid niet wat zachter kon. Een andere keer werd ik vlak voor de climax door mjin moeder gebeld, erg lief natuurlijk maar jongens toch. Dan weer raakte mijn draadloze speaker leeg tijdens het luisteren. En ik viel een keer in slaap bij een nachtluistersessie van Tarot Sport, net tijdens Space Mountain dat er vlak voor zit. Damn it, weer gemist. Allemaal dingetjes die aanvankelijk afbreuk deden aan het genietmoment. Maar eigenlijk is Flight Of The Feathered Serpent hierdoor juist een beetje veranderd in een soort soundtrack van het leven. Ja, er gebeuren kutdingen die het uiteindelijk vaak een ‘wat-had-het-kunnen-zijn-als’-gevoel kunnen geven maar onder de streep is het het allemaal toch wel waard en moet je vooral genieten van die momenten waarop het allemaal wél eens op zijn plek valt. Dan kan niks het leven toppen. En bijna niks dit nummer (er komt nog een nummer 1 hihi). Bovendien is het ook al een soort samenvatting van mijn Top 100 en alles wat hier al gepasseerd is. Het voelt toch een beetje als afscheid nemen van iets waar ik uiteindelijk weer veel te veel uren heb ingestoken maar waar ik wel met een enorme trots op terugkijk. Een stukje documentatie waar ik over een paar jaar nog steeds op kan terugvallen. Of ik moet me dan weer schamen voor hetgeen ik nu heb opgeschreven x.

Zo, dan hoef je daar niet meer aan te denken als we zo bij de nummer 1 zijn aangekomen. Spann0nd huh? Uh huh.

Ook kjoel: mja, luister gewoon het hele album maar weer. Niet te laat in de avond tho, je zou maar tijdens Space Mountain in slaap vallen.



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

True fact Ik heb het zelf voor m'n ogen zien gebeuren met twee beste vrienden

GO JERRY

Inderdaad, Surf Solar is erg goed, maar ze hebben nog beter gemaakt (al ben ik er zelf niet over uit wat hun beste is).

Ik ben er ook nog niet over uit hoe je Fuck Buttons in het Nederlands zou moeten vertalen trouwens. Neukknoppen? Fok knoppen? Of nog anders?

Eventjes Tunnelrave tussendoor jaja ik doe het gewoon hihi x

Fok buttons. Het idee erachter lijkt me dat ze buttons in hun merch hebben waar dat dan opstaat.

Geen idee of ze dat ook hebben gehad hoor. Maar oke.

Valt een last van m'n schouders nu ik de Maren-Kessel TUNNELRAVE eindelijk gehoord heb

https://i.imgur.com/95IMNS6.png
1. Jerry Williams - A Hairdressers Called Sids
Sneeuwpop om te janken en bovendien het beste liedje ooit, 2014, A Hairdressers Called Sids, 3:35

Tja, ik kan het spannend maken door te zeggen dat ik al een tijd over haar ben maar als puntje bij paaltje komt staat Jerry Williams gewoon op nummer 1, ya bish. Duh. Uh huh. Rijst meteen de vraag: Niek, is dit oprecht het beste nummer ooit gemaakt? Mijn antwoord is simpel: nee, dat is het niet. Melodisch wel heel eenvoudig, tekstueel is ie erg guitig maar niet direct memorabel. Gelukkig bestaat een lijst als deze bij de gratie van iets dat niet objetief te vatten is: gevoel. Dat maakt muziek ook zo mooi. En als ik dan mag kiezen voor mijn favoriete nummer ooit dan kies voor het nummer wat mij gevoelens heeft doen laten voelen die ik nooit eerder gevoeld heb. Voel je die? Dus ja, voila, ik had eigenlijk geen andere keuze dan Jerry op het hoogste schavotje te zetten. Het is in deze lijst al haar derde dus wat valt er eigenlijk nog over te zeggen? Nou, om te beginnen wil ik even het pareltje benoemen waar dit nummer van afkomstig is: de EP A Haidressers Called Sids. Een echt eerste werkje van een beginnend artiest maar wel eentje waar het talent van afdruipt. Ze heeft hem zelfs nog op cassette uitgebracht, ik kan het weten want ik kreeg m van haar, whoop whoop. Een kwartet aan supersympathieke liedjes, dicht bij de tienermeisjesvormige bron. Liedjes over jongens die sneaky naar meisjes staren door hun zonnebril, zelfs wanneer ze binnen zijn. Liedjes over lekker in de lavendelvelden liggen en nadenken over een rooskleurige toekomst. Liedjes over een obsessieve crush op iemand hebben zo groot dat je speciaal een langere route naar huis neemt omdat je een kleine kans hebt om een glimp ven m op te vangen. En dan Sids. Oh Sids. Ik citeer graag een stukje van mezelf over het nummer uit de tijd waarin mijn liefde voor dit nummer op zijn hoogst was: najaar 2017.
Ik vond het wel zo toepasselijk om een oud citaat te gebruiken bij een nummer dat doordrenkt is van nostalgie. Zo doordrenkt dat het zijn eigen herinnering is geworden. Voeg hier nog even haar performance van Sids in de Sugarfactory bij toe (tijdens Sids moest ik echt wel een traantje pinken) en het plaatje is compleet.

Er is veel veranderd in die twee jaar erna. Sids zelf is, als ik Google Street View bekijk, inmiddels verbouwd waardoor de gevel onherkenbaar is geworden. De hoes zoals ze hem destijds maakte, staand met gitaar voor deze hairdressers, is dus niet meer reproduceerbaar en ik moet nu verder leven in de wetenschap dat ik nooit meer het originele beeld live kan schieten. En eigenlijk strookt dat ook wel met A Hairdressers Called Sids. Ik ken de grillen en grollen van het nummer op mijn duimpje. Je hoort het wel eens van getrouwde stelletjes dat ze het jammer vinden om nooit meer dat gevoel van de eerste keer verliefd worden op iemand kunnen herbeleven. Ik kan nooit meer zo verliefd worden op Sids zoals ik destijds was. Maar ik ben er eigenlijk ook van overtuigd dat ik waarschijnlijk nooit meer een nummer zo mooi ga vinden als dat ik deze tweeëneenhalf jaar terug vond. En dat ik nooit meer een artieste zo leuk ga vinden als dat ik Jerry destijds vond. Alleen al daarom zal ze waarschijnlijk voor jaar en dag mijn nummer 1 blijven. Jerry, om af te sluiten met de woorden die jij persoonlijk op mijn Sids-cd’tje schreef:


Ook kjoel a.k.a. wat heeft Jerry nog allemaal meer gemaakt? Nou, Film Noir bijvoorbeeld. Rot op van mij. Oh, en Notes. Jaaaa Notes Oh, Babe is ook té cute. En… en… David At The Bar, Velcro, L's Song, zalig hoor. Oei oei Jezza je bent me m'n meisje wel



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

Ja mooi liedje wel. En het is jammer dat je zelfs supermooie nummers te vaak kan horen. Of dat verliefdheid in genegenheid over gaat.

Thanks voor de leuke top 100 en vooral veel hulde voor de mooi geschreven stukjes tekst steeds, dat maakte elk nummer toch nog een stukje mooier! Heb ook genoeg toffe nieuwe nummers ontdekt, dus ook daar dank voor. En natuurlijk was het feest om de updates via de chat te volgen.

Jongens, dat was hem dan. Ik ben me een partij blij dat ik er vanaf ben maar ben wel trots op het resultaat ofzo. Super dat jullie dit met mij wilden meemaken, in het bijzonder Gretz, Arrie, jordidj1, VladTheImpaler en Johnny Marr voor de trouwe support in de CSL's. En natuurlijk iedereen met wie ik deze mooie jaren hier op de site heb beleefd. Ik hou het dit keer maar een keertje kort. Kusjes

Mooie nummer 1 Qua vermakelijke en lange stukjes schrijven gaat niemand jouw top 100 nog evenaren geloof ik, maar ik denk stiekum dat je een stille jongen bent

Good job

haha. je moest eens weten

Toplijst!

Thanks Niek, top top 100!

https://i.imgur.com/FBzDuUA.png

Omdat het altijd handig is een overzicht op één pagina te hebben: hier een volledig lijstje met linkjes naar de posts

https://i.imgur.com/dMEx84y.png
1. Jerry Williams - A Hairdressers Called Sids
2. Fuck Buttons - Flight of the Feathered Serpent
3. Wolf Alice - Don't Delete The Kisses
4. Cloud Nothings - Wasted Days
5. Nick Drake - Day Is Done
6. Jon Hopkins - Collider
7. Franz Ferdinand - Outsiders
8. Beau - Leave Me Be
9. Agar Agar - I'm That Guy
10. of Montreal - The Past Is A Grotesque Animal
https://i.imgur.com/jYv8dI6.png
11. Taylor Swift - New Romantics
12FUCKYOU. Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
13. Jerry Williams - I'm Not In Love With You
14. Atmosphere - In Her Music Box
15. Holden - Blackpool Late Eighties
16. Underworld - Rez/Cowgirl (Live)
17. Arctic Monkeys - Dance Little Liar
18. Brynjolfur - M25
19. Charlotte Carpenter - Break
20. Kate Tempest - Tunnel Vision
https://i.imgur.com/6K3hqCA.png
21. Marie Davidson - Planète Ego
22. BOY - Drive Darling
23. Nathan Fake - The Sky Was Pink (Holden Remix)
24. El-P - $4 Vic/Nothing but You+Me (FTL)
25. Regina Spektor - Daniel Cowman
26. Nelly Furtado - Explode #stemnellytop100
27. The Clash - London Calling
28. Jade Bird - Something American
29. We Were Promised Jetpacks - Keeping Warm
30. Archive - Controlling Crowds
https://i.imgur.com/2hpRL63.png
31. LAKSHMI - Ahaa (Live)
32. Grimes - Flesh Without Blood
33. Cœur de Pirate - Place de la République
34. Wir Sind Helden - Nur Ein Wort
35. Nas - Memory Lane (Sittin’ in da Park)
36. Lorde - Buzzcut Season
37. Opgezwolle - Gebleven
38. Skee Mask - 50 Euro To Break Boost
39. Kasabian - L.S.F.
40. New Order - Blue Monday
https://i.imgur.com/O3lgr3q.png
41. The Comet Is Coming - Summon The Fire
42. girl in red - 4am
43. Air - Alone In Kyoto
44. Nick Cave and the Bad Seeds - Higgs Boson Blues
45. Johnny Cash - San Quentin (Live at San Quentin Prison)
46. Kendrick Lamar - The Blacker The Berry
47. CHVRCHES - Keep You On My Side
48. Let’s Eat Grandma - Eat Shiitake Mushrooms
49. Caribou - Odessa
50. The xx - Intro
https://i.imgur.com/ZK1oSrb.png
51. Vampire Weekend - Harmony Hall
52. The Cure - Boys Don't Cry
53. Jerry Williams - Let's Just Forget It
54. Las Aves - Acid Years
55. Marco Passarani - C-B-S Master Theme
56. Agar Agar - Cuidado, Peligro, Eclipse
57. King Princess - Holy
58. 808 State - In Yer Face (Bicep Remix)
59. Naive Ted feat. MuRli - Only The Oppressor Knows Peace
60. Coldplay - Green Eyes
https://i.imgur.com/O4xnQJJ.png
61. Boards of Canada - Amo Bishop Roden
62. Ocean Wisdom - Walkin’
63. BROCKHAMPTON - SISTER/NATION
64. The Avalanches - Frontier Psychiatrist
65. Mobb Deep - Shook Ones, Part II
66. Kanye West feat. Pusha T - Runaway
67. Burial - Loner
68. Beogradski Sindikat - Duga je Ulica
69. Dominik Eulberg - Die 3 Millionen Musketiere
70. Santigold - Disparate Youth
https://i.imgur.com/S47pJ6I.png
71. The Ronettes - Be My Baby
72. Foals - Spanish Sahara
73. Alvvays - In Undertow
74. William Onyeabor - When The Going Is Smooth And Good
75. Lauran Hibberd - The House I Built When I Was Small
76. Massive Attack - Teardrop
77. Athlete - Wires
78. Arctic Monkeys - From The Ritz To The Rubble
79. The Beatles - In My Life
80. Robyn - Dancing On My Own
https://i.imgur.com/vwu19IZ.png
81. Eefje de Visser - Jong
82. Florence + The Machine - What Kind Of Man (Nicolas Jaar Remix)
83. Het Zesde Metaal - Ploegsteert
84. Alice Jemima - Dodged a Bullet
85. Nina Simone - Sinnerman
86. Azealia Banks feat. Lazy Jay - 212
87. Tim Buckley - Song To The Siren - Take 7
88. Superorganism - Something For Your M.I.N.D.
89. Courtney Barnett - Avant Gardener
90. Ruud Bos - Villa Volta
https://i.imgur.com/2GaNo9r.png
91. Koto - Visitors
92. Donny Benét - Night In Rome
93. David Bowie - Starman
94. Billie Eilish - six feet under
95. Minimum Syndicat - Kenopsia
96. Lady Lamb - Tangles
97. The Sunshine Underground - One By One
98. Guus Meeuwis - Niemand
99. Dizzee Rascal feat. Jeanine Jacques - I Luv U
100. La Femme - Antitaxi

Bubbling
101. 2:54 - Creeping
102. HAERTS - Wings
103. Naaz - TAPED
104. The National - Slow Show
105. Spinvis - Kom Terug
106. James Carr - The Dark End Of The Street
107. Songs: Ohia - Lioness
108. Sufjan Stevens - The Only Thing
109. Nils Frahm - Says
110. Lily Allen - Everyone’s At It
111. Angel Olsen - White Fire
112. Tyler, The Creator - Yonkers
113. Michele Mininni - Rave Oscillations
114. Chromatics - Cherry
115. Radiohead - Let Down
116. Moderat - Milk
117. Hallelujah Chicken Run Band – Mudzimu Ndiringe
118. Mc Solaar - Solaar pleure
119. Janelle Monáe - Django Jane
120. Röyksopp feat. Susanne Sundfør - Running To The Sea
121. Harrie Jekkers - De Man In De Wolken
122. The Rembrandts - I’ll Be There For You
123. The Knife - Silent Shout

En nog een Spotifylinkje naar de volledige lijst, enkel Lauran ontbreekt.


spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT


Voila, dat was hem nu definitief. Ik draag het stokje over aan whoever de volgende is.

Niek out!

Niek, dankjewel voor al je prachtige, eerlijke verhalen! Geeft ons niet alleen een kijkje in jouw leven en in jouw hoofd, maar helpt ook echt om de liedjes beter te waarderen en te begrijpen wat ze voor jou betekenen. En het was sowieso al heerlijke muziek.

Ik heb genoten van je 123 toppertjes!

Ik vond dit een hele mooie top 100. Qua muzieksmaak zitten we niet zo heel dicht bij elkaar, maar ik vind het echt bewonderenswaardig hoe ongefilterd en eerlijk je schrijft over jezelf.