Lillywhite's productie past zeker bij de bombast van veel songs op Sparkle, zeker een Waterfront bv...
Maar hij laat de band ook sprankelen in songs als Book of Brilliant Things, White Hot Day en Up on the Catwalk. Het album heet ook niet voor niets zo lijkt me


The show must go on

Klopt, maar bij de reissues/remasters vanaf 2002 staan die betreffende ontbrekende nrs. er wel weer op.

05. Sparkle in the Rain
04.  Real to Real Cacophony (1979)
03. Sons and Fascination (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3676.jpg?cb=1600795906
02. Street Fighting Years

Dit album kwam in mei 1989 uit toen ik 13 jaar oud was. De Ballad of the Streets EP was daar net voor en het uithangbord van die EP maakte diepe indruk. De melodie van She Moved Through the Fair kende ik toen natuurlijk nog niet dus voor mij was het nieuw en ik vond het geweldig. En zoals dat toen ging toen je 13 a 14 was zette je de hele plaat op een bandje en die schoof je de walkman in om daar een paar weken later pas weer uit te halen. Mede daardoor is dit album me erg lief maar ook gewoon omdat het een sterk album is. De productie is mooi (T Horn maar dan zonder de overduidelijke T Horn invloeden) en de liedjes over het algemeen sterk tot heel sterk.

Mijn vinkjes staan bij This Is Your Land, Let It All Come Down en het titelnummer.

The band recorded fifteen backing tracks for the album but could not decide which tracks to keep, and therefore started to talk about making a double album. During the hectic recording sessions the band exhausted their budget and the work on some tracks was unfinished. Kerr later said: "In retrospect I think we tried to achieve the impossible. We wanted to record a double album on the budget of a single one. But at that moment, we were so full of ideas, and we thought they were all useful. So we decided to record everything and ended up with a huge mess, a veritable nightmare". Unwilling to scrap some of the songs they decided to release all the material as a limited edition double set.[6]

De eerste 10.000 copies waren dat. Daarna werden het ws twee losse albums. Maar de intentie was dus een double LP, de platenmaatschappij werkte alleen niet mee. Waar hebben we dat eerder gehoord

luigifort Mocht je niet veel geven om originele cd hoesjes en boekjes, dan is dit ook een leuke optie. Box bestaande uit 5 kartonnen sleeves, met daarop de afbeeldingen van voor- en achterkant van de geremasterde albums SaF/SFC (alle 15 nrs.), NGD, SitR, OUaT en SFY. Voor een zeer schappelijk prijsje (rond de 15 euri).
https://i.discogs.com/wmH_sjYgYyCdkBA95zC94BAl4BOZ5UG8Xf-up-EPhSE/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:599/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTE1NTEy/MjM3LTE2MjQyMjIx/NTUtNzQ2NC5qcGVn.jpeg

Thanx, bij sommige bands heb ik dat id, maar bij SM vind ik S&F, SFC en OuaT nog wel eens origineel bij de Plato ofzo voor 3 euro, maar het heeft geen haast

Nooit bij stil gestaan vigil dat SFY door Trevor H geproduceerd was. Maar wie anders dan hij hè als je het album hoort

2. Simple Minds - Sons and Fascination (1981) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4831.jpg?cb=1609276482
Ik ga voor de dubbelaar op CD en maak daarmee één enkel album dat de sterkte van de band laat horen alvorens ze commercieel doorbraken. De eerste drie langspelers draai ik bijna nooit. Te donker maar vooral te weinig inspirerend. De muziek raakt me niet echt. Op Sons and Sister gebeurt dat voor het eerst wel.

Kijk, zo leer je weer eens wat

Deze sound doet me wat denken aan de bekende plaat van ABC of de single versie van PSB's It's Allright. Niet met die typische Horn tierelantijnen (waar ik verder wel van hou) zoals bij Frankie goes, die ene van Yes, Tatu of de 1ste van Seal.

Of deze

Marc Almond - Tenement Symphony (1991) - MusicMeter.nl

Bizar sterke band dan toch als albums als het ijzersterke Empires and Dance en Once Upon a Time m'n lijstje niet halen...

5. Sister Feelings Call
4. Real to Real Cacophony
3. Sons and Fascination
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4488.jpg
2. Empires and Dance

De nummers 3-5 zaten dus dicht bij elkaar en de nummers 1 en 2 staan daar een eindje boven. Empires and Dance was het eerste pre-NGD-album dat ik hoorde en wellicht heeft hij mede daarom een streepje voor. De plaat is grillig en grotendeels, tja, briljant. De blauwe sterren gaan naar Today I Died Again en This Fear of Gods (was nog hoogtepunt op een betrekkelijk recent concert), maar daarmee doe ik het dance-gebeuren ook weer wat tekort, want naast I Travel zit ook in de rest van de eerste zes nummers geen enkel moment van verzwakking. Toegegeven dat de plaat daarna iets te frivool wordt, maar dan zijn een dikke 4½* al lang binnen.

2. New Gold Dream (81-82-83-84)

Wat is er allemaal al niet over dit iconische album gezegd? Volgens mij niet zo heel veel - de loftuitingen zullen morgen wel losbarsten. Prima album dat door Bono als voorname bron van inspiratie is genoemd voor The Unforgettable Fire. Je kunt slechtere voorbeelden hebben.

Later zou Bono weer het voorbeeld zijn voor onze Jim - met name bij live optredens - maar dat onderwerp lijkt me voldoende besproken. New Gold Dream dus : de doorbraak voor de heren met een paar knappe single en als beste nummer de titel track zelf die nooit op single verscheen. Overigens kwam deze jaren later - als sample - alsnog in de hitlijsten terecht...

5. Good News From the Next World
4. Real to Real Cacophony
3. Graffiti Soul
Sons and Fascination
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4831.jpg?cb=1609276482
Er is al veel gezegd over dit album. Voor mij kwam de kennismaking hiermee ruim zes jaar geleden, toen ik het album ging luisteren in het kader van 'Album van het jaar'-topic van zaaf. Ik dacht: toch eens luisteren of ze al wat leuke muziek maakten voor het hitalbum. Nou, dat bleek wel.
Waar ik bij de latere albums zoals gezegd de albums als geheel niet altijd even goed vind, is dat hier wel het geval. Van begin tot eind echt goed. Een aangename verrassing zullen we het maar noemen.
Hoogtepunten zijn voor mij Love Song en Seeing Out the Angel.

1.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1765.jpg?cb=1511194620
Surprise!!! Als ik dit album zou samenvatten in een woord dan zou het Lente zijn, in summertime Inderdaad, wat is er nog niet gezegd over dit iconische album? Nou, het volgende Nu ik er zo over nadenk is het wel een klein wonder dat de band op de proppen kwam met dit album, een jaar na S&F en SFC. Die twee albums, samen met Empires and Dance en Real to Real Cacophony liggen ms voor sommigen wat zwaar op de maag. Het woord zwaargewicht paste ms wel bij de band in die tijd, ondanks dat het debuut songs bevatte als Life in a Day en Chelsea Girl. Zo lichtvoetig was de band niet meer echt geweest sindsdien. En zie hier New Gold Dream (81-82-83-84), je zou het bijna SM light noemen, dit album
Maar gelukkig wordt elk album op zijn eigen merites beoordeeld, zo ook deze. Zelfs na ettelijke beluisteringen blijft dit hun mooiste, fijnste, meest pastorale album. En het geeft je ook zo'n goed gevoel. Someone, Somewhere in Summertime, prachtige song, die lijkt zo uit de hemel gevallen te zijn. Het frivole en dansbare Colours Fly and Catherine Wheel, heerlijk! De love it or hate it (i love it) bouncy hitsingle Promised You a Miracle. Het diep ontroerende Big Sleep (highlight!) De erg fijne, typische SM instrumental Somebody Up There Likes You. Het klaterende koninkrijk dat New Gold Dream heet, daar kun je nooit teveel woorden aan kwijt. Die andere zalige, warm vanzelf vloeiende single Glittering Prize. En dan toch nog een relatief stukje donkerte in het machtige Hunter and the Hunted (mijn fave!) en daarbovenop de intrigerende afsluiter King is White and in the Crowd. Het album dat je doet beggen voor more. Nog meer van dit en dan zet je 'm dus lekker nog een keer op

1. New Gold Dream (81-82-83-84)

Het beste album van Simple Minds, het beste album van 1982, een van de beste albums van de jaren 80 én een van de beste albums of all time. Wat. Een. Album!

1. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1765.jpg?cb=1511194620
Hoe groter de consensus over de nummer 1, hoe minder sterk het oeuvre in de breedte. Ik vraag me af of deze uitspraak kan kloppen? Het heeft heel lang geduurd voor ik door de wolken en achter de regenboog de pot met goud zag staan. Blinken doet hij wel, dit album. Heel bijzondere en best unieke sfeer.

05. Sparkle in the Rain
04.  Real to Real Cacophony (1979)
03. Sons and Fascination (1981)
02. Street Fighting Years

01.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1765.jpg?cb=1511194620

Ook bij mij geen daverende verrassing en wat kan ik verder nog zeggen wat mijn steun en toeverlaat luigifort al niet heeft gedaan? Meer dan een handvol heel erg sterke platen en dan steekt er klaarblijkelijk ook nog eentje bovenuit. Ik kan in ieder geval mijn vinkjes nog even geven. Die zijn voor Big Sleep en het 81-82-83-84 titelnummer. Het minste nummer vind ik overigens Promised You a Miracle.

Nee, helaas.

10. Real Life (1991)
9. Black & White 050505 (2005)
8. Real to Real Cacophony (1979)
7. Street Fighting Years (1989)
6. Once Upon a Time (1985)
-----------------------------------------------
5. Empires and Dance (1980)
4. Sons and Fascination (1981)
3. Sister Feelings Call (1981)
2. Sparkle in the Rain (1984)

1. New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
https://postpunkmonk.files.wordpress.com/2015/04/simple-minds-newgolddreamuslpb.jpeg

Kom eigenlijk niet verder dan maar de afbeelding van de back cover te plaatsen, daar staan allemaal relevante titels op, die een leek moet weten van SM.
Persoonlijke fave wisselt. Dan weer Someone..., dan weer het titelnummer. Hunter komt daar met de jaren steeds dichterbij in de buurt. Hoor ik de instrumental 'Somebody Up There Likes You' weer eens onder een documentaire of reportage ergens over, dan ligt binnen no time de plaat weer op de draaitafel.

1. New Gold Dream (81-82-83-84)
2. Sons and Fascination
3. Sparkle in the Rain
4. Street Fighting Years
5. Good News from the Next World
6. Once Upon a Time
7. Empires and Dance
8. Real Life
9. Sister Feelings Call
10. Real to Real Cacophony

Nu nog eens wat albums gaan beluisteren van na 1995

Het laatste album heb ik nog niet gehoord, dus kan ik een top-20 maken.

20. Our Secrets Are the Same
19. Neon Lights
18. Walk Between Worlds
17. Cry

Hoewel ik dus ook een puristische ouwe meuk topvijf heb, hoor ik zeker niet tot de school die vindt dat het daarna allemaal niks is. Deze bottom-4 is echter wel knap matig, met Spaceface (van Cry) als eerste lichtpuntje.

16. Real Life
15. Acoustic
14. Good News from the Next World

Real Life en Good News heb ik behoorlijk verslonden, de aardigheid was er op den duur wat af en, zoals dat dan toch ook wel gaat, deels kwam deze ook weer wat terug.

13. Big Music
12. Graffiti Soul
11. Once upon a Time
10. Black & White 050505
9. Life in a Day
8. Néapolis

Langzaam wordt het beter. We vinken nog wat recente albums af en tja, van de oudjes was Life in a Day toch ook wel de minste. Néapolis is een goede kandidaat voor meest onderschatte Simple Minds-album. Leadsingle Glitterball gaf het nog niet zo weg, maar dit album staat vol broeierige nummers en fijn elektronisch geëxperimenteer. Een beetje hun Pop, zou je kunnen zeggen.

7. Sparkle in the Rain
6. Street Fighting Years

Deze twee groten uit de jaren '80 vielen ook net buiten de topvijf. In de loftuitingen op nummers als Up on the Catwalk en Speed Your Love to Me heb ik nooit echt kunnen delen. De laatste zes nummers van Sparkle zijn wel een stuk beter ("C" Moon Cry Like a Baby als persoonlijke favoriet), dus dan heb je bijna de neiging hem meteen nog maar eens op te zetten... maar een 7e plek dus. Street Fighting Years... of het nou Simple Minds voor proggers is of niet, dat titelnummer is inderdaad machtig mooi. Productioneel is het allemaal niet zo denderend en hier en daar zakt het een beetje door de hoeven - maar onder de streep toch een fijne plaat.

5. Sister Feelings Call
4. Real to Real Cacophony
3. Sons and Fascination
2. Empires and Dance
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1765.jpg
1. New Gold Dream (81-82-83-84)

Verrassing... om consequent met eerdere posts te blijven: dit is de Moving Pictures, Violator of Colour of Spring van Simple Minds: dat ene centrale album waar de samenkomst van het oude en het nieuwe het carrièrehoogtepunt vormt.

De schoonheid van NGD zit hem vooral in het totaalplaatje, want ook hier vind ik niet elk afzonderlijk nummer even sterk. Een aantal allicht wel: Someone Somewhere in Summertime was de beste van de singles, Promised You a Miracle een stuk beter dan waar hij door de critici nogal eens voor gehouden wordt en Glittering Prize dan de minste. Het titelnummer heeft zijn waarde, maar qua blauwe sterretjes heb ik mijn kruit vooralsnog drooggehouden. De eerste gaat naar het melodieuze hoogtepunt Big Sleep - nog steeds live gespeeld en waarschijnlijk favoriet van deze plaat. De tweede is wat minder gangbaar; de repeterende nummers van de band zijn ook wat wisselend van kwaliteit. Maar de hypnotiserende sfeer van afsluiter King Is White and in the Crowd is ongeëvenaard in het Simple Minds-oeuvre. Schitterende afsluiter van een royaal 4½*-album.

1. Simple Minds - Sparkle in the Rain

Tien redenen waarom dit mijn nr. 1 is:
- Waterfront
- Up On The Catwalk
- Book of Brilliant Things
- Speed Your Love to Me
- Waterfront
- East at Easter
- Street Hassle
- Waterfront
- ''C'' Moon Cry Like a Baby
- Waterfront

Zoiets dus. Maar de voorganger was ook best oké.

En de observatie van Casartelli met betrekking tot Neapolis onderschrijf ik helemaal. Goede tip voor diegenen die nog wat Simple Minds werk van de afgelopen 25/30 jaar hebben in te halen ..

5. Good News From the Next World
4. Real to Real Cacophony
3. Graffiti Soul
2. Sons and Fascination
1. New Gold Dream (81-82-83-84)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1765.jpg?cb=1511194620
Tja, ik had al verwacht dat ik niet origineel met deze nummer 1 zou zijn. Er valt niet zo veel meer over te zeggen dan dat al gedaan is. Casartelli slaat wat mij betreft de spijker op als hij zegt dat de kracht en schoonheid toch vooral zit in het geheel, naast een aantal zeer goede losse nummers. Zonder twijfel voor mij de beste van de Simple Minds!

Wat doen we nu?

Niets

...

Bowie smeren we uit over twee weken. Wat snap je daar nu niet aan, luigifort?

Eventueel kan iemand nog uitrekenen welk SM album de meeste liefhebbers had ..

Welke zou dat zijn?