04. Autobahn

Op vier staat het auto(baan) album. Het iconische titelnummer is zowel qua inhoud als mede qua lengte het pronkstuk. Met andere nummers is weinig mis maar ook weer niet zo legendarisch dat dit album op t Kraftwerkpodium komt.

5. Computer World
4. The Mix

3. Kraftwerk - The Man·Machine (1978) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3067.jpg?cb=1667145384




The Robots, The Model en Neon Lights: drie klassiekers die op verschillende tijdstippen in de popgeschiedenis op single verschenen. The Model is subliem. Eindelijk levert Kraftwerk een drie minuten popsong af met een tekst die langer is dan twee of drie regels. En The Model zou zijn naam eer aandoen: het werd als compositie zelf een model voor de typische jaren '80 synthipop single. The Man Machine begint echter met The Robots, het nummer waarop de vier bandleden zichzelf voortaan niet langer als mens zouden profileren maar één werden met hun muzikale machines. En daar schuilt mijn puntje van kritiek. The Man Machine is in tegenstelling tot zijn voorgangers een sterieler album. Op Computer World zou je de formule van Kraftwerk zelfs berekend of gecalculeerd kunnen noemen. Andy McCluskey van OMD formuleerde het zo: vanaf het ijzersterke The Man Machine verdwijnt de ziel, de emotie, het humane element langzaam maar zeker uit de muziek van Kraftwerk.



Karl Bartos drukt op The Man Machine zijn stempel als medecomponist. En dat zorgt voor iets meer melodie zoals in Neon Lights. De bijna negen minuten durende track doet wat aan de voorganger Trans Europe Express denken met zijn minimalistische benadering van subtiel veranderende accenten. Luisteraars die wat minder met minimalistische muziek hebben, zullen het algauw langdradig vinden. Spacelab is een favoriet van mij. Alsof Kraftwerk toch ook heel even naar Vangelis heeft geluisterd. Als het klopt dat Ian Curtis platen van Kraftwerk meebracht naar repetities van Joy Division dan moet The Man Machine het laatste Kraftwerk album geweest zijn dat de dichter zelf heeft mogen beluisteren. Maar ik hoor ook het synthesizerwerk van Dave Greenfield van The Stranglers terug in de klanken van het met Moroders disco patronen stoeiende Metropolis. The Man Machine verdient het om Kraftwerks classic album genoemd te worden omdat het duidelijk hun meest invloedrijke plaat is geworden. In de titeltrack hoor ik zelfs de jonge Nits terug ten tijde van Tent en New Flat. Het nummer blikt in zijn ritmische opbouw al vooruit op de opvolger Computer World.



De afstand tussen mijn nummer drie en de twee platen erboven is de afgelopen dagen zo mogelijk nog kleiner geworden. Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Ik acht het niet onmogelijk dat The Man Machine ooit een trapje zal stijgen op mijn Kraftwerk podium.

3. Computer World

Album dat ruim 40 jaar oud is en niet gedateerd klinkt. De heren waren hun tijd destijds ook wel behoorlijk vooruit gezien het overkoepelende thema.

De songs werden compacter en dat was op vinyl wel zo handig. Dan kun je er wat meer van kwijt en was de kans in theorie groter geweest om opgepikt te worden door de radio DJ's, maar die kwamen op Hilversum 3 niet verder dan de Stars on 45, Anita Meyer en het verschrikkelijke How About Us. En op elektronisch gebied hadden we vooral (en helaas) O Superman...

24 jaar later haalde Coldplay min of meer revanche op de radio met hun (Computer) Talk en konden de heren van Kraftwerk hun Pocket Calculator opnieuw tevoorschijn halen om de opbrengst te tellen.

Computer World is een prettig album maar eerlijk is eerlijk: de pioniers van weleer waren in 1981 al wel voorbij gestreefd door o.a. O.M.D. en the Human League. Mooie tijden waren dat . ..

Favoriete nummers: Computer Love, Pocket Calculator.

03. The Mix

In 1991 kocht ik bij megapool voor 29,99 ( gulden) dit album. Dat was een koopje want het album was nog niet zo lang uit en 39,99 was de gangbare prijs. Megapool was een zaak die vooral witgoed apparaten verkocht met af en toe wat bruingoed (tv's en radio apparatuur). Ze hadden een display van EMI staan met nog een aantal andere EMI titels voor een scherpe prijs. Zo uit mijn hoofd waren dat o.a. Holidays in Eden van Marillion en Real Life van Simple Minds. Dit was de Duitse versie van The Mix en daar was ik enorm mee in mijn nopjes. Veel van de originele versies had/kende ik nog niet. Daarnaast heb ik ook de Robots cd-single en als onderdeel van de box ook de remaster in huis.

02.Radio-Aktivität / Radio-Activity

Radioactivity
Is in the air for you and me

Radio Aktivität
Wenn's um unsere Zukunft geht

Mijn nummer twee is het album welke uitkwam in mijn geboortejaar. Op dit album staat ook mijn meest favoriete Kraftwerk nummer namelijk de titeltrack. Dankzij het succes van het Autobahn album had de band ineens een enorm budget tot hun beschikking en dat stopte ze in allerlei op dat moment nieuwste elektronische snuisterijen en dat hoor je wel vind ik. De band heeft een stap gemaakt zeg maar. Ook nog eens een stap in de voor mij goede richting!

5. Computer World
4. The Mix
3. The Man Machine

2. Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1840.jpg?cb=1615654525



Trans Europe Expres heeft lang bovenaan mijn Kraftwerk lijst gestaan. Maar daar is tijdens de voorbije luisterweek verandering in gekomen. De reden heet Showroom Dummies dat in een aantal landen ook op single verscheen. Ik vind het een matig nummer. Het is een *** song op een plaat met voor de rest alleen maar ***** composities. Het tintelende Europe Endless met zijn heerlijke melodielijnen bijvoorbeeld. Vergeet even Ode An Die Freude van von Beethoven en von Schiller en maak van Europe Endless de Europese hymne. Het adembenemende Hall Of Mirrors is nog zo'n winnaar: de Venus In Furs van Kraftwerk. "Even the greatest stars..." Met die sinistere voetstappen en zijn minimalistisch arrangement: enkel subtiele, muzikale accenten zorgen voor een rimpeling in het spiegelglas.



De belangrijkste verdienste van Showroom Dummies is dat Kraftwerk hier voor het eerst een popsong uit haar klankasten probeert te toveren, een soort voorloper van The Model. Maar ik vind het resultaat toch wat licht wegen. Alsof Depeche Mode op een klasseplaat als Violator plots Just Can't Get Enough zet. Showroom Dummies bevat clichés die we van de Duise pioniers niet gewoon zijn. Of is dit alles Hineininterpretierung van iemand die zo vol is van jaren '80 synthipop dat hij uit het oog en oor verliest hoe nieuw de trukendoos in 1977 was? Op kant twee pronkt de titelsong: een muzikale treinreis doorheen cultureel Europa. Van station naar station zoals Bowie het Kraftwerk voordeed. De metalen beats die we te horen krijgen komen niet uit een ritmebox maar werden allemaal eigenhandig door de bandleden gegenereerd. En na die orgie van ritmes volgt Frans Schubert. Een ode aan de Duitse componist van zoveel klassieke liederen. De genialiteit zit in het contrast: tekst noch ritmische begeleiding. Enkel een blik synthetische violen bij wijze van spreken.



Endless Endless vormt het coda van het meest gevarieerde Kraftwerk album. De groep bestrijkt hier een breed muzikaal palet. Het is ook het favoriete Kraftwerk album van Andy McCluskey en Orchestral Manoeuvres In The Dark zal in haar werk vaak citeren uit deze en andere Kraftwerk platen.

2. Electric Cafe

Mijn eerste Kraftwerk album - aangeschaft vanwege de Telephone Call, dat (uiteraard in de single versie) op VARA radio werd gedraaid. En Musique Non Stop kende ik al van de LP top 50 die door Ad Visser ergens op een avond werd gepresenteerd - en natuurlijk door ondergetekende op een TDK cassettebandje was vastgelegd. Ik kende destijds Kraftwerk enkel van The Model maar was wel op de hoogte van hun pioniersrol.

Electric café paste destijds mooi in het rijtje bij Invisible Silence, Dazzle Ships, A Broken Frame en Dare - om er maar een paar te noemen.

Favorieten - naast genoemde singles: Boing Boom Tschak en Techno Pop.

Ik snap dazzlers opmerking m.b.t. Showroom Dummies. Ik heb hetzelfde bij dit album met Sex Object - dat nummer is echt te simpel en flauw .. en dus is dit niet HET album van Kraftwerk.

Verrassende keuze voor zilver.

Tja .. ik weet dat sommigen dit album te (techno) poppy vinden, maar mij bevalt dat wel. Ik heb zelf dan weer wat minder met lange Tubular Bells achtige tracks waarin soms voor mijn gevoel maar weinig gebeurt. Bij mij dus in elk geval geen Autobahn op 1 ..

Zojuist The Telephone Call voor het eerst gehoord (ja, dat kan schijnbaar nog in deze tijd). En dat klinkt wel erg naar Depeche Mode (of mag ik die verwijzing niet maken in die volgorde). En de zang klinkt naar een (matige) Neil Tennant, maar ook weer niet storend, ook gezien de bepaald niet geweldige uitspraak. Maar absoluut een aardige ontdekking.

Edit: Nu ook Musique Non Stop tot me genomen. Deze 80's productie is echt in mijn straatje. Zal het dan toch nog, dat ik een Kraftwerk album in zijn geheel kan waarderen. De rest (van het album) nu ook maar eens gaan beluisteren.

Wat doen we hierna?

Electronic?

Daarvan voel ik elke beat
Kraftwerk ook de fave band van Sumner/Marr hè

Daar heb ik Johnny nooit over gehoord in zijn Smiths-tijd…

NO hierna zou wel leuk zijn!

Geintje uiteraard
Maar was wel de reden dat die andere 3 hem uit The Smiths zetten

Ja, hij kreeg de boodschap

Misschien de onovertroffen JM van hier?

Als t niet zo is dan zal dat wel Disappointed zijn.

Maar zou hij er mee wegkomen, wat denken jullie?

01. Man-Machine

Op 1 staat dit prachtige album waarvan hitsingle The Model natuurlijk het bekendste is. Naast Robots heeft ook Neon Lights de nodige bekendheid. Het nummer is zowel gecoverd door OMD als mede Simple Minds. Tijdens een dubbelconcert van een tijdje geleden in toen nog bierhal met beide bands op het affiche deden ze tijdens de toegift dit nummer gezamenlijk. Een mooie ode aan onze Duitse vrienden van Kraftwerk.

5. Computer World
4. The Mix
3. The Man Machine
2. Trans Europe Express

1. Kraftwerk - Radio-Activity (1975) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3064.jpg?cb=1615655873



Ziehier mijn nummer 1. Een synthipop concept album: synthiprog eigenlijk. Het begint al met de iconische hoes: het klankgat van de radio langs waar uit de ether geplukte klanken tot ons spreken. Kraftwerk is niet meteen geïnteresseerd in de klanken die wij doorgaans liedjes of interviews noemen. Kraftwerk gaat op zoek naar de klanken van de ether zelf en hoe die in dit door de mens ontworpen toestel resoneren. Vandaar de titel: Radioactivity. Die verwijst in de eerste plaats naar de muzikale activiteit van het radiotoestel zelf. Kraftwerk pioniert met nog niet bestaande synthesizers: de leden bouwen hun instrumenten zelf en gebruiken ook radiotoestellen om klanken te genereren. Het album is vormgegeven als een radio-uitzending, compleet met djingles en een nieuwsflash die slechts figureren als flarden van de menselijke activiteit. Het radiotoestel is immers zoveel mogelijk zelf aan het woord. En er wordt wat afgezocht op de korte en lange frequentiebanden. De titelsong heeft wel een dubbele lading: radioactiviteit zoals we die kennen als energiebron, gewonnen uit uranium. Hier haalde OMD de mosterd voor Electricity, dat stoeit met een versnelde impressie van de melodie van de Kraftwerk klassieker maar dat tegelijk een nieuw muzikaal tijdperk in de popcultuur aankondigt: dat van de elektronische muziek.



Wie naar Uranium luistert, hoort waar New Order een lepeltje mosterd voor Blue Monday vandaan haalde. Het radioactieve Kraftwerk koortje werd gewoon gesampled. Het swingende Antenna gaat Showroom Dummies en The Model vooraf als proto synthipop single. Ik kan er Depeche Mode al in horen. Buiten de spelling van de songtitels is er geen verschil tussen de Duitse en de Engelse versie van het album. Kraftwerk maakt gebruik van de beide talen en ik hoor ze zo eigenlijk het liefste. Mijn bewondering voor Radio-Activity is met de jaren steeds groter geworden omdat ik me steeds beter ben gaan realiseren wat voor een vernieuwend geluid de groep uit Düsseldorff in 1975 bracht. Tel daarbij nog eens de indrukwekkende wijze waarop ze de synthetische geluiden helemaal zelf geconcipieerd hebben. Tegenwoordig kan je dergelijke geluiden wel uit een soundbank halen maar die bestond 45 jaar geleden nog helemaal niet. We eindigen met het charmante Ohm Sweet Ohm. In het laatste nummer is de radio onze vriend geworden en mag hij voor ons een deuntje uit de oude doos spelen. De radio als geluidsbehang in onze woonkamer.



Door de snelheid stelselmatig op te drijven lijkt het alsof Ohm Sweet Ohm ons vanaf oma's koffergrammofoon tot bij techno in de danstempel van haar achterkleinkind brengt. Weinig artiesten uit de popgeschiedenis zijn in staat geweest om zo'n indrukwekkende brug te bouwen? De nieuwe, gele hoes uit 2009 vind ik maar niks. Die verlegt de focus helemaal naar kernenergie en de wapenwedloop. Die thema's waren wel nadrukkelijker aanwezig in de update van de titeltrack op The Mix uit 1991 maar behoren veel minder tot het originele concept van deze album klassieker.

1. The Man Machine

De meerderheid kiest vandaag voor The Man Machine - dan moet het wel een prima album zijn. De bekendste tracks zijn zojuist al door vigil aangehaald: de een stond Model voor heel veel 80's (synth) pop songs en de ander vormde o.a. een blauwdruk voor acts als Daft Punk - je zou bijna denken dat Around The World een ode aan The Robots is. En Neon Lights stond inderdaad heel verdienstelijk (en een stuk beter gezongen) op OMD's Sugar Tax.

Andere noemenswaardige tracks: Spacelab, Metropolis en The Man Machine. Ook deze tracks hebben stuk voor stuk voor de nodige muzikale inspiratie gezorgd in de jaren 80 en 90. En zijn naar mijn bescheiden mening een stuk interessanter dan de recentere breiwerkjes van DJ Schaduw of die Canadese planken.

Kortom, een prima electronisch abum zonder missers of vulling en daarom (ook) mijn nummer 1 ...

Kanye?

Autechre?

Autechre!

Ik heb liever Todd Terje ofzo...

Trentemoller

Al die platen zijn 1 nummer

Moan, Moan, Moan to the RADIO!

Mart Hoogkamer?