Kant 1 is verbluffend, kant 2 is verbluffender. Mijn sterretjes staan hier bij de laatste 2 nummers

Dat is absoluut geen discussiepunt voor mij. Gewoon de volledige setlist, 16 tracks volop genieten. Hoe langer het duurt hoe beter. This Must Be the Place (Naive Melody) is een dik hoogtepunt en die staat niet op de LP, geef mij dus maar zeker de CD-reissue. Beste liveplaat ooit gemaakt in die vorm.

Overigens deel ik graag nog even m'n verbazing samen met GrafGantz over dat de B-kant van Remain in Light minder zou zijn.

Voor de goede orde: ik schreef "intrigerend" en niet "irriterend".

Inderdaad een prima track maar ook 3 fillers die de flow eruit halen. En natuurlijk ben ik die oude versie gewend en voelt dat een beetje als ‘the real thing’.

Gelukkig delen we allemaal de conclusie dat SMS een prima live album is.

Mijn favoriete OMD album.
https://i.postimg.cc/8PxTcGDF/OMD.jpg

Orchestral Manoeuvres in the Dark - MusicMeter.nl

Ik ga mijn trui alvast uit de kast halen

Links naar zelfgemaakte bonusschijfjes per album.

OMD 1986 THE PACIC AGE deluxe

OMD 1985 CRUSH deluxe

OMD 1984 JUNK CULTURE deluxe

OMD 1983 DAZZLE SHIPS deluxe

OMD 1981 ARCHITECTURE & MORALITY deluxe

OMD 1980 ORGANISATION deluxe

OMD 1979 ORCHESTRAL MANOEUVRES deluxe

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen.

5. Orchestral Manœuvres in the Dark - Crush (1985) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25427.jpg?cb=1595697224

Op 5 zet ik een plaat die ik kocht toen ik volbloed OMD fan was. Ik had alle voorgangers al in huis maar die kocht ik in een tijdspanne van een jaar omdat ik me helemaal in de muziek van Andy en Paul wilde verdiepen. En dat was dus gelukt. De single So In Love had ik al en die vond ik een stuk beter dan Locomotion, de single die de voorganger Junk Culture had aangekondigd. Ik ben in mijn leven twintig minuten in een dancing geweest en dat was nadat ik Crush vers gekocht had. Die zat in een plastic promozak met op de ene zijde Crush en op de andere zijde een afbeelding van Cupid & Psyche 85 van Scritti Politti. Een van de meisje in de dancing vroeg me of ze de plaat van naderbij mocht bekijken. Ik in mijn nopjes naar huis (omwille van de plaat niet omwille van het meisje wel te verstaan). Ik heb altijd moeite gehad met kant 1 van Crush. Secret vind ik maar een magere single, Bloc Bloc Block is een fun track die voor de rest weinig om het lijf heeft en Women III heb ik altijd wat te soft gevonden (wie goed luistert hoort al een heel vroege echo van Pandora's Box in de tekst). Afsluiter Crush vond ik best fascinerend. Maar Crush staat bij mij op 5 omdat kant 2 de sterkste plaatkant is die OMD na Dazzle Ships gemaakt heeft. Misschien met uitzondering van één plaat die ik later zal noemen. 88 Seconds In Greensboro was een geslaagde poging om als een band te klinken. Het is OMD's Love Vigilantes. Het nummer vloeit over in het fantastische The Native Daughters Of The Golden West, het nummer dat voor de connectie zorgt met het vroeger werk. Dat doet ook de Joan Of Arc verwijzing in de derde single La Femme Accident waar ik een groot fan van ben. De ballad Hold You zou de vierde single worden. Maar daar stak If You Leave van de film Pretty In Pink een stokje voor. Ik heb het nummer waarvoor drummer Malcolm Holmes een credit kreeg vaak gedraaid in een verliefde bui. Afsluiten doen we met het Nitsiaanse The Lights Are Going Out. De thematiek van de songs past ook mooi bij de hoes, een persiflage op het werk van Edward Hopper. Het is aan het artwork en de inhoud van enkele songs goed te horen dat OMD op een doorbraak in de States mikte. Die zou er ook komen met de reeds vernoemde single If You Leaven die niet op Crush staat. Maar de Amerikaanse fans grepen wel massaal naar het album. Crush is daarom tot op heden nog steeds het meest verkochte album uit de OMD catalogus.

En het bleef nog lang onrustig in de stad.https://www.musicmeter.nl/images/covers/25000/25426.jpg
5. The Pacific Age

De lange verhalen laat ik aan de beide kenners, maar met enige goede wil kan ik hier net meedoen. De hit van The Pacific Age is het eerste wat ik van OMD kende, al gingen er wat jaren overheen eer ik de op zich best intrigerende artiestennaam aan het nummer koppelde. Stay krijgt het andere blauwe sterretje.

5. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Junk Culture

OMD was na het experimentele Dazzle Ships nadrukkelijker op zoek naar pop songs. En met Locomotion en Talking Loud and Clear hadden ze twee voltreffers te pakken. Single nr 3 en 4 hadden minder succes maar de hitmachine draaide op volle toeren met de daaropvolgende en zojuist genoemde albums Crush en The Pacific Age.

Van dit drietal blijft deze wat mij betreft de leukste. Naast genoemde singles vind ik o.a. All Wrapped Up en White Trash nog altijd prettige tracks. Beetje gedateerd, maar dat is deze user wellicht ook.

Favoriet: Talking loud and clear (en errug prettig dat de extended version op de Deluxe edition staat)..

Allereerst een kleine inleiding. OMD is één van mijn meest favoriete muziekbands. Ze staan dik in mijn Artiesten Top 10 hier op Mume. Ik leerde de band pas echt goed kennen bij de release van Sugar Tax (Ik was 15) door de bijbehorende hits die op MTV voorbij kwamen. Maar ze zaten al een beetje in mijn DNA, de 1ste muziekclip die ik me echt kan heugen was die clip van die twee saaie mannen aan een tafel met op de achtergrond die vrouw op een paard in de sneeuw (ik was 7) en toen wij in 1988 (Ik was 13) bij ons thuis de 1ste 2 cd-spelers kregen kwam er een buurjongen langs die er al eentje had met 2 cd's om de boel te testen. Die cd's waren Henk/Kilo van Nits en Best of OMD (onze spelleider zal jaloers zijn). Ik zag de band voor t eerst in1993 ten tijde van de Liberator tour in Paradiso. Na de reünie heb ik ze vele malen gezien, ik denk wel een stuk of 10 keer inmiddels.

Een Top 5 samenstellen was op zich niet heel moeilijk. De Top 3 stond direct vast, na iets langer nadenken de nummer 4 en 5 ook. Tenminste dat dacht ik tot dat ik gistermiddag de nummer 5 opzette. Dat was weer zo'n fijne ervaring dat ik de nummers 4 en 5 heb omgedraaid

Ik weet overigens niet hoe je met een foon de hoes kan kopiëren dus ik heb geen plaatje er bij...

05. Dazzle Ships

Hun arty-farty album dan wel hun commerciële zelfmoord album (al kwam dat later weet helemaal goed). Een paar popliedjes maar vooral veel geluidscollages, samples en haast moeilijkdoenerij. Maar wel één van de mooiste moeilijkdoenerij die er bestaat. Een hoop krautinvloeden en experimenten. De serieuze pers wist niet wat ze er mee aan moesten laat staan de Smash Hits en hun lezers. Met terugwerkende kracht krijgt t album nu veel meer erkenning en dat is niet meer dan terecht!

Een paar gelijkenissen tussen het verhaal van vigil en mezelf.

De clip met de twee schakende mannen en de vrouw op het paard in de sneeuw wakkerde mijn interesse in popmuziek aan. Ik was toen 12. Ik noem Maid Of Orleans daarom mijn eerste liefde. Platen begon ik pas te kopen in de zomer van 1983 met de opbrengst van mijn 14de verjaardag: Dazzle Ships was mijn eerste aankoop (vandaar mijn avatar op MusicMeter). Een half jaar later had ik de drie voorgangers ook in huis (gekocht voor en na Kerstmis). Kort daarop volgde Junk Culture. Wanneer ik al die platen op een rijtje had, werd ik OMD fan. Toen ik eind 1987 naar de universiteit trok, bleek één van mijn studiegenoten ook een fan. We zouden onze studentjaren door het leven gaan als Andy en Paul. Toen we een studiereis naar London ondernamen in februari 1991, lazen we in de grote platenwinkels dat een nieuwe OMD single op komst was: Sailing On The Seven Seas. Ik zag OMD voor het eerst later dat jaar tijdens de Sugar Tax tour. In de jaren '90 kwam ik surfend op de allereerste fanpagina's van de band terecht. Toen Andy er in 1998 mee ophield, bleef ik achter met het voorgevoel dat dit niet het einde van de band zou zijn. In februari 2004 trad ik toe tot het officiële fanforum waar ik tien jaar bijdrages leverde onder de naam dazzler (in 2008 zou ik onder die naam ook op MusicMeter terecht komen). Ik zag de band in originele bezetting tijdens hun A&M tour in 2007 en later ook nog in 2010, 2013 en 2019 (amper een week voor door corona alles op slot ging).
https://i.postimg.cc/TwNs8NNr/PAUL-GUNTER-bis.jpg

4. OMD - English Electric (2013) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/314000/314270.jpg?cb=1562020786



Van de drie comeback albums in originele bezetting is dit voor mij de mooiste. De voorganger History Of Modern (2010) was nog voor de helft opgebouwd uit onafgewerkte songs uit het solotijdperk van Andy McCluskey. De zo belangrijke hand van Paul Humphreys was niet overal goed hoorbaar. Op English Electric is het duo weer in balans. Het album verschijnt 30 jaar na Dazzle Ships en heeft er ook wel wat mee te maken. Het begint al met de hoes. En tussen de twaalf tracks staan ook een drietal kortere intermezzo's. Metroland, dat naar mijn aanvoelen iets te lang door drentelt, is de connectie met Kraftwerk. Maar die zit ook in Kissing The Machine, een nummer dat McCluskey in de jaren '90 schreef met Karl Bartos. Voor de rest is alles nieuw en wat zijn de arrangementen weer mooi. Hoewel de meeste ideeën van Andy komen, is het Paul die ze meesterlijk weet in te kleuren. En Paul draagt voor het eerst sinds (Forever) Live And Die een song aan waarop hij de lead vocalen voor zijn rekening neemt. Jammer dat niet Stay With Me maar het wat fletsere Night Café de derde single werd. Stay With Me is de Souvenir van de 21ste eeuw. Ik hoor ook knipoogjes naar Secret. Er waren dagen waarop ik het nummer eindeloos op repeat zette omdat er voor een ouwe OMD fan als ik een diepere betekenis in zit (*). De tweede single Dresden klinkt als de Enola Gay van de 21ste eeuw. Andy stofte er speciaal zijn oude basgitaar voor af. En Helen Of Troy eert een dame van het kaliber Joan Of Arc en mag daarom de Maid Of Orleans van de 21ste eeuw genoemd worden. OMD refereert op English Electric voortdurend naar het eigen verleden. En dat is ook de centrale gedachte van de plaat. De elektronische muziek van de jaren '80 was in de jaren '90 plots helemaal out maar kende de voorbije twintig jaar een revival. In plaats van het warme water opnieuw uit te vinden of geforceerd bijdetijds te klinken, kiest OMD ervoor om OMD muziek te blijven maken. Goed idee, vind ik. Wie meer van de experimentele kant van de band houdt, kan zijn gading vinden tussen de bonustracks die op een apart schijfje verschenen.







(*) Never Turn Away was de vierde single van Junk Culture. Een nummer van en door Paul. Hij zou zijn wederhelft nooit in de steek laten. Toen Paul en Andy in 1990 uit elkaar gingen, schreef die laatste het nummer Then You Turn Away, de derde single van Sugar Tax. Op Stay With Me lijkt Paul de breuk definitief te herstellen. Als ik de betekenis extrapoleer naar mijn eigen liefdesgeschiedenis hou ik het niet droog. Ik kan het niet beter beschrijven. Stay With Me raakt me tot in mijn diepste OMD vezels.

05. Dazzle Ships

04. History of Modern

Het comeback album wisselde dus van vijf naar vier. Dit is misschien wel het best geproduceerde album van de heren. Zowel warmte en zoveel helderheid. Muzikaal is het op en top OMD, van early jaren 80 tot en met de dancepop van The Pacific Age maar zeker ook flarden van Sugar Tax en Universal.

Het album trapt af met New Babies: New Toys, na al die jaren eindelijk het postpunk antwoord op The New Stone Age. Het opvolgende If You Want is de logische en lekkere single. De twee titeltracks (part 1 en part 2) zijn fantastisch. Zeer fijne melodieën met gelaagdheid en diepgang maar ook met een keiharde platte beat. Met de Kraftwerk ode RFWK en New Holy Ground heb je het prachtige hart van het album te pakken, vooral het laatste genoemde nummer is van adembenemende schoonheid. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Staat er niets minders op dan? Jawel hoor, voor Sometimes ben ik niet altijd in de stemming en Pulse vind ik zelfs matig. Ondanks dat het (denk ik) beïnvloed is door de jaren 70 discosound van Georgio Moroder kan ik daar maar moeilijk inkomen. Maar goed, je kan niet alles hebben.

Het was geweldig dat de mannen weer samen terug waren, een geweldig album en een geweldige tour als resultaat.

Leg Pulse maar eens naast White Horse van Laid Back.

History Of Modern vind ik half geniaal maar ook licht teleurstellend.
Het is voor mij net iets teveel een mixed bag. Zoals Sugar Tax eigenlijk.

4. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Orchestral Manoeuvres in the Dark.

Het debuut dus - en dan de Europese versie. Las pas dit weekend over een U.S. versie waarbij tracks van dit album werden gecombineerd met nummers van album #2 als introductie voor de Amerikaanse markt. Met Enola Gay erbij was dit album op het podium geëindigd maar dat terzijde.

Prima debuut waarbij de invloeden van met name Kraftwerk goed te horen zijn. Niks mis mee, ze gaven er een eigen draai aan met een rauwer geluid en minder uitgesponnen als hun Duitse broeders.

Electricity en Messages zijn uiteraard het bekendste resultaat van hun inspanningen maar tracks als Bunker Soldiers, Julia's Song en Red Frame, White Light zijn na 42 jaar nog altijd heerlijk om regelmatig terug te horen.

Favoriet: Messages.

5. The Pacific Agehttps://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6045.jpg
4. Dazzle Ships

Ja, hun experimentele plaat. 't Is altijd wel een fijne luisterervaring, zonder dat er nou in al die jaren veel concrete nummers uit zijn komen bovendrijven; geen blauwe sterretjes dan ook.

3. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7550.jpg

Op drie zet ik OMD's donkerste plaat. De geest van Joy Division zweeft boven Oganisation. Het volstaat naar het design van de hoes te kijken. Een langspeler met maar één single: hun internationaal grootste klassieker Enola Gay, het eerste nummer dan Andy zonder Paul schreef. Motion And Heart zat in de pijplijn als opvolger maar het werd uiteindelijk toch Souvenir, een single die aan de volgende elpee zou worden toegevoegd. Ik zou op Promise gegokt hebben, het eerste nummer dat Paul zonder Andy schreef. Statues en Stanlow zijn sublieme songs waarop OMD de criticasters, die beweerden dat synthesizermuziek per definitie kil en emotieloos was, lik op stuk gaven. Ik durf wel eens te beweren dat dit OMD's grootste verdienste geweest is als pioniers van de synthipop: melancholische stukken schrijver waarin de analoge, elektronische klanktapijten de luisteraar proberen warm te houden in dit tranendal. Wie OMD enkel als fabrikanten van hapklare hitparadepop kent, moet Organisation eens proberen. VCL XI en The Misunderstanding vragen wat meer luisterinspanning. Dat herinner ik me nog toen ik als veertienjarige de plaat voor het eerst beluisterde. 2nd Thoughts dateert nog uit de sessies van het debuutalbum maar kreeg dankzij Mike Howlett een vollere productie. Dat is een belangrijk verschil tussen de twee albums die in 1980 verschenen: op Organisation beschikte de band over meer middelen, waren ze beter georaganiseerd. Malcolm Holmes is vanaf nu ook het derde lid van de band. Martin Cooper is al te zien live maar zijn naam zou pas voor het eerst op het volgende album prijken: nog niet als bandlid maar als coauteur van Souvenir. Maar wie de credits goed in de gaten heeft gehouden, weet dat beide muzikanten al te gast waren op het debuut van Andy en Paul. Het enige nummer dat ik wat misplaatst vind, is de The More I See You (vind ook Paul). Maar misschien had Oganisation zo'n maffe cover wel nodig om zichzelf wat te relativeren.

05. Dazzle Ships
04. History of Modern

03. Organisation

OMD's mistplaat, de geest van Ian Curtis zweeft door dit album heen. In het geval van het prachtige Statues zelfs letterlijk, het is de ode van OMD over en voor de gekwelde geest van de overleden Joy Division frontman. Ze braken samen door, zelfde label en zelfde leeftijd. Ze stond samen veel op de posters van live concerten/festivals en trokken veel samen op eind jaren 70. Verreweg de bekendste track is Enola Gay, hun signature song waar ze enorm veel succes mee hadden en een nummer wat anno 2022 nog net zo fris klinkt als toen. Motion and Heart, Stanlow, Promise en de eerder genoemde Enola Gay en Statues stuk voor stuk machtig mooi.

Organisation is een plaat voor deze tijd van het jaar Donker en melancholisch, maar eigenlijk kan deze plaat altijd en dat kunnen alleen de echt goede platen.

3. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - English Electric

De beste van de 3 platen sinds hun comeback. Bevat met Metroland ook een van hun leukste singles van de afgelopen 30 jaar (de ander is History of Modern part 1).

English Electric werd als logisch vervolg op Dazzle Ships gepresenteerd. Persoonlijk vind ik 'm beter en ik denk dat Casartelli het bij het rechte eind heeft: Dazzle Ships is een interessant, experimenteel album maar mist de echte blauwe sterretjes - en daar zit de winst bij deze recente worp.

En ja, natuurlijk is niet alles even vernieuwend (Helen of Troy, Night Cafe), maar wellicht is dit typische Engelse humor van Paul en Andy.

Favorieten: Dresden, Kissing the Machines en vooral Metroland.

Mooie favorieten maar zijn die twee nu juist niet zelf het minst vernieuwend?

P.s. Helen of Troy is overigens mijn favo van dat album.

5. The Pacific Age
4. Dazzle Ships
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6126.jpg
3. Orchestral Manoeuvres in the Dark

De humble beginnings. Het is allemaal nog een tikkeltje hoekig en de appel valt niet echt ver van de latere Kraftwerkboom, maar ik heb er altijd wel een prettige luisterervaring aan. Electricity was allicht de hit, maar mijn blauwe sterretjes gaan naar Red Frame / White Light en vooral The Messerschmitt Twins.

kan het zijn dat ik de Dazzle hoes zie?

Geen idee waar je het over hebt

05. Dazzle Ships
04. History of Modern
03. Organisation

https://www.musicmeter.nl/images/covers/15000/15658.jpg

02. Sugar Tax

ik zit achter de laptop dus ik kan nu mooi wel even een plaatje plakken

Zoals eerder verteld werd ik fan van OMD door deze plaat. Of ik het album direct kocht na Sailing on the Seven Seas of "pas" na Pandora's Box weet ik niet meer precies. Laatst genoemde cd-single kocht ik sowieso direct bij release, een kek zwart houten doosje. Op de B kant stond/staat het magistrale All She Wants Is Everything welke als A kant ook gewoon een hit was geworden. Tenminste niet in Nederland want daar deed, in tegenstelling tot de rest van Europa, dit album en bijbehorende singles he-le-maal niets. Iets waar Andy nog eens bij een concert mbt Sailing on the Seven Seas een ietwat zure opmerking over maakte. Misschien ook wel gewoon terecht want die twee zijn beide fantastisch. Sailing wat alternatiever en Pandora zo catchy als het maar kon.

Deze plaat pakte me direct in, dit album heb ik zo verschrikkelijk veel opgezet destijds dat is niet normaal. Ik vind het nog steeds net achter Very (PSB) de beste popplaat ooit gemaakt. Ja, want pop kan je het wel noemen. Het alternatieve electronische sfeertje was er wel af anno 1991 maar wat geeft dat als je er dit voor terug krijgt.

een dikke 5*

Vernieuwend is misschien niet helemaal de juiste term; dat waren ze al een tijdje niet meer. Niks mis mee overigens: de nieuwste albums van Suede en Placebo zijn ook vooral vertrouwd - alsof je een oude vriend na zoveel jaar weer terugziet - maar niet vernieuwend.

Maar even terug naar OMD: ik bedoelde met niet vernieuwend dat de titels niet erg origineel waren: Metroland en Night Cafe verwijzen overduidelijk naar hun Duitse vakbroeders en Helen of Troy (inderdaad prima track) is het zusje van die grote hits uit 81-82.

2. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6045.jpg?cb=1663140025

Mijn eerste album ooit dus. En omdat het mijn eerste was, heb ik hem natuurlijk oneindig veel keren gedraaid tot grote ergernis van mijn drie jongere broers die niet begrepen wat ik zag (hoorde) in onzin als Radio Prague, ABC Auto-Industy, This Is Helena, Dazzle Ships en Time Zones. Laat ik alvast zeggen dat ik This Is Helena een behoorlijk onderschat nummertje vind. En de titeltrack fungeert als perfecte intro op het mooiste OMD nummer ooit: The Romance Of The Telescope. Dat beamen Andy en Paul trouwens zelf. Twee blauwe sterretjes, heren. Genetic Engineering en Telegraph waren de twee singles. Ik had ze in omgekeerde volgorde uitgebracht. Eigenlijk is Dazzle Ships in grote mate een plaat met overschotjes, gecamoufleerd (woordspeling) als conceptalbum. Het al vernoemde Romance en afsluiter Of All The Things We've Made verschenen eerder al als b-kant. Maar ook Telegraph is te horen in een demoversie die dateert uit de albumsessie van de voorganger. En Radio Waves is zonder zijn radiofonische intro een nummer dat nog dateert van de tijd dat Andy McCluskey zong bij The Id en Paul hun technicus was. Genetic Engineering, International en Silent Running zijn dus de enige nieuwe volbloed songs op de plaat. Dazzle Ships heeft een bijzonder plaatsje in mijn hart en staat daarom op het podium. Maar het is niet OMD's beste.

Aanradertje (ook voor de Metroland fans).

5. The Pacific Age
4. Dazzle Ships
3. Orchestral Manoeuvres in the Dark
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7550.jpg
2. Organisation

Er wordt mooi over deze band geschreven. En hoewel ik een van die schrijvers al een royaal dubbelcijferig aantal jaar goed ken, is echte liefde voor OMD mij altijd een beetje een abstractie gebleven. Inmiddels bij de nummer 2 aangekomen en... nuja, er zijn inmiddels geen drie maar vier nummers die een herkenning (en positieve associatie) oproepen. Natuurlijk is daar de hit. Misschien zou die het blauwe sterretje eens van Promise moeten overnemen, misschien wel het eerste nummer dat mij (tegendraads en wel) opviel alhier. Het andere blauwe sterretje staat solide bij Statues, een nummer dat ook een fraaie vertolking kreeg in het dubbelconcert van OMD en Simple Minds dat ik in 2009 met deze medemusicmeteraar en mijn toenmalige geliefde in wat toen nog de Heineken Music Hall heette mocht aanschouwen. Stanlow maakt het rijtje memorabele nummers af.

2. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK : Sugar Tax

Oftewel OMD part 3. Na de pioniersfase kwam de commerciële fase, afgesloten met een Best Of met 1 nieuwe track: Dreaming.

En die single lijkt ergens het vertrekpunt voor Andy's verlangen naar meer zoetigheid. Hoewel de titeltrack om onbegrijpelijke reden niet op het album terecht kwam, was deze Sugar Tax prima te behappen. Twee geweldige singles om mee te openen en het vervolg mag er ook wezen. Met name bij Speed of Light en Call My Name kan de volumeknop weer vol open. Met Apollo XI wordt nog even teruggegrepen op Dazzler's nummer 2 en die ene cover had uiteraard niet gehoeven.

Maar zelfs al was die track vervangen door bijvoorbeeld Sugar Tax, dan nog was dit de nummer 2 in dit lijstje gebleven. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat we erg eensgezind zijn over wat hun beste is ..

Wat ik altijd zo merkwaardig vind in dergelijke spelletjes...

Allemaal liefhebbers van OMD en toch duidde ieder van jullie al favoriete tracks aan
die ik de minste van dat betreffende album vind. Gek hoe verschillend oren kunnen horen.

Maar ik lees met veel plezier jullie commentaren, hoor.