05. For Your Pleasure
04. Siren
03. Roxy Music

02. Country Life

Ik doe het even zonder plaatje, blijkbaar werken een paar borsten en wat wild begroeiing uit 1974 op de hormonen van een aantal deelnemers alhier.
Anyway, ik verlaat de 4* albums en kom in de RM 4,5* sectie! Wat een mooie sectie is dat zeg! Op de zilveren plaats vinden we dit meesterwerk. Geen eruit springende nummers lees ik het en der, nou dat kan dan alleen maar aan het enorme hoge niveau van de andere nummers liggen. Maar toch wil ik The Thrill of It All, Out of the Blue, A Really Good Time en Bitter Sweet (Ja, toch vooral die!) wel even benoemen dan wel memoreren of benadrukken of anders attenderen.

Een prachtplaat en dat is het, dat staat wel als een paal (...) boven water.

2. Roxy Music - Roxy Music (1972) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5216.jpg

Het debuut is toch net iets frisser, verrassender, meer overrompelend dan de twee opvolgers. Drie opeenvolgende albums die in elkaars verlengde lijken te liggen. Ik sluit me aan bij mijn voorgangers. De eerste drie nummers zijn beresterk. Ik hoor in If There Is Something Some Kind Of Stranger van The Sisters Of Mercy en dus ook New Dawn Fades van Joy Division. Moet je de volgende draaibeurt eens op letten.

5. Siren
4. Roxy Music
3. Country Life
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7480.jpg
2. Stranded

Deze had als totaalplaatje wat meer groeitijd nodig, maar het is goedgekomen, al kan de rol die enkel A Song for Europe daarin speelt allicht nauwelijks overschat worden.

05. For Your Pleasure
04. Siren
03. Roxy Music
02. Country Life

https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7480.jpg

01. Stranded

Het is potdulleme weer zo'n fantastische opener die de sfeer neer zet. Maar wat er daarna nog volgt is minimaal net zo goed en soms zelfs beter. Soms, heel soms, is het zelfs hemels.

Ecce momenta
Illa mirabilia
Quae captabit
In aeternum
Memor
Modo dolores
Sunt in dies
Non est reliquum
Vero tantum
Comminicamus
Perdita

Tous ces moments
Perdus dans l'enchantement
Qui ne reviendront
Jamais
Pas d'aujourd'hui pour nous
Pour nous il n'y a rien
A partager
Sauf le passé

Tous ces moments
Perdus dans l'enchantement
Qui ne reviendront
Jamais

8. Avalon
7. Flesh + Blood
6. Manifesto

De rest van de top-8 loopt langs ogenschijnlijk voorspelbare chronologische lijn. Manifesto heb ik de laatste tijd wat herontdekt en het regelmatig verguisde Flesh + Blood is in mijn oren, hoewel ontegenzeglijk minder spannend dan het oudere werk, nog steeds een nette popplaat met een paar covers van wisselende kwaliteit, maar met Oh Yeah / Same Old Scene / Flesh and Blood ook een erg fijn drieluikje. Alleen met de afsluitende publiekslieveling kan ik weinig.

5. Siren
4. Roxy Music
3. Country Life
2. Stranded
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6976.jpg
1. For Your Pleasure

Ik zei eerder deze week al dat het allemaal dicht bij elkaar ligt. De hele topvier staat op 4*. Wat niet dicht bij elkaar ligt is de kwaliteit van de openingsnummers, die competitie wint Do the Strand namelijk hands-down. Editions of You is ook een nette rocker, maar het album leunt verder meer op de epische stukken zoals het titelnummer en vooral In Every Dream Home a Heartache. En eerlijk is eerlijk, zo'n Bogus Man is dan weer iets minder geslaagd.

Het is de band in een notendop: zeven goede tot zeer goede albums. Met een iets andere schikking der nummers had die ene onomstotelijke klassieker er misschien ook in gezeten, maar hier kunnen we het ook goed mee doen.

Weer niet echt mee kunnen ‘spelen’, maar wat een band en zoals ze zelf zeggen ‘stronger through the years’, ik waardeer ze eigenlijk met de jaren steeds meer.

Top-6 zeer close, de laatste twee iets minder, maar nog steeds prima albums

1. For Your Pleasure
2. Avalon
3. Country Life
4. Roxy Music
5. Siren
6. Stranded
7. Flesh + Blood
8. Manifesto

1. Roxy Music - Avalon (1982) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3727.jpg?cb=1561331875

Iemand moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Avalon is een album met een gouden randje. More Than This, Avalon en Take A Chance With Me: drie klasse singles. Doe The Main Thing dat het uiteindelijk moest afleggen tegen Take A Chance With Me er nog als vierde parel bij. Voor de rest wat meer meanderende albumtracks die pas na een paar draaibeurten en in de juiste stemming hun schoonheid onthullen met While My Heart Is Still Beating en To Turn You On als sublimaties van een geraffineerde sound die pas op het derde comeback album volledig tot zijn recht kwam. Met Ferry, Manzanera en Mackay als heilige drievuldigheid en Rhett Davis als producer. Davis zou daarna Dazzle Ships van OMD producen. De intro van Take A Chance With Me is mijn allereerste, esthetische ervaring in de popmuziek. Ik had sinds Maid Of Orleans al wel wat hitjes op cassette staan. Maar toen ik de intro van Take A Chance With Me voor het eerst op de radio voorbij hoorde komen, stond de wereld eventjes stil. Pure magie en dat vind ik nog steeds.



1. Avalon
2. Roxy Music
3. For Your Pleasure
4. Country Life
5. Flesh & Blood
6. Stranded
7. Siren
8. Manifesto

De bovenste vijf staan ver boven de onderste drie. Avalon is de The Division Bell van RM. Klinkt audiofiel gezien fantastisch maar tegen zoveel cleanmachine ben ik niet opgewassen. En dan zijn de knappe vrouwen ook al ingewisseld voor een roofvogel, tja

01. Stranded
02. Country Life
03. Roxy Music
04. Siren
05. For Your Pleasure

06. Flesh & Blood (Same Old Scene maakt t verschil)
07. Manifesto
08. Avalon

Cleanmachine

1. For Your Pleasure
2. Viva!
3. Country Life
4. Heart Still Beating
5. Avalon
5. Siren
6. Stranded
7. Flesh + Blood
8. Manifesto
9. Roxy Music

Ja, het debuut op de laatste plaats. Kom vechten dan.

Mijn favoriete CROWDED HOUSE album
https://i.postimg.cc/bJ9vs0xt/Crowded-House.jpg

Crowded House - MusicMeter.nl

Het post-Split Enz solowerk van Tim Finn en Neil Finn is ook toegestaan.
Aangezien beide broers vaak op elkaars platen te horen waren niet zo'n vreemd idee.
Before & After van Tim Finn bevat zelfs twee nummers uit de Woodface sessies.

Tim Finn - MusicMeter.nl
The Finn Brothers - MusicMeter.nl
Neil Finn - MusicMeter.nl

Split Enz zelf is een eigen editie waard.

Mijn favoriete Roxy Music albums:

1. Roxy Music
2. Avalon
3. For Your Pleasure
4. Stranded
5. Siren
6. Manifesto
7. Country Life
8. Flesh + Blood

Kijk, dat is een mooi moment om weer aan te haken. De afgelopen artiesten had ik niet zo veel mee, maar met Crowded House Is dat natuurlijk een heel ander verhaal!

5. Crowded House - Together Alone (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3163.jpg?cb=1626181556

Ik heb niet echt een favoriet Crowded House album. De vier eerste draaien rond de vier sterren. En hetzelfde mag gezegd worden van de Tim Finn soloalbums die ik in mijn top 5 zal opnemen. Er staan altijd wel een paar nummers tussen waar ik minder mee kan. En dan denk ik: mochten Neil en Tim het album samen gevuld hebben met hun beste songs zoals in de oude Split Enz dagen, dan zaten er ongetwijfeld een paar 5 sterren platen in. Wellicht daarom dat Woodface het doorgaans zo goed doet in de lijstjes. Ik rangschik mijn top 5 volgens een ander criterium. Hoe belangrijk zijn de platen voor mij (geweest)? Want het werk van de gebroeders Finn behoort wel degelijk tot de soundtrack van mijn leven. Mijn favoriete love songs zijn doorgaans van hun hand. Mijn favorieten op Together Alone heten Kare Kare, Nails In My Feet, Fingers Of Love en Private Universe. Ik ben nooit zo dol op Distant Sun geweest. Ongeveer alle Split Enz leden van de jaren '80 line-up worden vermeld in de credits van de vierde Crowded House elpee.

5. Tim Finn - The Conversation

https://www.musicmeter.nl/images/covers/159000/159221.jpg

Keuze te over uit mooie albums voor de plekken 3 tot en met 5. De eerste twee stonden wel vrij snel vast.
Het is dus een solo-album geworden van Tim Finn. Neil Finn wordt over het algemeen, niet geheel onterecht, als het grotere muzikale genie beschouwd van de twee broers, maar Tim heeft natuurlijk ook heel wat mooie nummers op zijn naam. Dit album is het hoogtepunt uit zijn solocarrière voor mij.

Het lijkt zo gemakkelijk, mooie popliedjes schrijven zonder al te veel muzikale begeleiding, met melodieën die gemakkelijk in het gehoor liggen. Het is aan de ene kant een vrij sober album, maar aan de andere kant maar al te rijk. Want hier staan dertien heerlijke liedjes op, allemaal met een mooie melodie, waarbij vooral de bedeling op piano en viool extra vermelding verdient.

Waar velen zich al tevreden moeten stellen met een enkel of hooguit twee nummers van een dergelijke kwaliteit levert Tim Finn hier 'gewoon' een album met dertien van die liedjes af, die zo gemakkelijk klinken maar o zo mooi zijn.

5. Neil Finn - Try Whistling This

Andere broer staat bij mij op 5. Album dat ik dit weekend voor het eerst in tijden weer afspeelde en het blijft een errug prettig album. Destijds ooit gekocht nadat ik met mijn jongste zus - groot CH fan - naar een concert van Neil was geweest. Daar is me van bijgebleven dat het vooral (semi) akoestisch was, maar misschien kwam dat door de oude CH hits die op de setlist stonden.

Op Try Whistling This is meer variatie aanwezig - met het drieluik She Will Have Her Way / Sinner / Twisty Bass als hoogtepunt ..

4. Tim Finn - Before & After (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17070.jpg?cb=1574754100

Tim was de eerste Finn die na Woodhouse van zich liet horen. Zijn vierde soloplaat bevat liedjes die hij voor en na zijn avontuur bij Crowded House schreef. En tijdens natuurlijk want In Love With It All en Strangeness And Charm zijn uit de sessies die hij samen met Neil hield. Het zal dus niet verbazen dat Tims zes jaar jongere broer van de partij is op Before & After. De plaat kwam uit op het moment dat mijn tweede relatie op de klippen liep. I could more or less continue my life... toen ik Tim die zin hoorde zingen uit Hit The Ground Running wist ik dat deze plaat me door dat liefdesverdriet zou slepen. Met het machtige Many's The Time (In Dublin) bijvoorbeeld waarop Andy White (Iers singer songwriter) en Liam O'Moanlai (zanger van de van Hothouse Flowers) mee musiceerden. Die samenwerking zou leiden tot het kampvuuralbum Altitude uit 1995. Ik zag de heruitgave van die unieke ALT plaat vandaag toevallig (of niet) in de winkel liggen. Ik heb lang getwijfeld maar vond hem uiteindelijk niet passen in deze editie. Ondertussen ben ik al meer dan twintig jaar getrouwd met de vrouw waar het toen mee misliep. I'm always open to... Persuasion.

5. Tim Finn - The Conversation
4. Neil Finn - Dizzy Heights
https://www.musicmeter.nl/images/covers/401000/401440.jpg

Crowded House in het algemeen en Neil Finn in het bijzonder zijn natuurlijk een beetje de meesters van het bijna perfecte, pakkende, goed in het gehoor liggende popliedjes van 3 à 4 minuten, volgens een verfijnd, afwisselend, maar ook beproefd recept.

Dus ik had een bepaald soort liedjes verwacht toen ik in 2014 Dizzy Heights opzette. Maar eigenlijk vanaf de eerste tonen was duidelijk dat ik die niet ging krijgen. Ik werd naar het puntje van mijn stoel getrokken en dat bleef zo tijdens de rest van het album. Neil zijn gewoonlijke warme manier van zingen klonk anders, we werden ineens geconfronteerd met elektronica. Hij schuwde hier het experiment zeker niet. Dit was anders dan anders, maar zeker niet op een verkeerde manier. Ook 8 jaar later blijkt dat ik dit album nog regelmatig met veel plezier opzet.

Wat mij betreft is dit het meest verrassende, afwisselende en interessante solo-album van Neil Finn. En stiekem ook zijn beste!

4. Crowded House - Together Alone

Het vierde album van de heren oftewel het album na dat album waarop Neil en Tim samen te horen waren. Ongetwijfeld zal de albumtitel niet voor niets zijn wat ie geworden is.

Ik heb me nooit zo bezig gehouden met wie op welke plaat wel of niet meespeelt, maar ik mis inderdaad wel iets (of iemand) op dit album. Het kabbelt rustig voort, maar de echte uitschieter ontbreekt. Distant Sun is inderdaad geen Weather With You - even als willekeurig voorbeeld.

Kortom: een prettig en lief luisteralbum, zo voor op een mooie zondagochtend in de winter (of een zaterdagavond bij de open haard als er geen voetbal op tv is) ...

Hoewel ik enige tijd geleden een boxje met de eerste drie van Crowded House aangeschaft heb en daarmee mijn aantal CH-stemmen op vier bracht, is mijn CH-kennis toch gewogen en te licht bevinden om mee te doen. Wat ik echter niet onweersproken kan laten...Als Private Universe die uitschieter niet is, wat in het CH-oeuvre dan wel?

Omdat ik op z'n zachtst gezegd iets anders te doen heb deze dagen heb ik de begin dagen gemist en zal ik waarschijnlijk de eindfase ook niet live meemaken. Daarom maar zo, ik heb veel zo niet (bijna) alles van CH, Tim, Neil en Finn brothers in huis. Tot volle tevredenheid zelfs! Nu er het solo-werk is bijgesleept heb je wel een hele berg platen om in te zetten en als ik mijn stemmenlijst doorloop zitten daar heel veel 4* en hele goede 3,5* platen bij dus een lijstje maken is lastig.

Maar goed wat moet, dat moet...

05. Time on Earth
https://www.musicmeter.nl/images/covers/76000/76587.jpg?cb=1626181577
De 1ste comebackplaat (de 2de uit 2021 heeft het niet gehaald) is een prachtig liedjes album. Geen uitspattingen of dat soort zaken die nog doen denken aan de Split Enz periode maar gewoon 14 erg goed in elkaar zittende nummers met als hoogtepunten Don't Stop Now en Pour le Monde.

04. Together Alone
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3163.jpg?cb=1626181556
Een voor CH begrippen donker album, melancholisch is het toverwoord in de ballads en bij uptempo rockers komt het woord duister bij me op. Favorieten zijn Private Universe, Walking on the Spot, Distant Sun en Kare Kare

03. Neil Finn – Dizzy Heights
https://www.musicmeter.nl/images/covers/401000/401440.jpg
Een zeer muzikaal solo-album van Neil. De nummers zijn zoals zo vaak heel Beatlesque maar dan in een zeer fraai modern jasje. Ik denk het best geproduceerde album uit de volledige catalogus van de Finn's. Fave's zijn Divebomber en Better Than TV

02. Temple of Low Men
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3161.jpg?cb=1626181519
Het tweede album van Crowded House staat ook op de tweede plaatst. Uiteraard erg bekend van de hitsingles Into Temptation en Better Be Home Soon maar mijn grootste favorieten zijn hier I Feel Possessed en When You Come. Al is "hier" wel relatief want ze behoren beide tot het beste van het beste wat de band heeft uitgebracht. Verder heb ik ook een zwak voor de meeswinger Sister Madly, voor in de live versies.

01. Woodface
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3162.jpg?cb=1659542326
Ik gok hun best verkochte album, veelal is dat dan niet mijn favoriete album van een artiest maar hier ontkom ik er niet aan. Dit album had al tig singles en ik heb het idee dat eigenlijk elk nummer wel op 7" had kunnen verschijnen en dat dit dan ook nog een (redelijk) succes was geweest. De plaat heeft een fantastische vibe, het staat bij mij nu op een 4,5* maar de 5* is niet ver weg. Mijn trio ultieme favorieten zijn There Goes God, Four Seasons in One Day en As Sure as I Am maar het ontloopt elkaar nauwelijks.

3. Crowded House - Temple of Low Men (1988) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3161.jpg?cb=1626181519

I Feel Possessed, Into Temptation, When You Come, Sister Madly en Better Be Home Soon. Vijf singles en dus een halve Best Of. Maar ook op Temple Of Low Men staat weer een draak als Kill Eye. Dat grote broer Tim meezingt kan je goed horen op onder meer Better Be Home Soon. En Mitchel Froom zorgt voor dat warme orgeltje dat zo'n kenmerkend onderdeel van de Crowded House sound werd. Op hun tweede langspeler heeft het drietal haar formule beter in de vingers. Het debuut bevatte nog iets te veel missers al kan ik ook daar een halve Best Of van bakken. Om mijn verhaal van gisteren helemaal af te maken: Don't Dream It's Over werd de openingsdans op mijn huwelijk. Into Temptation is dan weer gelinkt aan mijn eerste liefde.

3. Crowded House - Temple of Low Men

Mijn openingsdans was op de tonen van I Don't Feel Like Dancing maar ik vraag me af of deze band genoeg albums heeft uitgebracht voor dit topic. Whatever ..

Dit album was inderdaad een halve greatest hits met 1 aparte track: Kill Eye. Vind deze oprecht leuk, maar hij past qua sfeer niet zo op dit album. Als B-kant was ie eigenlijk wel prima geweest.

Uitschieters: Better Be Home Soon, Sister Madly en misschien ook wel Into Temptation.

5. Tim Finn - The Conversation
4. Neil Finn - Dizzy Heights
3. Crowded House - Temple of Low Men
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3161.jpg?cb=1626181519

Over de nummer drie zijn we het blijkbaar wel eens.

Toen Ik dit album met 'terugwerkende' kracht leerde kennen, had ik natuurlijk inmiddels al een paar nummers eerder gehoord op de radio. Dat nam niet weg dat ik onder de indruk was over de vele mooie nummers die er op staan.

Into Temptation kende ik al en dat was meteen een nummer, toen ik het voor het eerst op de radio hoorde wat heel erg in de smaak viel en er nooit meer uit gevallen is. Over mooie melodieën gesproken!

Maar er staat, zoals hiervoor al werd aangegeven, veel meer moois op. Ook minder bekende pareltjes als I Feel Possessed, Mansion in the Slums, When You Come en Never Be the Same. En ook de emotie die Better Be Home Soon herbergt weet me te raken.
Ach, dan is Kill Eye ze wel vergeven.

2. Tim Finn - Tim Finn (1989) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17069.jpg

Na de flop met Big Canoe uit 1986 probeert Tim het voor een derde keer solo. Dit keer op het label van zijn broertje. Neil doet mee en draagt naast achtergrondvocalen ook gitaarpartijen bij. Aangezien de plaat geproducet wordt door Mitchell Froom, kunnen we Tim Finn moeilijk anders beschouwen dan een semi-Crowded House plaat. De logische volgende stap (toetreding tot de band) kondigt zich eigenlijk al aan. Toen de plaat werd uitgebracht liep ik nog op wolken. Toen ik een klein jaar later mijn eerste liefdesverdriet moest verwerken, bood deze elpee me soelaas: How'm I Gonna Sleep, Not Even Close en Tears Inside bijvoorbeeld. De eerste plaatkant is misschien wel de beste plaatkant die Tim ooit gemaakt heeft. Met de beloftevolle opener Young Mountain en het etnisch geïnspireerde Parihaka als pareltjes naast de reeds genoemde nummers. De tweede kant draai ik opvallend minder maar heeft met Suicide On Downing St. en Crescendo best aardige nummers aan boord. De songs van Neil zijn universeler, zijn teksten minder autobiografisch. Daarom spreken ze ongetwijfeld een groter publiek aan. Wil je doordringen tot het werk van Tim dan moet je dieper graven. En als ik dat doe dan blijkt niemand beter in staat om mijn hartenpijn te bezingen.

2. CROWDED HOUSE - Crowded House

Oftewel het debuut met die grote hit en vooral met die single met dat geweldige outro: World Where You Live. Onbegrijpelijk dat dit geen hit werd...

Verder uiteraard een handvol prima tracks (Mean to me, Something so strong) en een paar nummers die weliswaar minder memorabel zijn maar toch zeker de moeite van het herbeluisteren waard waren.

De mooiste opname van Don't Dream It's Over is overigens nooit op plaat verschenen. Heb geen idee meer hoe de dame in kwestie heette die dit nummer ooit speelde bij een kampvuur op vakantie in La France, maar ik kreeg het er extra warm van ..

5. Tim Finn - The Conversation
4. Neil Finn - Dizzy Heights
3. Crowded House - Temple of Low Men
2. Crowded House - Woodface
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3162.jpg?cb=1659542326

1991 was een historisch muziekjaar. Ik werd in dat jaar 12 jaar en zette mijn eerste stapjes op muziekgebied. In dat jaar zijn er een aantal monumentale albums uitgekomen, die de loop van de muziekgeschiedenis wezenlijk veranderd hebben. Misschien hoort Woodface niet helemaal bij die categorie, maar voor mij is het wel een monumentaal album wat mijn muziekgeschiedenis veranderd heeft.

Het behoort tot de allereerste albums ooit die ik aanschafte, al zal dat pas in 1992 geweest zijn. Want ik vond Chocolate Cake al een heel aardig nummer, Weather With You vond ik echt geweldig. Wat een heerlijke melodieuze muziek vond ik dit! Dat was het sparen voor een cd wel waard. En daar heb ik in de afgelopen 30 jaar nooit spijt van gehad.

Het zal bij één van mijn meest gedraaide albums behoren. En nooit verveelt het, door al die mooie nummers die er op staan. Het geniale Four Seasons in One Day natuurlijk, maar ook Fall at Your Feet, She Goes On, There Goes God en As Sure As I Am zijn van grote schoonheid, maar eigenlijk is het van start tot eind mooi.

En toch hebben ze nog een mooier album gemaakt...

1. Crowded House - Woodface (1991) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3162.jpg?cb=1659542326

Woodface maakt toch het verschil. Kan ik individuele tracks op de andere (solo) albums vinden die me dieper raken, dan kan ik toch niet om de magie heen die beide broers samen bedrijven. Let wel, het is de eerste keer dat Tim en Neil gingen zitten om echt samen songs te schrijven. Ten tijde van Split Enz schreven ze elk apart. Tien nummers zagen het daglicht en zeven ervan verschenen op Woodface. En ze zijn stuk voor stuk, op It's Only Natural na misschien, vijf sterren waard. Chocolate Cake, Weather With You en Four Seasons In One Day zijn mijn favorieten. Maar ook twee van de songs die Neil alleen schreef scheren hoge toppen: Fall At Your Feet en She Goes On. Met een eervolle vermelding voor As Sure As I Am dat als b-kant van Chocolate Cake werd vrijgegeven en dat ik op de radio hoorde nog voor het album verschenen was. Woodface is twee tracks te lang. Ik gun Paul Hester zijn speelgoedje in Italian Plastic. Maar All I Ask van Tim vind ik een miscast. Geen miskleun maar het nummer past niet in de tracklijst. Te stroperig maar je voelt dat Tims ego een plaatsje opeiste voor minstens één van zijn solonummers. Het andere nummer dat ik zou schrappen is de draak Fame Is. Het enige leuke in deze song is ook nog eens gestolen van Another Nail In My Heart van Squeeze. Zonder die twee nummers zou Woodface een vijf sterren plaat geweest zijn.

I'm still here...

5. Tim Finn - The Conversation
4. Neil Finn - Dizzy Heights
3. Crowded House - Temple of Low Men
2. Crowded House - Woodface
1. Crowded House - Together Alone
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3163.jpg?cb=1626181556

Na het erg succesvolle Woodface was het afwachten waar ze daarna mee zouden komen. Zouden ze vooral doorgaan op dezelfde voet en het succes verder uitmelken? Toen Together Alone uitkwam was duidelijk dat dat niet het geval was. Wat mij betreft op vele vlakken een heel ander album dan Woodface, maar ondertussen toch ook onmiskenbaar Crowded House.

Het klonk anders, kwam minder luchtig over en dus ook net wat minder toegankelijk. De overstap naar Youth als producer zal daar ongetwijfeld ook wel wat mee te maken gehad hebben.
Maar minder toegankelijk hoeft niet altijd minder qua kwaliteit te betekenen. En daar is dit album een uitmuntend voorbeeld van.

De nummers kennen net wat meer diepte, klinker wat donkerder zowel qua tekst als muziek, maar zijn niet minder rijk aan mooie melodieën.

Neem nou alleen al het fenomenale middenstuk. Eerst Fingers of Love (alleen al die prachtige openingszin: Can you imagine that, an itch too sensitive to scratch), daarna het heerlijke deinende Pineapple Head, gevolgd door hun knallende en lekkerste rocknummer van ze, Locked Out om daarna het allermooiste nummer uit hun oeuvre (weet Casartelli ook dat hij niet verder hoeft te zoeken. Vind deze kale versie overigens ook erg mooi) Private Universe te krijgen.

Waar ik Woodface heerlijk vind om lekker naar te luisteren, merk ik dat Together Alone voor mij net iets meer aandacht vraagt, iets spannender is en toch iets bedrukter overkomt, maar de nummers en het geheel weten me ook net wat dieper weten te raken.

Alle 13 nummers sterk en mooi op hun eigen manier, een bloedmooi album wat prachtig afgesloten wordt door de titeltrack, waar we ook nog weer Afrikaanse invloeden terug horen. Geslaagd van de allereerste tot de allerlaatste noot.

Afrikaanse of Maori invloeden?