6,0

Vincebus Eruptum (v.): to completely dispense with traditionally composed blues song by frantically bending every string on a guitar, strumming without playing any actual notes, ramming your head against the speakers, and generally inducing a psychotic thunderstorm of sound and fury signifying nothing.

Keiharde compromisloze rauwe bluesrock, vette fuzz op de gitaren , houthakkerswerk op de drums, en veel bombast.
Alle meters in het rood ? Wat kan ons het schelen.
Deze jongens hadden lak aan technische perfectie en subtiele klanken, maar wilden rocken, en dat deden ze als de besten.

Deze laat ik nog regelmatig loeihard uit mijn speakers knallen.
Out of focus: 9

Voor mij persoonlijk had het wel wat gladder gemogen
Maar op zich prima bluesrock, ja.

7,0

7,5

Raw as f*ck, godzijdank geen enkele compromis over finetunen, afromen, gladstrijken en polijsten.
Schuren tot het bloed op de knokkels. Dat geeft juist de meerwaarde, want qua compositie is het eigenlijk best saai.
7,5

5,1

Zez Confrey: 5
Blue Cheer: 8

6,25

5,5

Zez -5

Blue cheer 6,4

Het gemiddelde van Blue Cheer - Out of Focus volgt morgen, ik zit op het terras in het zonovergoten Maastricht en heb gek genoeg mijn laptop met het Excel-bestand niet meegenomen

55. Dalida - Le Jour où la pluie viendra (1957)




Afkomstig van het album: Dalida - Gondolier (1958)

Dalida scoorde heel wat hits in de 50s, 60s, 70s en 80s, in met name Frankrijk. Dit album kende maar liefst 6 singles, en 5 daarvan werden een top 5-hit in Frankrijk. Het nummer waar wij naar gaan luisteren deed het echter ook uitstekend in onder andere Duitsland, Oostenrijk en Spanje.

Misschien nog leuk om te noemen/weten: Dalida nam songs in maar liefst 11 talen op. Niet per song natuurlijk, grapjassen.

Niet een van mijn favoriete chansonnières en dit is dan ook nog eens bepaald niet haar beste.

5,5

7,9

Zelf in het Nederlands dus: "Speel Niet Met M'n Hart / Ik Zing Amore" uit 1959,
nu 'n gezochte single in de Nederlandse persing.

Ben persoonlijk echter echter niet zo gecharmeerd van haar stem, ben dan ook meer 't Françoise Hardy type.
Dalida: 5,5

6.25

7,0

Blue Cheer: 7.3
Dalida: 6 (ze heeft verschillende betere).

6,7

Meer dan 170 miljoen verkochte platen. 170 miljoen!
Zegt tenminste meneer Wiki.
Zijn buitenlandse vriendje, mister Wiki, schrijft echter over 140 miljoen, volgens een niet (meer) bestaande bron.
Da's toch een hele rits minder platina platen.
Ik ben daar in ieder geval mede schuldig aan, ik heb twee albums van haar, maar die zijn van de eerste helft van de jaren zeventig. En kringloopvondsten, dus die zullen vast niet zijn (dubbel) geteld.

Ik sluit me aan bij Remcodulac. Haar stem heeft hier iets hautains. Stijl spreekt me ook niet aan.
5,2

54. Blue Cheer - Out of Focus (1968) : 4,5

55. Dalida - Le Jour où la pluie viendra (1957) : 5

6,3

5

Geef mij dit maar. Het 'TROS Muziekfeest op het Plein-werk' van haar dat ze in de 70s uitbracht moet echt je ding zijn, dat is niet aan mij besteed.

7

Die twee albums die ik van haar heb, staan nog onbeluisterd in de kast. Ik had verwacht dat haar werk daarop wat gerijpter en bedachtzamer klinkt (en met meer ambiance en sfeer: eentje is 'Live at Olympia '71'), maar jouw vergelijking doet mij niet reikhalzend naar de platen grijpen, doch eerder vrezen met grote vrezen.

Ik ken Dalida alleen van Friet met mayonaise, ik bedoel Gigi l'amoroso, en wat ik hier hoor maakt mij niet benieuwd naar haar vele andere successen. Ze heeft ook een timbre waardoor ik soms niet eens de woorden kan onderscheiden, en wat ze met die laatste "là" uithaalt kost haar een vol punt. Een 4.

54. Blue Cheer - Out of Focus (1968) : 7

55. Dalida - Le Jour où la pluie viendra (1957) : 6,5

Tja, dan moet ik toch even aan Mart denken, ergens in Frankrijk op een bijna verlaten pleintje.

6,2

EvilDrSmith,, in de 70s kwamen haar Jannes-achtige songs als Gigi l'amoroso en met als dieptepunt een rampzalige cover van Besame Mucho

Maar goed, ieder zijn ding. Daar zijn echt veel liefhebbers van en zoals waarschijnlijk wel bekend houd ik er totaal niet van om zo negatief over producten / projecten van mensen te spreken. Zij steken daar hun ziel en zaligheid in en om dan als iemand met zelf de muzikale creativiteit van een stoeptegel gaan lopen zaniken over iemand anders zijn kunst is niet mijn stijl.

Waarmee ik natuurlijk niet wil suggereren dat andere mensen niet mogen mopperen over muziek die ze niet leuk vinden. Het is alleen dat ik er zelf niet zo van houd. Dus dit is het (zo goed als) enige 'negatieve' dat ik ga zeggen over Dalida of andere artiesten.

Hoe dan ook, 50s Dalida vind ik echt wel prima. Daarna houdt het voor mij voorlopig op met deze dame. Ik sta ook niet direct te springen om heel diep in haar discografie te duiken als ik eerlijk ben.

6