Zat ik met Route'66 toch een beetje in de buurt.

De B-kant van Lady Jane trouwens. Mijn vader had alle singles van the Stones uit die tijd en die heb ik als kind heel veel gedraaid.

8

Nee, want in mijn (toegegeven, niet ongekunstelde) beeldspraak hangt het kwartje nog bovenin de ?machine? ?lucht? en is het niet in mijn muzikale portemonnee neergedaald. // Ja, maar geen van beiden sprak mij erg aan.

Ach, het gaat om een ontvangen kwartje. Dat is eigenlijk ook veel logischer. Snap ik die uitdrukking ook meteen veel beter. Dankjewel
Maar tussen jou en de jazz gaat het inderdaad nooit meer iets worden.

6,75

6

BoyOnHeavenHill vroeg het zich al af, en het antwoord kan nu gegeven worden: jazeker hebben we een nieuwe nr. 1 in ons klassement. The Rolling Stones - Mother's Little Helper scoort 8,08.




61. Sara Montiel - La Violetera (1958)



Afkomstig van het album: Sara Montiel - La Violetera (1958)

Dit is niet enkel het openingsnummer voor het gelijknamige album, het is tevens de titelsong van La Violetera (1958). Deze Spaanse zangeres/actrice was in eigen land een hele grote mevrouw in de entertainment industry, we gaan zien of ze het hier ook goed doet.

Haar eigenlijke naam was trouwens niet Sara Montiel, maar María Antonia Alejandra Vicenta Elpidia Isidora Abad Fernández. Soms snap je artiestennamen wel, mand. 

6,5

Hoho, niet te snel de eventuele jazzpotentie van BoyOnHeavenHill in de kiem smoren. Er is zoveel meer jazz te ontdekken. Misschien bevalt een band uit de volstrekt uiterste andere kant van het jazzspectrum wel veel beter? Dit vind ik nog steeds de meest opwindende jazzontdekking (op YouTube) van de afgelopen vijftien jaar: en dat gewoon in de New Yorkse subway (nog vóór ze albums uitbrachten). Nog steeds zó'n spijt dat ik ze niet heb opgezocht toen ze in Nederland optraden.

Too Many Zooz

Enfin, over naar Sara Montiel. Nooit van gehoord, maar een bijzonder knappe dame (moet je de jaren 50-foto's eens zien bij haar hoofdpagina op Discogs: sodeju!). Kan ik echter niet van de muziek zeggen: middle of the road muzak. *gaap*
5

Muzikaal niet bijster interessant, maar de beheersing en de ingetogenheid waarmee Montiel zingt tillen het toch wel boven de middelmaat uit. Een 6.

Intrigerend minimalisme, dat Too Many Zooz, maar al dat trompetgetetter kan ik niet goed hebben. Nooit mijn favoriete instrument geweest, hoewel het samenspel met die sax af en toe wel leuk is.

Mondriaan in het clipje (op 3:19).
En de muziek? Ik kan het nu al niet meer herinneren. Ene oor in net zo hard er weer uit. Was niet heel bijzonder: 6,2

5,5

5.7

5,5

4

Archie Shepp: 8 (ik hou wel van dit soort jazz met opgebouwde spanning)
Rolling Stones: 9 (prettiger kan een melodie nauwelijks zijn)
Sara Montiel: 6 (charmant maar ook oubollig)

5,0

61. Sara Montiel - La Violetera (1958) : 5

7

5,8

5

Mooi hoor

7,0

7

The Rolling Stones: 8
Sara Montiel: 6.5

Sara Montiel - La Violetera komt tot 5,80 en dat is goed voor plek 56.




62. Mahalia Jackson - I'm Going to Live the Life I Sing About in My Song (1955)




Afkomstig van het album: Mahalia Jackson - The World's Greatest Gospel Singer (1955)

Wat moet je over deze dame nog vertellen? Een van de krachtigste stemmen die ooit iets op plaat heeft gezet, een verbinder ten tijde van grote raciale spanningen, en ook nog eens een million seller. 

Na jazz en een intermezzo met een Spaanse deerne een mooi bruggetje naar een ander genre waar veel mensen niet veel mee op hebben.
Maar godverdomme, W.A.T. E.E.N. S.T.E.M.! Zelfs de grootste atheïst of satanist zal toch moeten zwichten voor de mightiest lungs of the gospel.
Als ik in een kringloop haar tegenkom en ik heb de lp of single nog niet, dan neem ik 'em altijd mee. Inmiddels heb ik een karrenvracht Mahalia's hier staan. Ik denk dat ik elke maand wel een keer een live gezongen versie van 'Joshua Fit The Battle Of Jericho' opzet.
Dit is ook een dijk van een nummer, vooral dankzij Mahalia's heilige longinhoud.
Minimaal een 8,5 en drie weesgegroetjes.

8.7

7

Heb gefascineerd naar Mevrouw María Antonia Alejandra Vicenta Elpidia Isidora Abad Fernández zitten kijken.
Betoverende stem ook, maar al klonk ze als 'n schorre kraai, wat een uitstraling. Wow.
Wat de operette-achtige compositie zelf betreft: Fraai maar slaapverwekkend. 'n zes min. 5,9 dus.

Mahalia: 'n dijk van 'n stem waar je niet omheen kunt en die je van de sokken blaast.
Wat 'n power.
Als zij vroeger bij ons in de hoogmis had gezongen op de zondag, was ik nooit met tegenzin naar de kerk gegaan.
8,2

Niet mijn favoriete stem, maar om de kwaliteit ervan kan je niet heen, en het nummer zelf is ook sterk. Een 8.