7. Al Green - I'm Hooked on You (1974) .....8

8. Nara Leão - Maria Moita (1964) .....7.5

7,9

7 Leuk nummer idd

The Fortunes: 7,5
Al Green: 6,8
Nara Leão: 6,0

6

4

Met een gemiddelde van 6,94 komt Nara Leão - Maria Moita op plek 7 terecht.

9. Robert Johnson - Come On in My Kitchen (1937)



Afkomstig van het album: n.v.t. single only

Als je het over klassiekers hebt dan kom je al gauw uit bij de bluesmannen van weleer. Dit nummer werd meer dan 100x officieel gecovered en wordt tot een van zijn meesterwerken gerekend.

Johnson behoort tot de canon van de muziek, maar wat vinden wij van dit nummer dat richting de 100 jaar oud gaat?

9

6,5

7.25

3. Deep Purple - Pictures of Home (1972) 6,5
4. Fats Domino - Blue Monday (1956) 6,5
5. Peggy Lee - It's All Over Now (1946) 6,2
6. The Fortunes - Here It Comes Again (1965) :7,5
7. Al Green - I'm Hooked on You (1974) 7
8. Nara Leão - Maria Moita (1964) 7
9. Robert Johnson - Come On in My Kitchen (1937) 6

5

Menig nummer van Robert Johnson gaat bij mij richting de tien, deze net niet.

8,0

Te antiek voor mij.....6

7.8

7,0

5

5,5

7,8

Het zal een jaar of tien-vijftien geleden zijn dat ik voor het eerst iets las dat de opnames van Robert Johnson waarschijnlijk iets versneld op plaat waren geperst en dat wij, luisteraars, al een jaar of zeventig Robert op de verkeerde snelheid zaten te luisteren. De nummers waren een kleine tien procent versneld. Laten we zeggen dat de liedjes zo'n vijftien tot twintig seconden korter duurden dan de werkelijke opnametijd. Ik weet nog dat ik vol ongeloof met mijn neus op het beeldscherm het artikel las en koortsachtig probeerde te vinden in hoeverre dat waar was. Hoe was dat in godsnaam mogelijk? Zo'n beetje hét kruispunt van waar wij álle muziek tot ons nemen blijkt op de verkeerde snelheid te zijn opgenomen.

Of ik het toen al kon luisteren op YouTube oid kan ik me niet meer herinneren, en langzaamaan ebde dit weetje (of gerucht?) uit mijn actieve geheugen. Nu schiet het me weer te binnen. Toevallig had ik laatst (nogmaals) de 'Complete Recordings' gekocht, nu in een cd-longbox met een groter formaat boekwerk (om dat laatste was het me vooral te doen) en die ligt hier nog voor de grijp. Ik zie nu dat de opnamen van Robert op YouTube ook in de langzamere versies zijn te horen dan we ze al bijna 90 jaar kennen en ze qua tijdsduur significant verschillen met de cd-versies. Blijkbaar was dat gerucht inmiddels toch tot waarheid gepromoveerd?

Ik heb de vier versies van 'Come On In My Kitchen' allemaal twee keer geluisterd: dus Take 1 en Take 2 in het bekende tempo en de twee takes in de later herstelde (?), langzamere versies.
En ja, ik geef nipt de voorkeur aan die wat langzamere versie: het voelt meer 'bluesy' aan. 't Klinkt natuurlijker, met name zijn stem. Toch bizar dat al die jaren... enfin.

EDIT: De twee takes (allebei van zijn eerste opnamedag op 23-11-1936) verschillen trouwens best wel van elkaar, zeker tekstueel. Dat hoor ik nu pas (met de songtekst voor mij liggend). De versie die Shaky heeft geplaatst is Take 1.
Dit is Take 2 en is destijds op een 78-toerenplaatje uitgebracht
Ik heb een nipte voorkeur voor Take 2, maar dat scheelt maar millimeters.

De vertraagde versies zijn trouwens hier te horen:
Take 1 (abusievelijk door de uploader als Take 2 vermeld, want dit is juist Take 1)
Take 2 [de singleversie]

Tenslotte, op deze pagina wordt in een uitgebreide uiteenzetting argumenten aangevoerd dat dit hele 'wrong speed'-verhaal wel een broodje aap móet zijn. En toch: zijn enige argument vóór vind ik wel een sterke om in deze aap te geloven.

7,3 (Take 2: 7,5)

Nu we toch bezig zijn met broodjes aap. Graag wil ik drie mythes rondom deze legendarische figuur ontzenuwen:

1) Robert Johnson is niet gestorven aan te veel zeiver. Het was whisky dat niet zuiver was.

2) Ik heb mij niet geregistreerd op musicmeter precies 78 jaar nadat bovenstaand nummer was opgenomen voor een 78-toerenplaat. Het was precies 79 jaar later. Als ik de aangepaste snelheid van EvilDrSmith in ogenschouw neem dan had ik mij heel veel eerder moeten registreren. Het komt trouwens vaker voor bij oude 78-toeren platen dat ze langzamer of zelfs sneller moeten worden afgespeeld. 78-toeren is een gemiddelde.

3) Wordt die ook weer abusievelijk take 2 genoemd? Is het niet zo dat take 2 de snelle versie is en take 1 de meer langzame? Dan kiest Shaky niet voor de vlottere 78-toeren versie (take 2) die in 1937 uitkwam. Hij kiest voor de langzame LP-versie die pas in 1961 (take 1) uitkwam.

Dan nu de beoordeling.
1) Welke take Shaky ook gekozen heeft. Hij zal wel weer zeggen:
Ik kies dit keer liever de vlotste take, zeker als volgens DrEvilSmith beide takes nog minder vlot moeten worden afgespeeld.

2) De gekozen versie van Robert Johnson heeft wel heel erg veel weg van “On Top of The World” van the Mississippi Sheiks dat zes jaar ouder is. Dat nummer heeft ook mijn voorkeur.

3) De tekst van het nummer refereert voor mij te duidelijk naar de plek waar “de vrouw staand en liggend aan het werk is”, zoals Nara Leão zo mooi omschreef. Dat liggend kan twijfelachtig zijn maar viel op toen ik de urban dictionary raadpleegde.
Misschien hebben we er weer een mythe bij. Ik heb nu ook een ander beeld bij de Ramblers die destijds zongen: het allerbest menu wordt geen succes, ik mis in mijn keukentje alleen nog een prinses.

6

Dank voor deze link, Marzipaintree, ik vroeg me tijdens het luisteren al de hele tijd af waar ik het nummer van kende. En dat was dus dit nummer, die overigens ook mijn voorkeur heeft.

9. Robert Johnson - Come On in My Kitchen (1937) : 6,5

Ja, die wijsheid heb ik inmiddels ook tot mij genomen. Inzake Robert lees ik her en der over 76 rpm. Als ik nou gewoon even een paar van die 78-toeren platen van hem tegenkom, dan kan ik dat zelf even controleren op mijn mechanische, portable 78-toerenspeler uit eind jaren 20 die ook een pitch-control heeft (ongeveer eentje zoals deze)

Ouch, heb ik me toch vergist! Ik verslikte me op een gegeven moment in de verschillende versies: welke is nou welke? Ik werd er een beetje tureluurs van. Ook omdat die ene uploader het verkeerd had vermeld en het nachtelijke tijdstip hielp ook niet mee. Scherp hoor, zo in het holst van de nacht! Ik heb mijn tekst even aangepast. Zoals het nu staat, klopt het: dat wordt onderbouwd door dit Wiki-lemma over de song. Dank!

Het is met die ouwe bluessongs sowieso een grote sound-a-like-kermis. Want ik lees dat dit volgende nummer ook een basis heeft voor het nummer van Robert, en dit is weer vijf jaar ouder dan die van de Mississippi Sheiks: Papa Charlie Jackson & Ida Cox. Gevaarlijk verleidelijke bubbel om jezelf en/of de tijd in deze materie te verliezen: voor je het weet is het alweer ochtend.

Goed verhaal en leuke vergelijkingen verder, ik lees altijd met gekrulde mondhoeken jouw epistels.

7,2

Een grote dikke vette 10. Wanneer ik dit nummer draai (en dat is eigenlijk heel vaak) zie ik altijd een heel specifieke keuken in de schemer voor me, ongetwijfeld een composiet van vele keukens die ik ook in het echt heb gezien maar toch uniek, en tussen de trieste gitaarnoten hoor ik de regendruppels ruisen (dat dat laatste vermoedelijk het bijgeluid van de oude opnameband is komt nooit bij me op).

5. Peggy Lee: 7,5
6. Fortunes : 7
7. Al green: 6,5
8. Nara : 6,5
9. R. Johnson: 8

7

7

7,5

De Johnson song die ik het liefst hoor.

8