Ook deze albums zijn nog afgevallen:

Queen - The Miracle (1989) 4,50
De Dijk - Niemand in de Stad (1989) 4,00
Genesis - We Can't Dance (1991) 4,00
Michael Jackson - Dangerous (1991) 4,00
Prince & the New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991) 4,00
Huey Lewis and the News - Hard at Play (1992) 3,00
Rick Astley - Free (1991) 3,50 (ja, ja, best een fijn album, zeker geen SAW exemplaar)
Tina Turner - Foreign Affair (1989) 3,50

Prefab Sprout - Jordan The Comeback vond ik een ware verrassing tijdens de Prefab Sprout KO
Lieve Kleine Piranha blijft natuurlijk een geweldenaar (nostalgisch gezien zeker).

Dat was dan het zoveelste album uit 1991 geweest en ik heb hem in overweging genomen.
Had gekund in de plaats van Screamadelica, maar we zien Massive Attack uiteraard ook nog terug
met Mezanine in een volgende editie. Misschien toch beter in plaats van Screamadelica, vind ik nu ook.

We laten het voorlopig zo en hopen dat thelion hem gewoon nomineert.

Nog niemand met Out of Time van REM trouwens ... nog zo'n kanjer uit 1991
die afviel omdat Automatic for the People uit 1992 een nog iets hogere status heeft.

Ik heb Out Of Time maar op 3.5* staan. Losing My Religion, Half A World Away en vooruit, Country Feedback zijn de enige nummers die wat mij betreft het hoge R.E.M.-niveau ook bereiken. De rest varieert van leuk tot matig. Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is, ik zou hem niet missen mocht niemand hem nomineren.

Een boeiende periode was 1989-1992 met de verrijzenis van de oude garde en ontwikkeling van nieuwe stijlen (grunge, triphop). Mijn voorgangers hebben overigens interessante albums genomineerd die ik absoluut wil horen (Swans, Throwing Muses). Ik heb tenslotte deze 6 weerhouden.

R.E.M. - Out of Time (1991)



Dit album hoort zeker in de lijst thuis, niet alleen omdat het één van de beste en meest succesvolste R.E.M.-albums is maar vooral omdat R.E.M. met verve heel wat stijlen hanteert.

Massive Attack - Blue Lines (1991)



Ook dit album is essentieel dat jaar omdat dit het begin was van triphop, toch één van de belangrijkste stromingen in de jaren '90 (ik wacht niet op thelion).

Los Lobos - Kiko (1992)



Ook dit is net als Out of Time een eclectisch en avontuurlijk album. Beluister dit en je zult aangenaam verrast worden.

Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)



Ontbreekt onbegrijpelijk ook in de starlijst, niet alleen haar meest succesvolle album maar ook duidelijk haar beste met enkel uitstekende, vaak ingetogen songs.

Neil Young - Freedom (1989)



Deze klasbak genomineerd omdat hij na een mindere periode weer sterk van leer trok. Zijn beste in jaren. Bovendien wordt Neil Young wel eens de peetvader van de grunge genoemd.

Stef Bos - Tussen de Liefde en de Leegte (1992)



Om een Nederlandstalig album te nomineren met 13 tijdloze chansons en Stef Bos is sinds de jaren '90 toch één van de grootheden in het Nederlandstalige repertoire.

Inmiddels toch genoemd door Luc. Hoort er wel bij, maar vind dit toch een van de mindere platen van R.E.M., al ben ik niet zo streng als Arthur. De halve plaat vind ik toch wel erg goed, maar er staan ook wat mindere nummers op. Maar vanwege de sentimentele waarde scoort ie toch 4* bij mij.

Goed dat Blue Lines ook genoemd is. Vind ik momenteel wellicht het beste album uit deze periode.

Classic Albums (1989-1992)

De meeste essentiële albums staan al in de startlijst of zijn inmiddels al door anderen genoemd. Dus meer ruimte voor enkele guilty pleasures mijnerzijds.

1. Midnight Oil - Blue Sky Mining (1990)



De sterke opvolger van hun wereldwijde doorbraak album Diesel and Dust, wat het in de vorige aflevering netjes tot de top 10 schopte.
Forgotten Years

Dit album is wat meer ecologisch van aard, waar het album uit 1987 meer over de aboriginals en aanverwanten handelde.
Blue Sky Mine

Ook hier weer een aantal zeer sterke tracks, waaronder enkele ballads en wat rockers.
Hieronder wat mij betreft op dit moment de twee mooiste nummers van het album. River Runs Red met dat heerlijke lome opbouwende intro en het meeslepende One Country met de lichte tempoversnelling na drie minuten.
River Runs Red
One Country

Voorheen vond ik de rockers het best, inmiddels kantelt die mening wat naar de rustigere tracks, maar het hele album staat vol met geweldige tracks.
King of the Mountain (met beelden van hun live optreden voor de het kantoor van olieconcern Exxon Valdez).
Stars of Warburton


2. Chris Rea - Auberge (1991)



Het beste album van Rea. Hij heeft aardig wat hits op zijn naam staan, maar Auberge vind ik het meest consistente album.
Looking For the Summer

In 2001 kreeg hij alvleesklierkanker, waar hij behoorlijk van is hersteld. Hij heeft nog wel fysieke problemen, maar die weerhouden hem er niet van om weer op te treden en nieuwe albums, met band, uit te brengen. Na (volledige?) genezing van de kanker keerde hij terug naar zijn bluesroots.
Heaven
Auberge (album versie)
Gone Fishing


3. Indecent Obsession - Indio (1992)



Dan mijn aangekondigde guilty pleasure.
Indio

Indecent Obsession een Australische band. Velen hier zullen ze misschien ook betitelen als een boyband. Maar dan wel een boyband met wat meer ballen.
Rebel With a Cause

Kiss Me was in NL zelfs nog een hitje.
Kiss Me

Whispers in the Dark een geweldige power ballad.
Whispers in the Dark


4. Toto - Kingdom of Desire (1992)



Een nominatie die waarschijnlijk niemand in mijn lijstje had verwacht Alvast excuses voor de vele links (niet alleen bij dit album).
Don't Chain My Heart

Kingdom of Desire is een wat steviger album in het oeuvre van de band.
Gypsy Train
She Knows the Devil

Wederom ook met een aantal (power)ballads.
The Other Side
2 Hearts

Tevens het laatste album waaraan drummer Jeff Porcaro nog heeft kunnen meewerken. Op 5 augustus 1992 (damn alweer ruim 21 jaar geleden) overlijdt hij aan de gevolgen van een hartaanval. Die hartaanval kwam voort uit een combinatie van een genetische afwijking van het hart en bloedvaten en een allergische reactie op een insecten verdelgingsmiddel dat Jeff op dat moment gebruikte in de tuin. Simon Phillips wordt zijn opvolger. Phillips is één van Jeff's lievelings drummers. Kingdom of Desire was Jeff's favoriete nummer van het KoD album.
Kingdom of Desire
Jake to the Bone (fantastisch instrumentaal stuk met fijne solo's, doet het live ook erg goed).


5. Garland Jeffreys - Don't Call Me Buckwheat (1992)



De zanger van een enkele grote hit in het verleden. Inmiddels 43 jaar aktief in de muziekbizz, getuige zijn afgelopen maand uitgekomen album Truth Serum (2013)
Answer
Racial Repertoire
Don't Call Me Buckwheat
Spanish Blood

Het is een zeer gevarieerd album, waar ook ruimte is ingeruimd voor o.a. zelfs doo-wop en reggae.
Murder Jubilee
Welcome to the World

De grote hit van het album wil ik toch ook nog even genoemd hebben, voor (niet-aktief deelnemende) users die het mogelijk niet kennen.
Hail Hail Rock 'N' Roll


6. Lenny Kravitz - Mama Said (1991)



Deze mag natuurlijk niet ontbreken, ik vind hem namelijk beter dan zijn debuutalbum, dat al in de startlijst is opgenomen.
It Ain't Over 'Til It's Over

Heb altijd al een zwak gehad voor Kravitz. Zijn albums zijn vaak een genot om naar te luisteren. Ook zeker zijn meest recente exemplaren.
Fields of Joy
Stand By My Woman

Meestal staan er wel een aantal (grote) hits op zijn albums, maar daarnaast zijn de albumtracks ook niet te versmaden.
More Than Anything in This World (fantastische live optreden in Vredenburg Utrecht)
What the Fuck Are We Saying?


Het grote trio (Michael Jackson, Madonna en Prince) ontbreekt nog met een album, maar misschien niet hun beste albums in deze jaren. Ook Guns N' Roses, Genesis en The Miracle (Queen) zijn nog niet genoemd. Daaraan is het mooie aanbod aan sterke albums ook zeker debet. En misschien meer mijn smaak dan die van de anderen hier
De Dijk met Niemand in de Stad (1989) had ik ook nog graag genomineerd, maar viel op het laatste moment af.

Mijn Longlist van bijna 100 albums terug gebracht tot een "short" longlist van 30, uit deze 30 zullen mijn 6 nominaties komen.

Tracy Chapman - Crossroads (1989)
Roy Orbison - Mystery Girl (1989)
Madonna - Like a Prayer (1989)
Billy Joel - Storm Front (1989)
Pet Shop Boys - Behaviour (1990)
Mano Negra - Puta's Fever (1989)
The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)
Mother Love Bone - Apple (1990)
Daniel Lanois - Acadie (1989)
Tom Petty - Full Moon Fever (1989)
Lenny Kravitz - Mama Said (1991)
Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)
The Prodigy - Experience (1992)
Gary Moore - Still Got the Blues (1990)
The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion (1992)
The Black Crowes - $hake Your Money Maker (1990)
Stereo MC's - Connected (1992)
Los Lobos - Kiko (1992)
R.E.M. - Out of Time (1991)
Massive Attack - Blue Lines (1991)
George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)
Prince - Batman (1989)
Prince - Graffiti Bridge (1990)
Neil Young & Crazy Horse - Ragged Glory (1990)
Neil Young - Freedom (1989)
Nirvana - Bleach (1989)
Living Colour - Time's Up (1990)
The Neville Brothers - Yellow Moon (1989)
Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe (1989)
Seal - Seal (1991)

ik heb weer wat te doen de komende dagen, de voortgang van dit alles is te volgen in het topic De Site >> Gebruikers >> Wat draai je nu #5.

Ik mis Tears for Fears - Seeds of Love volgens mij nog.
Moet genomineerd worden nog.

Druk bezig met de schifting en de eerste kanshebbers voor een nominatie van mijn kant zijn;

Massive Attack - Blue Lines
Roy Orbison - Mystery Girl
The Neville Brothers - Yellow Moon
Los Lobos - Kiko
The Black Crowes - $hake Your Money Maker
Prince - Batman of Graffiti Bridge
Neil Young - Freedom
Temple of the Dog - Temple of the Dog

Dat zijn er dus al 8 en daar komen er nog wel een paar bij........

Maandag avond komen mijn nominaties, mits ik tegen die tijd niet ben opgenomen in een psychiatrische instelling.....................

Ik ben vandaag aan het luisteren geslagen. Eerst waren de tips van Dj Frankie aan de beurt.

Van Faith No More ben ik nooit een grote fan geweest. Het is vooral de stem van de zanger die me zwaar tegenstaat. Het album beluisteren ga ik dus ook niet doen. Next!

Automatic ken ik al, en heb ik op 5 sterren staan. Fantastische plaat met alleen maar sterke nummers. Is volgende ronde zeker in mijn lijstje te vinden, en in de finale hoogstwaarschijnlijk ook!

Het album van Jane’s Addiction is mij ook geen onbekende (4.5*). Ik heb al geen tijden naar het album geluisterd, dus dat ga ik maar gauw nog eens doen! Ook een grote kanshebber.

Van The Pogues ken ik buiten hun albums uit 1985 en 1988 en de EP uit ’86 helemaal niks. Na het beluisteren van Sunny Side Of The Street ben ik tot de conclusie gekomen dat Hell’s Ditch ook een kans verdient. Ouderwets goed!

Van INXS ken ik het een en het ander (Kick is een grote favoriet van mij), en X heb ik ook wel een aantal keer beluisterd, maar dat is allemaal zo lang geleden gebeurt dat ik me alleen de singles nog herinner. Deze gaat dus ook op de luisterlijst!

Dat nummer van The Mission is ook best mooi. Misschien dat ik het album ook nog beluister als ik tijd over heb.

Nu Zephyr’s nominaties:

Van Biosphere ken ik alleen Substrata, en dat alleen omdat een vriend me ooit eens praktisch verplichtte het album te beluisteren. Ik kon er prima naar luisteren, maar erg interessant vond ik het allemaal niet. Ik heb het album sindsdien ook nooit meer opgelegd. Ik verwachtte dus niet echt veel van Zephyr’s eerste nominatie, maar groot was mijn verbazing bij het beluisteren van de linkjes, want dit trek ik meteen veel beter dan Substrata. Fijne lounge/dance-achtige nummers. Dit album beluisteren gaat er waarschijnlijk ook nog van komen!

George Michael is echt een naam uit het verleden voor mij. Toen ik zo rond mijn 13de de muziek van de jaren ’80 begon te ontdekken, heb ik veel naar hem geluisterd, sindsdien eigenlijk praktisch nooit meer. Bij het beluisteren van de linkjes bleek waarom: ik ben dit soort pop praktisch volledig ontgroeid.

Kyuss is wel leuk, maar me echt pakken doet het nu ook weer niet.

Ook Pale Saints weet me niet te grijpen. Ik vind het nogal trage, ietwat saaie muziek dat nergens echt mijn interesse weet te wekken. Niet irritant en wellicht leuk voor op de achtergrond, maar meer niet.

Van Swans heb ik al eens een album geprobeerd (Children Of God), en dat beviel me niet erg. Dan vind ik de muziek op White Light from the Mouth of Infinity een stuk beter, of toch op zijn minst de luisterlinkjes. Vooral het einde van Will We Survive vind ik ontzettend leuk! Deze gaat op de luisterlijst.

Throwing Muses is vaak te vinden op mijn ‘recommanded’-pagina op last.fm, maar ik had er tot nu toe nooit naar geluisterd. Maar wat blijkt, ze hadden daar helemaal gelijk. Wow! Dit album beluister ik zéker!

Mijn nominaties;
Ik heb er voor gekozen om niets te nomineren wat al door een ander is voorgedragen dus al gelijk afgevallen zijn:
- Massive Attack - Blue Lines
- Roy Orbison - Myestery Girl
- Los Lobos - Kiko
- Temple of the Dog - Temple of the Dog

Maar goed mijn 6 nominaties zijn:

Prince - Batman (1989)


Prince zijn 3e OST niet zijn beste, maar zeer zeker geen slecht album. 8 Zeer sterke nummers alleen de afsluiter van het album vind ik niet echt bijzonder, maar The Future, Electric Chair, The Arms of Orion, Partymen en Scandalous zijn zeer sterk.

The Black Crowes - $hake Your Money Maker (1990)


Overweldigend debuut van deze 4 heren uit Atlanta. In een tijd dat Grunge hot was in de American Rock Scene komen deze heren met een geweldig album dat doordrenkt is van stevige Blues-Rock en R&B. Prijs nummers van het album zijn Twice As Hard, Jealous Again, maar de geweldige Otis Redding cover Hard to Handle steel de show.

Pet Shop Boys - Behaviour (1990)


De Pet Shop Boys zijn voor mij een soort van vaste waarde in de muziek geschiedenis van de afgelopen 30 jaar, ik heb gewoon een zwak voor de heren Tennant en Lowe en ook dit album is weer een zeer sterk album met dansbare pop met die typische PSB Sound. En daarbij is dit album het meest consistente tot dan toe waar op hun vorige albums er altijd wel een nummer was wat er eigenlijk niet echt bij paste is dit album 10 x raak.

The Neville Brothers - Yellow Moon (1989)


Pure Soul, gebracht met bezieling en passie. Yellow Moon is een album waar niemand die enige affectie heeft met "zwarte" muziek omheen kon in die tijd en dat geld eigenlijk nu nog steeds.
My Blood, Yellow Moon en With God on Our Side zijn prachtige nummers en A Change Is Gonna Come benaaderd zowaar het origineel van Sam Cooke en doet ook zeker niet onder voor de uitvoering van Otis Redding.

Mother Love Bone - Apple (1990)


Als we de Melvins even buiten beschouwing laten zijn Mother Love Bone toch wel de grondleggers van de Grunge zonder dit album geen Temple of the Dog, Nirvana, Sound Garden of Pearl Jam.
Het word een nogal lang verhaal als ik hier de gehele ontstaansgeschiedenis van Grunge hier neer ga zetten maar dat is voor dit album wel zeer relevant. De korte variant dan maar:
Mother Love Bone zanger Andrew Wood kwam te overlijden en als soort van tribute werd toen voor een album de Groep Temple of the Dog opgericht met in de gelederen oa. Eddie Vedder & Chris Cornell, moet ik nog meer vertellen...??
Dit album is de basis van de hele Seattle Grunge van eind jaren 80 begin jaren 90.
Staat geen slecht nummer op dit album.

Soul II Soul - Club Classics Volume 1 (1989)


London eind jaren 80 Soho om precies te zijn was een grote smeltkroes van allerlei culturen uit de voormalige Britse Koloniën, een broed plaats waar vele creatievelingen hun weg zochten een van die crea's was Jazzie B.
Soul II Soul was een collectief aangevoerd door Jazie B met als vasate programmeur Nelee Hooper.
Invloeden van Soul, Jazz, Funk, Dance, maar ook Reggae en Afrikaanse ritmes vormen de basis van dit album. Het album is een geweldige trip door de invloedsferen van het voormalig Britse Rijk.
Multicultureel en -raciaal album dat zeerv vakkundig in elkaar steekt (net als de albums die zouden volgen overigens) natuurlijk zijn de overbekende singles Keep On Movin' en de nr. 1 hit back to Life beiden gezongen door Caron Wheeler zeer streke nummers, maar ook Fairplay, Feel Free en Happiness zijn zeer goede nummers.

Net buiten de boot gevallen zijn;
Seal - Seal (1991)
Urban Dance Squad - Menthal Flose for the Globe
Prince - Graffitti Bridge

Neil Young - Harvest Moon (1992)
Bij Neil Young wordt vaak niet verder gekeken dan de jaren '70, of het moet toevallig Freedom zijn vanwege Rockin' in the Free World. Nou, dit album blaast al zijn vroege werk (op Harvest na) weg hoor, mensen! Ook hier weer het titelnummer (klik!) als tip, verder From Hank to Hendrix (mondharmonica topper!) en uiteraard het weergaloze slotnummer.
Natural Beauty is wat mij betreft een van zijn vijf beste nummers.

Talk Talk - Laughing Stock (1991)
Weinig uitleg nodig, me dunkt. Wie Spirit of Eden te gek vindt, vindt deze ook te gek. Zo is het gewoon.

Alphaville - The Breathtaking Blue (1989)
De meeste mensen kennen het debuut nog niet eens, laat staan deze. Bijna net zo goed als het debuut. Met als onbetwiste hoogtepunt voor mij She Fades Away

My senses are cruising through a void
As pale reflections play on the
deserted roads
I hear the humming of machines
A distant sound like thunder crawling
through the void
There's no escape
I know

Dire Straits - On Every Street (1991)
De zwanenzang. Hun meest diverse album en misschien daarom ook wel de minste. Een beetje richtingloos, maar dat betekent niet dat de som der delen geen goed eindproduct is. Neem nou het titelnummer, You and Your Friend (cry, guitar cry) of het mysterieuze Planet of New Orleans

Michael Jackson - Dangerous (1991)
Eerste Off the Wall, toen Thriller, afgelopen editie Bad. En nu Dangerous. Eén van de meest verkochte albums ooit en staat in de schaduw van Thriller (meer verkocht) en Bad (bekendere singles). De eerste single, Black or White, werd live op de TV uitgezonden en door miljoenen over de hele wereld bekeken. Buiten andere bekende singles als Remember the Time en smartlap Heal the World, zou ik graag willen opperen voor:
In the Closet (die clip met Naomi Campbell)
Give In to Me (zijn beste nummer, met solo van Slash). Wat een weergaloze emotie legt Michael in dit nummer.
Dangerous (het onderschatte titelnummer)
Who Is It (met pompende beat)
Will You Be There (live-clip, let even op de eerste pianonoten, wie daar geen kippenvel van krijgt...)

But They Told Me
A Man Should Be Faithful
And Walk When Not Able
And Fight Till The End
But I'm Only Human

Everyone's Taking Control Of Me
Seems That The World's
Got A Role For Me
I'm So Confused
Will You Show To Me
You'll Be There For Me
And Care Enough To Bear Me

The Walkabouts - Scavenger (1991)
Alleen al vanwege het bloedje mooie slotnummer, Train to Mercy.

De vraag is dus enkel "wie", want Spirit of Eden werd zelfs niet genomineerd in de vorige editie.
Wat ik toch wel heel erg merkwaardig vond. Een album dat heel vaak in mijn updates voorbij komt.

Ik zie in deze editie veel albums voorbijkomen van artiesten
waarvan ik andere albums naar voor zou schuiven als klassiekers.
Dat gaat toch een criterium worden bij mijn suggesties, denk ik.

Als dat zo is, is er iets ernstig mis gegaan bij mij...

Tja, zoals ik al verwacht had, komt chevy met nominaties waar ik goed mee kan leven. Vooral het album van MJ ( vlak na Thriller, zijn beste) en die van de DS (wat hun twee mooiste nummers (You and Your Friend (hun beste) en de titeltrack herbergt). Die van Neil Young moet ik nog nodig gaan beluisteren.

Throwing Muses ondertussen ook beluisterd. Topalbum, vooral de afsluiter en Graffiti zijn geweldig!

Mijn stukjes zijn inmiddels allemaal af, dan ga ik nu ook maar jullie tips beluisteren.

Ik zag tussen de nominaties weinig albums passeren,
waarbij ik spontaan een wow-gevoel krijg, omdat mijn favorieten ...

... al in de startlijst staan
... in mijn eigen nominatielijstje zitten
... ver buiten de actieradius van dit topic liggen

en last but not least ... omdat ik ze nog moet leren kennen.

Daarom wil ik uit elke nominatielijst een of twee platen weerhouden
om me (belofte maakt schuld) de komende tien dagen eens extra in te verdiepen.

In het onderstaande overzicht geef ik het resultaat van een eerste screening.
Puur op basis van eigen ervaring, aanvoelen en de bijhorende commentaren.
Ik houd daarbij nog even geen rekening met de luisterlinks.

01. DjFrankie

* Faith No More - The Real Thing (1989)
Een goed voorbeeld van het soort muziek dat minder mijn ding is.
Potige rock en grunge steken de kop op in de periode 1989-1992 en daar situeert zich dan ook
mijn achilleshiel: minder mijn ding. Epic is best goed, ooit een hit in het jeugdhuis waar ik kwam.

* The Jesus and Mary Chain - Automatic (1989)
Een brug tussen new wave en shoegaze. De twee eerste albums ken ik een beetje,
en lijken me essentiëler dan deze derde worp, al wordt dat blijkbaar tegengesproken.

* Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual (1990) !
Muziek waarvan ik denk dat ze mij niet ligt, maar die ik nog nooit een eerlijke kans gaf.
Dit album ga ik wellicht wel eens checken (of toch nog dat van The Jesus and Mary Chain).

* The Pogues - Hell's Ditch (1990)
Na het licht teleurstellende Peace & Love een opvallend zonnig album van The Pogues.
Hun drie eerste vind ik bijzonder goed. Deze weegt toch te licht als "classic album".

* INXS - X (1990)
Kick heeft me de vorige editie niet echt kunnen overtuigen.
INXS blijft voor mij toch een heel aanstekelijke hitsingle groep,
maar een album lang kunnen ze mijn aandacht niet vasthouden.
Al staan ook op X weer een paar puike hits.

* The Mission - Carved in Sand (1990)
Hoewel ik Wayne Hussey geniaal vond op de eerste langspeler
van The Sisters of Mercy, ben ik nooit gevallen voor de meer logge
en bombastische approach in het werk van The Mission.

02. Zephyr

* Biosphere - Microgravity (1991) !
De commentaar klinkt wel verleidelijk en eigenlijk heb ik me nog verdiept
in het ambient genre (dit is er dan eindelijk eens de kans voor). Ik moet wel zeggen
dat ik liever niet te ver van het mainstream pad afdwaal. Maar laat ik dit album aanvinken.

* George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)
Ik verbaas me er telkens over hoe populair dit album van GM in Nederland is.
Naar het schijnt is Michael hier biografisch en openhartig best te genieten,
al kan ik zijn werk moeilijk loskoppen van de hitstatus die het heeft.
De singles van Faith bekoren me meer dan die van dit album.

* Kyuss - Blues for the Red Sun (1992)
Hier zitten we weer in een rockstraatje dat het mijne niet is, denk ik dan.
Ik geloof niet dat ik wat van deze groep in huis heb (op een of andere verzamelaar),
maar het behoort ongetwijfel tot wat wij in Vlaanderen een soort Studio Brussel-rock noemen.

* Pale Saints - In Ribbons (1992) !
Hier hebben we toch een eerste kandidaat.
Ik weet nog dat ik enorm gecharmeerd was door dit album toen het uitkwam.
Net als bijvoorbeeld bij Cocteau Twins is dit een (4AD) groep met een eigen muziektaal.
En die lag me toen. Ik ben eens benieuwd of dat nog steeds zo is vandaag.

* Swans - White Light from the Mouth of Infinity (1991)
Sonic Youth, Dinosaur Jr, Butthole Surfers, Swans ... voor mij is het één pot nat.
Amerikaanse rock uit de underground scene die het alternatieve, Europese circuit
binnensloop eind jaren 80, begin jaren 90. Noisy en stoer, maar nooit echt mijn ding.
Al vormen Pixies, toch een stuk melodieuzer allemaal, hier een uitzondering op.

* Throwing Muses - The Real Ramona (1991) !
Geen kwaad woord over Counting Backwards, een prachtsingle.
Net zoals Cannonball van The Breeders niet uit mijn hoofd was weg te branden.
Maar hoe vergaat het zo'n 4AD band uit Amerika op albumformaat, is de vraag?
Misschien moet ik dat toch maar eens checken, dan.

03. Papartis

* World Party - Goodbye Jumbo (1990) !
Een project dat me nog nooit over de streep kon trekken,
maar waar je toch altijd weer heel lovende dingen over leest.
Misschien moet ik er nu toch maar eens eindelijk voor gaan zitten.
Iets zegt met dat ik dit misschien te complex ga vinden.

* The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992) !
Als ik eens wat nieuws wil leren kennen, is dit het moment,
fluisteren de rustieke hoes en het commentaar van Papartis me toe.
Ik krijg een soort Mumford & Sons voorgevoel, maar of dat terecht is ...

* Jellyfish - Bellybutton (1990)
Ik herinner me goeie commentaren in OOR, maar da's ook alles.
Tenzij ik me ook luisterfragmenten herinner die nooit zijn blijven hangen.
Iets zegt me dat ik dit ooit eens probeerde, maar ik herinner het me niet meer.

* Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)
Ik heb het album niet in mijn collectie, dus ik houd niet van rockmuziek.
Althans, zo heb ik Papartis' commentaar geïnterpreteerd en het kan kloppen.
Zoals eerder gezegd zit ik niet meteen te wachten op Pearl Jam meets Soundgarden.

* Roy Orbison - Mystery Girl (1989)
Zou dit album genomineerd worden, mocht the Big O toen niet overleden zijn?
Het is een sterk comeback album, waarop Roy de steun die hij van een pak grote namen kreeg
echt wel verdiende. En de helft van de plaat reken ik ongetwijfeld bij zijn beste werk, laat dat duidelijk zijn.
Maar die andere helft is me misschien net iets te doorsnee om een classic album label te verdienen.
Dat deed het eerste Traveling Wilburys album dan weer wel.

* Don Henley - The End of the Innocence (1989)
Een plaat waar ik niet op zit te wachten, vrees ik.
Don mag een goeie zanger zijn, maar het lijkt me een onderhoudende plaat
(veilig, zegt Papartis zelf) die vooral de fans zal bekoren. Ik houd het bij Eagles.

Oei, daar zeg je zo wat.
Eerlijk gezegd heb ik met de topictitel geen rekening gehouden bij het nomineren van albums
Ook bij de vorige aflevering (mijn eerste deelname) niet. Goed dat je daar nog even op wijst.
Als jullie daar toch vanuit (willen) gaan, dan moet ik mijn nominatielist dus gaan aanpassen.

Neen, ik druk me slecht uit.

Ik bedoel dat een paar platen die ik in deze periode goed vind,
zodanig buiten de actieradius van het topic horen, dat ik niet verwacht
dat ze hier aan bod gaan komen (of hoeven te komen, daarom nomineerde ik ze ook zelf niet).

Heb mijn bericht wat aangepast, zodat het duidelijk is.

Eén daarvan staat op zeker in mijn lijst

Oei dazzler, waarom sla je mij over? Moet ik dit opvatten als een of andere subtiele hint?

Beschouw het als een bokkensprong van mijn pc.
Ik ging beginnen met The Charlatans, toen ik al scrollend meende te moeten vaststellen
dat Papartis nog eerder had gepost dan jij. Niet waar dus. Wordt zeker nog vervolgd.

Tijd voor de tips van Papartis nu.

Way Down Now is al tijden een topfavoriet van mij, met de rest van World Party ben ik minder bekend. Een volledig album luisteren is er ook nooit van gekomen. Misschien doe ik dat wel naar aanleiding van dit topic, al denk ik niet dat ik nog een andere topper à la Way Down Now ga tegenkomen, ook omdat ik de andere twee aanraders van Papartis niet echt speciaal vind.

The Jayhawks is voor mij echte schouderophaalmuziek. Ik vind het allemaal zo standaard klinken.

Ook Jellyfish ga ik laten voor wat het is. Ik voel er ook niet echt een ‘klik’ mee. Het klinkt zeker eigener dan The Jayhawks, maar toch mis ik de drijfveer om dit vaker op te leggen.

Het album van Temple Of The Dog bezit ik gelukkig, dus ik hoef me in ieder geval niet aangesproken te voelen Nu moet ik wel zeggen dat hij amper de binnenkant van mijn cd-speler ziet, want echt interessant vind ik het album niet. Hunger Strike is best mooi, de rest gaat nogal langs me heen. En hij is al meer dan genoeg in de herkansing gegaan.

Mystery Girl ken ik ook al, en staat op 4*. Staan inderdaad een paar machtig mooie nummers op, maar ook een paar mindere. Dit topic is wel een mooie gelegenheid om hem nog eens te draaien

En tot slot Don Henley. Van hem solo ken ik alleen zijn hits, waarvan ik vooral The Boys Of Summer fenomenaal vind. The End Of Innocence is natuurlijk ook een prachtsong, maar ik betwijfel of Don me een heel album lang gaat kunnen boeien. Laat ik eens gek doen en het erop wagen.

Ook maar eens een tussen-rapport hier vandaan. Beoordeling op nominatie van 1 t/m 10; 1 = geen kans, 2 = zeer weing kans, en zo verdere waardering naar 8 = goede kans, 9 = veel kans, 10 = absoluut een nominatie.

6,5 voor 808 State - 90 (klinkt aanstekelijk)

10 voor Massive Attack - Blue Lines (lang niet gehoord, maar blijft een geweldige plaat !)

6,5 voor Nits - Ting (twijfelgeval; de echte klik blijft uit ...)

8,5 voor Sinead O Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (mooie plaat toch nog steeds)

4 voor Slint - Spiderland (nee, hier heb ik eerlijk gezegd niets mee)

3 voor Sonic Youth - Dirty (zelfde probleem als bij DN, Goo, Sister; totaal geen klik)

6,5 voor Stereolab - Peng! ( leuk, maar meer ook niet (?) )

8 voor Temple of The Dog - idem (ja, dit soort rock doet me gewoon wat ...)

6 voor The Jayhawks - Hollywood Town Hall ( kan er nipt mee door )

6,5 voor The Jesus and Mary Chain - Automatic (het hele album uitzitten redt ik maar net aan)

7,5 voor The La's - The La's (zeker de moeite waard, maar of ie het redt ?)

Ik zal mijn bevindingen ook maar eens corresponderen. Per album beluister ik afhankelijk van de lengte 1, 2 of 3 tracks, als het even kan de keuzes van de nomineerders. Erachter zet ik een cijfer op een schaal van 1 tot 10. Hoe hoger, hoe groter de kans dat ik het album de komende weken in zijn geheel ga beluisteren.

Eerst is DjFrankie's zestal aan de beurt:

- Faith No More - The Real Thing (1989) / 6,5
Epic is een supersingle, maar verder word ik niet enorm geprikkeld door de nummers die ik beluister. Lekker energieke rock, maar ik laat het hierbij, denk ik. De twee albums van Faith No More heb ik wel uitgebreid beluisterd en die grepen me ook nooit helemaal. Voor mij een band waarvan ik aan een paar losse hits wel genoeg heb.

- The Jesus and Mary Chain - Automatic (1989) / 8,5
Het album van Head On, misschien wel hun beste nummer. Dit album ken ik nog niet, maar daar moet snel verandering in komen. De 2 albums hiervoor heb ik al wel en een aantal nummers hiervan ken ik via de singlesverzamelaar die ik ooit kocht. Wat ik nu beluister bevalt me zeer goed, ben benieuwd naar de hele plaat!

- Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual (1990) / 8,5
In deze band heb ik me eigenlijk nooit verdiept, terwijl de twee nummers die ik al ken (Just Because van het comebackalbum en Been Caught Stealing) fantastisch zijn. En ook Pets van Farrell's andere band Porno for Pyros is subliem. Bij wat beluisteren komt Stop me echter ook zeer bekend voor en Classic Girl mag er ook zijn. Dit is ook zeker een album dat mijn interesse heeft.

- The Pogues - Hell's Ditch (1990) / 4
Hier word ik dan weer niet zo gelukkig van. Misschien dat het kwartje nog eens valt, maar nu had ik er na tweeënhalf nummer wel genoeg van helaas.

- INXS - X (1990) / 8
Suicide Blonde vond ik destijds fantastisch, ik heb er zelfs nog het 7" singletje van. Bitter Tears en Disappear heb ik ook beluisterd en die klinken ook erg lekker. Soepel goed in het gehoor liggende muziek die niet veel om het lijf heeft, maar wel klinkt als een klok. Muziek vol bravoure, waar je een goede kick van krijgt. Disappear is toch wel een flinke herontdekking, geweldig nummer.

- The Mission - Carved in Sand (1990) 6
Dit trekt me een beetje aan me voorbij. Heb wel eerder muziek van The Mission gehoord en dat deed me ook al niets. Niet zo mijn ding dit, al bevalt Deliverance een stuk beter dan Butterfly on a Wheel. Die zet ik nog op mijn favorietenlijst op Spotify.

De nominaties van Zephyr

- Biosphere - Microgravity (1991) / 10
Deze ken ik al een paar jaar en vind ik schitterend. Prachtige ambienthouse. Het moet gek lopen wil deze niet in mijn top 10 of zelfs top 5 eindigen aan het eind van de rit.

- George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990) / 6
George maakt echt wel gesofisticeerde popmuziek, dat realiseerde ik me wel toen ik hem 2 jaar geleden live zag in Ahoy. Maar toch voel ik nooit echt de behoefte meer van hem op te zoeken dan de singles die ik al ken. De luisterlinks van Z4 brengen daar geen veranderingen in.

- Kyuss - Blues for the Red Sun (1992) / 6,5
Enorme bak gitaarlawaai. Ik hoor dat het goed is, maar echt raken doet het me toch niet. Aan het geselecteerde kwartiertje tracks heb ik eigenlijk wel weer even genoeg. Heb ook al eens een ander album van Kyuss gehoord en alhoewel dat goed is, heb ik ook wel gemerkt dat het ook niet helemaal voor mij is.

- Pale Saints - In Ribbons (1992) / 8
Zouden we dit spel een paar jaar geleden hebben gespeeld, had ik waarschijnlijk Comforts of Madness genomineerd van deze band. Maar de laatste tijd is mijn belangstelling voor dat album een beetje weggezakt. Dit bevalt me dan weer erg goed. Heerlijke shoegaze van Hair Shoes en een fraaie melodie in Featherframe. Lekker ijle zang ook. Lijkt me een goed album om bij te ontspannen.

- Swans - White Light from the Mouth of Infinity (1991) / 5
Mijn kennismaking met Swans was middels een concert en dat was overweldigend. De twee albums die ik heb beluisterd klinken ook prima, maar ik blijf er niet naar teruggrijpen. Dat gaat hiermee ook niet gebeuren, denk ik. De songs klinken okay, maar komen niet echt aan helaas.

- Throwing Muses - The Real Ramona (1991) / 7,5
Vooral Hook In Her Head maakte hier veel indruk. Geniaal nummer. De andere nummers bevielen ook, maar minder. Een band die mijn interesse heeft, maar met schaarse tijd en een paar die nog hoger scoren, weet ik niet of ik hier aan ga toekomen...

Ook maar even Arthur's keuzes langslopen. 5 van de 6 albums staan hier in de kast, dus dat kan makkelijk.

- The Charlatans - Some Friendly (1990) / 7,5
Vanochtend nog gedraaid. Prima plaat, maar het niveau van The Only One I Know (dat niet op de originele lp stond) wordt voor mij alleen op Then en Sproston Green benaderd.

- Slint - Spiderland (1991) / 8,5
Eén van de kroonjuwelen van de Amerikaanse underground. De opener en Washer zijn hartverscheurend. Toch doet dit me minder dan een jaar of 10 geleden. Maar als ik er 10 mag nomineren is dit een serieuze gegadigde.

- The Smashing Pumpkins - Gish (1991) / 9
In de jaren '90 een tijdlang mijn favoriete band en ook nu mag ik dit nog graag horen. Lekker dynamische plaat met harde en dromerige stukken. Ergens bij het album is een uitvoerige recensie van mijn hand te vinden.

- Queen – Innuendo (1991) / 3
Deze zou ik niet in huis hebben gehad als een studiegenootje hem me niet ooit cadeau had gedaan. Het titelnummer blijft prachtig, maar de rest kan me eerlijk gezegd gestolen worden...

- Leonard Cohen – The Future (1992) / 5
Ik heb twee prima nummers beluisterd van dit album, maar Cohen draai ik eigenlijk zelden voor mijn plezier. En als ik dat doe, heb ik aan zijn eerste 2/3 albums meer dan genoeg, merk ik. Tekstueel zal het vast weer erg mooi zijn, muzikaal trekt het me gewoon niet genoeg.

- Sonic Youth - Dirty (1992) / 8,5
Lange tijd vond ik dit een wat mindere SY, maar toch is het wel een lekker gruizig plaatje dat een stuk beter in het gehoor ligt dan hun oude werk. Meer korte pakkende songs en dat werkt prima eigenlijk. Zal hem proberen nog eens te beluisteren de komende week, want de laatste keer is al even geleden.

04. ArthurDZ

* The Charlatans - Some Friendly (1990) !
Ik had vorig jaar bijna de deluxe versie mee voor een prikje, maar begon te twijfelen.
The Only One I Know is zo'n prachtsong dat je alleen maar kan teleurgesteld worden.
Want na die ene culthit werd het gauw stil rond deze groep. Weirdo vond ik nog wel tof.
Ik wil toch paar dingen beluisteren, want ik heb een best of die ik nog nooit gedraaid heb.

* Slint - Spiderland (1991)
Ik heb hier nav een ander topic ooit nog naar zitten luisteren, maar begreep de hype niet.
En dan denk ik al snel: schoenmaker dazzler, blijf bij je pop-leest en schrijf geen domme dingen
over dit soort rockmuziek. Een plaat die opnieuw aanstreept dat dit tijdvak (1989-1992) niet meteen
mijn favoriete periode is. Het is wat dat betreft wachten op de doorbraak van Blur en Oasis.

* The Smashing Pumpkins - Gish (1991)
Ik heb Siamese Dream nog steeds niet verteerd, dus deze komt ongetwijfeld te vroeg.
Soms denk ik dat het met mijn leeftijd te maken heeft. Mocht ik nu tien jaar jonger geweest zijn,
dan zou dit soort muziek eenzelfde impact op mij kunnen gehad hebben als de muziek van The Cure,
Joy Division, Echo & The Bunnymen etc... Wat zo lijkt het wel als ik fans aan het woord hoor.

* Queen – Innuendo (1991)
Zij schreven prachtige rocksongs en bleven in de jaren 80 overeind met meer poppy werk.
Zelfs hun rockopera's en snormans theatrale uitspattingen nam ik er graag voor lief bij.
Maar Innuendo is voor mij toch te veel een rockmusical, te veel kitsch op mijn lever.
Geef mij dan toch maar een jaren 70 album van deze groep.

* Leonard Cohen – The Future (1992)
Over de oude, nauwelijks nog zingende Cohen hangt een sluier van medelijden.
Hij zet dan graag een achtergrondkoortje van jonge deernen in ter vocale ondersteuning,
maar die versleten voordracht heeft bij mij toch niet dezelfde impact als bij zijn oudere werk.
Op The Future kan het nog net, daarna wordt het een beetje zielig, ondanks de sterke teksten.

* Sonic Youth - Dirty (1992)
Sugar Cane. Stond op een Studio Brussel Afrekening cd en vond ik altijd wel goed.
Daarna heb ik nooit iets gelijkaardigs teruggevonden op een Sonic Youth plaat (niet dat ik lang
gezocht heb, moet ik eerlijk opbiechten). Op deze plaat klinkt de groep misschien voor mij
het meest toegankelijk. Maar echte vriendschap zal het nooit worden, vrees ik.

05. herman

* 808 State - 90 (1989) !
Ik was dol op het singletje Pacific State en wil dit album een kans geven.
Mijn broer was gek op The Shamen ... en die mis ik een beetje in deze editie.
In beide gevallen een geslaagde symbiose tussen dance beats en een wave sound.

* The La's - The La's (1990) !
Deze heb ik ook lang links laten liggen omdat je op basis van het klein maar fijne singletje
There She Goes niet meteen verwacht dat deze band tot iets groots in staat is. Toch kom ik de plaat
geregeld tegen in naslagwerken over essentiële albums uit deze periode. Dit is de kans voor een luistertest.

* Nine Inch Nails - Broken (1992)
Ik denk dat ik ga wachten tot de volgende editie, wanneer hun classic album de revue passeert.
Wordt vaak bejubeld door mensen met een gelijkaardige muzikale smaak als ik, maar behoort volgens mij
net iets te veel tot de donkere kant van mijn muzikale spectrum. Muziek waar je niet zo vrolijk van wordt.

* Stereolab - Peng! (1992)
De bandnaam doet aan een Kraftwerk compositie (Spacelab) denken.
En nu ik hermans commentaren gelezen heb, vermoed ik dat ze inderdaad zijn terug te vinden
op de cd-reeks met indie-muziek die eind jaren 80, begin jaren 90 door mij werd gevolgd.
Dus ik moet ongetwijfeld al wat van ze gehoord hebben. Maar het is niet blijven hangen.

* Swell - ...Well? (1992)
Ken ik niet en na alle gelijkaardige artiesten in de lange nominatielijsten,
begrijpelijkerwijze niet de artiest waar ik snel enige interesse voor zal kweken.
Als we ervan uitgaan dat John Peel bij veel van wat hij draaide euforische taal sprak,
kan het haast niet anders of hij heeft zich een paar keer schromelijk vergist in de toekomst.

* The Prodigy - Experience (1992)
Het zal nooit wat worden tussen The Prodigy en mij.
Ze hebben best wel een aantal hits waar het zweet vanaf spat.
En die opzepende succesnummers zetten mij ook wel in beweging,
maar niet meteen om de liefde op te bedrijven en dat lijkt me vreemd genoeg
een voorwaarde om van deze muziek te houden. Zeer fysieke band, me dunkt.