Muziek / Muziekgames / Classic Albums (1997-2000)
0
geplaatst: 26 maart 2013, 23:54 uur
1. Marvin Gaye - What's Going On (1971)
Marvin weet ongekend veel gevoel over te brengen. Een eigenschap die weinig andere zangers bezitten. De hele thematiek van het album vind ik ook fantastisch. Prachtige en subtiele maatschappijkritiek, en daarmee een stem voor de achtergestelde zwarte bevolking. Maar ook een zeer spiritueel album, al ben ik daar zelf helemaal niet van, laat Marvin je wel geloven in de goedheid van God en hoe je kracht daar uit kan halen. Ook staan er een aantal grote klassiekers op en bovendien klinkt het album tijdloos. Geen wonder dat Marvin Gaye nu nog zo populair is onder grote groepen jongeren. Instrumentkeuze is briljant, de band geeft je een en al warmte waardoor het lijkt alsof het album voor de openhaard is opgenomen.
Wat mij betreft de grote soulklassieker, er zijn er zeker meer. Maar dit album is wat mij betreft het magnum opus uit het genre, nog beter dan Otis Blue.
2. The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)
Exile On Main St. toont de veelzijdigheid van de Rolling Stones. Niet zomaar een rockband, nee, ze hadden wel wat meer in huis. Exile On Main St. toont deze veelzijdigheid, vertaald in alleen maar topsongs. Dit album toont een zeldzaam constante kwaliteit, geen toppers, maar wel een torenhoog niveau dat bij iedere song wordt herhaald.
3. Nick Drake - Pink Moon (1972)
Nick Drake beheerst de kunst van het klein houden op dit album als geen ander. Waar Five Leaves Left nog wat opsmuk heeft is deze muziek helemaal ontdaan van alle poespas om zo puur mogelijk over te komen. 30 minuutjes maar met het ene na het andere tranentrekkende fragment. De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend.
4. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)
De eerste grote blanke souldiva. Soul was niet alleen iets van de zwarte bevolking, bewees zij wel. Dusty levert met dit album een van de hoogtepunten in de soul. Een dikke rij klassiekers staat hierop.
5. Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)
Led Zeppelin is een van de grootste bands uit deze periode. Aan dat valt ook aan de albums te horen. Nummer I t/m IV zijn allen erg goede albums. Maar voor mij steekt deze er bovenuit. Dit is een album met alleen maar heerlijke classic rock erop. Rock die je graag opzet en van door de kamer gaat springen. Iets wat AC/DC al jaren met mij doet, doet dit album ook met mij.
6. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)
Qua sfeer vind ik Pink Moon beter. Maar wat Five Leaves Left goed maakt is de enorme kwaliteit. Een hele rij vol topnummers dat eigenlijk het hele album wordt volgehouden.
7. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)
Deze soulplaat is eigenlijk een soort van vermenging van soul, jazz en prog. Vier lange stukken die allen boordevol soul zitten. Maar als Isaac Hayes niet zingt, hoor je ook de fijnste instrumentale stukken. Vooral Walk On By is een walhalla voor samplers, met het ene topfragment na het andere. Dit album is 45 minuten van sprankelende muziek, die met veel plezier gemaakt is. Door de kwaliteit en het toch niet alledaagse van dit album zeker een klassieker.
8. Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)
Dit is de beste plaat ooit van Franse bodem en verdient daarom zeker een plekje binnen de klassiekers uit deze periode. Dit is een geweldige verhaal gezet op prachtige muziek. Een soort soundtrack is het zelfs. Maar dan voor een film die geen beelden behoeft omdat de muziek de verschillende fragmenten uitbeeldt. Een swingend baslijntje hier, zwoele muziek daar, en een bijna postrock achtige climax voor het droevige einde. Ja, dit is prachtig spul, ook als je de Franse taal niet beheerst.
9. John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)
John Lennon deed met dit album iets wat bij de Beatles nog niet gedaan was. Waar de pop van de Beatles dikwijls gladgestreken werd is dit album rauw en vol emoties. Misschien niet de grootste klassieker uit deze periode, maar voor John Lennon een fantastisch vervolg op zijn Beatles-periode.
10. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
Proghoogtepunt wat mij betreft. Er staan vier monumentale nummers op en ik vind het jammer dat het tussen mij en de rest van de prog nog niet zo wil klikken. Gelukkig heb ik dit album, waar dat wel uitermate goed lukt.
Andere absolute topplaten:
2 Big Star - #1 Record (1972)
6 Bill Withers - Just as I Am (1971)
2 Black Sabbath - Paranoid (1970)
4 Can - Tago Mago (1971)
2 David Bowie - Ziggy Stardust (1972)
0 Frank Zappa - Hot Rats
4 Neil Young - Harvest (1972)
4 Roxy Music - Roxy Music (1972)
0 The Beatles - Abbey Road (1969)
0 The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)
8 Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
Marvin weet ongekend veel gevoel over te brengen. Een eigenschap die weinig andere zangers bezitten. De hele thematiek van het album vind ik ook fantastisch. Prachtige en subtiele maatschappijkritiek, en daarmee een stem voor de achtergestelde zwarte bevolking. Maar ook een zeer spiritueel album, al ben ik daar zelf helemaal niet van, laat Marvin je wel geloven in de goedheid van God en hoe je kracht daar uit kan halen. Ook staan er een aantal grote klassiekers op en bovendien klinkt het album tijdloos. Geen wonder dat Marvin Gaye nu nog zo populair is onder grote groepen jongeren. Instrumentkeuze is briljant, de band geeft je een en al warmte waardoor het lijkt alsof het album voor de openhaard is opgenomen.
Wat mij betreft de grote soulklassieker, er zijn er zeker meer. Maar dit album is wat mij betreft het magnum opus uit het genre, nog beter dan Otis Blue.
2. The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)
Exile On Main St. toont de veelzijdigheid van de Rolling Stones. Niet zomaar een rockband, nee, ze hadden wel wat meer in huis. Exile On Main St. toont deze veelzijdigheid, vertaald in alleen maar topsongs. Dit album toont een zeldzaam constante kwaliteit, geen toppers, maar wel een torenhoog niveau dat bij iedere song wordt herhaald.
3. Nick Drake - Pink Moon (1972)
Nick Drake beheerst de kunst van het klein houden op dit album als geen ander. Waar Five Leaves Left nog wat opsmuk heeft is deze muziek helemaal ontdaan van alle poespas om zo puur mogelijk over te komen. 30 minuutjes maar met het ene na het andere tranentrekkende fragment. De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend.
4. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)
De eerste grote blanke souldiva. Soul was niet alleen iets van de zwarte bevolking, bewees zij wel. Dusty levert met dit album een van de hoogtepunten in de soul. Een dikke rij klassiekers staat hierop.
5. Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)
Led Zeppelin is een van de grootste bands uit deze periode. Aan dat valt ook aan de albums te horen. Nummer I t/m IV zijn allen erg goede albums. Maar voor mij steekt deze er bovenuit. Dit is een album met alleen maar heerlijke classic rock erop. Rock die je graag opzet en van door de kamer gaat springen. Iets wat AC/DC al jaren met mij doet, doet dit album ook met mij.
6. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)
Qua sfeer vind ik Pink Moon beter. Maar wat Five Leaves Left goed maakt is de enorme kwaliteit. Een hele rij vol topnummers dat eigenlijk het hele album wordt volgehouden.
7. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)
Deze soulplaat is eigenlijk een soort van vermenging van soul, jazz en prog. Vier lange stukken die allen boordevol soul zitten. Maar als Isaac Hayes niet zingt, hoor je ook de fijnste instrumentale stukken. Vooral Walk On By is een walhalla voor samplers, met het ene topfragment na het andere. Dit album is 45 minuten van sprankelende muziek, die met veel plezier gemaakt is. Door de kwaliteit en het toch niet alledaagse van dit album zeker een klassieker.
8. Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)
Dit is de beste plaat ooit van Franse bodem en verdient daarom zeker een plekje binnen de klassiekers uit deze periode. Dit is een geweldige verhaal gezet op prachtige muziek. Een soort soundtrack is het zelfs. Maar dan voor een film die geen beelden behoeft omdat de muziek de verschillende fragmenten uitbeeldt. Een swingend baslijntje hier, zwoele muziek daar, en een bijna postrock achtige climax voor het droevige einde. Ja, dit is prachtig spul, ook als je de Franse taal niet beheerst.
9. John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)
John Lennon deed met dit album iets wat bij de Beatles nog niet gedaan was. Waar de pop van de Beatles dikwijls gladgestreken werd is dit album rauw en vol emoties. Misschien niet de grootste klassieker uit deze periode, maar voor John Lennon een fantastisch vervolg op zijn Beatles-periode.
10. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
Proghoogtepunt wat mij betreft. Er staan vier monumentale nummers op en ik vind het jammer dat het tussen mij en de rest van de prog nog niet zo wil klikken. Gelukkig heb ik dit album, waar dat wel uitermate goed lukt.
Andere absolute topplaten:
2 Big Star - #1 Record (1972)
6 Bill Withers - Just as I Am (1971)
2 Black Sabbath - Paranoid (1970)
4 Can - Tago Mago (1971)
2 David Bowie - Ziggy Stardust (1972)
0 Frank Zappa - Hot Rats
4 Neil Young - Harvest (1972)
4 Roxy Music - Roxy Music (1972)
0 The Beatles - Abbey Road (1969)
0 The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)
8 Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
0
geplaatst: 27 maart 2013, 13:54 uur
CLASSIC ALBUMS editie 1969-1972
de onfortuinlijke albums die de top 20 niet haalden ...
11 - Black Sabbath - Paranoid (1970) *
11 - Leonard Cohen - Songs from a Room (1969)
10 - Herman van Veen - Bloesem (1972) en de nummer 1 van remcodulac
10 - Roberta Flack - First Take (1969)
10 - Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969)
10 - Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)
10 - Nick Drake - Bryter Layter (1970)
9 - Can - Ege Bamyasi (1972)
9 - Janis Joplin - Pearl (1971)
9 - Pink Floyd - Meddle (1971) *
8 - Carole King - Tapestry (1971)
8 - Earth & Fire - Song of the Marching Children (1971)
8 - Jethro Tull - Stand Up (1969)
8 - Little Feat - Sailin' Shoes (1972)
8 - Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
7 - Ann Peebles - Straight from the Heart (1972)
7 - Can - Tago Mago (1971)
7 - Chicago - The Chicago Transit Authority (1969)
7 - Joni Mitchell - Blue (1971)
7 - Wishbone Ash - Argus (1972)
7 - Yes - Fragile (1971)
6 - Georges Moustaki - Le Métèque (1969)
6 - J.J. Cale - Naturally (1971)
6 - King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969) *
6 - Neil Young - After the Gold Rush (1970) *
6 - Randy Newman - Sail Away (1972)
6 - Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)
6 - The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971) *
5 - Big Star - #1 Record (1972)
5 - David Bowie - Hunky Dory (1971) *
5 - The Who - Who's Next (1971) *
4 - Deep Purple - In Rock (1970) *
4 - MC5 - Kick Out the Jams (1969)
4 - Sly & The Family Stone - Stand! (1969)
3 - John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970) *
3 - The Stooges - Fun House (1970)
2 - Fairport Convention - Liege & Lief (1969)
2 - Golden Earring - Eight Miles High (1969)
2 - Yes - Close to the Edge (1972) *
2 - Zjef Vanuytsel - De Zotte Morgen (1970)
0 - Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory (1970) *
0 - Focus - Focus II (1971)
0 - Frank Zappa - Hot Rats (1969) *
0 - The Stooges - The Stooges (1969) *
De albums met * stonden in de startlijst die bestond
uit albums die heel hoog gewaardeerd worden op MusicMeter.
Misschien zouden een aantal van deze MuMe klassiekers
het beter gedaan hebben met een iets groter deelnemersveld.
de onfortuinlijke albums die de top 20 niet haalden ...
11 - Black Sabbath - Paranoid (1970) *
11 - Leonard Cohen - Songs from a Room (1969)
10 - Herman van Veen - Bloesem (1972) en de nummer 1 van remcodulac
remcodulac schreef:
Stond voor mij eigenlijk bij voorbaat al vast en ondanks het meermaals geroemde niveau van de andere albums uit deze periode blijf ik bij mijn standpunt. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat hier wel iets van jeugdsentiment meespeelt. Dit is echt een heel belangrijk onderdeel van de soundtrack van mijn jeugd, samen met de andere jaren-70 albums van Herman. Maar als ik probeer dat uit te sluiten en met een neutraal oor te luisteren (wat natuurlijk niet 100% lukt), dan hoor ik hier nog steeds wonderschone klanken gepaard aan geweldige teksten van o.a. Rob Chrispijn en Willem Wilmink door de warme stem van Van Veen, die hier nog niet het galmende heeft wat hem karakteriseert sinds de jaren 80. Nee, veel betere muziek dan dit heb ik nog niet gehoord.
10 - Marlena Shaw - The Spice of Life (1969)Stond voor mij eigenlijk bij voorbaat al vast en ondanks het meermaals geroemde niveau van de andere albums uit deze periode blijf ik bij mijn standpunt. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat hier wel iets van jeugdsentiment meespeelt. Dit is echt een heel belangrijk onderdeel van de soundtrack van mijn jeugd, samen met de andere jaren-70 albums van Herman. Maar als ik probeer dat uit te sluiten en met een neutraal oor te luisteren (wat natuurlijk niet 100% lukt), dan hoor ik hier nog steeds wonderschone klanken gepaard aan geweldige teksten van o.a. Rob Chrispijn en Willem Wilmink door de warme stem van Van Veen, die hier nog niet het galmende heeft wat hem karakteriseert sinds de jaren 80. Nee, veel betere muziek dan dit heb ik nog niet gehoord.
10 - Roberta Flack - First Take (1969)
10 - Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969)
10 - Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)
10 - Nick Drake - Bryter Layter (1970)
9 - Can - Ege Bamyasi (1972)
9 - Janis Joplin - Pearl (1971)
9 - Pink Floyd - Meddle (1971) *
8 - Carole King - Tapestry (1971)
8 - Earth & Fire - Song of the Marching Children (1971)
8 - Jethro Tull - Stand Up (1969)
8 - Little Feat - Sailin' Shoes (1972)
8 - Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
7 - Ann Peebles - Straight from the Heart (1972)
7 - Can - Tago Mago (1971)
7 - Chicago - The Chicago Transit Authority (1969)
7 - Joni Mitchell - Blue (1971)
7 - Wishbone Ash - Argus (1972)
7 - Yes - Fragile (1971)
6 - Georges Moustaki - Le Métèque (1969)
6 - J.J. Cale - Naturally (1971)
6 - King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969) *
6 - Neil Young - After the Gold Rush (1970) *
6 - Randy Newman - Sail Away (1972)
6 - Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)
6 - The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971) *
5 - Big Star - #1 Record (1972)
5 - David Bowie - Hunky Dory (1971) *
5 - The Who - Who's Next (1971) *
4 - Deep Purple - In Rock (1970) *
4 - MC5 - Kick Out the Jams (1969)
4 - Sly & The Family Stone - Stand! (1969)
3 - John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970) *
3 - The Stooges - Fun House (1970)
2 - Fairport Convention - Liege & Lief (1969)
2 - Golden Earring - Eight Miles High (1969)
2 - Yes - Close to the Edge (1972) *
2 - Zjef Vanuytsel - De Zotte Morgen (1970)
0 - Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory (1970) *
0 - Focus - Focus II (1971)
0 - Frank Zappa - Hot Rats (1969) *
0 - The Stooges - The Stooges (1969) *
De albums met * stonden in de startlijst die bestond
uit albums die heel hoog gewaardeerd worden op MusicMeter.
Misschien zouden een aantal van deze MuMe klassiekers
het beter gedaan hebben met een iets groter deelnemersveld.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 16:44 uur
20. (15) - Lou Reed - Transformer (1972) (10/5 + 0)
De nummer 1 van dazzler.
De nummer 1 van dazzler.
dazzler schreef:
Dit is natuurlijk het perfecte plaatje voor mij.
Alternatief, onverwacht hitgevoelig en inspiratiebron voor de jaren 80 wave.
Het rockende Vicious (hit me with a flower), het onvolprezen jazz element in Walk on the Wild Side,
de puurheid van Perfect Day (ik probeer de various artists hit uit de 90s uit het geheugen te bannen)
en in iets mindere mate (naar mijn aanvoelen een knieval richting hitparade) Sattelite of Love
zijn vier onbetwiste klassiekers. Maar er is zoveel meer op het album terug te vinden.
De connectie met Warhol in Andy's Chest, het cabaret in Make Up, het luisterspel
dat New York Telephone Coversation heet en de beschonken fanfare in Goodnight Ladies
zijn vier andere meesterwerkjes. Daartussen laveren nog enkele volbloed rocksongs.
Kameleon David Bowie en gitarist Mick Ronson drukten mee een bepalende stempel
op de sound, de arrangementen en de looks van deze plaat. Maar Reed heeft in vergelijking
tot Ziggy Stardust naar mijn aanvoelen de betere liedjes. Daarom deze keer netjes op één.
Dit is natuurlijk het perfecte plaatje voor mij.
Alternatief, onverwacht hitgevoelig en inspiratiebron voor de jaren 80 wave.
Het rockende Vicious (hit me with a flower), het onvolprezen jazz element in Walk on the Wild Side,
de puurheid van Perfect Day (ik probeer de various artists hit uit de 90s uit het geheugen te bannen)
en in iets mindere mate (naar mijn aanvoelen een knieval richting hitparade) Sattelite of Love
zijn vier onbetwiste klassiekers. Maar er is zoveel meer op het album terug te vinden.
De connectie met Warhol in Andy's Chest, het cabaret in Make Up, het luisterspel
dat New York Telephone Coversation heet en de beschonken fanfare in Goodnight Ladies
zijn vier andere meesterwerkjes. Daartussen laveren nog enkele volbloed rocksongs.
Kameleon David Bowie en gitarist Mick Ronson drukten mee een bepalende stempel
op de sound, de arrangementen en de looks van deze plaat. Maar Reed heeft in vergelijking
tot Ziggy Stardust naar mijn aanvoelen de betere liedjes. Daarom deze keer netjes op één.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 17:15 uur
19. (15) - Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971) (4/4/3 + 4)
remcodulac schreef:
Muziek die integraal bij een (korte) film over Melody getoond kan worden, van de openingscredits van Melody tot de aftiteling bij Cargo Culte wordt de sfeer vastgehouden. Zonder twijfel het meesterwerk van Serge.
Muziek die integraal bij een (korte) film over Melody getoond kan worden, van de openingscredits van Melody tot de aftiteling bij Cargo Culte wordt de sfeer vastgehouden. Zonder twijfel het meesterwerk van Serge.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 17:34 uur
18. (15) - Nick Drake - Five Leaves Left (1969) (6/5/4 + 0)
Zephyr schreef:
Debuteren met zo'n prachtplaat, dat is alleen gegeven aan de allergrootsten uit de popmuziek. Ongetwijfeld een album dat van grote invloed is geweest op vele artiesten, en daarmee heeft Nick Drake zich zonder twijfel een plaats verworven in de eregalerij der singer/songwriters.
Debuteren met zo'n prachtplaat, dat is alleen gegeven aan de allergrootsten uit de popmuziek. Ongetwijfeld een album dat van grote invloed is geweest op vele artiesten, en daarmee heeft Nick Drake zich zonder twijfel een plaats verworven in de eregalerij der singer/songwriters.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 19:06 uur
17. (16) - Nick Drake - Pink Moon (1972) (8 + 8 )
Snoeperd schreef:
Als we het over hoogtepunten hebben uit deze periode moet dit wonderschone album zeker genoemd. Nick Drake beheerst de kunst van het klein houden op dit album als geen ander. Waar Five Leaves Left nog wat opsmuk heeft is deze muziek helemaal ontdaan van alle poespas om zo puur mogelijk over te komen. 30 minuutjes maar met het ene na het andere tranentrekkende fragment. De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend.
Als we het over hoogtepunten hebben uit deze periode moet dit wonderschone album zeker genoemd. Nick Drake beheerst de kunst van het klein houden op dit album als geen ander. Waar Five Leaves Left nog wat opsmuk heeft is deze muziek helemaal ontdaan van alle poespas om zo puur mogelijk over te komen. 30 minuutjes maar met het ene na het andere tranentrekkende fragment. De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 19:20 uur
16. (17) - Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969) (5/4 + 8 )
nvdr: Dat het album "bol" staat kan je eigenlijk al aan de hoes zien.
thelion schreef:
Het album staat bol van de perfectie benaderende arragementen die zeer invloedrijk zijn gebleken voor de verdere ontwikkeling van de Soul / Funk. Het album is een geweldige trip door de krochten van de muzikaliteit en experimenteel gepuzzel dat zijn weerga niet kent. Alles klopt op dit album het sluit allemaal naadloos op elkaar aan en is zeer uitgebalanceerd.
Het album staat bol van de perfectie benaderende arragementen die zeer invloedrijk zijn gebleken voor de verdere ontwikkeling van de Soul / Funk. Het album is een geweldige trip door de krochten van de muzikaliteit en experimenteel gepuzzel dat zijn weerga niet kent. Alles klopt op dit album het sluit allemaal naadloos op elkaar aan en is zeer uitgebalanceerd.
nvdr: Dat het album "bol" staat kan je eigenlijk al aan de hoes zien.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 19:32 uur
15. (18) - Bill Withers - Just as I Am (1971) (9/3 + 6)
Snoeperd schreef:
Dit vind ik een schitterend album. Soul gegoten in een bluesy sound. Ain't No Sunshine is een van de mooiste soulsongs ooit, maar ook de rest doet er weinig voor onder.
Dit vind ik een schitterend album. Soul gegoten in een bluesy sound. Ain't No Sunshine is een van de mooiste soulsongs ooit, maar ook de rest doet er weinig voor onder.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 20:20 uur
14. (19) - Neil Young - Harvest (1972) (9/6 + 4)
chevy93 schreef:
Onder het genot van dit album schreef ik deze tien stukjes. Out On the Weekend, Harvest, Heart of Gold (die bas
), Words (Between the Lines of Age), louter klassiekers op dit album. Dit album is met zijn ruime 30 keer één van mijn meest gedraaide albums. Sterker nog, ik denk dat ik alleen Dark Side of the Moon en Lover Gold vaker gehoord heb (beiden 40+ keer).
Onder het genot van dit album schreef ik deze tien stukjes. Out On the Weekend, Harvest, Heart of Gold (die bas
), Words (Between the Lines of Age), louter klassiekers op dit album. Dit album is met zijn ruime 30 keer één van mijn meest gedraaide albums. Sterker nog, ik denk dat ik alleen Dark Side of the Moon en Lover Gold vaker gehoord heb (beiden 40+ keer).
0
geplaatst: 27 maart 2013, 20:24 uur
13. (19) - Simon & Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970) (7/6/6 + 0)
chevy93 schreef:
Parsley, Sage, Rosemary and Thyme stond geloof ik al in mijn top 3 van de vorige editie. Het titelnummer vond ik altijd al prachtig. The Boxer is dat nummer de afgelopen jaren voorbij gestreefd en mocht afgelopen jaarwisseling zelfs in mijn top 10 nummers aller tijden. Zoals dat vaak gaat met dit soort albums steken de overige nummers schril af bij deze klasse, maar langzaam leer je die ook waarderen. En zo is het opeens je nummer 4.
Parsley, Sage, Rosemary and Thyme stond geloof ik al in mijn top 3 van de vorige editie. Het titelnummer vond ik altijd al prachtig. The Boxer is dat nummer de afgelopen jaren voorbij gestreefd en mocht afgelopen jaarwisseling zelfs in mijn top 10 nummers aller tijden. Zoals dat vaak gaat met dit soort albums steken de overige nummers schril af bij deze klasse, maar langzaam leer je die ook waarderen. En zo is het opeens je nummer 4.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 20:32 uur
12. (19) - The Beatles - Abbey Road (1969) (8/7/3/1 + 0)
LucM schreef:
Hun eigenlijke slotakkoord en wat voor één. Een boeiend en fascinerend album met veel afwisseling.
Hun eigenlijke slotakkoord en wat voor één. Een boeiend en fascinerend album met veel afwisseling.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 20:36 uur
11. (20) - Roxy Music - Roxy Music (1972) (9/7 + 4)
LucM schreef:
Voor mij het beste debuutalbum van de jaren '70, vol van creatieve uitspattingen, baanbrekend, erg origineel en veelzijdig.
Voor mij het beste debuutalbum van de jaren '70, vol van creatieve uitspattingen, baanbrekend, erg origineel en veelzijdig.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 21:06 uur
Verrassend, de Nick Drake-albums.
Ik ben wel benieuwd naar de puntentelling. Zoals ik het het nu zie zou nummer 25 of zoiets opeens in de top 10 staan als die op één stond bij iemand.
Ik ben wel benieuwd naar de puntentelling. Zoals ik het het nu zie zou nummer 25 of zoiets opeens in de top 10 staan als die op één stond bij iemand.
0
Zephyr
geplaatst: 27 maart 2013, 21:54 uur
Verrassend in welk opzicht ? Dat ze zo laag staan ? Het werkt tegen hem dat hij met alle 3 zijn albums in de lijst staat. Dardoor krijg je een wat vertekend beeld met de users die er meest maar één noemen.
Nummer 21 in de totaallijst is trouwens de nr. 1 van Papartis.
Edit 23:05 : inderdaad, m/z nr. 2 van P.
Puntentelling voor een top-10 is gewoon 10, 9 etc. t/m 1, denk ik.
Nummer 21 in de totaallijst is trouwens de nr. 1 van Papartis.
Edit 23:05 : inderdaad, m/z nr. 2 van P.
Puntentelling voor een top-10 is gewoon 10, 9 etc. t/m 1, denk ik.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 22:59 uur
Ja, de puntentelling is 10 t/m 1 en daar bovenop de bonus.
De punten staan ook telkens na de titel vermeld in de top 20.
Wat betreft Nick Drake - Bryter Layter (1970):
Die haalde een 3de plaats (= 8 punten) + had 2 bonuspunten uit de vorige rondes = 10.
Ik heb wat spelregels betreft nog maar eens een herevaluatie achter de rug en denk
dat ik nu eindelijk een nog betere formule heb gevonden, zonder het basisidee te verloochenen.
@Zephyr: Paranoid van Black Sabbath was de nummer 2 van Papartis.
De top 10 bewaar ik voor morgen.
De punten staan ook telkens na de titel vermeld in de top 20.
Wat betreft Nick Drake - Bryter Layter (1970):
Die haalde een 3de plaats (= 8 punten) + had 2 bonuspunten uit de vorige rondes = 10.
Ik heb wat spelregels betreft nog maar eens een herevaluatie achter de rug en denk
dat ik nu eindelijk een nog betere formule heb gevonden, zonder het basisidee te verloochenen.
@Zephyr: Paranoid van Black Sabbath was de nummer 2 van Papartis.
De top 10 bewaar ik voor morgen.
0
geplaatst: 27 maart 2013, 23:02 uur
dazzler schreef:
Black Dog en Rock and Roll laten geen twijfel bestaan over de intenties
van Plant, Blackmore, Jones en Bonham. Ook op IV wordt er voldoende geknald en gescheurd.
Black Dog en Rock and Roll laten geen twijfel bestaan over de intenties
van Plant, Blackmore, Jones en Bonham. Ook op IV wordt er voldoende geknald en gescheurd.
Blackmore?
Is er dan niemand die mijn schrijfsels leest?
0
geplaatst: 28 maart 2013, 09:09 uur
Niet met een vergrootglas. 
dazzler schreef:
Ik merk dat classic rock "kenners" bij het live album Made in Japan (1972) zweren
omdat het nog meer klassiekers bevat en de virtuositeit live wellicht nog meer sprankelt.
Kan ik hieruit opmaken dat je Made in Japan dus (nog) niet kent?Ik merk dat classic rock "kenners" bij het live album Made in Japan (1972) zweren
omdat het nog meer klassiekers bevat en de virtuositeit live wellicht nog meer sprankelt.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 10:21 uur
Ik heb Made in Japan nog nooit beluisterd.
Maar ik ken wel alle nummers en kan me er wat bij voorstellen.
Maar ik ken wel alle nummers en kan me er wat bij voorstellen.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 10:27 uur
10. (23) - Deep Purple - Made in Japan (1972) (10/8/1 + 4)
De nummer 1 van chevy93.
De nummer 1 van chevy93.
chevy93 schreef:
Het ultieme rockalbum. Hard, snel, virtuoos en met veel bezieling. De ene solo nog mooier dan de andere. Gillan-Blackmore-Lord-Paice-Glover is een vijftal zoals ze tegenwoordig echt niet meer gemaakt worden.
Het ultieme rockalbum. Hard, snel, virtuoos en met veel bezieling. De ene solo nog mooier dan de andere. Gillan-Blackmore-Lord-Paice-Glover is een vijftal zoals ze tegenwoordig echt niet meer gemaakt worden.
Papartis schreef:
Geweldig Live album. Vooral Strange Kind of Woman waar Ian Gillan and Richie Blackmore een mooi duel uitvechten. Dit album draai ik nog steeds regelmatig.
Geweldig Live album. Vooral Strange Kind of Woman waar Ian Gillan and Richie Blackmore een mooi duel uitvechten. Dit album draai ik nog steeds regelmatig.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 10:47 uur
09. (24) - Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969) (10/6 + 8 )
De nummer 1 van Papartis.
nvdr: Het lijkt alsof Snoeperd een conclusie aankondigt met die dubbele punt ... maar het blijft raden.
De nummer 1 van Papartis.
Papartis schreef:
Beste album van Led Zep. staat in mijn top 10. Ik heb dit album op vinyl. Mijn 2e album ooit gekocht (mijn broertje kocht Led Zeppelin 3). Ik ben door dit album een groot Zep fan geworden. Ook dit album is een klassieker. Meer blues en folk invloeden. Ramble On en vooral The Lemon Song zijn prachtig. En net als bij Black Sabbath ben ik ook deze band blijven volgen.
Beste album van Led Zep. staat in mijn top 10. Ik heb dit album op vinyl. Mijn 2e album ooit gekocht (mijn broertje kocht Led Zeppelin 3). Ik ben door dit album een groot Zep fan geworden. Ook dit album is een klassieker. Meer blues en folk invloeden. Ramble On en vooral The Lemon Song zijn prachtig. En net als bij Black Sabbath ben ik ook deze band blijven volgen.
Snoeperd schreef:
Led Zeppelin is een van de grootste bands uit deze periode. Aan dat valt ook aan de albums te horen. Nummer I t/m IV zijn allen erg goede albums. Maar voor mij steekt deze er bovenuit. Dit is een album met alleen maar heerlijke classic rock erop. Rock die je graag opzet en van door de kamer gaat springen. Iets wat AC/DC al jaren met mij doet, doet dit album ook met mij.:
Led Zeppelin is een van de grootste bands uit deze periode. Aan dat valt ook aan de albums te horen. Nummer I t/m IV zijn allen erg goede albums. Maar voor mij steekt deze er bovenuit. Dit is een album met alleen maar heerlijke classic rock erop. Rock die je graag opzet en van door de kamer gaat springen. Iets wat AC/DC al jaren met mij doet, doet dit album ook met mij.:
nvdr: Het lijkt alsof Snoeperd een conclusie aankondigt met die dubbele punt ... maar het blijft raden.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 10:56 uur
08. (25) - The Doors - L.A. Woman (1971) (10/8/4/2/1 + 0)
De nummer 1 van Zephyr.
De nummer 1 van Zephyr.
Zephyr schreef:
Voor mij persoonlijk is L.A. Woman al tientallen jaren het één-na-beste album ooit gemaakt. Een magnifiek afscheidscadeau van The Doors met The Lizard King in hun gelederen.
Voor mij persoonlijk is L.A. Woman al tientallen jaren het één-na-beste album ooit gemaakt. Een magnifiek afscheidscadeau van The Doors met The Lizard King in hun gelederen.
chevy93 schreef:
Riders On the Storm live, we zullen het nooit weten. Slechts een handvol mensen schijnen dit nummer ooit live te hebben mogen aanschouwen. De psychedelica wordt ingeruild voor blues. Luister ook naar deze bonustrack. Dat gele sterretje van mij staat bij dit nummer!
Riders On the Storm live, we zullen het nooit weten. Slechts een handvol mensen schijnen dit nummer ooit live te hebben mogen aanschouwen. De psychedelica wordt ingeruild voor blues. Luister ook naar deze bonustrack. Dat gele sterretje van mij staat bij dit nummer!
0
geplaatst: 28 maart 2013, 11:02 uur
07. (26) The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969) (10/9/1 + 6)
De nummer 1 van herman.
De nummer 1 van herman.
herman schreef:
Op het eerste gehoor een nogal rustige plaat, maar schijn bedriegt. Net als bij de rustige liedjes op het debuut staan de liedjes bol van de onderhuidse spanning. Neem alleen al opener Candy Says, met een behoorlijk donkere en depressieve tekst (die later nog eens werd geciteerd door Sparklehorse in Maria's Little Elbows). Een liedje waarbij ik me altijd afvraag of de hoofdpersoon er geen einde aanmaakt...
Op het eerste gehoor een nogal rustige plaat, maar schijn bedriegt. Net als bij de rustige liedjes op het debuut staan de liedjes bol van de onderhuidse spanning. Neem alleen al opener Candy Says, met een behoorlijk donkere en depressieve tekst (die later nog eens werd geciteerd door Sparklehorse in Maria's Little Elbows). Een liedje waarbij ik me altijd afvraag of de hoofdpersoon er geen einde aanmaakt...
ArthurDZ schreef:
Er is een heel duidelijke nummer 1, de rest van de top 10 zit dichter tegen elkaar aan. Vandaag heeft de titelloze van The VU mijn voorkeur. Minder in-your-face dan hun eerste twee albums, maar het onderhuidse van dit album maakt dat geen gemis.
Er is een heel duidelijke nummer 1, de rest van de top 10 zit dichter tegen elkaar aan. Vandaag heeft de titelloze van The VU mijn voorkeur. Minder in-your-face dan hun eerste twee albums, maar het onderhuidse van dit album maakt dat geen gemis.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 11:06 uur
06. (26) - David Bowie - Ziggy Stardust (1972) (9/8/5/2 + 2)
Niemands nummer 1.
Niemands nummer 1.
remcodulac schreef:
En hier dan ook het tweede album van Bowie in mijn top 20. Hunky Dory is mij eigenlijk even lief, maar ik vond twee albums van een artiest in mijn top 10 eigenlijk niet kunnen bij al het overige topwerk. En als ik er dan een van de twee moet kiezen, dan is dat toch Ziggy, omdat hier het (zeer hoge) niveau vrijwel constant is. Overigens zou The Man Who Sold the World ook nog vrij hoog hebben kunnen eindigen. Onderschat album dat. Maar goed, die doet hier dus niet mee.
En hier dan ook het tweede album van Bowie in mijn top 20. Hunky Dory is mij eigenlijk even lief, maar ik vond twee albums van een artiest in mijn top 10 eigenlijk niet kunnen bij al het overige topwerk. En als ik er dan een van de twee moet kiezen, dan is dat toch Ziggy, omdat hier het (zeer hoge) niveau vrijwel constant is. Overigens zou The Man Who Sold the World ook nog vrij hoog hebben kunnen eindigen. Onderschat album dat. Maar goed, die doet hier dus niet mee.
herman schreef:
Ik heb altijd wel een voorliefde voor Bowie gehad, eigenlijk vanaf dat ik als puber-in-de-dop een keertje Jump They Say op TV zag. Ik luisterde niets anders dan top 40 en dit was toch wel erg goed... Later eens Ziggy Stardust meegenomen uit de bieb, maar behalve het titelnummer (dat ik bij Kink FM had gehoord - ik luisterde als 15/16-jarige heel veel Kink FM) kon ik er niet echt mee uit de voeten. Maar nadat ik eindexamen had gedaan vielen de Ziggy Stardust-kwartjes eindelijk wel. Ik had in de 5e meegedaan aan een uitwisselingsproject met een school in Moskou en zo wat leuke mensen daar leren kennen. Een jaar later ging ik met een vriend terug om er nog een aantal weken te verblijven en dat werd echt een hele leuke vakantie. Hij was nogal into Bowie en had o.a. Ziggy Stardust meegenomen. Hij hield ook nogal van zingen, dus bv. Five Years kwam sowieso regelmatig langs, of de CD nu op stond of niet. Uiteindelijk heb ik de plaat daar dus ontdekt en alhoewel het voor mij niet de beste Bowie-plaat is, is het wel degene waar ik de mooiste herinneringen aan heb.
Ik heb altijd wel een voorliefde voor Bowie gehad, eigenlijk vanaf dat ik als puber-in-de-dop een keertje Jump They Say op TV zag. Ik luisterde niets anders dan top 40 en dit was toch wel erg goed... Later eens Ziggy Stardust meegenomen uit de bieb, maar behalve het titelnummer (dat ik bij Kink FM had gehoord - ik luisterde als 15/16-jarige heel veel Kink FM) kon ik er niet echt mee uit de voeten. Maar nadat ik eindexamen had gedaan vielen de Ziggy Stardust-kwartjes eindelijk wel. Ik had in de 5e meegedaan aan een uitwisselingsproject met een school in Moskou en zo wat leuke mensen daar leren kennen. Een jaar later ging ik met een vriend terug om er nog een aantal weken te verblijven en dat werd echt een hele leuke vakantie. Hij was nogal into Bowie en had o.a. Ziggy Stardust meegenomen. Hij hield ook nogal van zingen, dus bv. Five Years kwam sowieso regelmatig langs, of de CD nu op stond of niet. Uiteindelijk heb ik de plaat daar dus ontdekt en alhoewel het voor mij niet de beste Bowie-plaat is, is het wel degene waar ik de mooiste herinneringen aan heb.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 13:04 uur
05. (26) - Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970) (10/6/6/4 + 0)
De nummer 1 van LucM.
nvdr: Opvallend dat Neil Young het met zijn drie andere vrienden veel beter doet in dit spel
dan alle solo of Crazy Horse albums uit dezelfde periode. Te weinig Neil Young fans op het appel?
De nummer 1 van LucM.
LucM schreef:
Superalbum van supergroep van 4 klasbakken. Verrukkelijke songs en vocalen, tijdloos mooi album die ik steeds blijf draaien.
Superalbum van supergroep van 4 klasbakken. Verrukkelijke songs en vocalen, tijdloos mooi album die ik steeds blijf draaien.
ArthurDZ schreef:
Dit moet toch wel de ultieme hippieplaat zijn. Er hangt na al die jaren nog steeds een walm van vrede, bloemen en wiet rond het album.
Dit moet toch wel de ultieme hippieplaat zijn. Er hangt na al die jaren nog steeds een walm van vrede, bloemen en wiet rond het album.
chevy93 schreef:
Andermaal de heer Young, hoewel zijn bijdrage hier toch wel een stuk kleiner is. Ook dit is, net zoals Harvest, een verzameling bloedmooie nummers. Het zwaartepunt ligt duidelijk bij de eerste 5 nummers, maar Country is in opmars hier!
Andermaal de heer Young, hoewel zijn bijdrage hier toch wel een stuk kleiner is. Ook dit is, net zoals Harvest, een verzameling bloedmooie nummers. Het zwaartepunt ligt duidelijk bij de eerste 5 nummers, maar Country is in opmars hier!
nvdr: Opvallend dat Neil Young het met zijn drie andere vrienden veel beter doet in dit spel
dan alle solo of Crazy Horse albums uit dezelfde periode. Te weinig Neil Young fans op het appel?
0
geplaatst: 28 maart 2013, 13:12 uur
04. (28) - The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972) (10/9/7 + 2)
De nummer 1 van ArthurDZ.
De nummer 1 van ArthurDZ.
ArthurDZ schreef:
Wat mijn nummer 1 zou worden was niet zo moeilijk te raden deze keer. Één blik op mijn top 10 en je wist het antwoord al. Exile is voor mij zonder twijfel het beste album van de jaren ’70. Albums als deze, waarop alle nummers blijven boeien, zijn sowieso al zeldzaam, en dat dit een dubbelalbum is maakt het allemaal nog een stuk indrukwekkender.
Wat mijn nummer 1 zou worden was niet zo moeilijk te raden deze keer. Één blik op mijn top 10 en je wist het antwoord al. Exile is voor mij zonder twijfel het beste album van de jaren ’70. Albums als deze, waarop alle nummers blijven boeien, zijn sowieso al zeldzaam, en dat dit een dubbelalbum is maakt het allemaal nog een stuk indrukwekkender.
heicro schreef:
Is misschien wel het meest indrukwekkende album van The Rolling Stones. Op Exile On Main Street experimenteerden The Rolling Stones nadrukkelijk met invloeden uit de soul, blues, folk, country en zelfs Caribische muziek, maar desondanks is dit toch vooral een rockplaat. Juist door deze interessante mix van stijlen verveelt het album nooit. Het is ook de meest samenhangende plaat die ze hebben gemaakt. Met behoud van het typische gruizige geluid is het allemaal wat smeriger, wat vuiler en intenser dan hun vorige platen. Daarom heeft dit album voor mij een ongelofelijke kracht die niet minder wordt, ondanks vele luisterbeurten.
Is misschien wel het meest indrukwekkende album van The Rolling Stones. Op Exile On Main Street experimenteerden The Rolling Stones nadrukkelijk met invloeden uit de soul, blues, folk, country en zelfs Caribische muziek, maar desondanks is dit toch vooral een rockplaat. Juist door deze interessante mix van stijlen verveelt het album nooit. Het is ook de meest samenhangende plaat die ze hebben gemaakt. Met behoud van het typische gruizige geluid is het allemaal wat smeriger, wat vuiler en intenser dan hun vorige platen. Daarom heeft dit album voor mij een ongelofelijke kracht die niet minder wordt, ondanks vele luisterbeurten.
Snoeperd schreef:
2. The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)
2. The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)
0
geplaatst: 28 maart 2013, 13:18 uur
Mooie lijst tot nu toe. Ben benieuwd wat de top 3 wordt.
Overigens mis ik als echte classic albums wel een aantal in de top 10/20. Los van of ik ze goed vind of niet:
Can - Tago Mago: Hét krautrock hoogtepunt samen met misschien een album van Kraftwerk.
King Crimson - In The Court of The Crimson King. Hoort er voor mij wel echt tussen als we het over belangrijke prog albums hebben.
Frank Zappa - Hot Rats. Dit is een jazzklassieker van formaat en in ieder geval de grootste klassieker in de jazz uit deze periode.
Black Sabbath - Paranoid. Qua hardrock een mijlpaal.
Verder heb ik niks op de lijst aan te merken.
Ik zal overigens de beloofde stukjes nog even schrijven. Maar dat doe ik wel nadat de top 3 is geplaatst, anders is het zo'n rommeltje.
Overigens mis ik als echte classic albums wel een aantal in de top 10/20. Los van of ik ze goed vind of niet:
Can - Tago Mago: Hét krautrock hoogtepunt samen met misschien een album van Kraftwerk.
King Crimson - In The Court of The Crimson King. Hoort er voor mij wel echt tussen als we het over belangrijke prog albums hebben.
Frank Zappa - Hot Rats. Dit is een jazzklassieker van formaat en in ieder geval de grootste klassieker in de jazz uit deze periode.
Black Sabbath - Paranoid. Qua hardrock een mijlpaal.
Verder heb ik niks op de lijst aan te merken.
Ik zal overigens de beloofde stukjes nog even schrijven. Maar dat doe ik wel nadat de top 3 is geplaatst, anders is het zo'n rommeltje.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 13:27 uur
Black Sabbath strandt verdienstelijk op 11.
King Crimson had ik ook veel hoger verwacht eigenlijk.
King Crimson had ik ook veel hoger verwacht eigenlijk.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 14:00 uur
03. (31) - Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971) (10/9/8/4 + 0)
De nummer 1 van heicro.
De nummer 1 van heicro.
heicro schreef:
Is dit album een mijlpaal? Zonder dit album te kort te doen, durf ik als antwoord “nee” te geven. Dit album is slechts één van liefst zes zeer hoogwaardige albums van Led Zeppelin. De bánd Led Zeppelin is een mijlpaal in de historie van de hardrock, met de status “legendarisch”. Met dit album gingen ze een stapje verder dan op I en II. Naast bluesrock hoor je ook het nummer met folkinvloeden “The Battle of Evermore”. Robert Plant en Sandy Denny op hun best. Ik heb zelden twee stemmen zo mooi bij elkaar horen passen. Met “Stairway To Heaven” speelt Jimmy Page dé gitaarsolo aller gitaarsolo's. Wat een fenomenale opbouw en uiteindelijke climax. Dit is een album met dampende, woeste bluesrock, vaak op het scherpst van de snede, maar ook met bloedmooie, ontroerende momenten. Bloed, zweet en tranen van de eerste tot de laatste seconde.
Is dit album een mijlpaal? Zonder dit album te kort te doen, durf ik als antwoord “nee” te geven. Dit album is slechts één van liefst zes zeer hoogwaardige albums van Led Zeppelin. De bánd Led Zeppelin is een mijlpaal in de historie van de hardrock, met de status “legendarisch”. Met dit album gingen ze een stapje verder dan op I en II. Naast bluesrock hoor je ook het nummer met folkinvloeden “The Battle of Evermore”. Robert Plant en Sandy Denny op hun best. Ik heb zelden twee stemmen zo mooi bij elkaar horen passen. Met “Stairway To Heaven” speelt Jimmy Page dé gitaarsolo aller gitaarsolo's. Wat een fenomenale opbouw en uiteindelijke climax. Dit is een album met dampende, woeste bluesrock, vaak op het scherpst van de snede, maar ook met bloedmooie, ontroerende momenten. Bloed, zweet en tranen van de eerste tot de laatste seconde.
dazzler schreef:
Een metal fan zal ik nooit worden, daar ben ik na al die jaren wel uit.
Maar hardrock uit de jaren 70 gaat er bij mij wel in. Zeker als die harde rock
de blik voldoende ruim weet te houden. De folkinvloeden bij Led Zeppelin bijvoorbeeld.
Black Dog en Rock and Roll laten geen twijfel bestaan over de intenties
van Plant, Paige, Jones en Bonham. Ook op IV wordt er voldoende geknald en gescheurd.
En het gebeurt dermate swingend dat rhythm and blues elementen hoorbaar aanwezig zijn.
Led Zeppelin stond niet toevallig bij Atlantic onder contract natuurlijk
Zelfs als je abstractie maakt van Stairway to Heaven blijft dit album
op parels als The Battle of Evermore, Misty Mountain Hop en When the Levee Breaks
hoge toppen scheren. Stairway zelf torst in mijn luisterervaring niet die loodzware top 100
allertijden erfenis mee omdat ik gewoon nooit naar dergelijke rockrally's luister.
Een metal fan zal ik nooit worden, daar ben ik na al die jaren wel uit.
Maar hardrock uit de jaren 70 gaat er bij mij wel in. Zeker als die harde rock
de blik voldoende ruim weet te houden. De folkinvloeden bij Led Zeppelin bijvoorbeeld.
Black Dog en Rock and Roll laten geen twijfel bestaan over de intenties
van Plant, Paige, Jones en Bonham. Ook op IV wordt er voldoende geknald en gescheurd.
En het gebeurt dermate swingend dat rhythm and blues elementen hoorbaar aanwezig zijn.
Led Zeppelin stond niet toevallig bij Atlantic onder contract natuurlijk
Zelfs als je abstractie maakt van Stairway to Heaven blijft dit album
op parels als The Battle of Evermore, Misty Mountain Hop en When the Levee Breaks
hoge toppen scheren. Stairway zelf torst in mijn luisterervaring niet die loodzware top 100
allertijden erfenis mee omdat ik gewoon nooit naar dergelijke rockrally's luister.
chevy93 schreef:
Led Zep is een band die door vele rockers op handen gedragen wordt. Met uiteraard de Trap als boegbeeld. Niet zonder reden. Zep IV is waarschijnlijk ook hun meest uitgebalanceerde album met louter goede nummers. Voor mij is dit ook gelijk het laatste album dat als geheel ook goed is, hoewel ik Houses of the Holy weer eens zou moeten luisteren. Stairway to Heaven kan gewoon niet stukgedraaid worden. Ik ben het wel eens beu, maar dan laat ik het even links liggen en dan is dat fenomenale slot gewoon weer kippenvel geblazen!
Led Zep is een band die door vele rockers op handen gedragen wordt. Met uiteraard de Trap als boegbeeld. Niet zonder reden. Zep IV is waarschijnlijk ook hun meest uitgebalanceerde album met louter goede nummers. Voor mij is dit ook gelijk het laatste album dat als geheel ook goed is, hoewel ik Houses of the Holy weer eens zou moeten luisteren. Stairway to Heaven kan gewoon niet stukgedraaid worden. Ik ben het wel eens beu, maar dan laat ik het even links liggen en dan is dat fenomenale slot gewoon weer kippenvel geblazen!
0
geplaatst: 28 maart 2013, 14:07 uur
02. (32) - Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969) (7/7/6/2 + 10)
Dankzij een formidabele bonus van 10 punten (door 5 deelnemers als suggestie getipt).
Dankzij een formidabele bonus van 10 punten (door 5 deelnemers als suggestie getipt).
Zephyr schreef:
Wonderschone plaat van deze zangeres met een stem die je altijd weer weet te ontroeren. Slechts 11 nummers in krap 33 minuten, maar dat is meer dan genoeg om je met kippenvel achter te laten na het beluisteren van deze klassieker !
Wonderschone plaat van deze zangeres met een stem die je altijd weer weet te ontroeren. Slechts 11 nummers in krap 33 minuten, maar dat is meer dan genoeg om je met kippenvel achter te laten na het beluisteren van deze klassieker !
herman schreef:
Jarenlang heb ik Dusty in Memphis bestempeld als mijn favoriete zondagochtendplaat, maar daarmee doe ik het album toch wel tekort. Feit is in ieder geval wel dat ik nog geen soulzangeres ben tegengekomen die me zo wist te raken als Dusty. Haar liedjes hier zijn gepassioneerd, goudeerlijk en soms een tikje ondeugend. En dan te bedenken dat ze er niet zelf aan meeschreef. Als er iemand bewijst dat het niet belangrijk is of iemand zijn eigen muziek schrijft, is het Dusty wel.
Jarenlang heb ik Dusty in Memphis bestempeld als mijn favoriete zondagochtendplaat, maar daarmee doe ik het album toch wel tekort. Feit is in ieder geval wel dat ik nog geen soulzangeres ben tegengekomen die me zo wist te raken als Dusty. Haar liedjes hier zijn gepassioneerd, goudeerlijk en soms een tikje ondeugend. En dan te bedenken dat ze er niet zelf aan meeschreef. Als er iemand bewijst dat het niet belangrijk is of iemand zijn eigen muziek schrijft, is het Dusty wel.
Snoeperd schreef:
De eerste grote blanke souldiva. Soul was niet alleen iets van de zwarte bevolking, bewees zij wel. Dusty levert met dit album een van de hoogtepunten in de soul. Een dikke rij klassiekers staat hierop.
De eerste grote blanke souldiva. Soul was niet alleen iets van de zwarte bevolking, bewees zij wel. Dusty levert met dit album een van de hoogtepunten in de soul. Een dikke rij klassiekers staat hierop.
thelion schreef:
Kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald. De oorsproing van de Blue-eyed Soul. Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis, en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60. Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.
Kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald. De oorsproing van de Blue-eyed Soul. Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis, en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60. Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.
0
geplaatst: 28 maart 2013, 14:11 uur
01. (48) - Marvin Gaye - What's Going On (1971) (10/10/9/8/7 + 4)
De nummer 1 van Snoeperd en thelion.
De nummer 1 van Snoeperd en thelion.
thelion schreef:
Er zijn zo van die albums die eigenlijk in elke platenkast behoren te staan en dit is er zo één. Mijn nummer 1 in mijn Top 10 en wat mij betretf dus het Beste album Ooit gemaakt. Marvin is los van de "vaste" verplichtingen van Motown en heeft volledig de regie van dit album op zich genomen. Het is een concept album over pijn en tegenslag geworden waarbij de nummers groten deels autobiografisch zijn. Een album dat een brok emotie is. Het was een van de eerste "concept" albums in de Soul en voor velen een inspiratie voor hoe Soul ook kon klinken. Een album dat je 35 minuten bij de keel grijpt en je mee voert langs de duistere kanten van het leven. Een Kasieker onder de Klasiekers, de Kind of Blue van de Soul albums.
Er zijn zo van die albums die eigenlijk in elke platenkast behoren te staan en dit is er zo één. Mijn nummer 1 in mijn Top 10 en wat mij betretf dus het Beste album Ooit gemaakt. Marvin is los van de "vaste" verplichtingen van Motown en heeft volledig de regie van dit album op zich genomen. Het is een concept album over pijn en tegenslag geworden waarbij de nummers groten deels autobiografisch zijn. Een album dat een brok emotie is. Het was een van de eerste "concept" albums in de Soul en voor velen een inspiratie voor hoe Soul ook kon klinken. Een album dat je 35 minuten bij de keel grijpt en je mee voert langs de duistere kanten van het leven. Een Kasieker onder de Klasiekers, de Kind of Blue van de Soul albums.
Snoeperd schreef:
Als ik zo de startlijst bekeek vond ik dit de grootste klassieker die er tussen stond. What's Going On is mijn favoriete soulalbum en nadert de perfectie. Marvin weet ongekend veel gevoel over te brengen. Een eigenschap die weinig andere zangers bezitten. De hele thematiek van het album vind ik ook fantastisch. Prachtige en subtiele maatschappijkritiek, en daarmee een stem voor de achtergestelde zwarte bevolking. Maar ook een zeer spiritueel album, al ben ik daar zelf helemaal niet van, laat Marvin je wel geloven in de goedheid van God en hoe je kracht daar uit kan halen. Ook staan er een aantal grote klassiekers op en bovendien klinkt het album tijdloos. Geen wonder dat Marvin Gaye nu nog zo populair is onder grote groepen jongeren. Instrumentkeuze is briljant, de band geeft je een en al warmte waardoor het lijkt alsof het album voor de openhaard is opgenomen. Wat mij betreft de grote soulklassieker, er zijn er zeker meer. Maar dit album is wat mij betreft het magnum opus uit het genre, nog beter dan Otis Blue.
Als ik zo de startlijst bekeek vond ik dit de grootste klassieker die er tussen stond. What's Going On is mijn favoriete soulalbum en nadert de perfectie. Marvin weet ongekend veel gevoel over te brengen. Een eigenschap die weinig andere zangers bezitten. De hele thematiek van het album vind ik ook fantastisch. Prachtige en subtiele maatschappijkritiek, en daarmee een stem voor de achtergestelde zwarte bevolking. Maar ook een zeer spiritueel album, al ben ik daar zelf helemaal niet van, laat Marvin je wel geloven in de goedheid van God en hoe je kracht daar uit kan halen. Ook staan er een aantal grote klassiekers op en bovendien klinkt het album tijdloos. Geen wonder dat Marvin Gaye nu nog zo populair is onder grote groepen jongeren. Instrumentkeuze is briljant, de band geeft je een en al warmte waardoor het lijkt alsof het album voor de openhaard is opgenomen. Wat mij betreft de grote soulklassieker, er zijn er zeker meer. Maar dit album is wat mij betreft het magnum opus uit het genre, nog beter dan Otis Blue.
heicro schreef:
Is dit meesterwerk van Gaye de beste soulplaat aller tijden? Naar mijn mening wel. Dit is een album dat je pakt en dat je raakt. Marvin Gaye zingt geïnspireerd en gedreven. Het is Soul met met een hoofdletter S, vermengt met latin-ritmes, jazzy pianoakkoorden en uitgebreide orkestraties. De omlijsting is prachtig en emotioneel. De teksten maken de nummers nog sterker. Het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, over hulp bieden, over religie. “What’s Going On” is één van de spaarzame albums dat onder alle omstandigheden dat je ernaar luistert overeind blijft. Dit album heeft daarom na 42 jaar nog niets aan kracht ingeboekt.
Is dit meesterwerk van Gaye de beste soulplaat aller tijden? Naar mijn mening wel. Dit is een album dat je pakt en dat je raakt. Marvin Gaye zingt geïnspireerd en gedreven. Het is Soul met met een hoofdletter S, vermengt met latin-ritmes, jazzy pianoakkoorden en uitgebreide orkestraties. De omlijsting is prachtig en emotioneel. De teksten maken de nummers nog sterker. Het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, over hulp bieden, over religie. “What’s Going On” is één van de spaarzame albums dat onder alle omstandigheden dat je ernaar luistert overeind blijft. Dit album heeft daarom na 42 jaar nog niets aan kracht ingeboekt.
dazzler schreef:
Deze plaat luistert als één groot gebed plus een coda in de vorm van Inner City Blues.
Dat laatste nummer zorgt ervoor dat de luisteraar zich aan het einde van de rit niet te zeer
"in de Heer" waant, maar weer met dagelijkse voeten in dit aardse tranendal wordt geworpen.
Inner City Blues is samen met de titelsong het enige nummer dat je moeiteloos
kan loskoppelen van deze bijzondere songcyclus. En hoewel de plaat zichtbaar wortelt
in het maatschappelijke en politieke klimaat van de vroege jaren 70, blijft What's Going On
als lied brandend actueel. Dat bewezen zelfs The Black Eyed Peas met hun Where's the Love.
Ik hou vooral van de akkoordenwissels zoals in What's Happening Brother,
de vocale smeekbede in Save the Children of de levensles in Mercy Mercy Me.
De nummers vloeien kaleidoscopisch in elkaar over. Flying High ruikt naar cannabis
en op God Is Love is de religieuze trance niet ver af. Een boeiend psalmboek is dit album.
Deze plaat luistert als één groot gebed plus een coda in de vorm van Inner City Blues.
Dat laatste nummer zorgt ervoor dat de luisteraar zich aan het einde van de rit niet te zeer
"in de Heer" waant, maar weer met dagelijkse voeten in dit aardse tranendal wordt geworpen.
Inner City Blues is samen met de titelsong het enige nummer dat je moeiteloos
kan loskoppelen van deze bijzondere songcyclus. En hoewel de plaat zichtbaar wortelt
in het maatschappelijke en politieke klimaat van de vroege jaren 70, blijft What's Going On
als lied brandend actueel. Dat bewezen zelfs The Black Eyed Peas met hun Where's the Love.
Ik hou vooral van de akkoordenwissels zoals in What's Happening Brother,
de vocale smeekbede in Save the Children of de levensles in Mercy Mercy Me.
De nummers vloeien kaleidoscopisch in elkaar over. Flying High ruikt naar cannabis
en op God Is Love is de religieuze trance niet ver af. Een boeiend psalmboek is dit album.
LucM schreef:
Eén van de beste soulalbums ooit, hartstochtelijk en geëngageerd met sublieme arrangementen.
Eén van de beste soulalbums ooit, hartstochtelijk en geëngageerd met sublieme arrangementen.
* denotes required fields.