Grappig, zo ervaar ik het ook. Terwijl het eigenlijk juist de meest rechttoe, rechtaan van de vier is. Weinig futuristische snufjes (Dark Side of the Moon), buitenaardse thema's (Wish You Were Here) of rare concepten (The Wall)

Mijn top-10:

1. Bob Marley & The Wailers - Exodus
Het reggae-album bij uitstek, even zomers als militant. Het songschrijverstalent van Bob Dylan gekoppeld aan aanstekelijke reggae-songs.

2. Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model
Eén van zijn beste albums. Vrij luchtige en aanstekelijke maar messcherpe popsongs, de luxe-versie met live-album is nog interessanter.

3. David Bowie - Low
Een gewaagd maar geslaagd album, perfecte mix van rock met elektronica (met de hulp van Brian Eno).

4. Kate Bush - The Kick Inside
Haar debuut maakte meteen indruk op mij vooral door haar lenige hoge stem. Daarnaast heeft het album aparte, mystieke en oosterse sfeer.

5. Bruce Springsteen - The River
Het album waarmee ik mij in hem ging verdiepen. Meesterlijk en veelzijdig album van de Boss met zowel stevige rockers als ingetogen songs met veel zeggingskracht.

6. The Clash - London Calling
The Clas bewees hier meer te zijn dan een punkband. Een van de veelzijdigste postpunkalbums dat mij steeds vrolijk maakt, even fris en enthousiast als rebels klinkend.

7. Dire Straits - Making Movies
Ik twijfelde tussen het debuut en dit album want ze zijn beide meesterlijk. Het debuut klinkt wat frisser maar dit album avontuurlijker.

8. The Cure - Seventeen Seconds
Disintegration is het perfecte Cure-album maar Seventeen Seconds vind ik er niet voor onder doen. Sfeervol met uniek geluid, even romantisch als melancholiek meesterwerkje en de sobere productie is hier een kwaliteit.

9. Fleetwood Mac - Rumours
Perfecte pure-popplaat dat overeind blijft staan, afwisselend zonder ook maar één zwak moment.

10. Pink Floyd - Animals
Een album dat ik steeds meer tot de Pink Floyd-favorieten reken. Treffend conceptalbum op basis van George Orwells Animal Farm, nu nog steeds relevant.

01. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)



Het moment waarop de naald voor het allereerst het drumpatroon van Disorder vond,
staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De muziek leek me zo op het lijf geschreven.
Pas in tweede instantie kwamen de teksten die exact verwoordden wat ik als puber voelde.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...

Disorder, New Dawn Fades, She's Lost Control en Shadowplay blijven van levensbelang.
Maar ook de andere nummers maken van UP de ultieme luisterervaring.
De geboorte van wat we vandaag postpunk noemen.

A change of speed, a change of style ...

Dit album markeerde voor mij de overgang van tiener hitparade volger naar new wave fan.

02. Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)



Radio-Activity, Trans Europe Express en The Man Machine zijn drie platen
die ik muzikaal hoger inschat dat de meeste OMD albums. Blijft die laatste band
mijn allereerste muzikale liefde, dan zaaiden deze Duitsers, samen met Joy Division
ongetwijfeld de kiemen van wat er vandaag allemaal in mijn muziektuintje groeit en bloeit.

TEE is voor mij het allerbeste Krafwerk album.

Hun meest gevarieerde, het meest omvattende en volgens mij ook meest inspirerende album.
De eenvoud van een ijzersterke melodie. De klare lijn van de popmuziek, noem ik het.
Net zoals Hergé met een paar lijnen Kuifjes gelaatsuitdrukking vorm gaf.

Van de dansende sequencers in Europe Endless naar het minimalisme in Hall of Mirrors,
over de elektro-pop in Showroom Dummies tot aan de beat aller technobeats in de titelsong.
En dan krijg je er zomaar gratis nog een pastorale ode aan Franz Schubert bovenop.

03. Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)



Mijn top 3 bevat ongetwijfeld de muzikale blauwdruk van mijn liefde voor de jaren 80.
De eerste helft van de jaren 80 wel te verstaan. Misschien ligt voor mij het muzikale zwaartepunt
wel in de periode 1977-1988. In deze periode verschenen de voor mij meest essentiële platen.

Een album dat ik eigenlijk pas heb leren waarderen door deze site (waarvoor dank),
maar dat ik precies omdat het die jaren 80 taal al helemaal in zich draagt, meteen kon smaken.
De titelsong (die iets te lang duurt), Methods of Dance, Nightporter en Taking Islands in Africa.
Maar voor mij ook de twee b-kanten The Experience of Swimming en The Width of a Room.

Dit album van Japan en zijn voorganger Quiet Life leggen de brug tussen de 70s en de 80s.
Een lijn die van Velvet Underground (en Lou Reed en John Cale) over Roxy Music en David Bowie loopt
tot aan Kraftwerk, Japan en Joy Division. Uit deze cocktail van invloeden worden de jaren 80 geboren.

04. XTC - Black Sea (1980)



Deze plaat heeft zowat alles wat een super rockplaat voor mij aan boord moet hebben.
Ritmisch voldoende opzwepend door het vlotte bas en drumwerk, gitaarkronkels met weerhaken,
ijzersterke melodieën opgefriste met gedoseerd toetswerk en teksten als kruiswoordpuzzels.

Er staat werkgelijk geen zwak nummer op en ik blijf geboeid van de eerste tot de laatste groef.
De beste bits had ik al eens in de vorm van YouTube links gepost. Hopelijk hebben jullie geluisterd.

Ik maakte echter ook een inschattingsfout. Om mijn echte top 5 te kunnen vervolledigen,
had ik Rattus Norvegicus van The Stranglers moeten nomineren. Een plaat die ik even sterk acht.
Maar ik gokte op een andere Stranglers plaat in de volgende editie die wellicht de finale niet zal halen.
Fout ingeschat dus. En niemand anders kwam met Rattus, dus het album ontbreekt nu.

05. The Cure - Seventeen Seconds (1980)



Hoewel ik The Cure erg hoog heb zitten, kan ik heel moeilijk mijn favoriete album aanduiden.
Het is alsof bijna al hun albums een eigen kleur hebben en ik de diverse facetten van hun sound
samen in één totaalpakket wil horen. Een verzamelaar als Standing on the Beach biedt dan uitkomst.

Toch wint Seventeen Seconds het nipt van albums als Faith, The Top of The Head on the Door.
Pornography, Kiss Me Kiss Me Kiss Me en in het in mijn ogen wat overroepen Disintegration
komen op een erg verdienstelijke tweede rij. Daarachter mogen het debuut en Wish.

Seventeen Seconds is als een natte herfstdag, de schoonheid in tien tinten grijs
(en dat los volkomen los van de erotische connotatie die deze metafoor anno 2013 oproept).
Want geen seizoen is zo mooi als dat waarin de bladeren onze stille weemoed kleuren.

De drie korte intermezzo's zijn als kille regendruppels op een bedampte ruit.
Play for Today knipoogt nog speels naar het debuut, Secrets heeft een prachige gitaarlijn
en In Your House danst op kousenvoeten doorheen de woonkamer. De prachtige metafoor
voor de vervreemding in A Forest (mensen zijn bomen waartussen geliefden elkaar kwijt geraken),
het schattige M, het sinistere maar tegelijk stemmige At Night plus een titelsong die de stekker uittrekt.

06. ABBA - Super Trouper (1980)



Je mag zeggen wat je wil, maar dit album bevat 9 potentiële singles.
Nooit klonk ABBA in harmonisch opzicht (luister naar het blenden van de stemmen
en het kantklossen van de melodieën) zo sterk. En al lijkt dit album op het eerste gehoor
wat te braaf, het zit zo geniaal in elkaar dat elk nummer meteen blijft plakken.

Alleen die laatste live chant is iets minder van kaliber, en had ik liever vervangen gezien
door Put On Your White Sombrero, een song die pas jaren later uit de lade werd gehaald
omdat hij in 1980 moest wijken voor de op de laatste nipper toegevoegde titelsong.

En toch bracht ABBA maar twee singles uit van dit album (The Winner en Super Trouper).
Akkoord, Lay All Your Love on Me en On and On and On zouden nog op 12" single only verschijnen.
En voor Happy New Year werd nog een videoclip gemaakt, maar ook die moest wijken voor de titelsong.

Zoals al vaker aangegeven klinkt dit album ook als een testament van mijn vader,
omdat hij ongeveer alle nummers wel ergens van de radio op cassette had opgenomen.
Andante Andante was zijn favoriet. Luister toch nog maar eens naar die gitaar en die stemmen.

07. Kate Bush - The Kick Inside (1978)



Dit is ongetwijfeld één van de meest indrukwekkende debuutalbums ooit.
Leg haar prille leeftijd naast de van een ongekende rijpheid getuigende teksten
en je voelt aan dat hier een artieste aan het werk is die in de ban van de muze verkeert.
Met dank aan de puike band die het album hielp inspelen uiteraard.

En toch weet Kate nog het meest te raken op het moment dat ze de pianotoetsen beroert.
The Man with the Child in His Eyes. Ik ben altijd een beetje ontgoocheld wanneer dit nummer
hoge ogen gooit in Bush polls. Natuurlijk is het prachtig, maar The Kick Inside bevat nog veel meer sterke songs. Te veel om op te noemen, al vermeld ik graag Moving, The Saxophone Song,
Them Heavy People en last but not least Room for the Life als persoonlijke favorieten.

En het onontkoombare visitekaartje Wuthering Heights natuurlijk,
al bezorgt haar heksenstem hier mensen soms het verkeerde soort kippenvel.

08. Fleetwood Mac - Rumours (1977)



Het wonder van dit album (en eigenlijk ook dat van ABBA) zit in het feit
dat mensen die elkaars bloed kunnen drinken hun muzikale professionaliteit
laten zegevieren op de onderlinge conflicten. Die conflicten bieden wellicht zelfs bruikbare inspiratie.
En dan zingt zo'n artieste hoe zij over die ander denkt die ondertussen mee bast of gitaar speelt.

Minstens zo straf is dat de drie verschillende bandleden, waaronder de twee vrouwen,
met eigen songmateriaal op de proppen komen en deze drie invalshoeken het totaalplaatje
enkel maar rijker maken. Haal één van de bandleden weg en de magie verdwijnt.

Tenslotte werden de vier singles op totaal verschillende plaatsen grote hits.
Zo mag de Benelux trots zijn op die nummer 1 voor Go Your Own Way en boerde Don't Stop
in het kielzog van die hit niet slecht. In Amerika waren Dreams en You Make Loving Fun de toppers.

09. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)



Is dit album beter dan Closer van Joy Division. Natuurlijk niet. Natuurlijk wel.
Natuurlijk niet, er bestaat geen muziek die inhoudelijk kan tippen aan Joy Division.
Maar ik luister niet naar de Pistols om in mijn eigen ziel te roeren.

Ik luister naar de Pistols om me eens goed kwaad te maken.
Om even de lul (uit de broek) te hangen en te pissen op het establishment,
op de bureaucratie, de ingeburgerde onrechtvaardigheid, de eigen-zak-eerst politiek,
het ziedende neo-fascisme, het verwerpelijke extremisme en de schijnheiligheid van de kerk.

Dit album bevat tien gebalde vuisten, tien welgemikte fluimen, tien keer godverdomme.
Verpakt in overstemde gitaren, rommelig slagwerk en een stem die van sneren een kunst maakt.
Onverschilligheid is het sluipende gif van de 21ste eeuw. Jezelf af en toe een kleine dosis toedienen
biedt volgens de wetenschap de beste garantie tegen een mogelijke infectie. Rrrrrrrrrrright!!!!!

En als ik mag kiezen: dan toch liever de vuistslag van Rotten
in plaats van de in zichzelf gekeerde automutilatie van Kurt Cobain.
Never Mind the Bollocks en Nevermind zijn twee platen die geboekstaafd staan
als totaalportretten van twee verschillende generaties. Ik zat er qua leeftijd precies middenin.
Onverschilligheid als wapen of als schild? De Pistols kozen voor het eerste, Nirvana voor het tweede.

10. Joy Division - Closer (1980)



Dan eindig ik bij wijze van inclusio met het Joy Division album dat ik net iets minder
indrukwekkend vind dan het debuut, al is kant 2 de sterkste plaatkant die JD ooit maakte.
De echo in Heart and Soul, de harde confrontatie in 24 Hours, de begrafenisstemming op The Eternal
en last but not least het eindeloos witte sneeuwtapijt in Decades, een top 10 aller tijden song.

Here are the young men, a weight on the their shoulders ...

De band die het ritme van de punk vertraagde om de vervreemding tekstueel te kunnen duiden.
Het verhaal van Joy Division was kort, maar wellicht daarom zo krachtig. Zocht Ian Curtis op UP nog
naar een gids om in de spelonken van de menselijke ziel af te dalen, dan wordt hij zelf die gids op C.

This is the way step inside, take my hand and I'll show you what was and will be ...

checklist

- ArthurDZ *
- chevy93 *
- dazzler *
- herman
- Jester *
- LucM *
- Papartis *
- Snoeperd *
- Zephyr *

We wachten nog op herman.

Het blijft helaas toch weer stil.

Herman zit in Barcelona, geen idee of ie hier nog tijd voor gaat hebben tijdens Primavera.

Spijtig, daar loopt Dire Straits heel wat punten mis.

Denk inderdaad dat dazzler beter de uitslag maar kan presteren morgen.
(ik gok nog steeds op Rumours!)

Van de 20 albums die herman (nominatie + suggestie) naar voren schoof,
zitten er nog 17 in het spel. Als ik die 17 albums allemaal 2 punten geef, krijg ik
toch nog een uitslag met een top 20 die zich onderscheidt van het peloton.

Ik denk dat ik het zo ga doen. Dan heeft herman toch nog een kleine vinger in de pap.

CLASSIC ALBUMS editie 1977-1980
de albums die buiten de top 20 eindigden

12 Bob Marley & The Wailers - Exodus (1977)

De nummer 1 van LucM.




12 Jon & Vangelis - Short Stories (1979)

De nummer 1 van Papartis.




12 Kraftwerk - Trans Europe Express
12 Supertramp - Breakfast in America
12 Television - Marquee Moon
12 The Clash - Sandinista!
11 AC/DC - Let There Be Rock
11 Chic - C'est Chic
11 Gerry Rafferty - City to City
11 Pink Floyd - Animals
11 Talking Heads - Remain in Light
11 XTC - Black Sea
10 Meat Loaf - Bat ouf of Hell
9 ABBA - Super Trouper
9 Michael Jackson - Off the Wall
8 Electric Light Orchestra - Out of the Blue
8 Japan - Quiet Life
8 Styx - The Grand Illusion
6 Billy Joel - The Stranger
6 Rainbow - On Stage
5 Suicide - Suicide
4 Brian Eno - Ambient 1
4 Buzzcocks - Another Music in a Different Kitchen
4 Gang of Four - Entertainment!
4 Killing Joke - Killing Joke
4 The Feelies - Crazy Rhythms
4 The Specials - Specials
4 Wire - 154
2 ABBA - The Album
2 Joe Jackson - Look Sharp
2 Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps
2 Rush - A Farewell to Kings
2 The Police - Reggatta de Blanc
2 The Pretenders - Pretenders
2 Van Halen - Van Halen
2 Young Marble Giants - Colossal Youth

Met dank aan de 8 trouwe deelnemers.
Jammer dat herman zijn werk niet kon afmaken.

20. Dire Straits - Making Movies (1980)



13 punten (5/4 + 4)

Bob Marley en Jon & Vangelis zijn de nummers 21, neem ik aan ?? ( er staat 12 ... )

Ze zijn de nummers 21, maar hebben ook 12 punten

Aha, een Babylonische cijfer-verwarring aan deze kant dus, ...

Maar inderdaad Arthur, je hebt natuurlijk volkomen gelijk !

19. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)



13 punten (7/2 + 4)

18. Kansas - Point of Know Return (1977)



13 punten (7/4 + 2)

17. Jean Michel Jarre - Equinoxe (1978)



13 punten (8/3 + 2)

16. Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)



14 punten (8/2 + 4)

15. U.K. - Danger Money (1979)



14 punten (9/3 + 2)

14. The Clash - London Calling (1979)



15 punten (6/5 + 4)

13. David Bowie - Low (1977)



16 punten (8/2 + 6)

12. The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)



19 punten (8/5 + 6)

11. Bruce Springsteen - The River (1980)



19 punten (9/6 + 4)

10. Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model (1978)



19 punten (9/4/2 + 4)

09. Pink Floyd - The Wall (1979)

De nummer 1 van Jester.



19 punten (10/7 + 2)

08. Rush - Permanent Waves (1980)



20 punten (9/9 + 2)

07. Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)



21 punten (8/5/2 + 6)

06. The Cure - Seventeen Seconds (1980)



24 punten (8/6/3/3 + 4)

05. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

De nummer 1 van dazzler.



28 punten (10/8/2 + 8 )

Hé, slechts nummer 5. Dat is opvallend!

En dan betekent....

04. Dire Straits - Dire Straits (1978)

De nummer 1 van Zephyr.



29 punten (10/9/3/1 + 6)