Edwynn schreef:
Ik was er niet bewust bij maar hier op discogs gaat het toch wel over 1981 als releasedatum. Ook de cijfertjes in het plaatje geven dat jaartal aan.

notsub schreef:
Mijn kennismaking met Riot was destijds op een verzamelaar en ik herinner me dat dit best een harde plaat was. Met de hedendaagse techniek wordt dit tegenwoordig natuurlijk eenvoudig omvergeblazen, maar de intensiteit van de nummers staat nog steeds overeind. Je hoort hier duidelijk een gedreven band, die er plezier in heeft. Of het nu gaat om het felle Fire Down Under of het midtempo Altar Of The King, het komt allemaal overtuigend over. Flashbacks is een verzameling live-geluiden, samengeplakt tot een nummer.

exodus schreef:
Evolutionair heeft Venom voor een revolutie gezorgd in de toenmalige matalwereld. (maar dat hebben andere en vele bands daarna ook...en vaak veel beter!) Maar veranderingen, en zeker grote veranderingen gaan niet altijd zachtzinnig, soms moet dat bruut, ruw...en wie weet inherent hieraan: chaotisch! Conform de theorie van de oer-knal....alsof die zo mooi geslepen als een diamatje zijn of haar werk deed. Volgens mij pure woeste natuurlijke oerkrachten en lelijk als de pest. Zo lelijk dat het weer ontroerend mooi wordt van eerlijke puurheid! Welcome to Hell!

iggy schreef:
Rhoads is en blijft een van mijn favorieten gitaristen ooit. Ik heb een enorm zwak voor deze man. Ozzy werd eigenlijk gezien als ZIJN sideman. En in wezen zie ik dat nog zo. Want mijn man is Rhoads. Hij bepaalt hij dirrigeerd hij organiseert. De nummers zijn over het het algemeen net een tikkeltje minder dan Rhoads zijn debuut eeeh Ozzy zijn debuut. Maar het scheelt bitter weinig. Ozzy kwaakt er wederom heerlijk op los. Roads knalt er gemeen,vies,subtiel,hard en vooral geweldig op of in. Prachtige riffs. Wat een geweldenaar is dit toch!

En wij maar denken wat gaat de de volgende plaat geven.........

gigage schreef:
Sterke opvolger van Heaven & hell, en dat één jaartje later. Waar zie je dat nog. Jammer dat aan deze succesformule toen snel een einde kwam. Of misschien ook niet. Nu heeft het 2 pareltjes opgeleverd en is de (onvermijdelijke) teloorgang ons bespaard gebleven. Deze mob rules is een tikkie steviger dan H&H en misschien ook wel sterker individueel beoordeeld. Alleen geldt het niet voor alle songs (zoals country girl, hoewel niet slecht maar valt een beetje uit de toon bij de rest). Must have!!

uffing schreef:
We schrijven begin 1981 als Iron Maiden de opvolger van het titelloze debuutalbum naar buiten komt. We maken kennis met gitarist Adrian Smith als nieuw bandlid en nemen (naar later zou blijken) afscheid van Paul Di'Anno als zanger.

Het hele album is in elkaar geknutseld door hoofdman Harris (met uitzondering van Killers waar Paul Di'Anno de tekst voor schreef). De hoofdmoot van dit album stamt nog uit de tijd voordat het debuutalbum uitkwam, hoewel het hier daadwerkelijk pas voor het eerst op plaat wordt gezet.

De plaat trapt fantastisch af met het instrumentale intro 'The Ides of March' wat bijna naadloos overgaat in Wrathchild. Van dit album is dit nummer het vaakst in setlist voorbij gekomen. Wellicht dat ik het daarom toch een van de mindere nummers hier vind.

Ook hier krijgen, zoals later bij bijna alle Maiden albums, alvast een voorproefje van onze lesjes in literatuur en geschiedenis. Murders in the Rue Morgue is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Edgar Allen Poe. Genghis Khan verwijst naar deze Mongoolse krijgsheer (in de snelle stukken zie ik die legers wel aan komen stormen), terwijl in Prodigal Son met een beetje fantasie het verhaal van de verloren zoon uit de bijbel kan worden gehaald.

Opvallend is het dat dit het enige Maiden album is met twee instrumentaaltjes. Dit waren er bijna drie geweest, aangezien Killers aanvankelijk ook was bedoeld als instrumentaal nummer. Paul Di'Anno schreef er een tekst bij. In eerste instantie week die af van de tekst zoals die op het album is terechtgekomen. Op Live at the Rainbow is deze tekst nog te horen.

Tot slot nog even een speciale vermelding voor drummer Clive Burr, die op sommige nummers werkelijk een aantal fenomenale partijen wegslaat (Genghis Khan ).

Conclusie: Een meer dan waardige opvolger van het debuut.

Edwynn schreef:
Hmm, 1982 was vooral het jaar van een tweetal bruut gave EP's. Die doe ik er niet bij want geen albums.l

uffing schreef:
Edit: Hoe zit het met live-albums?