Cured schreef:
Gelieve alleen de albumtitels te vermelden

Wolfmother schreef:
Waarom eigenlijk? Ik vond het overzichtelijker met artiest erbij, maar ik sta daar dan alleen in?

Wolfmother schreef:
Waarom eigenlijk? Ik vond het overzichtelijker met artiest erbij, maar ik sta daar dan alleen in?

Cured schreef:
Zijn er nog user die vanavond/morgen hun stemmen uitbrengen ? Misschien kan het topic ook anders wel in 2 dagen, hoewel wat krap misschien. Even aanzien dit zo.

notsub schreef:
Deze plaat markeert wel de introductie van het begrip "Black Metal" en dat is tot op heden actueel. Op zich is dat al een hele prestatie voor een band als Venom, die speltechnisch best hun beperkingen hadden. Van deze plaat hoor ik het liefst Black Metal, Buried Alive en Bloodlust. Countess Bathory is ook nog de moeite waard, m.n. tegen de achtergrond van het waar gebeurde verhaal over deze dame, die baadde in het bloed van jonge maagden om er goed uit te blijven zien...........

Lonesome Crow schreef:
Dit is Loudness meest technisch onderlegde album.
Qua produktie beter/helderder als het debuut en nog geen concessies wat betreft het songmateriaal.

Ze gaan dus lekker los en vooral het fantastische drumwerk van Munetaka valt erg op.
Prijsnummer is "Devil Soldier" wat boordevol breaks en tempowisselingen zit maar de ballad "After Illusion" mag er ook zijn.

De songs bevatten vrij veel jazzrockinvloeden en eigenlijk vind ik dit een van de beste Loudness albums ooit !

Sir Spamalot schreef:
Een van de beste metal-albums van 1982 en van de jaren ’80 tout court: lekker foute hoes met de brandende Flying-V gitaren van de heren Wolf Hofmann en Herman Frank. Wel heeft Wolf Hofmann al het gitaarwerk op dit album gedaan, zo leert ons Wiki.
Het album begint met één van de ludiekste intro’s op aarde en Fast as a Shark: een heerlijk speedmetal-nummer met alles erop en eraan: verschroeiend tempo, een scheurende Udo op zang en fantastische solo’s. Dan volgen een aantal midtempo-nummers met Restless and Wild, Ahead of the Pack en Shake Your Heads: heavy met prima solo’s. Volgend hoogtepunt is voor mij Neon Nights: kalm intro gevolgd door lekker overstuurde Wah, heerlijke gitaarpartijen, prachtsolo van Wolf en met als climax een verschroeiende tempowisseling en solo’s: dames en heren, dit is metal! De twee volgende nummers Get Ready en Demon’s Night vind ik niet zo goed en vormen het dipje in dit album, soms skip ik beide nummers. Dan volgt een fantastisch trio van nummers om dit album te beëindigen: Flash Rocking Man, Don’t Go Stealing My Soul Away en volgend klassieker: Princess of the Dawn.
Voor mij heeft Accept met dit album een zeer belangrijk document voor de metal anno jaren ’80 gemaakt en hoewel dit geen uitzonderlijk album is, blijft dit voor mij een klassieker.

Edwynn schreef:
Van de allerultiemste opening van een metalalbum én metalconcert ooit, tuimel je zo in de geheimzinnige 'big brother' verhandeling Electric Eye. Na het uptempo Riding On The Wind valt het gekgenoeg niet eens op dat de opzwepende metal van de nummers ervoor heeft plaats gemaakt voor een uiterst sexy hardrockritme waarop Bloodstone drijft.

Later in het album horen we nog zo'n onopvallende shift: eerst het ratelende titelnummer en daarna de Amerikaans getinte, bijna sportsong met een Eye Of The Tiger drive, You've Got Another Thing Coming. Dat verschil in stijl dat niet eens overkomt als verschil is de grote kracht van Judas Priest, als je het mij vraagt. Stevig genoeg om luchtgitaren mee aan gort te slaan, je nekwerkvels in puin te zwiepen en auto's mee langs vangrails te schuren teneinde een flinke vonkenregen te veroorzaken. Tegelijkertijd ook luchtig genoeg om op feestjes goed mee voor de dag te komen.

Die balans lijkt mij op Screaming For Vengeance het beste gewaarborgd. Goede songs die uitermate catchy zijn en eigenlijk nooit vervelen.

Nieuwstad schreef:
Na twee zeer succesvolle platen met zanger Paul Dianno vond men het binnen Maiden tijd voor een verandering. Dianno was vanwege zijn drugsgebruik niet meer te handhaven en men koos voor een iets meer mainstream geluid met Bruce Dickinson. Het leverde een behoorlijke klassieker op, al waren er meteen ook fans die het punky geluid van weleer misten. Ik behoor ook tot die groep, maar ik moet toegeven dat desondanks Number Of The Beast van grote klasse is. Stuk voor stuk sterke songs waar de energie van af spat!

Invaders - Lekker razende opener die nog wel wat doet denken aan het oude geluid, ik zou me dit nummer nog wel kunnen voorstellen met Dianno op zang. Ook slim van de band om met zo'n nummer de plaat te beginnen.

Children of the Damned - Ballad achtige song die qua opbouw wel wat gelijkenissen vertoont met Remember Tomorrow. Dickinson laat hier mooi zien wat hij allemaal kan met zijn stem en dat is zeker indrukwekkend te noemen.

The Prisoner - Hier horen we een echt vernieuwde Iron Maiden. Het nummer ontstond in de studio toen Dickinson uit verveling die drumbeat inzette en Smith er voor de grap die hakkende gitaarriff erover heen speelde. Harris hoorde het en wilde er meteen een nummer van maken

22 Acacia Avenue - Opvolger van Charlot The Harlotte. Net als bij The Prisoner vooral een sterk begin. De solo op het einde is ook erg gaaf. Gebaseerd op een oud nummer van Urchin, Adrian Smith's eerste band.

The Number of the Beast - Dat intro is geniaal, en het nummer zelf ook natuurlijk. Wel iets te vaak gehoord in de loop der jaren, maar die gillende uithaal van Bruce gaat na al die jaren nog steeds door merg en been .

Run to the Hills - Nog zo'n track die ik te vaak heb gehoord. Neemt niet weg dat het erg goed in mekaar zit. Een erg sterke single destijds, het refrein blijft enorm in je kop hangen. Later zouden ze nog meer van dat soort cheesy refreintjes schrijven.

Gangland - Niet een heel populair nummer naar het schijnt. Ik vind hem wel erg tof. Dat opgefokte drumpatroon waar het mee begint is toch geniaal. Sowieso verdient Clive Burr een pluim voor zijn spetterende drumwerk op dit album.

Hallowed Be Thy Name - Beste track van het album. Misschien wel het beste nummer uit hun hele oeuvre? Wie zal het zeggen.

Al met al dus een dijk van een plaat. Het jonge honden gevoel van de twee eerste platen zit er weliswaar nog steeds goed in, maar het klinkt allemaal net even een stukje professioneler en beter uitgedacht. Het eigenwijze, ietwat tegendraadse geluid hebben ze daarvoor wel moeten inleveren maar daar had het grote publiek maling in. Number Of The Beast schoot meteen door naar de hoogste regionen in de hitlijsten en was een goeie basis voor al hun latere werk.

Cured schreef:
even Holy Diver van Dio op juiste plek gezet om eventuele optelfouten te voorkomen