gigage schreef:
Volgens mij staat epicus..op 19 punten, maar dat tellen van mij is ook niet alles.

Von Helsing schreef:


Hij staat volgens mij wel op 23 punten maar een beetje verwarrend omdat hij in de lijstjes van paulisdik en B.Robertson niet is meegenomen, tenzij ik blind ben.

Von Helsing schreef:


Hij staat volgens mij wel op 23 punten maar een beetje verwarrend omdat hij in de lijstjes van paulisdik en B.Robertson niet is meegenomen, tenzij ik blind ben.

Dweezle13 schreef:
De juiste vocalen van een onverdienstelijke messiah marcolin die veel in de melk te brokkelen heeft en waar de honden geen brood van lusten maar het prachtige plagiaat van,a'sorcer's pledge met natuurlijk subtiel gitaarwerk en alle ritme passages zware granieten muren doen denken aan de begin dagen van de doomers,black sabbath, is ook een opener,een kwarktaart apart,en dan heb ik het nog niet eens over,under the oak en black stone wielder-swarch walz kircher'apart, volgens mij het beste resultaat wat ze ooit gemaakt hebben.

vielip schreef:
Een heerlijk album wat mij betreft! De eerste van Queensryche die van begin tot eind smullen is. Hierboven wordt het al een aantal keer gezegd; de plaat is enorm divers. Dat zorgt er (bij mij althans) voor dat ie elke keer in no time voorbij is. Toegegeven; in het begin moest ik erg wennen aan nummers als Gonna get close en I will remember maar na verloop van tijd kwam alles goed

Sir Spamalot schreef:
Belangrijk bij dit album is het ongebreideld doch gecontroleerd puur geweld en agressie op dit album. Voor mijn plechtige intrede op deze site was ik nooit een echte thrasher, ik heb veel bijgeleerd want dit album is lange tijd het hardste album uit mijn verzameling geweest. Nu niet meer, maar mij valt op dat ik nog volledig kan uit de bol gaan bij dit album, 27 jaartjes oud en nog zo fris als de dag waarop deze uitkwam. Wil ik het begrip "tijdloos" uitleggen aan een andersdenkende, neem ik onder andere dit album als voorbeeld. Machtig. Onverslaanbaar. Hels en Hemels tegelijk.

oceanvolta schreef:
In 1986 werd Master Of Puppets uitgebracht. Het geluid van Ride The Lightning werd geperfectioneerd en missers zoals Escape staan er niet op. De opbouw van het album is nagenoeg gelijk aan dat van de voorganger. Het eerste nummer Battery beukt er meteen in na een rustig intro. Metallica op zijn hardst.Het tweede nummer is net als op Ride The Lightning en later op …And Justice For All het titelnummer. Master Of Puppets is met zijn ruime acht minuten een episch nummer waarin alles samen komt. Harde, snelle riffs, een rustige passage met mooie melodieën en een razendsnelle solo van Kirk Hammett. Live wordt dit nummer uit volle borst meegezongen door de fans.Na het logge, zware The Thing That Should Not Be volgt het rustige Welcome Home (Sanitarium). Een ballade zoals One, met een wat harder refrein en mooie gitaarsolo’s dat uiteindelijk opbouwt naar een geweldige climax.Het instumentale Orion is een ander hoogtepunt. Sfeervol, tjokvol riffs en solo’s en een heuse bass-solo van Cliff Burton. Burton opent ook de afsluiter van het album, Damage, Inc. Met deze mokerslag wordt het album nog furieuzer afgesloten dan het opende.
Het niveau van dit album zou Metallica nooit meer halen. Nog altijd wordt Master Of Puppets als één van de beste en meest invloedrijke metal albums gezien. Het metal album dat iedereen zou moeten kennen.

Sir Spamalot schreef:
Het volgende valt op bij het bekijken van de acht nummers. Vier nummers, 1 – 4 – 5 – 8, zijn van de hand van Steve Harris, drie nummers, 2 – 3 – 6, zijn geschreven door Adrian Smith, nummer 7 is van Dave Murray en Steve Harris. Zanger Bruce Dickinson schrijft aan geen enkel nummer mee, ook de teksten niet. Heeft de Powerslave toer hem parten gespeeld? Wasted Years en Stranger in a Strange Land zijn de singles op dit album.

De nummers zelf zijn op dit album niet zo verrassend, opnieuw is er die mix van galopperende songs, midtempo songs, “crowd pleasers” en epische nummers. De eerste single Wasted Years is eerder speels en verhaalt over hun Powerslave toer, de tweede single is bijzonder goed gelukt en sfeervol. Geweldig op dreef zijn opnieuw beide gitaristen, de heren Murray en Smith, zo goed zijn ze op elkaar ingespeeld. Hoogtepunten zijn voor mij de opener, The Loneliness enzovoort, het snelle Déjà Vu en Alexander the Great.

Nog iets valt op bij dit album en dat is de productie van Martin Birch. De productie is hard en heel vol, het is even wennen want opnieuw is het anders. Tussen Killers en deze Somewhere in Time zorgde hij telkens voor een ander geluid, er is geen sprake van zichzelf te herhalen. Het verschil met Powerslave is enorm, het verschil met Seventh Son ook waar er iets meer ruimte lijkt te komen of is dat het gevolg van het begrip “conceptalbum”.

Opnieuw valt de hoes in positieve zin op, een overvloed aan details siert deze futuristische hoes met verwijzingen naar het verleden. Op het internet staan lijsten met al de verwijzingen. Plezieriger is om ze zelf te zoeken op de hoes, op vinyl bij voorkeur waar de hoes volledig tot zijn recht komt. Derek Riggs heeft een kunstwerkje gemaakt maar de hoes van Powerslave bevalt mij beter. Slotsom met tromgeroffel. Dit is opnieuw een geweldig album. Astemblieft!