vielip schreef:
Shit, ik was dit spel helemaal uit het oog verloren. Mag ik nog meedoen?

notsub schreef:
Op deze CD schitteren At The Gallows End en Samarithan. Beide zijn zeer representatief voor het betere Candlemass werk: afwisselend rustige en zware passages met af en toe wat meer uptempo werk. Het blijft Doom, dus de teksten zijn niet al te vrolijk. Prima opvolger in lijn met het debuut. De zang is weer het schitterende middelpunt.

Sir Spamalot schreef:
Thrash album van eenzame top klasse toen gemaakt door vijf snotapen die minstens even goed konden spelen als hun oudere voorbeelden. Deze inspanning knakt nekspieren en kraakt de oude botten. Onnavolgbaar is soms het drumwerk van de jongste van de bende: Andy Galeon, een beest op de drumvellen. Volgens mij is hij de soulmate van nog zo'n geweldenaar, Gene Hoglan alias "God". Prachtig Old School Thrash album met pit, karakter en attitude of is dat drie keren hetzelfde?

Edwynn schreef:
Hall Of The Mountain King start met een nogal ongebruikelijke opener. 24 Hours start met een ongemakkelijk ritme. Als de gierende riffs van Criss Oliva je er niet met de haren erbij slepen, doet broeder Jon dat wel met zijn ijzingwekkende kopstem. Die gaat nog harder dan op het voorgaande werk. Slechts tijdens de mysterieuze opening van Beyond The Doors Of The Dark mag je even op adem komen. Daarna gaat de achtbaan in volle vaart verder. Legions boeit me wat minder, al mag het heldhaftige refrein er wel weer zijn. Let me hear your battle cry Ongelooflijk cliché maar wel erg krachtig en dus lekker. Om Strange Wings hangt nog een beetje de Fight For The Rockmist. Toch pakken de sterke melodie en natuurlijk de ad lips van Ray Gillen de luisteraar onmiddellijk in. Oh, en de solo natuurlijk. Die Oliva strooit zo gemakkelijk met licks en solo's dat ze al niet eens meer opvallen.

Het iconische titelnummer is ondertussen vaak besproken. Een monumentaal metalnummer met een indrukwekkend middenstuk. In het hijgerige Price You Pay kruipt Oliva in de huid van een stalker. Een tikje onbenullig maar toch zijn er weer die ijzersterke hooks die je aandacht erbij houden. White Witch hakt er weer lekker op los. De Sirens en Dungeonstijden herleven weer even met deze up-tempo rampestamper. Het niemandalletje Last Dawn leidt afsluiter Devastation in. Een licht groovende meezinger die aardig is maar na een track als White Witch komt het net wat armoedig over.

Met Hall Of The Mountain King revancheerde de band zich op het matig ontvangen Fight For The Rock. Enkele nummers mogen best het stickertje 'klassieker' opgeplakt krijgen. Enkele andere nummers zijn wat gewoontjes. Niettemin had Savatage een behoorlijk uniek geluid dat op mij in elk geval een nogal verslavende werking heeft. Het is die lichte fantasytouch die altijd dichtbij is geweest. Dat het een soort musicalband werd was dan ook gewoon een logische ontwikkeling. Hier knettert het links en rechts nog lekker en zijn die invloeden nog slechts vluchtig.

Germ schreef:
Ik heb weinig met Helloween (en al die Duitse Power bandjes die hen volgden), maar dit album heb ik, net als zijn tweelingbroertje, altijd wel goed gevonden.
Met Halloween als absolute uitschieter!

exodus schreef:
Ik weet nog als de dag van gister dat dit brute werkje verscheen; ik was vroeger helemaal bezeten van nummers als: Evil Dead en Zombie Ritual. Ook dat typische bikkelharde scherpe knallende geluid van deze klassieker was destijds nog niet eerder gehoord ondanks dat een aantal bands en bandjes toentertijd ook al bezig waren met nóg extremer dan Thrash. (Possessed, Necrophagia, Deathstrike/Master etc. etc.) Maar het blijft, ondanks de niet meest gecompliceerde maar vaak wel doeltreffende ideeën, een ware klassieker! 1 van de eerste Death Metal-lp's....met drumbeest: Chris Reifert! ! ! Jawel! En natuurlijk "Evil" Chuck (r.i.p.) met zijn, hoe kan het ook anders, de DEATHGRUNT! .

vielip schreef:
Odyssey van Yngwie?

Von Helsing schreef:


Nog steeds een fantastisch album.