SirPsychoSexy schreef:
Het is weer zover: de verslavende muziek van Tool overheerst opnieuw mijn playlists dezer dagen. Waar ik Lateralus nog steeds als het magnum opus van deze groep beschouw, moet ik zeggen dat AEnima en vooral deze 10,000 Days zo mogelijk nog meer gegroeid zijn en bij elke luisterbeurt weer weten te beklijven - en wat dit album betreft zelfs steeds meer.

Want wat een dijk van een plaat is het: met Vicarious, Jambi, het magistrale titelnummer, The Pot, Rosetta Stoned en Right in Two heb je zes(!) kleppers die ik tot de absolute top onder de Toolnummers schaar. Onmogelijk om uit de bovengenoemde kunstwerkjes mijn favorieten aan te duiden. Ook de rest van het album mag er zeker zijn (Viginti Tres daargelaten), en het verbaast me dan ook enigszins dat deze niet vlotjes boven de 4 sterren geraakt zoals zijn voorgangers. Hier heb je ook wel Wings for Marie en Lost Keys die eigenlijk vooral fungeren als introductie voor hun respectievelijke opvolgers, maar binnen de context van het album vallen ze op hun plaats, in tegenstelling tot AEnima, waar ik sneller geneigd ben om niemendalletjes als Die Eier von Satan, Cesaro Summability of Ions over te slaan.

Het wordt tijd dat deze groep nog eens wat nieuw materiaal uitbrengt, want ik weet niet hoeveel tientallen keren ik deze albums kan blijven beluisteren alvorens ik ze eindelijk grijs heb gedraaid.

Don Cappuccino schreef:
Man

Zo staat in ieder geval op Google Vertaler de vertaling. Echt schandalig dat hier nog maar 5 stemmen op zijn, want dit is een heel bijzonder album met een compleet eigen sfeer. Het heeft zelfs een soort van oerkracht en de band zingt in zijn eigen taal namelijk Roemeens. Dit geeft het iets heel aparts.

Het intro is heel sfeervol en duister en je hoort iemand iets fluisteren, ik heb bijna het idee dat ik naar Lord of the Rings aan het kijken ben. Met Tesarul de Lumini wordt je echt het album ingeslingerd en word ik echt overdonderd. Geweldige gitaar, geweldige productie en wanneer de zanger zijn strot opentrekt..wow! Wat een geluid komt daar uit! Van heel laag brullen naar krijsen zonder probleem. Op de koptelefoon hoor je af en toe ook traditionele instrumenten uit Roemenie, echt diep op de achtergrond, dit album is perfect voor op de koptelefoon. En wanneer de man normaal gaat zingen wordt het al helemaal geweldig. En met Primal OM krijg je eigenlijk gewoon ambient.

Bij Inarborat begint het album al helemaal een aparte kant op te gaan. Je hoort iets op de achtergrond wat op xylofoon lijkt en een blaasinstrument met een hele stuwende baslijn. De wortels liggen vooral in de Black Metal, maar dan wel op een compleet eigen manier zoals je het niet vaak of nooit hoort. Het wordt erg mysterieus met een spoken stuk, maar daarna word je door blastbeat weer helemaal wakkergeschud.

Voor de rest is dit album ook geweldig en verdient deze het maximale en een mooie plek in mijn top 10. Meer mensen moeten dit kennen en daar ga ik ook voor zorgen: Ik ga deze namelijk bij het Review-topic voorstellen. Oerkracht en mysterieus zijn paar kernwoorden voor dit meesterwerk.

wizard schreef:
Monotheist is het enige album van Celtic Frost dat ik ken. Ik ben begonnen het te luisteren omdat het in de lijn lag van Eparistera Daimones, het album van Triptykon. Misschien niet gek aangezien Tom Gabriel Fischer/Warrior die band oprichtte nadat Celtic Frost uit elkaar viel.
Van wat ik van Frosts oudere werk gehoord heb, was ik niet meteen onder de indruk.
Overigens was ik ook niet onmiddellijk onder de indruk van dit album. Met name nummers als Totengott en Winter vond ik lastig om doorheen te komen.

Waar het was, weet ik niet meer, maar ergens las ik dat Celtic Frost met dit album streefde naar een zo donker mogelijke sfeer.
Daar zijn ze in geslaagd. De belangrijkste elementen die bijdragen aan de duisternis zijn wat mij betreft zowel het veelvuldige gebruik van herhaling in de teksten als de spaarzaam gebruikte vrouwelijke vocalen die contrasteren met Fischer’s stem, en de zware productie die de instrumenten (en de distortie) goed tot hun recht laat komen en de bas bijna voelbaar maakt. Dat uiteraard nog even los van de uitstekende nummers.
Daarnaast vind ik het album mooi opgebouwd. De twee openingsnummers Progeny en Ground zijn niet de meest complexe nummers op het album. Via steeds intenser wordende nummers als Os Abysmi Vel Daath en Ain Elohim wordt naar de climax van Monotheist toegewerkt: Triptych, waarin met name Synagoga Satanae zo zwaar is dat het onder zijn eigen gewicht lijkt te bezwijken.

Voor mij is dit meer een ervaring dan zomaar wat muziek. Ik ben niet altijd in de stemming voor Monotheist, maar als ik dit luister, is het meer dan de moeite waard.

4,5*

Nakur schreef:
het klinkt als een blackmetalband en dat is het ook. Blackmetal met doominvloeden. En folk. En progrock. En post-rock. En ambient. En Drone.
Het is geen opsomming van al deze genres (dan zou het een Mike Patton plaat zijn) maar een combinatie van Green carnation, oude Katatonia en Anathema met Godspeed you! Black Emperor en Ulver ligt niet ver weg. vanaf de eerste noten is dit een klassieker. Lang uitgespannen, epische nummers met hypnoticerend gitaarwerk dat je emotioneel raakt inplaats van de gitzwarte sfeer die ik gewend ben van blackmetalbands. Ashes Against the Grain kwam zag en overwon.

CorvisChristi schreef:
Wellicht niet zo donker als de vorige plaat, waarschijnlijk doordat Aaron hier grotendeels de grunt achterwege laat, maar man, wat staan hier toch weer geweldige nummers op.
Vooral het meeslepende L'Amour Detruit is een vermelding waard, mede dankzij de ijzersterke gitaarmelodieën en het hypnotiserende middenstuk.
Andere toppers zijn And I Walk with Them, waarop Aaron wanhopiger klinkt dan ooit en het wel heel onverwacht verrassende The Blood, the Wine, the Roses, dankzij het korte, maar snoeiharde einde.
ALODK is wederom een essentiëel MDB-album, en ik kan niet wachten op de volgende studio-schijf.