Als manipulator optima forma had hij wel gevoel voor drama: grote delen van die afscheidsrede zijn overgenomen uit Ayn Rand The Fountainhead, De eeuwige bron.

Beter goed gejat dan slecht vervat dacht Rob.

Gejat, natuurlijk. Dat kon Out niet allemaal zelf bedenken. Het grappige is vooral dat hij de wet waardoor Veronica moest sluiten, door een meerderheid van het parlement aangenomen, ondemocratisch noemt. Tegen de wil van ' het volk ' . Dan vatte Radio Noordzee het heel wat sportiever op. De directeur daar heette overigens John de Mol. Senior, wel te verstaan.

Bij Muziek > Algemeen > Algemene muziekgerelateerde ergernissen :

Even een korte vraag: is naar jullie idee pop muziek "dood", en is dit erg?

Mijn boute stelling: popmuziek is cultureel gezien nog nooit zo onbelangrijk geweest als nu, en ik vind dit wel jammer. Of beter gezegd ben ik blij dat ik andere (i.m.o. spannendere) tijden heb mogen meemaken.
Uiteraard kan ik wel toelichten waarom ik dit denk (en ik heb ook getwijfeld of het enkel het perspectief van een ouwe lul is, maar ik denk dat het verder gaat dan dat..), maar ik ben eerst benieuwd hoe anderen het huidig tijdsbeeld zien, afgezet tegen de afgelopen 100 jaar muziek geschiedenis, en de culturele invloed en impact van muziek.

Misschien moet je hier even grasduinen - daar wordt o.m. gediscussieerd over de muziekindustrie als zodanig. Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak!

Lijkt me een stelling die vrij moeilijk te verdedigen is Minneapolis. In het huidige internet- en smartphonetijdperk kan popmuziek veel makkelijker verspreid worden dan vroeger het geval was. Ik kan het zo niet snel met cijfers bevestigen, maar ik heb sterk het vermoeden dat popmuziek zeker niet minder populair is geworden. In de vorige eeuw moest iemand nog echt moeite doen om buiten de radio om naar muziek te kunnen luisteren (CDs, LPs, het aanschaffen van een geluidsinstallatie). Nu kun je al voor €2,50 onbeperkt streamen op Spotify en op Youtube is het zelfs helemaal gratis. Gewoon overal en altijd vanaf je telefoon. Verder is het bezoeken van concerten nog toegankelijker geworden, want artiesten zijn de laatste 10 jaar meer gaan touren. Ook zijn er anno 2017 meer festivals dan er ooit geweest zijn.

Als ik kijk hoeveel fantastische popmuziek er elk jaar weer uitkomt en hoe groot de verscheidenheid is vind ik ook niet dat je kunt stellen dat er sprake is van kwalitatieve teloorgang. De diversiteit in de popmuziek is vandaag de dag groter dan ie in de jaren 80/70/60 was.

Dus de popmuziek is allerminst 'dood', volgens mij is de pop eerder 'springlevend'.
Als we het hebben over culturele fenomenen die mogelijk minder belangrijk zijn geworden denk ik eerder aan de kabeltelevisie en de literatuur.

Maar ik ben benieuwd naar je toelichting.

Het is lastig te beoordelen, omdat ik ( in mijn geval) gewoon niet alles volg.
Het is natuurlijk wel zo, en dat zal een ieder beamen, dat het wel steeds moeilijker wordt met iets volkomen origineels op de proppen te komen.
Echte nieuwe stijlen zijn moeilijk te vinden en er wordt heel veel uit het verleden gehaald.
Retro in een eigentijds jasje.
Maar dat popmuziek daarmee dood is, geloof ik niet.
Laat acts vooral blijven bedenken en creatief de ruimte krijgen lijkt mij. Er is nog genoeg moois.

Het lijkt me handiger op op het RIP-topic hierover verder te praten, maar ik wil wel kwijt dat ik het in hoofdlijnen totaal niet met je eens ben, al heeft veel te maken met de opvatting van/invulling van "popmuziek".

Popmuziek als mainstreammuzieksoort is imo op sterven na dood, omdat mainstream veel te eenvormig, voorspelbaar en vercommercialiseerd is geworden. De voorbeelden zijn volop aanwezig.

Laat ik één voorbeeld geven: "bezoeken van concerten nog toegankelijker geworden, want artiesten zijn de laatste 10 jaar meer gaan touren."
Mijn vijf centen:
* dat touren is pure noodzaak geworden omdat albums veel minder worden verkocht.
* de financiële drempel wordt steeds hoger: voor de prijs van één ticket koop je het halve oeuvre van een band; tijdens het concert hoor je nog geen kwart.
* vroeger ging je om de band te zien die je kende van de albums die je kocht
* nu ga je voor de beleving, de FOMA, om te zien en erbij te horen
* muziek is bijzaak - je wilt erbij zijn, gezien worden, delen en gedeeld worden.

Pop is niet meer van de makers!

Bedankt voor de tip Mjuman. Ik zal daar inderdaad een gaan rondsnuffelen, maar het gaat mij zeker niet om de industrie an sich.
En daarmee richt ik me ook tot Gretz.

Het gaat me meer om de muziek ontwikkeling en de impact die de stromingen wereldwijd hadden.
Ik noem het rijtje (20's-60's) Jazz, (50's) Rock 'n Roll, (60's) Engelse pop, Motown, funk, (70's) volwassen soul, fusion, Metal, reggae, punk, disco (80's) New wave, hip-hop, House.

Als je kijkt naar de enorme invloed die deze stijlen hadden (van geen Big Apple zonder Jazz tot de enorme invloed van de MTV pop cultuur, om de eerste en de laatste even er uit te pikken).
In mijn ogen waren de jaren '90 de stuiptrekkingen van de popmuziek. Op zich een leuke tijd waarin nog een hoop gebeurde, maar verder dan substromingen (De New-york en Chicago clubhouse en de Acid ontwikkelde zich tot de verschrikkelijke Euro house (en de dance uitwassen waar we nu nog steeds mee moeten leven), de disco-R&B werd even New Jack Swing, om daarna te transformeren tot gladde R&B. Trip-hop, een soort pop muziek met hiphop invloeden, was niet echt een duidelijk genre, maar zeer genietbaar tot het transformeerde tot lounge. En Grunge was met een beetje goede wil nog iets nieuws te noemen, als was eigenlijk gewoon een neerslachtige rock stijl) kwam het niet echt.
En wat is er daarna eigenlijk nog gebeurd?

Klopt dat zo'n beetje alle genres, stijlen en stromingen al zijn uitgevonden, maar dat is imo geen valide argument waarmee de huidige artiesten kunnen worden afgekraakt (zolang er geen sprake is van plagiaat). Zelf vind ik het juist tof als artiesten hun inspiratie putten uit het verleden en zich door meerdere favoriete bands laten beïnvloeden. Ik beoordeel hen op de aanstekelijkheid van de nummers, niet op het feit dat hun geluid erg lijkt op dat van een andere band. Zolang de nummers goed zijn en ik er graag naar luister maakt het me niets uit als het niet compleet origineel is. Originaliteit vind ik in die zin overrated. Er zijn zoveel artiesten die op dit moment actief zijn die op een fijne manier een retro geluid in hun songs hebben verweven. Daar ben ik erg blij mee, want mijn honger naar nieuwe muziek zal nooit stillen.

Maar als in het meest positieve geval niet verder komt dan het recyclen van een goede sound, vind je dan niet dat er flink is ingeleverd op het gebied van spanning omdat er een opwindende nieuwe ontwikkeling gaande is? Of kijk ik met een te romantische bril naar het verleden volgens jou?
Ik kan me ook amper voorstellen dat de huidige jongeren met eenzelfde spanning en enthousiasme maanden lang uitkijken naar een nieuw album. Alsof de massa überhaupt nog geeft om albums.
Ook heb ik het idee dat de pop muziek (radio) minder volwassen is geworden.

- Opkomst en ondergang van nu-metal (Linkin Park en consorten)
- De trance die eind van de jaren enorm mainstream wordt.
- De postpunk-revival in de jaren 00 (The Strokes, Interpol, The Libertines, Arctic Monkeys etc.)
- Een nieuwe golf aan vernieuwende alternatieve rockbands (ik hoop dat ik het slappeindiejannenaftrekfilter van Mjuman nu niet geactiveerd heb ), waarvan de belangrijkste uitkomst waren uit de indie scenes van Brooklyn, Móntreal en Londen. Veel van deze bands wisten zich in korte tijd op te werken dat absolute headliners.
- De grote opkomst van de EDM (niet te onderschatten dancestroming, de populairste anno 2017).

En zo zijn er waarschijnlijk nog wel meer voorbeelden van stromingen die zich sterk hebben ontwikkeld in de afgelopen 20 jaar.

Misschien zie ik het te simpel, maar ik vind dit toch gerommel in de (dance en rock) marge.

Nederlandse hip-hop is wel erg ontwikkeld, en razend populair. Dubstep was trouwens een tijd heel populair en met Burial best vernieuwend.

Nee, want het gaat mijzelf puur om de liedjes en of die van dermate niveau zijn dat ik ze vaker wil draaien. Als ik ze goed vind gaan ze op repeat en anders skip ik ze of laat ik de artiest verder links liggen. Zo simpel is het.
Dit alles heeft voor mij heel weinig te maken met de originaliteit van de sound die ik maar in zeer beperkte mate belangrijk vind. Het is namelijk niet eerlijk om nieuwe artiesten te veroordelen om op het feit dat ze minder vernieuwend klinken dan hun genregenoten 50 jaar geleden. Er zijn immers maar een beperkt aantal akkoorden die goed in het gehoor liggen en qua instrumentatie/stemgebruik kun je ook niet eindelijk blijven variëren. We hebben gewoon te accepteren dat de popmuziek niet keer op keer opnieuw uit te vinden is. Dit neemt niet weg dat er nog tot in lengte van jaren fijne, nieuwe popliedjes kunnen worden uitgebracht. Beginnende artiesten zijn volgens mij ook zelden tot nooit bezig met de vraag 'hoe kan ik zo vernieuwend mogelijk klinken?'. Wel halen ze veel plezier uit repeteren/optreden en het schrijven van eigen liedjes. Dat zij zich daarbij vaak laten inspireren door eigen muziekhelden lijkt me volkomen begrijpelijk.


Zeker kunnen we dat nog wel! Bij mijn favoriete artiesten kijk ik lang van te voren uit naar een albumrelease. Bij andere artiesten is dat wel iets minder geworden, omdat ik door Spotify steeds meer naar singles/losse nummers ben gaan luisteren en die nummers ook veel vaker los gedropt worden of in EP vorm. Zo ken je steeds vaker al een groot deel van het album voordat het überhaupt uit is. Ik ben wel minder gaan geven om albums dan vroeger, maar ik ben alsnog regelmatig in een stemming dat ik liever een aantal hele albums achter elkaar hoor dan een shufflelijstje.


Wat trebremmit al zegt, er zijn echt nog wel genres die enorme ontwikkelingen hebben doorgemaakt de afgelopen decennia. Hiphop, dance. En verder is er een enorme opkomst geweest in het gebruik van elektronische instrumenten in de muziek; wat grote invloed heeft gehad op de sound van de nummers die je vandaag de dag in de top 40 kunt vinden. Dit valt echt niet te negeren.

Gretz ik zeg niet dat muziek niet meer genietbaar is.
Ik koop ook nog nieuwe muziek, en dat zou ik niet doen als ik het kwalitatief niet goed zou vinden.
In mijn stelling dat pop muziek dood is bedoel ik dat relatief t.o.v. het verleden.

Als ik culturele invloed zeg, dan bedoel ik enorme wereldwijde invloed. Geen substijlen, maar stijlen die je niet hoefde uit te leggen. Het feit dat je de stijlen toe moet lichten zegt eigenlijk al genoeg. Niemand hoefde disco, reggae, punk, metal of hiphop toe te lichten, of je er van gecharmeerd was of niet. Die impact was wereldwijd wel bekend.
De culturele aspect, popmuziek als tijdsbeeld, daar heb ik het over, en dat is ook hetgeen wat ik bedoel met spannend. Het kan zijn dat mijn beeld vertroebeld is omdat ik net wat ouder ben, maar ik denk oprecht dat voor het overgrote deel van de jongeren (en daarom heb ik het over pop muziek) deze muziek lang niet zo'n belangrijk iets is in hun leven als in generaties er voor.
Het gaat inderdaad om festivals (eens met Mjuman), en je maakt mij niet wijs er naar de artiesten van de momenteel meest populaire zenders als Q music (het jeugd sentiment zit 'm in het "fout' zijn) etc. überhaupt geluisterd wordt.

Volgens mij heeft popmuziek nog steeds een enorme invloed, alleen gaat dat nu via social media zoals youtube, twitter en instagram, dat kun je echt niet meer met vroeger vergelijken.

Vind je het niet oppervlakkiger geworden? En meer verspreid wellicht.
Pak eens top 30 uit een willekeurig 70's of 80's jaar van besteveralbums.com. Ik denk dat de lijstjes bij de meeste mensen veel meer bekende namen bevatten dan die van de jaren sinds 2000. Ik heb ik het dan echt niet alleen over de jongeren uit die periode, maar ook over aangrenzende generaties!

Of kijk enkel naar de grote namen van de jaren 70 (ook voor mijn tijd) en 80.
Zo veel grote (vaak stadion) acts met wereldwijde bekendheid bij een leeftijdsgroep met een bandbreedte van 20 jaar. Je kunt toch niet beweren dat de artiesten van nu (op een enkeling na) vergelijkbaar groot zijn (wat ik bedoel met impact van de pop muziek)?

Ik kijk naar een Kate Perry op twitter, die heeft meer dan 100 miljoen volgers, clips van haar zijn meer dan een miljard keer bekeken. Bij de jeugd is zij veel bekender dan een Pink Floyd denk ik.

Ik denk dat jij een beetje in vroeger blijft hangen als graadmeter voor wat populair is, maar het is meer verschoven naar het internet waar artiesten in direct contact staan met hun fans, albums zijn misschien minder belangrijk maar singles worden enorm veel via youtube bekeken.
In de toekomst zal dat wel meer de graadmeter worden voor legendarische artiesten, de clicks op youtube, volgers op twitter en dergelijke in plaats van album verkoop of volle voetbalstadions.

Het zal best dat ik hopeloos ouderwets ben in mijn muziek volg gedrag.
Ik gebruik Youtube soms om te verkennen, maar ik gebruik het inderdaad niet als (gecomprimeerde) muziek speler via plastic boxjes.

Vroeger had men nog zoveel liefde voor de muziek dat men er nog de aanschaf van een fatsoenlijke installatie voor over had.

Ik begrijp je, trebremmit, en ben niet helemaal wereldvreemd. Maar "verschoven naar internet" betreft toch een veel smallere (en jongere) groep dan de wereldwijde gekte rond bepaalde muziek in andere decennia?
Pink Floyd gaat misschien net iets te ver terug, en was misschien ook niet ultiem mainstream, maar dat waren niet alleen tieners die die muziek volgden. Hetzelfde geldt voor andere grote namen uit de jaren 70.
Ik denk ook dat de bekendheid van Kate Perry en haar creatieve hoogstandjes zich toch meer beperkt tot haar generatie huppelkutjes dan de hele rits jaren 80 iconen die bijna iedereen kan opnoemen.

Maar goed.. je hebt inderdaad wel een punt dat de jeugd zich nog steeds met muziek bezig houdt, maar op een andere manier. Wel zegt mijn gevoel dat de hele muziek beleving minder spannend en belangrijk is in hun beleving, maar die stelling kan ik uiteraard niet hard maken, en misschien wordt ik gehinderd door gevoel van nostalgie. Niet alleen voor mijn eigen jeugd trouwens, maar ook voor tijden er voor.

Niet alleen Nederlandse hiphop. Een nog beter voorbeeld is de trap-hiphop in Amerika. Kijk naar (Amerikaanse) hits van een paar jaar terug van Bobby Shmurda en Silentó die zich destijds via Vine verspreidden door de bijbehorende dansjes, Maar Vine is ondertussen al dood, zo snel gaat dat. Recente trap-hiphop wordt echter populair door memes: er zijn zoveel memes gemaakt bij Bad and Boujee van Migos en Mask Off van Future. Dat is een totaal andere beleving dan vroeger maar een voorbeeld van hoe het tegenwoordig een rol speelt bij de jeugd.


Vind ik een merkwaardige opmerking. Iedereen maakt tegenwoordig gebruik van internet. En het zijn de sociale media die enorm snelle verspreiding van o.a. popmuziek mogelijk maken. En uit sociale media blijkt hoe belangrijk popmuziek nog is. De meest gevolgde mensen op Twitter: Katy Perry en Justin Bieber, boven Barack Obama. De meest bekeken video's op YouTube: videoclips. De meest gelikete foto op Instagram: de zwangerschapsfoto op Instagram.

Ik proef ook wel een zeker cynisme in je posts. In uitingen als 'gecomprimeerde muziekspeker met plastic boxjes' en 'creatieve hoogstandjes'. Klinkt alsof je vindt dat vroeger alles beter was en daar bevestiging voor zoekt. Daar ga ik niet in mee.

Waar je wel gelijk in zou kunnen hebben, is dat er een grotere kloof is ontstaan tussen jong en iets ouder. Bijvoorbeeld memes en Snapchat zijn echt jongerenfenomenen. Maar daarentegen zijn Instagram, Twitter en Facebook ook heel erg van de oudere generatie en daar zie ik net zo goed het verschijnsel dat de moderne popsterren tot de populairste mensen horen. Bovendien zou ik denken dat die kloof er vroeger net zo goed was, maar dat kan ik zelf moeilijk inschatten.

Overigens, nog een voorbeeld dat me ineens te binnen schiet: de Black Lives Matter-beweging in Amerika. Is heel erg verbonden aan muziek. Er zijn heel veel rappers die in hun teksten refereren aan Trayvon Martin en dergelijke, en hun muziek gebruiken als protest, en Alright van Kendrick Lamar is zelfs gebruikt om tijdens protesten luidkeels te scanderen.

In het geval van die manier van luisteren kun je moeilijk beweren dat het er kwalitatief op vooruit gegaan is.
Dat dat ook wat zegt over de liefde voor die muziek is mijn eigen conclusie. Het hoeft niet perse waar te zijn dat er onder plezier wordt beleefd aan de muziek, maar ik heb wel het idee dat muziek meer als behang wordt gebruikt als er niet meer echt wordt geluisterd.
Ach, alles beter klinkt wel heel negatief, maar ja.. het is inderdaad een ergernissen topic (hoewel ik er gelukkig niet onder gebukt ga ).

De grote en belangrijke stijlen die jij noemt zeggen mij niks, en dat is voor mij een bevestiging dat het relatief kleine sub stijlen betreft, die inderdaad uitgedragen worden door media met een veel smaller bereik (ondanks dat internet an sich uiteraard gigantisch is).
Mijn mening over Kate Perry en Justin Bieber is dat ze op z'n best in het verlengde liggen van Madonna (je mag zelf invullen of het even groot is, als dat in te schatten is door mensen die die tijd niet bewust hebben meegemaakt). Als je het mij vraagt de minst serieuze uithoek van de pop muziek van de 80's.

Ja, die kloof is denk ik groter, en dat bedoel ik ook met "minder grote culturele impact" van pop muziek. Zelfs dubstep valt toch in de verste verte niet te vergelijken met invloed (als tijdsbeeld) van eerdere muziek stijlen. Daar veranderen alle likes en volgers weinig aan.

Mwah, zat mensen die tegenwoordig dure koptelefoons kopen. Die dingen van Beats by Dre zijn hartstikke populair. Zullen vroeger ook zat mensen geweest zijn met matige geluidsinstallaties. Denk dat het allemaal wel meevalt.

En nee, dubstep zeker niet. Dubstep zou ik ook zeker niet noemen in dat verhaal. Maar trap-hiphop in Amerika is zeker wel te vergelijken met de populariteit van vroegere muziekstijlen. Het is echter een Amerikaans fenomeen dat ik even als voorbeeld nam, vandaar dat het je niets zegt. In Zuid-Amerika is het reggaeton en dancehall. In Europa is het wellicht wat meer versnipperd. Maar dat die invloed zich minder uit via een specifieke van grote artiesten of genres, betekent niet dat die invloed kleiner is. Edit: ik bedoel: vroeger was het meer geconcentreerd op een paar hele grote genres en artiesten, nu is het meer versnipperd, maar dat betekent niet dat de popcultuur minder groot is, al geeft dat wel de schijn dat de popcultuur minder groot is.

Ik denk trouwens dat Justin Bieber en Ed Sheeran prima voorbeelden zijn van artiesten die iedereen wel kent, al is dat blijkbaar niet serieus genoeg. Geen idee wat je daarmee wil zeggen maar oke.

Het punt is: juist likes en volgers zeggen tegenwoordig heel veel. Instagram en andere media zijn enorm bepalend voor hoe jongeren alles beleven en hoe ze zich uiten. Je kunt dat niet zomaar bagatelliseren. Als je wil zien hoe groot en invloedrijk de popcultuur is, dan is dat de plaats waar je moet kijken.

Ik ben het helemaal met je eens, alleen vind ik Madonna nog wel wat te veel eer.
Ik zou ze eerder vergelijken met artiesten als Whitney Houston of Mariah Carey of later Britney Spears en Christina Aguilera. Artiesten met gigantische populariteit, maar inhoudelijk flinterdun en uiteindelijk alleen nog bekend vanwege hun commerciële succes.
Grootste verschil is dat er destijds grote artiesten naast konden bestaan, die ook cultureel breed gedragen werden, terwijl dat tegenwoordig een stuk minder is.
De 'betere' artiesten van nu opereren in hun eigen (vaak door platenmaatschappijen etc) gecreëerde niche en zijn daarbuiten nauwelijks bekend.

Vooropgesteld dat dit - imo - eigenlijk niet de juiste plek is om hierover te discussiëren/klessebessen (er is al veel gezegd over de toekomst van muziek op dit topic Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak! ) en ook is het niet echt de discussie die ik zinvol acht, wil ik er wel een paar dingen over zeggen, nu ik even e.e.a. heb gescand.

Er zijn hier meerdere dingen aan de hand, waarover we ons 'zorgen' maken:

1. de toestand, kenmerken en toekomst van popmuziek in se. Om dit zinvol te bespreken zullen we het eerst eens moeten zijn over wat precies popmuziek is - ik heb te veel voorbeelden gezien van dingen die imo daar niet onder vallen, o.m. indie.

Alhoewel migratie van indie naar mainstream (bijv Coldplay) altijd zal voorkomen.

2. de manier waarop 'distributie' van 'popmuziek' plaatsvindt. Zeg maar de impact van sociale media. Alhoewel mediasociologen in de US al wijzen op de negatieve impact van frequent gebruik van social media (zeker Instagram kan echt "killing"zijn, bleek uit Russische en Amerikaanse voorbeelden), vind ik het intrigrerend om te zien hoe een adoptieproces daardoor kan worden versneld.
Ben alleen nog op zoek naar het verdienmodel achter "likes", "followers"e.d. en dat is de hele muziekindustrie ook. Spotify maakt nog steeds geen winst.

3. de manier waarop mensen luisteren, lezen en kijken is in het eerste decennium van deze eeuw fundamenteel gewijzigd tov de drie decennia daarvoor: teenagers >>>> screenagers. En omdat ik hier heb geleerd dat zowel lezen als luisteren cognitieve activiteiten zijn die niet simultaan zijn uit te voeren, zijn er aardig wat mensen die denken dat zulks ten koste van de kwaliteit/intensiteit van de beleving van e.e.a. gaat.

Muziek luisteren en muziek kopen - voorzover we dat nog doen - is een consumptieve zaak geworden, ipv het "specialty good/specialty buying"dat het ooit was. In marketing termen: het is routine purchase behaviour. Die snelle afwisseling is ook terug te vinden in het luistergedrag van de spotifietser en de luisterinfrastructuur die wordt geboden: hop, click weg on to the next song

Imo is popmuziek - popular mainstream music - zo goed als dood, omdat het creatieve karakter ervan goeddeels aan banden is gelegd door allerlei constraints, w.o. het feit dat alle opnames en releases zichzelf moeten terugverdienen.

Tuurlijk wordt er nog genoeg goede muziek gemaakt: in de niches, de cross-overs tusen genres. Ondertussen kunnen we alleen maar hopen dat een band niet wordt opgepikt door de mainstream, want dan is het echt voorbij; de voorbeelden kunnen we zo bedenken.

De paradox zit er dan in dat je een band heel goed vindt, succes toewenst, maar aan de andere kant moet hopen dat dat succes er niet komt, want dan komen ze terecht in het creativiteitverslindende, bucks-gedreven Mainstream Monster.

Mooie analyse Mjumaestro. Wel redelijk serieus voor jouw doen.
Met name punt 3 kan ik me erg in vinden, maar als ik zeg dat het naar mijn idee oppervlakkiger (minder aandacht, en al helemaal niet voor een album) dan klinkt ik snel als een negatieve ouwe zeur.

Naast het creatieve karakter mis ik nog een puntje.
Ik kan het niet zo mooi verwoorden, waardoor het inderdaad bij kletsen blijft, en ik blijf maar terug komen met het woordje "impact".
Verplaats je eens (ik zou soms willen dat het echt kon) naar een decennium in de vorige eeuw...
De Rock & Roll, de Beatle mania. De Jackson en Prince hype op MTV (en die hype dat betrof echt niet alleen kinderen als je de beelden van Motown 25 ziet), de Motown jaren, de disco periode, de opkomst van reggae (Jamaica = reggae.. nog steeds) Woodstock hippies, Punkers, de hiphop cultuur die al startte in de jaren 70, compleet met breakdance, graffiti en eigen taal en kleding, de Jazz tussen de 20's en 50's: de term "The Big Apple" komt van de Chicago jazz scene die zich verplaatste naar New York omdat iedereen een hap wilde van deze Big Apple (wat ook een jazz tent was btw).
Allemaal losse flarden die in me opkomen. Dit bedoel ik met cultuur bepalende muziek.. En dat bedoel ik ook met "de pop muziek is dood".

Of zit ik nu echt te raaskallen? Ik bagatelliseer die likes en views wellicht omdat het mij niet zo heel veel zegt over de werkelijke waardering van deze muziek. De boel is ook steeds meer ingericht op het scoren van likes en views, maar ik weet niet of dat nu de drijfveer is voor het maken van vernieuwende muziek. Het gaat om het trekken van aandacht i.p.v. aandachtig luisteren.

Alle mooie en interessante verhalen ten spijt, we kunnen er toch niets aan veranderen.
Het muzikale landschap is gewoon enorm veranderd.
Terugkijkend vond ik het vroeger ook leuker.
Je haalde je fysieke exemplaar nog in een volle platenzaak.
Ik heb dan de mazzel dat er in het Zaanse nog een survivor is,en waar je nog ouderwets over muziek kan lullen met een bakkie koffie en met 2 cd'tjes naar huis keert. Onbetaalbaar toch ( niet helemaal natuurlijk!
Het zal voornamelijk heimwee zijn naar een tijd waar alles nog niet zo doordacht was en dat we geen multimedia hadden.
Je voorkeuren hoorde je op de radio en soms op televisie. Toen was geluk heel gewoon.

Maar ik weiger te geloven dat popmuziek dood is.
Met die instelling wordt het zeuren.
Dat het lastiger is om met iets absuluut vernieuwends te komen is gewoon een feit.

Absoluut met Mju zijn verhaal eens trouwens.
Zeker als het gaat om dat jou favoact ineens een mainstream kant kiest.
Massa.....dat willen we toch niet!

Ik denk dat wat oudere mensen de beleving van vroeger mooier vinden, maar dat vonden mijn ouders ook toen ik tiener was in de 90's. Dat is echt van iedere generatie, dat ze de jeugd niet begrijpen.

Verder vind ik de berichten van arrie wel vrij duidelijk hierover.

Persoonlijk brand ik de huidige tijd niet af hoor.
Er zijn zeker veel voordelen.
Spotyfy is een perfect medium en maak er ook graag gebruik van, evenals You Tube trouwens.
En dan hebben we deze site nog.
Het is zeker geen kommer en kwel deze tijd.
Maar heb je het over old fashion platen luisteren in een winkel bijvoorbeeld....tja, het is voor velen (ouderen) een gemis.
Even dat babbeltje, het sociale, tips uitwisselen, het is wat onpersoonlijker geworden.
Maar dat is het hele maatschappelijke tegenwoordig.
Wel een feit m.i.

Ik vind het "de oude generatie begrijpt de jongste generatie (of hun smaak) niet" veel te makkelijk.
De jongste generatie heeft ook geen benul hoe muziek werkelijk werd beleefd in andere tijden.
Daarom valt ook weinig over te discussiëren denk ik, en ik zal mijn pogingen staken voor ik als een zeur gezien wordt. Mijn gevoel over het verschil in beleving "op macro niveau", en de oppervlakkigheid van de meeste pop muziek van nu verandert niet, alle opmerkingen ten spijt.