Mjuman zet even de 'semi'-professionele pet op:
aan de hand van een aantal slides kan je eenieder duidelijk maken wat er de afgelopen 50 jaar is veranderd:
1. op de eerste slide, de 50s, zie je een gezin - pa pijprokend - om de radio heen gegroepeerd, in afwachting van het beginnen van de radio-uitzending, De bonte dinsdagavondtrein
Alleen Nederland1, en met mazzel - afhankelijk waar je woonde, een Belgische of Duitse zender erbij - vaak pielen met antenne (en veel "sneeuw").
2. op de tweede slide, de 60s, zie je het gezin, aangevuld met gasten, kijkend naar de tv-programma's: Lassie, Texas Rangers, Voor de vuist weg (afhankelijk van het tijdstip).

Eind jaren 50 kostte een zwart-wit tv 1000 - 1250 gulden (omgerekend naar nu zou dat nu 3000 - 3500 euro zijn); er werd veel sociaal gekeken.
1964: komst Nederland 2
3. 70s: de kleurentv komt, nog steeds gehele gezin om de tv.
4. 80s/90s: er komt een tweede tv bij, in de andere kamer - gezin kijkt niet meer gezamenlijk; komst commerciële tv en kabel-tv; videorecorder erbij - pa wordt verdreven naar boven om voetbal te kijken, tenzij...
Qua zenders: Nederland3 komt erbij in de mid80s en in de late 80s doet commerciële tv zijn intree.
5. 00s: komst dvd-speler, breedband internet (2004) - mediaconsumptie wordt steeds individueler, uitzonderingen daargelaten; afschaffing omroepbijdrage (de zgn kijk- en luistergelden). Introductie van de "screenager" - kijken/luisteren (doppies/split screen) en huiswerk maken op de pc in één effort
6. 10s: individualisering zet zich door, allerlei betaalde tv-diensten ontstaan; steeds meer particulieren leggen een netwerk aan in huis om in de gezinsbehoeften te voorzien. Lineair tv-kijken vormt nog maar een steeds kleiner deel van het aantal "eye-balls" - het zijn de omroepen zelf die "uitzending gemist" diensten opzetten om alsnog die extra eye-balls binnen te hengelen; de kabelaars volgen.

Kijk naar het contentaanbod in de verschillende decennia en je beseft dat je met name in de
60s/70s/80s veel minder keuze had - het aanbod was gewoon veel minder. In de 90s begon dat te veranderen.

Echt veranderen zou het na de eeuwwende. Mensen als Tapscott (The Digital Economy) wezen al voor 1996 op internet als "dis-intermediator" (het verdwijnen van de tussenpersoon/tussenhandel) en dat bleek eens te meer na de "uitvinding van de mp3 (1994/95)" en het beschikbaar komen van breedbandinternet (2003/4).

Internet heeft ook andere gevolgen gehad: OP is ondertussen verdwenen; zie ook Chris Anderson - The Long Tail.

Misschien moet je aan jongeren even uitleggen wat slides zijn, maar verder vind ik het een mooie verklaring voor het waarom (van de minder massale muziek beleving, het "binnen komen" van totaal nieuwe stijlen en de daaruit voortvloeiende typische tijdsbeelden).
Samenvattend. Ik denk dat ik niet perse cynisch ben over de huidige mainstream muziek, maar ik "gun" mijn neefjes en nichtjes dezelfde spanning omtrent muziek (wat echt enorm belangrijk is geweest door mijn hele leven).
Nostalgie en dat soort zaken..
Maar inderdaad (conclusie); tijden zijn gewoon totaal veranderd, en iedere generatie zal z'n eigen prioriteiten hebben.

Vanzelfsprekender en onpersoonlijker dus.
Het heeft te maken met het hele maatschappelijke, geloof me.
Acts moeten het nu van live peformances hebben en in veel mindere mate van de platenverkoop.
Bijkomend voordeel is dan wel dat "talentvollen"hun kunstje op YT kunnen laten zien.
Het verkopen naar het publiek is wat dat aangaat makkelijker geworden.
Legio voorbeelden inmiddels.

Er zijn veel voordelen. Laten wij dat a.u.b ook niet vergeten.

Na even zoeken vond ik: https://www.leesmonitor.nu/boekenvak#boekverkopen-hervinden-weg-omhoog

Aan de hand van die grafiek (verkochte boeken/jaar) is duidelijk te zien wat er aan de hand is. Zelf hanteerde ik - om te contrasteren - 1975 als startpunt: per hoofd van de bevolking 3,0 verkochte boeken, i.e. 39 miljoen en 2005 als ijkpunt: per hoofd van de bevolking 2,1 verkochte boeken, i.e. ca 34 miljoen (afzet daalt en prijs eveneens). Deze grafiek toont het iets genuanceerder.

Bedenk dan het volgende:
* in die periode 75 - 05 is Nederland sterk gegroeid
* ook het vrij besteedbare inkomen - "real discretionary income" - dwz inkomen na aftrek vaste lasten is sterk gegroeid.

Op grond van die twee gegevens zou je een stijging van de omzet van content verwachten. Blijkbaar geven we ons geld steeds minder uit aan content (= boeken en muziek).

Het "voordeel" van internet? Ik verwees al naar the long tail About Me - longtail.com

Enerzijds maakt het internet mogelijk om allerlei 'obscure' album te kopen of te verkopen (het effect van de lange staart)
Anderzijds zijn er allerlei enthousiastelingen die begin deze eeuw OP (out of print) releases digitaliseerden om ze te "delen" met andere liefhebbers - vergelijk het met het uitwisselen van cassettes op het schoolplein in de 70s.

?

Ik wilde overigens net wat vergelijkbare punten aandragen. Ik had het in een eerder bericht namelijk al over de versplintering. Dat is ook een reden dat popmuziek minder impact op echt heel brede schaal heeft. Artiesten konden zoveel invloed hebben via MTV, omdat bijna iedereen naar MTV keek. Toen je nog twee zenders op de nationale TV had, hadden die programma's ook veel meer impact dan een DWDD (ik noem maar wat) in de huidige tijd ooit zou kunnen hebben. Dus inderdaad: andere tijden. Beter of slechter? Tsja, je hebt gelijk dat ik de jaren '80 niet hebt meegemaakt, zelfs de jaren '90 nauwelijks, dus ik heb inderdaad een ander beeld van die tijd dan de ouderen van deze site. Maar wat ik wel wil zeggen: jij geeft aan dat jij je neefjes en nichtjes hetzelfde gunt als jij hebt meegemaakt, maar als ik voor mezelf spreek geniet ik enorm van hoe het tegenwoordig is. Het is misschien wat te makkelijk om te stellen dat men in deze generatie een mindere beleving heeft.

Het mooie van deze tijd is voor mij: alles is beschikbaar, en ik heb alle keuze en vrijheid om helemaal zelf uit te zoeken wat ik wil beluisteren of bekijken (geldt immers ook voor films, series, etc) en om daar helemaal mijn eigen weg in te zoeken. Ik ben niet afhankelijk van een radio- of TV-zender, niet van een platenzaak of van mijn eigen budget (behalve voor concerten natuurlijk). Dat kan enorm overweldigend zijn, het kan voor jou een spanning eruit halen, ik vind het ideaal. Grotere en betere beschikbaarheid tot informatie, muziek, films, etc heeft voor mij alleen maar mijn beleving versterkt.

En het andere mooie is: er zijn steeds minder drempels voor creatievelingen om hun eigen muziek of andere kunstzinnige uitingen te verspreiden. Iedereen kan iets op YouTube of Soundcloud zetten. Het zorgt voor een extreem groot aanbod (het komt nog bovenop al het bestaande) maar wel een aanbod waarin eenieder die dat wil precies kan vinden wat hem of haar aanspreekt. Het internet zorgt voor bovendien voor gemeenschappen van gelijkgestemden. Prachtig, toch? Ik denk regelmatig na over de rol van internet in mijn leven: die is enorm en heeft mijn leven zoveel moois gebracht. Waarschijnlijk zou ik zonder internet überhaupt niet zo'n muziekgek zijn geworden (dat is ook pas redelijk laat in mijn leven gekomen).

Ik snap dat je enorm sterke, positieve gevoelens hebt over jouw jeugd. Maar eerlijk is eerlijk: als ik naar mijn vader kijk, die is van 1960 maar popmuziek heeft nauwelijks een rol gespeeld in zijn leven. De ervaring van een MuMe'er is niet de ervaring van iedereen. Ik ben er vrij zeker van dat hij zich niet zou herkennen in de enorme spanning die er rondom popmuziek was. Natuurlijk: anekdotisch bewijs is geen bewijs. Misschien is mijn vader wel de grote uitzondering, ik weet het niet.

Overigens, ik blijf er wel bij: dat enorme aanbod en de grote mogelijkheden om alles op elk moment uit dat aanbod te kunnen ervaren zorgt dus voor een steeds grote versnippering in de popcultuur, maar dat maakt de popcultuur niet minder groot. Ik zie hem overal om me heen, en ik vind hem verre van dood. Maar inderdaad, vooral heel anders. Geen artiesten met de grootschalige impact die een Michael Jackson of The Beatles hadden. Overigens was in de jaren '80 de muziekindustie volgens mij oo zijn hoogtepunt, met The Big Four - vier grote platenmaatschappijen die alles bepaalden. Alsof dat zo goed was voor de creativiteit. Als ik naar de hitlijsten uit die tijd luister, hoor ik eerlijk gezegd minstens zoveel en misschien nog meer fabrieksmuziek. Iets dat je snel over het hoofd ziet als je nostalgisch terugkijkt, dat soort dingen worden vergeten. Daarbij denk ik dat je tegenwoordig juist veel creativiteit moet hebben om je te onderscheiden in het enorme aanbod. In Amerika lijkt er elke dag wel een nieuwe rapper op te staan; voornaamste manier om op te vallen is creativiteit, jezelf onderscheiden, iets anders doen dan al die duizenden anderen. Geldt net zo goed voor de hele EDM-scene.

Ik kan er zoals gezegd geen oordeel over vellen, want ik heb de jaren '80 niet ervaren, maar op basis van de muziek die ik uit die tijd ken (en dat is meer dan de grote hits), de verhalen die ik heb gehoord, het beeld dat ik tot nu toe heb, ben ik totaal niet overtuigd dat ik het vroeger beter of leuker had gevonden. Voor jou is het nu minder, dat mag natuurlijk, even goede vrienden. Maar de popmuziek is dood? Absoluut oneens.

Mooie inhoudelijke post Arrie. Kom ik vanavond op terug.

Wat een prachtige en heftige discussie ineens. Lees alle bijdragen met belangstelling.

In mijn beleving is de popcultuur ontstaan op het platform Radio. In Amerika al langer aan de gang. In Europa vooral vanaf de jaren '60.
Radio Luxemburg, Radio London (Big L), Caroline, Veronica, Noordzee, Hilversum 3. Daar hoorde je een plaat die je interessant vond, vervolgens ging je naar de plaatselijke winkelier en vroeg of deze leverbaar was en zo niet dan was de goede man wel bereid die voor je te bestellen. De grote labels trokken daarbij natuurlijk aan de touwtjes. Het aanbod bepaalde de vraag. De radio-DJ maakte de selectie, al dan niet omgekocht door de 'plugger'. Zo was het systeem. Een monocultuur. Overzichtelijk. Er was schaarste en het artikel was dus fel begeerd.

Die markt en die vorm van radiocultuur is dood. Het lijkt wel of er meer aanbod is dan vraag. De spoeling werd steeds dunner, het internet loopt over, het aantal substromingen is ontelbaar, bands moeten het hebben van de festivals, het live promoten van hun muziek, de geluidsdrager speelt nog maar een heel beperkte rol. Wat verdween is een gezamenlijke popcultuur. Ieder doet zijn eigen ding, het ooit zo felbegeerde gedrukte exemplaar van de Top 40 speelt geen rol meer. De radio doet dienst als behang en de Radio-DJ is in plaats van muziekkenner een volleerd kwebbelkous geworden.

Ik stel het wat zwart/wit. Dat doet niet helemaal recht aan de realiteit. Maar zo ervaar ik het vaak wel. Wat een goede albumshows luisterde ik vroeger op Radio Caroline (1973-1979). tsja.

Snel klaar zo, maar ik ben het volledig met jou eens, hier en nu is een geweldige " muziek"tijd om in te leven.

Jawel, maar de hamvraag is en blijft of je al die geweldige muziek van nu onder het begrip POP muziek moet willen vangen.

Imo gaat het bij POP om "popular mainstream" en die is imo op sterven na dood. Platenmaatschappijen regisseren al genoeg acts en muziekopnamen om te beseffen dat creativiteit soms ver te zoeken is. Wat denk je wat het nut is van 'talent shows' als X-factor, Idols etc? Om een gezicht te vinden dat ze op een bepaald repertoire kunnen plakken

Ah ik kijk die xfactors en idols niet.
Vroeger wel soundmix en playbackshow.
Tja ik vind het kader pop moeilijk te plaatsen , vaak zie je muziek die in het hokje R&B of rock geplaatst zijn en voor mij gewoon pop zijn

Was er vroeger in dat soort pop dan zoveel meer creativiteit te vinden?

Alsof de "popular mainstream" alleen maar uit door platenmaatschappijen geregisseerde acts bestaat. En alsof de platenmaatschappijen vroeger niet zocht naar gezichten om op een repertoire te plakken. Dat gebeurt al sinds The Monkees. Ik heb ook geen idee waarom je talentenjachten aanhaalt, want die zijn op dit moment nauwelijks relevant.

Popular mainstream is in Nederland ook de hele hiphopscene, waar veelal helemaal geen industrie achter zit - denk aan Rotterdam Airlines en Wilde Westen. Ik hoor in die scene persoonlijk een hoop creativiteit.
Popular mainstream zijn ook de anonieme DJ's die hun carrière beginnen door gewoon dingen op Soundcloud te gooien, en via het internet ineens heel groot kunnen worden. Mike Perry is daar een perfect voorbeeld van. Ging volledig langs de industrie heen.

Ja, er is nog altijd een grote muziekindustrie die veel bepaalt. Maar die is er al heel lang. Het gaat me echter veel te ver om te stellen dat de huidige popular mainstream niet meer dan dat is. Of dat dat iets van tegenwoordig zou zijn.

Arrie

Ik ga even puntsgewijs reageren op opmerkingen/stellingen van je (de cijfers verwijzen naar de alinea's):

1: “Maar als ik voor mezelf spreek geniet ik enorm van hoe het tegenwoordig is. Het is misschien wat te makkelijk om te stellen dat men in deze generatie een mindere beleving heeft.”

Dat “mindere beleving” – niet mijn woorden overigens – is misschien sterk aangezet, maar leg mij dan eens uit wat de impact is van je beschikbare tijd (ik verplaats me even in de studerende 20ger) moeten verdelen over veel meer soorten en vormen van content (het muziek aanbod is idd explosief gegroeid). Daarbij de aantekening dat je nu als studerende waarschijnlijk vanwege de strengere studienormen waarschijnlijk minder tijd tot je beschikking hebt dan in de fiks liberale 70s en 80s

2 (en 3): Het mooie van deze tijd is voor mij: alles is beschikbaar, en ik heb alle keuze en vrijheid om helemaal zelf uit te zoeken wat ik wil beluisteren of bekijken (geldt immers ook voor films, series, etc) en om daar helemaal mijn eigen weg in te zoeken. (….) Grotere en betere beschikbaarheid tot informatie, muziek, films, etc heeft voor mij alleen maar mijn beleving versterkt.”

Zie mijn eerdere opmerking: meer kunnen zien, luisteren, lezen is niet per se beter. Op een gegeven moment werkt een ruim aanbod contraproductief: mensen kunnen geen keuzes meer maken, of hoppen van het een naar het ander. Bovendien is het net alsof ik Nicholas Negroponte – Being Digital - geparafraseerd hoor worden; hij is een van de eerste-generatie-internetguru’s die ervan overtuigd was dat algemene beschikbaarheid van informatie zou leiden tot verheffing van de mensheid, en toenemende democratisering. Er is echter geen rechte weg van data via informatie naar kennis; bepalend is de competentie om die informatie te hanteren, toe te passen/te integreren.

Het nadeel van geringe belemmering tot posten is dan ook dat iedereen dat ook prompt doet: de zotste clips zijn op YouTube te vinden - zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Het wordt steeds moeilijker om het kaf van het koren te scheiden.

4. Je zei het zelf al: anecdotisch bewijs is geen bewijs - ik ben ouder dan je vader en wij hadden in de kelder in onze eerste woning, een appartement, al een beatkelder - in een leegstaande kelder die we mochten gebruiken van de concierge als we er goed mee omgingen. Iedereen in de buurt tussen 12 - 16 vond dat leuk. Je kon het ook zien aan de kleding die werd gedragen (bell Bottoms, paisley shirts), de brommers die werden gereden (Puch, Tomos) en de meisjes die achterop zaten (type Bojoura of Marianne Faithfull), de haardracht (denk Faces, Move, Rod Stewart) - en je zag het ook in de schoolagenda's die veelal 3* zo dik waren als bij aankoop (opgedikt door de plaatjes; in de klas circuleerden de (zelf gedecodeerde) teksten van de nieuwste singles vaak al lang voor Muziekexpress ze geplaatst had. Op het schoolplein wisselden we ingespeelde cassettes uit.

5. Het aanbod is explosief toegenomen; dat is juist.

Maar: door de overname van EMI door UMG (Universal) is het aantal majors nu teruggebracht tot 3. De macht die deze 3 uitoefenen op bijv een Spotify is enorm Spotify wordt in een wurggreep voor de afdracht van royalties (op grote acts m.n.)

Het verdienmodel van Spotify voor kleinere artiesten is ronduit droevig te noemen - kijk maar eens op het topic RIP muziekindustrie.

Uitzonderingen daargelaten, waar zit in vredesnaam het verdienmodel voor "acts die volledig langs de industrie heengaan"? Kan je die acts dan nog wel vatten onder de noemer popmuziek? Wat voor zin heeft het om popmuziek als een alomvattend containerbegrip te willen hanteren?

Prima verhaal. Ik vind het ook heel jammer hoe radio-DJ's op zenders als 3FM vooral vlotte praters zijn en nauwelijks verstand van muziek lijken te hebben. Ik wil hierbij echter opmerken dat ik zelf met regelmaat ontzettend goede radioshows beluister. Onder andere van de BBC (ik hou enorm van BBC6) of andere zenders van over de hele wereld. Die kan ik namelijk heel makkelijk met een paar klikken beluisteren, via webradio, via internet dus. We zijn niet meer afhankelijk van een antenne maar kunnen duizenden radiozenders van over de hele wereld beluisteren, waarbij je er precies één kunt vinden die jou enorm aanspreekt. Dat is voor mij typerend voor deze tijd.

3FM en al die andere zenders in de Nederlandse ether, het is helemaal niks. Maar kijk wat er voor in de plaats is!

Maar ook niet per se minder. Het kan voor mensen ongetwijfeld contraproductief werken, maar dat lijkt me niet iets dat onvermidelijk is. Beperkt aanbod en onbeperkt aanbod heeft allebei z'n voor- en z'n nadelen, en ik denk dat het heel moeilijk wordt om echt te beargumenteren dat het één de beter is dan de ander. Het is vooral heel persoonlijk, denk ik.


Precies, daarmee wilde ik dus zeggen: ieders persoonlijke verhalen, ook die van mezelf, zijn precies dat. Persoonlijke verhalen, Het zegt iets, maar we moeten oppassen er te veel waarheid aan toe te schrijven. Ik deel hier mijn ervaringen om te laten zien dat ook de moderne tijd enorm geweldig kan zijn voor de jongeren van nu maar natuurlijk zeg ik daarmee niks over de belevenis van andere twintigers. Als je lid bent van een site als deze is je beeld automatisch al vertekend, aangezien het betekent dat je bovengemiddeld veel waarde aan muziek hecht.

Maar ook mijn ervaring is dat in mijn jeugd de overgrote meerderheid van mijn generatie zich veel met popmuziek bezighield.


Je hebt gelijk: ik drukte me sterk uit. Ook de acts die ik noemde hebben hun muziek (uiteindelijk) op Spotify en YouTube gezet en zijn dus deel van de industrie. Maar niet in de zin dat hun muziek en de keuzes die ze maken beïnvloed worden door platenmaatschappijen die een slaatje uit de artiesten willen slaan. Er is best een verdienmodel mogelijk terwijl je volledig je eigen keuzes maakt.

Hoewel er veel te zeggen is over de vermeende teloorgang van de popmuziek is jouw standpunt, ironisch genoeg, ook een recycling van oude ideeën. Ruim 100 jaar geleden wees Simmel al op de Tragedie van cultuur en na WOII hadden Adorno & Horkheimer het al over The Culture Industry: Enlightenment as Mass Deception.

Overigens verschijnt er de laatste jaren steeds vaker 'bewijs' dat popmuziek in ieder geval minder complex en/of divers geworden is:

Waarom popmuziek bijna altijd hetzelfde klinkt - HP/De Tijd - hpdetijd.nl
http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0115255#pone.0115255.s001

Bewezen: alle popmuziek klinkt hetzelfde - Het Nieuwsblad
Measuring the Evolution of Contemporary Western Popular Music | Scientific Reports - nature.com

Een en ander is niet vreemd als je de muziekindustrie kent en met name als het gaat om wie er achter de schermen aan de knoppen draaien: Hij heeft meer nummer 1-hits dan The Beatles, maar loopt anoniem over straat - decorrespondent.nl

Een andere insteek: voor mijn gevoel is de maatschappelijke waarde van de hedendaagse popmuziek wel minder dan voor de eeuwwisseling. Neem de protestsongs in de jaren '60, maar ook bv. Pink Floyd (Money, Animals), keiharde maatschappijkritiek. De roerige jaren '80 met Thatcher/Nixon leverde ook veel geëngageerde jaren '80-nummers op, Land of Confusion, Don't Dream It's Over, Brothers in Arms, Do They Know It's Christmas, I Want to Break Free etc.

Waar zijn nu de nummers over de economische crisis, vluchtelingenproblematiek, Trump? Een nummer als Borders van M.I.A. zet amper zoden aan de dijk. In het kader van het eerder genoemde nummer van Crowded House ("in the paper today tales of war and of waste, but you turn right over to the tv page"), wordt popmuziek steeds meer een (platte) vorm van escapisme. Weg van de dagelijkse druk (zie eerder gememoreerd bericht van Mjuman over studeren), weg van het dagelijkse geweld en weg van de moderne druk. Zie ook wat ik geschreven heb over o.a. Alors On Danse:
Muziek >> Algemeen >> Muzikale tijdsgeest van nu

Wat dat betreft is High Violet een goed voorbeeld dat getuigt van een actieve maatschappijkritische visie. Moderne social anxiety (of teenage angst, zie bv. Lorde - Melodrama (2017) als serieus onderwerp. De 'massa' is er echter niet in geïnteresseerd: Roger Waters - Amused to Death (1992) (of beter: Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business by Neil Postman — Reviews, Discussion, Bookclubs, Lists - goodreads.com

Vooralsnog blijft het bij speldenprikjes als #SELFIE (Official Music Video) - The Chainsmokers - YouTube

En de nieuwe Roger Waters natuurlijk!

Dan is er nog een aspect dat meeweegt: de snelheid van de ontwikkelingen in de popmuziek. Ofwel, het vrijwel stilvallen daarvan in onze tijd
Hoe sneller de technologie zich ontwikkelt, hoe trager gaat de creatieve ontwikkeling. Zo lijkt het.
Kijk eens naar de ontwikkeling die de popcultuur doormaakte tussen 1967 en 1977. En vergelijk dat eens met 2007 en 2017. Je ziet wel verbreding van de stroom maar meer versplintering, fragmentarisering dan vooruitgang, progressie.
Heel duidelijk hoor je aan de muziek uit die periode '67-'77 uit welk jaar een album komt. Je kunt er een of twee jaar naast zitten, maar bijna ieder jaar heeft een eigen sound, een ontwikkeling, productionele eigenschappen en sfeer die bij dat jaar past.
Vandaag de dag is nieuw steeds vaker een teruggrijpen op muziek van 40-50 jaar geleden. Retro in een nieuw jasje. Stel je voor dat rockbands in 1972 hun inspiratie vooral haalden uit de jaren '20 of '30. Onbestaanbaar natuurlijk. Ging vanaf midden jaren '60 de grafiek stijl omhoog, nu zitten we op een hoogvlakte: horizontaal is de beweging in de tijd. Er gebeurt niet heel veel nieuws. En daarmee is de popcultuur als jeugdcultuur niet meer actueel. Als je oma het ook mooi vind, ja, dan is de revolutionaire functie van de pop wel verleden tijd.

Ja dat album past de topictitel perfect

Welke popmuziek van tegenwoordig luister jij naar? Want als je zoiets beweerd dan moet je het allemaal wel goed volgen, of niet.

Fleet Foxes bijvoorbeeld, maar dan heb je het ook wel over een flinke portie retro. Nieuwe genres hoor ik niet meer ontstaan de afgelopen jaren. Maar het gaat me om de trend en niet om de details over wat wel of niet vernieuwend is. En die trend is vrij algemeen goed te volgen. En ik luister muziek vanaf 1967 toen ik min eerste transitorradio kreeg.

Fleet Foxes heeft toch niks met een popcultuur of een jongerencultuur te maken? Dan moet je het volgens mij meer zoeken in hip hop en electronia, zoals Arrie eerder al aangaf.

Wat mij opvalt is dat er geen echt duidelijke stroming meer is.
Alles loopt door elkaar heen eigenlijk.
60's, 70's en 80's retro, het maakt eigenlijk niet meer uit.
Da's op zich geen straf, want die decenia zijn in historische zin prima te doen.
Als een act daar met een wat eigentijdser sausje en creativiteit op in speelt,heeft het mijn zegen.

@Wandelaar: ik zie in je stemmenlijst over de periode van 2007-2017 helemaal geen popartiesten staan die deze eeuw zijn opgekomen, wel veel OLM. Daaruit leid ik af dat je niet goed op de hoogte bent van de huidige ontwikkelingen (of heb ik het mis?) Zulke algemeen conclusies over de ontwikkeling die de popmuziek de afgelopen 10 jaar heeft gemaakt kun je helemaal niet trekken wanneer je er niet vuistdiep in zit.

Haha, dus omdat ik er niet op stem heb ik er niet naar geluisterd? Nou, zo zit ik ook niet in mijn coconnetje. Maar ik heb helemaal geen problemen met die verbreding van de popcultuur. Alleen, echt revolutionair is het al lang niet meer. Hip-hop en elektronica bestonden 10-15 jaar geleden ook al. Het zal niet helemaal hetzelfde klinken, maar misschien wel gewoon beter gemaakt en professioneler. Dat mag natuurlijk best. Geen probleem mee. Ik hecht er ook geen waardeoordeel aan. Toch denk ik dat het een feit blijft dat de popcultuur in die opgaande jaren '60 en '70 een andere rol had en bepaalde revolutionaire kanten had die ik nu mis.

In mijn ogen is de popmuziek versmald. De serieuzere platen die je in eindlijstjes ziet zijn meer algemeen bekend zoals dat in de jaren 70 en 80 het geval was.
Er is nog wel wat diversiteit te vinden op de grote radiozenders (hoewel het zeer populaire Q music zich voornamelijk beperkt electronische deuntjes met autotune), maar (correct me if wrong) ik heb het idee dat het juist minder breed en volwassen is geworden.

Maar het is echt niet allemaal retro hoor. Of vind jij grunge ook retro omdat het rockmuziek is, of techno retro omdat Kraftwerk er eerder was, of death metal retro omdat Black Sabbath de eerste metal band was?

Je kunt toch onmogelijk voorbij gaan aan het feit dat er wel degelijk invloeden van buitenaf zijn.
Dat is trouwens niets nieuws en dat geeft ook helemaal niets.
Iedereen jat van elkaar, so what!
En ik heb het niet alleen over het heden.
Daarbij zeg ik verder niets verkeerds volgens mij.
Ook met een retrosound of bepaalde aspecten daar van kun je prima handhaven.
Het zijn net ff de details en genoeg eigen smoelwerk om het onderscheid te maken.

Mijn punt was eigenlijk meer dat er geen sprake meer is van een bepaalde specifieke stijl die je terughoort nu. Er kan eigenlijk meer dan ooit, voor elk wat wils.
En ik vind dan wel dat veel acts teruggrijpen naar een bepaald decenium.
Hiphop redt het al jaren zonder echt te verouderen trouwens.

Jij doet net alsof alles retro klinkt tegenwoordig, of ik heb je verkeerd begrepen dat kan ook.

Maar neem nu zo'n nummer, daar klinkt toch niks retro aan? Katy Perry - Dark Horse (Official) ft. Juicy J - YouTube