menu

Hier kun je zien welke berichten Paap_Floyd als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Built to Spill - Perfect from Now On (1997)

5,0
Ik ben al de hele dag woorden bijeen aan het rapen die deze plaat zouden moeten beschrijven, maar ik kom vooralsnog niet veel verder dan "briljant", " ", "OMG x100" en "sjongejongejonge wat mooi".

Zo'n anderhalf jaar gelee maakte ik mijn entree in de door veel van u bekende Musicmeter-room van Soulseek. Daar sprak ik al vrij vlot met Paalhaas en die verwees me bij de vraag "wát te pindakazen?" door naar deze pagina. Ik ontdekte heel wat moois, maar toch ook wel wat zaken die me absoluut niet bevielen en zaken die gewoon min of meer langs me heen gingen. Onder dat laatste valt Perfect from now on.

Ik kan me eigenlijk niks meer herinneren van de eerste luisterbeurt, waarvan ik me haast begon of te vragen of die destijds wel heeft plaats gevonden. Mijn stemmenlijst zei van wel, dus ik geloofde het. Er stond 3,5* en dat betekende eigenlijk dat het een vrij aangename plaat zou moeten zijn, die ik zo heel af en toe eens op zou moeten zetten. Maar nee, het duurde tot mei 2008. Cygnus vroeg me of ik in oktober ook nog naar een Built to Spill-optreden zou gaan. Ik bekende dat ik PFNO slechts 1 keer had gehoord en dat was reden genoeg voor hem om mij tot een tweede luisterbeurt te dwingen middels een CSL.

Ik hoorde mooie passages en herkende enkele intro's die ik eerder hoorde in de ID Contests. Jammer van die stem alleen. "Ja dat went wel.. dat had ik eerst ook" wordt er dan gezegd. Ja, lekker... om mij een beetje gerust te stellen en hopen dat ik het nog eens opzet zeker. Nou vooruit, luisterbeurt 3 volgde en ik hoorde steeds weer wat nieuwe dingen. De cello in I would hurt a fly verrukte me nogal en het viel me op dat er zo veel verschillende stukken muziek op deze plaat staan, die soms meer dan geniaal zijn gebonden. Die overgangen in Stop the show na 2:30 minuut en Kicked it in the sun na 3:20 behoren zeker tot mijn favoriete momenten op deze plaat en wellicht ook tot mijn favoriete muzikale passages in het algemeen. Vervolgens bevat Velvet waltz misschien wel de mooiste gitaarsolo die ik ooit hoorde (waar ik vroeger natuurlijk zwéérde bij David Gilmour op Comfortably numb ) Nog een keer terug naar Stop the show: waar die drums en gitaar snoeihard inzetten horen we op de verre achtergrond gewoon nog een megasubtiel gitaarriedeltje. Het viel me na zes luisterbeurten pas op. Zoals Paalhaas al eerder zei: zoveel goede ideeën op deze plaat en het klopt gewoon allemaal. Er is zoveel leuks te ontdekken aan deze plaat. Zo werd ik er ook nog op gewezen dat het outtro van Made up dreams weer terugkwam in Velvet waltz en warempel. De zang kan me nu ook veel meer dan destijds bekoren en een klein optelsommetje maakt duidelijk dat deze plaat alles in zich heeft om een stayer te worden in de hoogste regionen van mijn top 10, mits ik niet teveel andere platen van dit kaliber tegenkom.

Cyg, ik ben erbij in oktober!

Calexico - The Black Light (1998)

4,0
Ik denk dat er minstens twintig momenten zijn dat ik bij het beluisteren van deze plaat keihard "OLE" wil roepen. Toch zijn dit niet zomaar leuke Spaanse riedeltjes.

Dit is een uitgebalanceerde mix van latin, blues, jazz, rock en lieve popliedjes (waarom horen we anders het en der een xylofoontje? )

Bevat misschien minder grote uitschieters naar boven dan "Feast of wire", maar is daarentegen een stuk evenwichtiger en beter over de gehele linie. Ik kom dan ook terug op mijn uitspraak dat ik "Feast of wire" beter vond dan dit pareltje.

4,5* en grote kans op meer, want dit is meer dan aanstekelijk!

OLE!!

Can - Flow Motion (1976)

3,5
Speelse plaat. Wat poppier en veel reggae-achtige klanken. "I want more" doet me ergens denken aan D'yer Mak'er van Led Zeppelin. Lang niet zo geniaal als alles tot '74 maar toch zeker wel leuk om te horen en beter dan veel dingen uit zijn tijd in mijn ogen

Typisch 3,5* plaatje.

Can - Saw Delight (1977)

3,5
Nou, bestempeld als één van de mindere platen van Can las ik. Veel negatieve reacties maar ik vind deze nogal overdreven.
"Don't say no" is een heerlijk nummer met als instrumentaal gedeelte een stuk dat haast gesampeld lijkt van het van "Future days" afkomstige nummer "Moonshake", maar dan versneld. Een beetje gedesillusioneerd ben ik wanneer er gezongen wordt en meteen verlang ik naar de tijden van Suzuki of Mooney. Gelukkig wordt er op deze plaat niet heel veel gezongen.
In het volgende nummer waan ik me op een tropisch eiland met de inheemse bevolking spelend voor mij, fijne muziek. Nummer drie is ook wel lekker maar het absolute hoogtepunt is toch wel het 15-minuten durende "Animal waves". Geweldig spacey nummer waarop ik wat elementen ontdek die Holger Czukay 8 jaar eerder verwerkte in zijn "Boat woman song" op Canaxis. Het rare is dat Czukay op deze plaat niet meedoet en de baspartijen gespeeld worden door Rosko Gee. Dit nummer doet me eraan denken deze plaat 4* mee te geven. Geweldig stuk! Helaas maakt het laatste nummer een eind aan die gedachte. Het muziekje is niet erg sterk en zeker een anti-climax na Animal Waves en die zang is ook nog erg beroerd. Desalniettemin geen verkeerd album, maar het lijkt er vooralsnog op dat deze band mij niets kwaad kan doen. Ik ben verliefd

3,5*

DJ Sprinkles - Midtown 120 Blues (2009)

4,5
OldRottenhat schreef:
(quote)


Nog niet helaas! Hopelijk verschijnt ie nog een keer op vinyl!

RA News: DJ Sprinkles reissues Midtown 120 Blues - residentadvisor.net

"The modern house classic will get re-released via Comatonse Recordings in May."

King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Alternatieve titel: An Observation by King Crimson

3,5
Goed, de nummer 249 uit de top 250.
Ik weet nog goed mijn eerste kennismaking met King Crimson. Toen ik in september 2004 mijn introductiedagen had voor de studie Natuur- en Sterrenkunde in Utrecht zat ik met enkele jongens in een donker kroegje over wat muziek te praten. Ik was wel al groot liefhebber maar mijn kennis reikte niet verder dan de eindejaarslijstjes, enkele albums van menig band in die lijstjes en de top 40.
Ze hadden het over King Crimson en Van der Graaf Generator, en dat ik, als Pink Floyd-liefhebber dat misschien ook wel leuk zou vinden.

Met die studie ben ik snel gestopt maar de muziek klonk wel interessant. Zo luisterde ik natuurlijk de plaat waar ik nu een verhaaltje onder aan het tikken ben. Inmiddels zijn we drie jaar verder en lijkt het erop dat deze plaat voor eeuwig op 4* vastgeroest zal blijven staan. Daar is niets mis mee, want 4* associeer ik met hele goede albums die net de magie missen om tot 4½ of zelfs 5* uit te groeien.

#1. 21st Century Schizoiud Man

Lekker rustige opening, maar waar je een rustige opbouw verwacht is daar ineens die bekende, krachtige riff. De zang ligt voor mij letterlijk teveel op de achtergrond en vind ik niet echt passen bij de muziek. Nou ja, het past er misschien wel bij, maar ik ben er niet weg van. Lekker instrumentaal gedeelte na een minuut of 3 met enkele solo's en lekkere baslijn. Mijn favoriet part van het stuk. Dalende baslijn, bijgestaan door langgerekte gitaartoon overgaand in trompetgekwetter. Erg lekkere track dus, alleen de zang is voor mij wat minder.

#2. I Talk To The Wind

Heel andere koek. Alsof we een donkere grot verlaten voor een open bos. Erg rustige track met mooi blaaswerk. De zang ligt me ook wel, maar ik vind eigenlijk dat het teveel afwijkt van 21CSM, waardoor het album me als geheel minder doet en dat is ergens jammer. Het dromerige liedje gaat me ook een beetje te lang door.

#3. Epitapth

We zijn weer in dezelfde duistere sfeer als #1. Mooi intro maar de zang die daarna volgt is me weer net iets te zacht. Okee, de muziek is wel wat belangrijker, maar ik vind het storend zo. Mooie opbouw van het nummer, werkend naar een hoogtepunt en dan weer terug bij af om vervolgens weer naar een climax toe te werken. Die geleidelijke overgang mag ik wel en de latere zang bevalt me ook wat meer: is duidelijker en wat harder.

#4. Moonchild

Prachtig intro hier met, warempel, een mooie zang. Mooie gebroken mineurakkoorden op de achtergrond. Dat komt het donkere sfeertje ten goede. Erg mooie overgang na zo'n 2:40 minuut waar we een beetje gaan zweven. Dit lijkt wel ambient 2 minuten later wat meer beweging. Drums, bas en gitaar experimenteren een beetje, andere instrumenten gaan wat meedoen en er is even geen touw meer aan vast te knopen. Persoonlijk ben ik niet echt weg van dit soort gefreak. Hoe geniaal het ook mag zijn of gevonden mag worden. Ik ben er niet weg van. Na 9 minuten is de band weer tot bedaren en begeleidt de drummer met een soort marsritme de gitaar. Het klinkt ergens weer experimenteel maar minder storend dan wat we eerder hoorden. Langzaam ebben de klanken weg en maken we ons op voor het laatste nummer.

5. In The Court Of The Crimson King

Mooi, krachtig intro, lekker duister weer. De zang vind ik niet helemaal geweldig weer en dat "aahhhhhhhhaaaaahhaaaaaah" vind ik ook niet zo heel geweldig bij het hoofdthema. De zang lijkt me iets fijner worden, maar het blijft me een beetje te "dof". Er wordt wat gespeeld met het thema en het begint een beter nummer te worden. Na ruim 4 minuten horen we een mooie, welkome dwarsfluit. Dit insamenwerking met gitaar en in mindere mate bas en drums is een prachtig stuk. Het wordt onheilspellender en daar is de zang weer. Wel een hele mooie overgang. Na bijna 7 minuten is het helemaal stil. We horen dan nog wat gepriegel en daarna volgt het hoofdthema weer, ditmaal iets hoger, herhalend tot het eind. Prima nummer!

Conclusie: Instrumentaal gezien is dit een prachtige plaat, maar de zangpartijen vind ik niet echt mooi, maar ze hadden ze moeilijk weg kunnen laten. Daarnaast vind ik het tweede nummer wat minder passen bij de rest.

4*

Opposition - Empire Days (1985)

2,5
Ik was aanvankelijk nogal nieuwsgierig naar dit plaatje, maar nadat Cygnus zijn review plaatste werd ik toch een beetje bang. Normaal gesproken trek ik me bar weinig aan van die knul, want er komt over het algemeen veel onzin uit, maar op gebied van postpunk/new wave hebben we toch een redelijk overeenkomende smaak.

Beladen met allerlei vooroordelen zette ik het plaatje op. Ik hoorde dezelfde AOR en vraag me werkelijk af waar de spanning, donkere sfeer en power van bijvoorbeeld Breaking the Silence is gebleven.

Wat ik hoor zijn liedjes die net zo goed van een Sting-album hadden kunnen komen. Het is misschien een fijne plaat voor de achtergrond, maar dit kan mij verder zeer moeilijk boeien.

2,5*

Wrekmeister Harmonies - You've Always Meant So Much to Me (2013)

4,0
Wrekmeister Harmonies is een twaalfkoppig samenraapsel van musici uit diverse uithoeken van de alternatievemuziekscene. Zo is er een blackmetaldrummer, een indierockaltviolist, en een harshnoise-elektronieker. Een bonte verzameling muzikanten op een plaat die geenszins in het hokje van de expertises van die muzikanten geduwd kan worden. Ja, slechts delen ervan.

'You've always meant so much to me' is geschreven als score voor een film met dezelfde titel. Nu heb ik geen idee waar die film over gaat, maar ik zou me een voorstelling kunnen maken:

Een man in een verlaten stad, of in een woestijn, of op een poolvlakte. Hij is in elk geval alleen. Het geluid van ongemakkelijke ambientdrones, met op de achtergrond een zachtgillende vrouw, en enkele andere geluiden die de situatie verongemakkelijken. Na tien minuten lijkt het onheil dichterbij te komen. Snijdende vioolklanken, een gitaar die constant het tweeklankmotiefje herhaalt, de vrouw gaat harder gillen. De man zoekt een schuilplek. Er komt een viool bij, die nu samen met de andere viooldrone een harde dissonant vormt. Het viertoonshoofdthemaatje zet in, als een rustige stem. Na 18 minuten hangt er een dikke mist van bevreemdende dissonanten enerzijds en rustgevende thema's door gitaar en viool anderzijds, die het doodvonnis over de man, of de stad, over de wereld uitspreken. De boel wordt onrustiger, het onheil komt steeds dichterbij. Na bijna 23 minuten is het zover. Logge doommetal vergezeld door geschreeuw illustreren het inferno. De wereld staat in brand. Zes minuten later is het kwaad al geschied. Vlammen doven uit en smeulende asresten blijven over. Een continu herhaald quasi-zalvend piano-/gitaarthema leidt de situatie uit, begeleid door orgeldrones en een wolk van allerlei andere klanken, die de nasleep het geluid geven. Langzaam vervagen deze geluiden en het tempo neemt af, zodat op het eind alleen de gitaar nog enkele gebroken akkoorden speelt. Het stopt. Wat rest is een verkoolde wereld.

Dit is natuurlijk slechts een interpretatie. Ik vind het uiterst knap dat een plaat waarvan 84% van de tijd besteed worden aan de in-/uitleiding van het hoofdgebeuren zo kan blijven boeien. Mijns inziens horen we hier echt een masterclass in opbouw. Er gebeurt ontzettend veel en de huiveringwekkende sfeer wordt echt overgebracht. Misschien nog knapper is de afbouw, die je ervan weet te weerhouden de plaat niet af te zetten. Al met al een schitterend en geslaagd samenspel tussen ambient, doommetal, postrock en new age.