Vooral de verschillende uitvoeringen van songs vind ik interessant. Kennelijk werd er tijdens de toernee nog flink aan gesleuteld. Leuk om te horen hoe hij Brown Eyed Girl verklooit ("It's an old song!"), uiteindelijk blijkt hij toch ook gewoon een mens te zijn. The Way Young Lovers Do is een van mijn favoriete Van Morrisongs, maar live komt het niet lekker uit de verf. Vind ik trouwens helemaal niet erg, er zijn al genoeg fraaie, opgepoetste live-opnames en daarom vind ik deze uitgave wel zo leuk.

Alles op deze cd komt me bekend voor. Het is een keurig verzorgde verzameling deuntjes maar nergens word ik verrast. Dus waarom dit nou precies een prachtplaat zou zijn...? Ik vind het een 'gewone' Van Morrison-plaat. Alle respect voor zijn onuitputtelijke energie, ik luister graag naar hem, maar sinds een jaar of 35 zijn de meeste platen redelijk inwisselbaar.

Wild Night en Tupelo Honey zijn uitstekend, maar de rest vind ik compositorisch mager. Van gaat voor het eerst (maar niet voor het laatst) in zijn carrière een beetje op de automatische piloot. Ik hoor hier geen heilig vuur zoals later bij Saint Dominic's Preview of Veedon Fleece, of bij eerdere platen zoals Moondance. Dit is met recht een tussendoortje.