En na veelvuldig beluisteren is mijn mening: wat een prachtige, sfeervolle cd. Het is het lange wachten waard geweest.

Er staat op Youtube een heel mooi live-concert van Sona Jobarteh en haar band. Toch is de cd Fasiya nog oneindig veel beter. De sfeer is relaxed, bijna weemoedig en doet bij vlagen denken aan "Maya" van Habib Koité. Het geluid dat Sona uit haar Kora krijgt is betoverend mooi en haar stem... tja, daar ben ik nog niet helemaal uit. Ook mooi, natuurlijk, maar tegelijkertijd ontwapenend in alle eenvoud. Ze heeft geen groot bereik en klinkt nogal nasaal, maar het spreekt me toch enorm aan. Ik las op haar website dat ze een tweede cd aan het opnemen is en ik sta zeker vooraan in de rij om 'm te gaan kopen.

Ik heb deze gisteravond voor het eerst sinds lange tijd gedraaid. Nou. die kan weer voor tien jaar de kast in. Zegge en schrijve vier goede nummers: Different Tongues, No Me Niegas, Stateline Blues en The Loner. Bij dat laatste nummer spat het spelplezier er vanaf: Stills zingt fantastisch ("On the day that she left, he DIED but it did not show") en de gitaren kreunen en scheuren op de typische Stills-manier. De rest van de plaat is ondermaats. Vooral de suffe stem van Donnie Dacus, die verschillende malen solo mag zingen, stoort me mateloos. Een jaar later zou Stills met Crosby en Nash nog één keer laten horen dat hij wel degelijk een goed liedje kon schrijven, maar daarna ging hij definitief in de "Repeat & Shuffle" stand.

Ik heb wel eens ergens gelezen dat deze plaat een soort "Rest of ..." verzamelaar was. Dat zou best kunnen, want nergens wordt het hoge niveau van de Manassas-dubbelaar gehaald. Sommige nummers zou je zelfs regelrecht zelfplagiaat kunnen noemen (Lies lijkt op Anyway, Do You Remember The Americans is een zwakke kopie van Fallen Eagle) en de grotere inbreng van Chris Hillman maakt het er ook niet beter op. Ik zal nu wel heel wat mensen op het tere zieltje stampen maar mijn hemel, wat heeft die man een saaie stem, zeg. Als backing vocalist kan het er maar net mee door, maar als hij So Many Times als lead vocalist voor zijn rekening neemt, haak ik af.
De opening en het slotnummer zijn prima, maar wat er tussenin zit is wat mij betreft vergetelijk.

Dat is een nadeel van de cd; de dubbel-elpee had vier plaatkanten van een kwartier, dat was genieten geblazen. De plaatkanten waren onderling ook verschillend van sfeer, had ik zin in country/bluegrass dan zette ik kant twee op, wilde ik wat stevigers, dan was kant 4 favoriet. Natuurlijk kun je de cd ook programmeren, maar ja, rond die goeie ouwe grammofoonplaten hangt zo'n heerlijke nostalgische sfeer. Al had deze plaat wel een foeilelijke binnenhoes.
Over de begeleidingsband is veel goeds gezegd, en terecht. Toch vind ik het geluid wel erg 'vol'. Waar bij CSN transparantie en spaarzaamheid hoogtij vierde, was dit toch vooral een grote groep waar ieder individueel lid gehoord wilde worden.