Ik heb deze cd alleen maar als vinyl-rip, inclusief tikjes her en der. Hij schijnt wel op cd uitgebracht te zijn, las ik laatst. Mocht je hem tegenkomen: kopen! Dit is zo'n plaat die je ademloos uitluistert. Kevin trekt alle registers open en ontroert, charmeert en amuseert. Geweldige teksten, waarvan ik Choose de leukste vind. Coyne vraagt zijn schatje eindelijk eens de moeilijke keuze te maken tussen hem en zijn concurrent. Zijn concurrent lijkt daarbij de beste kaarten te hebben:
Well one is the fat one on his own
The other's a king on a golden throne
Choose baby, choose baby, choose, choose
One's a blond, long blond hair
The other never changes his underwear
Choose baby, choose, baby choose
Tot slot een citaat van Ritchie Unterberger, die in zijn review schreef:


Kortom: alweer zo'n mooie Kevin Coyne plaat die onopgemerkt zou blijven.

Allemaal schouderklopjes voor Kevin, en terecht want het is een volstrekt origineel en creatief mens geweest. Toch is Pointing The Finger zeker niet zijn sterkste plaat. De voorganger Sanity Stomp was nogal een raar dubbelalbum: één plaat met toegankelijke rocksongs en één plaat met nogal rauwe, experimentele nummers. Pointing The Finger lijkt wel een samenvatting van zijn voorganger: een handvol lekkere rockers en een handvol taaie songs om visite die te lang blijft hangen naar huis te krijgen. Uiteindelijk bleef van dit album alleen het prachtige "There She Goes" op de setlist staan, de rest van de songs speelde hij zelden of nooit.
Hoogtepunt is wat mij betreft You Can't Do That. Kevins levensvisie in een paar simpele zinnen:
You can't do that
Yes you can, yes you can, yes you can if you like
Don't let anybody tell you who you are
Don't let anybody tell you who you are
It's you it's you, you're the star
En natuurlijk mag Let Love Reside niet onvermeld blijven. Trouwens, wat dacht je van het schitterende zangwerk in As I Recall? En de uitgeschreeuwde wanhoop in "One Little Moment"!
Nu ik er nog eens intensief naar luister, eigenlijk toch wel een prachtige plaat. Geen makkelijke kost, maar daar deed Kevin toen ook al een tijdje niet meer aan.

Bij zo'n lange lijst denk ik meteen: "Wedden dat mijn favoriet er niet bij staat?".Vervolgens kijk ik de lijst door en .... hee, verdraaid, mijn favoriete Jimmy Guiffre staat erop (The Train and the River), Bix Beiderbecke zijn ze gelukkig niet vergeten, goede keuze uit het werk van Miles Davis, Toots moet er natuurlijk zéker bij, Ben Webster godzijdank vertegenwoordigd.... kortom: een heel fraaie selectie.