Ik voel mijzelf in de verste verte geen Amerikaan, maar ik vind dit toch wel een heel prettige cd. De songs die James hier vertolkt stammen nog uit de tijd dat liedjesschrijven in Amerika een hoge kunstvorm was en daarom verveelt deze muziek me niet gauw, in tegenstelling tot de 'Covers' cd's die JT een tijd geleden uitbracht. Verder valt zijn stem me mee. Ik dacht na Before This World dat die cd echt wel zijn zwanenzang zou zijn, maar nee hoor. Vijf jaar later klinkt hij nog steeds goed en pakt zelfs af en toe een verrassend hoge noot, zoals in The Surrey With the Fringe On Top. Leuke plaat!

Prachtig gezegd, Fedde. Wat ik het meest waardeer aan James is dat hij zo naturel blijft. Hij wordt ouder en ouder en doet daar niet moeilijk over.

uit Valentine's Day
In tegenstelling tot Paul McCartney of Mick Jagger heeft hij niet de eeuwige jeugd. En de fans groeien met hem mee, tijdens de puberjaren, tijdens het ouderschap, bij het afscheid van geliefden, James weet alles perfect voor mij te verwoorden.

Ik vind dit helemaal geen beroerde plaat. Opener Hard Times is geweldig, nummer 3, 8, 9 en 11 zijn zelfs nog beter en de rest... tja. James kan haast geen slechte muziek maken, maar de inspiratie is op de andere nummers ver te zoeken. James' huwelijk was definitief gestrand in de aanloop naar 'Dad Loves His Work', maar dat leverde toch geen memorabele muziek op. James gedijt beter bij huiselijk geluk.

Samen met de opvolger "In The Pocket" mijn favoriete JT-plaat. "How sweet it is" heeft na al die jaren en vele live-uitvoeringen een beetje zijn charme verloren, de rest van de plaat blijft ijzersterk. De twee simpelste liedjes, Sarah Maria en Wandering blijven ontroeren, alle liedjes zijn schitterend gecomponeerd en opgenomen en het plezier spat ervan af. Absoluut hoogtepunt: Lighthouse met Crosby en Nash als backing-vocalisten en Randy Newman op orgeltje. Want zo'n mooie plaat, daar wilde de hele Amerikaanse jetset wel aan meewerken.

Ik kan me wel enigszins vinden in het commentaar van de drie voorgangers. Deze plaat is gewoon minder sterk dan zijn debuut. Ik was in februari bij een concert in Nijmegen en daar viel me ook op dat het vooral zijn oude nummers waren die de meeste indruk maakten, met als absoluut hoogtepunt "We Don't Eat".

Jeff had talent: een goede stem, prima gitaartechniek en vooral de good looks van een echte popster. Het enige wat hij miste was het talent om pakkende popsongs te schrijven. Niet voor niets zal men zich waarschijnlijk over enige tijd slechts Hallelujah herinneren.
Wat er verder zo geweldig aan deze cd is; ik weet het echt niet. De eerste tien keer vond ik het fantastische muziek maar al gauw had ik er genoeg van. Veel geschreeuw en weinig wol, het werkte enorm op mijn zenuwen, kortom: weg ermee.
Zijn tweede cd, die hij nooit af heeft kunnen maken, deed mij al wel vermoeden dat er voor Jeff geen grote carrière weggelegd was, en ik vraag me af of de waardering voor Grace niet voor een belangrijk deel veroorzaakt is door zijn vroegtijdige dood.

Man and a Woman vond ik altijd mooi, Sleepwalkin' ook vanwege zijn humoristische tekst maar de plaat als geheel maakte destijds toch niet veel indruk op me. Helemaal niet slecht, maar ook geen blijvertje.
Veel van mijn grammophone-platen heb ik, voordat ze naar de 2e hands-platenboer gingen óf op cassettebandje gezet of later op cd gekocht, maar deze heeft de eerste selectie niet overleefd. Net zo min als de live-plaat (heette die "In The Round"?). Ik kan me voorstellen dat hij live voor een swingend avondje kan zorgen, maar inderdaad valt hij in de categorie Leuk Maar Niet Onmisbaar. Zoek die bak maar eens in de betere muziekwinkel, er zit best aardige muziek in. Robert Palmer, Gerry Rafferty, Peter Frampton en natuurlijk Jerry Riopelle.

Van de drie 'echte' platen die Jim Croce maakte, vind ik dit zijn meest sfeervolle. Zijn up-tempo deuntjes (nr 2,4, 10) zijn niet aan mij besteed maar ik maak een uitzondering voor One Less Set Of Footsteps en Bad Bad Leroy Brown. De meer ingetogen nummers zijn mooi. Next Time This Time heeft op de een of andere manier mijn hart gestolen. Ik heb dit altijd een prachtige song gevonden, al is het niet veel anders dan al die andere JIm Croce songs.
Natuurlijk is het ontzettend jammer dat de man verongelukt is, maar ik vraag me af hoe de rest van zijn carrière verlopen zou zijn als hij was blijven leven. Volgens mij had hij niet veel meer in zijn mars dan hij al op zijn eerste plaat (You don't mess around with Jim) liet zien. Vermoedelijk zou hij dezelfde weg gegaan zijn als soortgenoten als Gordon Lightfoot en Don McLean: terend op zijn oude successen af en toe een tourneetje doen.

Fantastische plaat. Soulful en afwisselend, met het titelnummer en 'Get in Touch With Jesus' als hoogtepunten.

Ik herken me wel in het profiel dat Dibbel schetst van de oude Joan Armatrading-fans, al woon ik dan niet in de grachtengordel en heb ik geen baardje. Ze kon altijd heel interessante platen maken: wat jazz, wat folk, wat blues, prachtig akoestisch gitaarspel, maar sinds "Walk Under Ladders" is haar muziek eenvormiger geworden. Haar stevige songs vind ik vaak ontaarden in irritante herrie en daar luister ik niet graag naar. Commerciële uitverkoop zou ik dit derhalve niet gauw noemen, want ik was duidelijk niet de enige die dat vond.

John Lee Hooker op de akoestische toer. Dreigend, monotoon, somber en bij vlagen zo wenkbrauwfronsend als alleen maar van JLH geaccepteerd wordt. Ik bedoel: de akkoorden en melodische lijnen van Key To The Highway worden volkomen genegeerd, het nummer gaat gewoon huppekee, door de muzikale gehaktmolen van John; en de tekst van You Live Your Life and I'll Live Mine is toch ook van zo'n dichterlijke bonkigheid:

I don’t want no woman tellin' me this and that
I don’t want no woman tellin' me this and that
You’ll live your life baby and little girl I’ll live mine

Poëzie, rijm, aantrekkelijke melodieën, fraaie arrangementen, je zult het niet vinden op Burning Hell. Wel hoor je pure blues zoals John Lee Hooker die bijna achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden. Ik hou van deze plaat. De meeste platen zijn in het begin interessant en worden na vele malen draaien saai, bij deze is het precies andersom.

Geweldige plaat. Voor JLH-begrippen is de plaat zelfs afwisselend te noemen. Een tijd lang heb ik 6 van zijn platen gekoesterd en had ik het idee dat dat ook wel genoeg was, maar mede door de enthousiaste verhalen van Hendrik68 ben ik nog eens wat meer gaan beluisteren. En natuurlijk prompt weer verslaafd geraakt aan de eindeloze boogie.

Ik heb John Martyn in het verleden veel kansen gegeven, maar ik ben er nu wel klaar mee: ik ga hier nooit meer warm voor lopen. Ik heb zijn albums Bless The Weather en Grace & Danger heel veel beluisterd zonder dat er een vonk oversloeg. Daarna heb ik mij nog gewaagd aan dit dubbelalbum, maar ik kan hier echt geen favoriete tracks op aanwijzen. Zijn rustige, akoestische folksongs kabbelen wat voort en zijn meer uptempo rocksongs missen een pakkende melodie. Absoluut geen muziek voor mij en dat valt me tegen van mezelf want heel wat hooggeachte muzikale vrienden hebben John Martyn hoog zitten.

In 1977 of misschien een jaartje eerder kocht ik deze, samen met Look At The Fool van Tim Buckley, voor f 2,50 per stuk. Buckley vond ik in eerste instantie bitter tegenvallen, maar deze vond ik meteen mooi. Een jaar later draaide ik Look At The Fool voortdurend, en Tarzana Kid niet meer. John Sebastian-songs zijn doorgaans vriendelijk, soft en verzorgd maar toch ook: niet onmisbaar. Face of Appalachia en Sitting in Limbo scoren ruim voldoende, de rest is slappe hap en kan wel wat Viagra gebruiken.

Mijn bezwaar tegen dit soort muziek is: als ik de eerste zin gehoord heb, kan ik de rest van het lied wel ongeveer raden. Ik heb een tiental losse nummers van Jonathan Edwards beluisterd, niet noodzakelijkerwijs allemaal van bovenstaande elpee, maar ik word er niet door gegrepen. Gram Parsons zit qua muziekstijl in de buurt en die hoor ik graag, maar Jonathan zal ik verder met rust laten.

Hoezeer ik de stem en de composities van Josienne Clarke ook in mijn hart sluit, ik heb een totaal andere mening over deze collectie songs dan bovenstaande schrijvers. De meeste songs kende ik uiteraard al, en ik ga me toch vaak hechten aan de eerste versie van een lied. 'Onliness' gaat dat niet veranderen. Ik stoor me aan het keiharde drumgeluid dat menig nummer ontsiert en sowieso ben ik niet dol op de experimenten met overstuurde elektrische gitaren. Ik hou nu eenmaal veel van akoestische muziek en als ik dan hoor hoe prachtige songs als "Anyone But Me" toegetakeld worden... Ik denk dat Josienne een buitengewoon strakke producer nodig heeft met visie, want dit klinkt mij teveel als hobbyisme.

Ik heb één keer met mijn ogen dicht in de achtbaan gezeten. Ik herinnerde me dat weer bij het beluisteren van Heart Food. Je weet van tevoren niet welke kant je heen geslingerd wordt met deze plaat. Het ene moment waan je je te gast bij een vrolijk country-feestje, compleet met fiddles, banjo’s en een steel guitar, het andere moment bevind je je in de allerdiepste dalen met sombere piano-akkoorden waar zelfs John Cale nog stil van zou worden.
Heart Food is dan ook de perfecte titel voor deze plaat. Geen achtergrondmuziekjes maar echt voer voor liefhebbers.
Judee was boos op David Geffen omdat die te weinig moeite deed om haar muziek te promoten. Maar eerlijk gezegd denk ik dat Heart Food en zeker de single The Kiss weinig kans had gemaakt in 1973. Het was het jaar van de Carpenters, de Osmonds en Demis Roussos. Kom dan maar eens aanzetten met een plaat vol semi-religieuze ontboezemingen en ingewikkelde muziek. Ik heb The Kiss tientallen malen moeten afspelen voordat de schoonheid ervan helemaal tot mij doordrong en The Donor is nog steeds groeiende. Het is werkelijk een prachtige plaat van een dame die precies wist wat ze wilde.