Wat betreft OK Computer heb ik een andere mening, maar je hebt het toch wel goed omschreven. Bij latere Radiohead-albums had ik ook vaak het gevoel: het is geweldig, origineel, grensverleggend maar... de vonk wil niet overslaan. En dat heb ik bij veel meer Groten Der Aarde. Bijvoorbeeld bij de Velvet Underground, The Doors en U2. Allemaal vast en zeker briljant, maar net als bij een mooie vrouw kan ik er geen kwartier naar luisteren.

Robert Pete Williams was een buitenbeentje in de bluesmuziek. Hij trok zich weinig aan van geijkte bluesschema's, zijn songs waren ruwe schetsen met steeds terugkerende melodische motiefjes en losse flarden tekst die nogal eentonig gezongen werden. In een nummer als "Just Tippin' In" hoor je dat hij wel degelijk kon zingen en gitaarspelen maar jammer genoeg komen dat soort momenten veel te weinig voor op deze cd. Het gitaarspel is wel OK maar de rauwe stem en de eenvormige voordracht gaan mij gauw vervelen.

geplaatst op 8 oktober 2014, 19:59 uur


Ik bén er wel, maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet schrijven. Naar aanleiding van een zeer positieve recensie in de Humo (http://www.humo.be/cd-reviews/) ben ik naar de muziek gaan luisteren. Er is al veel goeds over de zang gezegd, maar wat mij betreft knalt vooral het slagwerk er lekker uit. Alle instrumenten zijn trouwens prachtig opgenomen.

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik Led Zeppelin nooit zo erg gevolgd heb. De muziek was helemaal niet verkeerd, maar het was gewoon niet zo mijn stijl. Daarom heb ik ook het solowerk van Robert Plant een beetje links laten liggen. Toen ik een paar jaar geleden las dat hij Tim Buckley's Song To The Siren gecovered had, dacht ik in eerste instantie: "Laten ze toch eens met hun poten van dat nummer afblijven, het is al zoveel malen aangerand." Totdat ik zijn versie hoorde... Wat een meesterwerk! Toen groeide mijn interesse voor RP en nu, na tien draaibeurten van Lullaby and... ben ik echt onder de indruk.

Ik kende al wel wat muziek van Rokia Traoré voordat ik aan Tchamantché begon, maar dit is wat mij betreft haar allermooiste. Wat een plaat! Haar stem kan, als het moet, door de geluidsbarrière gaan, maar dat gebeurt op Tchamantché bijna niet. Ze zingt heel ingetogen, soms bijna fluisterend en elk nummer dwingt je tot luisteren. De sound is glashelder en sober, de songs zijn perfect. Met terugwerkende kracht ga ik haar andere cd's ook nog eens wat beter beluisteren want ik ben er in eerste instantie wat te oppervlakkig mee omgegaan, vrees ik.

Ik heb deze weer eens opstaan na lange tijd. Dat sommige fans "Seventh Son" als favoriet nummer opvoeren verbaast mij wel. Wat een irritant geestdodend nummer is dat, zeg. De plaat begint met "Walk on Hot Coals" heel sterk, "Daughter Of The Everglades" is zowaar een plezierige popsong, maar dan hebben we de hoogtepunten wel gehad. Zoals Droombolus en bikkel2 al terecht opmerkten: Rory was een live-artiest en minder een studiomuzikant. En die Lou Martin.... tja, ik heb daar genoeg op afgegeven bij andere RG-platen. Voor mij verpest hij de hele sfeer met zijn blikkerige getingel.