Voor mij is dat wel een probleem. Ik ben nooit fan geweest van Steely Dan, Toto, Doobie Brothers en andere bands die muzikale perfectie hoog in het vaandel hebben staan. Ze slagen er niet in om mij in mijn hart te raken. En zo is het ook met deze nieuwe Crosby-plaat. Crosby kan soms live behoorlijk uitpakken met zijn kolossale stemgeluid maar op deze cd kleurt hij keurig binnen de lijntjes. Ik ben het helemaal eens met devel-hunt van wie ik graag de term 'aalglad' leen.

Aanrader! Prachtige stem, goede productie. Hele mooie muziek die je nooit op je autoradio of in de supermarkt zult horen.

Ik vind Miziki toch niet zo goed als de vorige cd's. Wat ik zo gaaf vond aan Djekpa La You en Na Drê waren de uitersten die Dobet Gnahoré opzocht. Maffe koortjes, vreemde stembuigingen, prachtige zang, soms heel ingetogen, ontroerende songs, dan weer uitbarstingen van totale muzikale gekte. Miziki heeft maar weinig van dat soort momenten. Pas vanaf het titelnummer begint de cd voor mij interessant te worden, maar ja dan zijn we al een half uur onderweg. Ik weet niet zeker waarom deze cd me zo weinig doet. Misschien het feit dat er echt op een groter publiek gemikt wordt: veel Franstalige songs en weinig gedurfde experimenten.

Dobet Gnahoré is een sensatie van de eerste orde. Prachtige dame, onwaarschijnlijk mooie stem en heel eigenzinnige, gevarieerde composities. Bij het beluisteren van haar cd's val ik van de ene verbazing in de andere. Neem daarbij haar presentatie op het podium (kijk op YouTube maar eens bij Dobet Gnahore dancing) en je begrijpt waarom ik helemaal weg ben van haar.
Wil je kennis maken met Na Afriki, kijk dan eens op Bandcamp.

Prettige, vrolijke muziek maar het maakt niet meer de indruk die vroegere cd's (Na Afriki, Djekpa La You) maakten. Haar stem blijft geweldig, de songs zijn wat gewoontjes. Nog altijd veel beter dan wat mij dagelijks ongevraagd ter ore komt, maar van Dobet Gnahoré verwacht ik topmuziek.

Een plaat vol covers. Allemaal liedjes die Don McLean na aan het hart liggen en hij vertolkt ze dan ook met vuur. Is het daarom een leuke plaat? Nou nee, niet echt. Het enige nummer dat mij na al die jaren nog steeds aanspreekt is Mountains O'Mourne. De rest is een beetje rommelig: wat rock 'n roll, wat folk, country... van alles wat, maar geenszins onmisbaar. Dat wist Don zelf ook wel. Hij maakte de plaat voor de lol en dat hoor je er ook aan af.

Als je ooit iemand wilt uitleggen wat 'schmieren' betekent, dan moet je "And I Love You So" laten horen. Die hemelse zang, die suikerzoete violen, die trage voordracht waarin elke woord ernstig genomen wordt... Het is allemaal iets te veel van het goede. Dan hoor ik liever Magdalene Lane, Castles In The Air en No Reason For Your Dreams: frisse folksongs met uitstekend tokkelwerk. Ik weet nog goed dat ik danig onder de indruk was van deze elpee toen ik hem nèt in mijn bezit had, maar inmiddels ben ik er totaal op uitgeluisterd.