Zeker wanneer Ben Webster en Harry Edison meedoen. Die hele begeleidingsband is topklasse, trouwens. Enige smetje is "Let's call the whole thing off" wat mij betreft. Ik heb dat nooit een leuk nummer gevonden, ook niet in de uitvoering van andere jazz-grootheden. De rest is fantastisch.

Liefhebbers van Blind Willie Johnson zullen dit ook wel waarderen, denk ik. Het is vooral de hartverscheurende stem van Connie Williams waar ik van onder de indruk ben. Echte rauwe blues vind je niet heel veel op deze cd, het zijn vooral gospels en folk songs, op een gegeven moment wordt zelfs de accordeon tevoorschijn gehaald, maar al met al wel een onderhoudende cd.

Ik heb lang geprobeerd een compleet alternatieve Blood on the Tracks samen te stellen, maar van sommige songs kon ik geen outtakes vinden. Ha, nu wel dus! Meer dan genoeg zelfs. Het is genieten geblazen, al moet ik er wel bij zeggen dat éénmaal draaien voor een aantal opnamen wel volstaat. Voorlopig hoogtepunt: de verschillende versies van “You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go”. Mooi om te horen hoe Dylan hier constant blijft schaven aan de song en er zelfs meerdere begeleiders bij haalt, om uiteindelijk bij de definitieve LP te kiezen voor een heel kale versie.

Ik heb nooit begrepen hoe Dylan het voor elkaar heeft gekregen zijn stem zó te veranderen. Van een snerpende cirkelzaag naar een klinkend klokje en de teksten hebben zich moeiteloos aangepast. Geen "How does it feeeel?" maar "Peggy Day stole my poor heart away". Heerlijke plaat, daar krijg ik een goed humeur van. Al heeft Dylan me nooit kunnen overhalen de countrymuziek eens wat meer te gaan beluisteren.

Een prachtige Dylan-plaat. Absoluut tijdloos en een prettige verrassing na een wat mindere periode. Ik vind alle songs sterk, zijn zangstem is ongelooflijk krachtig en expressief en The Band begeleidt hier goed.
Net zoals de afsluiter I'll be your baby tonight (op John Wesley Harding) een vooruitblik bleek op de songs van Nashville Skyline, zo geeft afsluiter Wedding Song hier een voorproefje van de komende studioplaat Blood on the Tracks.
Toen ik de Wedding Song voor het eerst hoorde, dacht ik: "Wauw! Als ik zó gitaar kon spelen!", en nu kan ik het! Maar zingen zoals Dylan, nee dat zal wel nooit lukken. Ik weet nog dat mijn vader zich destijds kapot ergerde aan dit nummer en naar mij riep: "Kan die kerel zijn muil NOG verder opentrekken?" Ach ja, voor mooizingerij moet je niet bij Planet Waves zijn. Dan kun je beter Nashville Skyline draaien. Ik zie trouwens tot mijn verbazing dat die plaat hoger gewaardeerd wordt dan Planet Waves.

Ik ben het helemaal eens met sherpa. Slow Train wordt door veel fans dan nog wel enigszins gepruimd, maar de andere twee zouden niet om aan te horen zijn. Bij mij is het precies andersom. Ik vind Slow Train een beetje gladjes en muzikaal niet zo interessant. Shot Of Love en Saved zijn veel beter. Onstuimig is inderdaad een heel goede omschrijving. Als er trouwens nog eens een topic op MusicMeter komt over de mooiste muziek in de lelijkste hoes, dan zullen de eerste tien plaatsen wel bezet worden door Bob Dylan en Van Morrison.

Van de drie reli-platen vind ik dit echt de zwakste. Dat komt met name door de 'nette' sound. Ik hou ervan als Dylan een beetje slordig speelt. Op deze plaat is alles keurig in de maat en netjes gestemd, maar dat verveelt mij toch een beetje. Daarbij vind ik Man Gave Name To All The Animals zo pijnlijk slecht.dat alleen dit nummer al goed is voor twee strafpunten. Ook I Believe In You doet me niets. Na al die jaren blijven voor mij alleen Slow Train en When You Gonna Wake Up staan als een huis.
Saved en Shot Of Love hebben lelijkere hoezen, maar veel meer sfeer en spelplezier.

Ik begin voorzichtig met 2 1/2, het kan alleen maar beter worden, maar verder ben ik het met Henk eens. Wat mij wel eens stoort is dat heel veel Dylan-platen in eerste instantie in schreeuwerige advertenties en zwaar aangezette recensies de hemel worden ingeprezen ("zijn beste sinds Blood On The Tracks!" en soortgelijke kreten) waarna ze toch vrij snel uit het oog en uit het hart verdwijnen. Hopelijk is Tempest een blijvertje.

Jazzmuziek voor mensen die niet van jazz houden, denk ik altijd als ik deze opzet. Ik ben zelf beslist geen "echte" jazzliefhebber, ik ga altijd voor de mellow variant en ik ben dol op dat magische geluid van de vibrafoon. Dan is deze cd een goede keuze.

Hè bah, nog geen berichten bij deze cd. Nou moet ik het spits afbijten, en wellicht zijn er helemaal geen gelijkgestemde zielen...
Deze cd heeft alles wat een 5-sterren-cd moet hebben: twee blueskanonnen die hun sporen ruimschoots verdiend hebben, prachtige opname, schitterend mondharmonicaspel, afwisseling... En toch pakt de muziek me nergens bij de kladden. Ik kan maar niet benoemen wat ik mis bij Alone & Acoustic. Misschien klinkt het allemaal te vrijblijvend, ik hoor geen wanhoop, geen heilig vuur. Wèl hoor ik twee uitstekende muzikanten die een complete cursus Zo speel je de blues geven. Heel professioneel gedaan, maar niet mijn smaak.