Dit type muziek vind ik zo enorm moeilijk op waarde te schatten. Het klinkt erg goed, composities zijn dik in orde, stem is goed (niet te zoet) en toch slaat er geen vonk over. Dit draai ik nu bijna een week en binnenkort is de liefde over, vrees ik.
Jammer, want ik vind Caitlin Canty zo'n mooie naam...

De kora en de harp zijn zulke verwante instrumenten dat het op deze cd af en toe moeilijk is om ze uit elkaar te houden. Samen weven ze een muzak-achtig klanktapijt dat gebruikt kan worden als heerlijke achtergrondmuziek maar dat zou deze cd tekort doen. Er wordt prachtig gemusiceerd en terloops merk ik dat de tamelijk nietszeggende term "World-music" hier toch volledig van toepassing is. De harp uit Wales en de Kora uit Senegal combineren wondermooi en maken er samen een schitterend kunstwerk van.

Verrek, leeft-ie nog??? Ik ga hier niet meer aan beginnen, hoor. Hij vliegt niet alleen stemtechnisch uit de bocht, maar ik heb nog nooit iemand zo vreselijk vals slidegitaar horen spelen. (Ja ik weet dat-ie polio heeft gehad). Hound Dog Taylor kon ook flink vals sliden, maar die nam tenminste nog een bak positieve energie mee. Cedell Davis draaide ik laatst nog eens en halverwege dacht ik: "Zo, dit was de laatste keer. Over en uit. Dit ga ik nooit meer beluisteren."

Ik weet niet of ik het een concert lang zou uithouden, hoor. Ik weet zelfs niet meer of ik deze cd ooit in één keer uitgeluisterd heb. Het is bij vlagen zo godsgruwelijk vals (en dat komt niet alleen maar door zijn moeizame motoriek, zijn gitaar is ook nog eens een keer ontstemd) dat ik het meestal na een paar nummers wel bekeken heb. Het is heel authentiek, dat wel.

Dit is natuurlijk niet de plaats om in te gaan op de al jaren lopende discussie of blanken de blues kunnen spelen, maar als ik Charles Caldwell hoor denk ik: "Dit klinkt zo authentiek, zo doorleefd en zo pikzwart, dit krijgt een blanke nooit voor elkaar."

Ik leerde deze cd kennen tijdens een schitterende zonnige zomer. Die sfeer blijft dan ook altijd aan deze muziek verbonden: Cheikh Lô staat voor gezelligheid, vrolijkheid en dansbare muziek. Het gaat voor mijn gevoel niet erg 'diep', maar dat kan natuurlijk ook komen doordat ik de teksten niet versta. Hoogtepunt is wat mij betreft het slotnummer Guiss Guiss. Prachtig gezongen en een gave 'groove'

Zo hoor ik Chet Baker het liefst: alles in 'ingetogen' op deze cd's: de zang, de trompet, de begeleiding. Ongelooflijk dat deze opnames zo lang op de plank hebben gelegen, maar het was het wachten meer dan waard. Aanrader!

Ik bezit alle songs van deze compilatie-cd, maar niet in deze samenstelling. Maakt niet uit, Chet maakte prachtige muziek in deze periode, hoe beroerd het ook persoonlijk met hem ging. Hoogtepunten: Alone Together, These Foolish Things maar vooral Sad Walk.

Op de meeste platen van Chet Baker vind je een aardige afwisseling van gezongen ballads en instrumentale stukken. Op deze plaat is het 90% Chets zangstem en dat wordt op den duur toch een saaie aangelegenheid. Daarbij klinkt zijn stem in veel stukken ook nog eens vermoeid en ongeïnspireerd. In menig nummer hoor je zijn zwakke stem zoeken naar de melodie en de tekst wordt maar half verstaanbaar gemompeld. Nee, dit is niks.

Als iemand nog nooit van Chet Baker heeft gehoord maar wel nieuwsgierig is naar zijn muziek, zou hij "Almost Blue" van deze cd moeten beluisteren. Chet zingt ingetogen, met een breekbare stem en na het eerste en enige couplet horen we zijn weemoedige trompetgeluid. Harold Danko durft zijn pianotoetsen nauwelijks aan te raken, John Engels laat zijn drums fluisteren en het publiek houdt de adem in. Wat een pracht. Het origineel is van Elvis Costello, maar Chets versie is daarmee niet te vergelijken. Wat mooi meegenomen is, is de kwaliteit van de opname: glashelder en prachtig uitgebalanceerd. Je zou zweren dat het digitaal opgenomen was, maar dat is niet zo.
Deze cd, en de cd Four geven een mooie indruk van Chets Japanse tournee. Ik hou erg van zijn ingetogen ballads maar hou niet zo van krachtpatserij compleet met drumsolo's, en dat is helaas ook geregeld aan de orde. Maar goed, het fijne van een cd is dat je die nummers kunt skippen.

Alweer een Chet Baker cd die "My Funny Valentine" heet. En alweer een Chet Baker cd die bestaat uit bijeengeharkte opnamen die zonder enige logica achter elkaar gezet zijn. Ik kan me niet voorstellen dat er een markt voor is.

Dit had zo'n mooie plaat kunnen zijn. MIsschien is dat het ook wel, maar het is absoluut niet mijn smaak. Als ik de leiding had gehad bij deze opname, had ik de piano in stereo opgenomen, meteen Jacques Pelzer en Ruth Young naar huis gestuurd en het nummer Highblown geschrapt. Dan had Chet zich helemaal kunnen concentreren op het zingen en spelen van een handvol ingetogen ballads en had hij de titel van deze cd waar kunnen maken.
Nu is het een rommelige plaat geworden. De opener Autumn Leaves laat al meteen horen wat er mis is. De toonsoort is perfect voor Ruth Young, al zingt ze lang niet overal zuiver, maar voor Chet is dit veel te laag; zijn vocale bijdrage gaat helemaal de mist in. Bovendien, wat is dit nou voor een duet. Om beurten zingen ze een zinnetje, dat slaat echt nergens op.
Sad Walk begint prachtig. Chets trompet klinkt fluisterzacht en hij blaast een hoop valse lucht mee. Jammer dat Jacques Pelzer met zijn dwarsfluit de boel komt verstoren. Dit is mijn eigen vooroordeel, ik hou van de dwarsfluit, maar niet in jazz-muziek. Gelukkig neemt Chet het weer over en speelt dan een van de meest ontroerende solo’s die ik ooit van hem hoorde.
Highblown blaast de betovering echter meteen aan stukken en daarna komt het niet meer goed. Chet speelt veel met gestopte trompet, wat ik jammer vind, en de dwarsfluit eist nogal wat aandacht op.
Het tweede zangduet, Whatever Possessed Me lukt iets beter dan Autumn Leaves maar al met al blijft het weinig indrukwekkend. Jammer!